Adhyaya 125

முனிவர்கள் முன்பு கூறப்பட்ட கார்த்திக மாஹாத்மியத்தைப் புகழ்ந்து, சூதரிடம் மாக மாஹாத்மியத்தை வேண்டுகின்றனர். கதை உள்நடப்பு உரையாடலாக மாறி, பார்வதி சிவனிடம் மாக மாதத்தின் விரதம், ஸ்நானம், தானம் ஆகியவற்றின் விதிகளை வினவுகிறாள்; சிவன் மாகத்தின் உயர்ந்த புனிதத்தையும் பலனையும் உரைக்கிறார். உதாரணமாக வேட்டைக்குச் சென்ற திலீப மன்னன் ஒரு வைಖானஸ தபஸ்வியைச் சந்திக்கிறான்; அவர் மாக-ஸ்நானத்தின் முறையும் பலனும் அறிய வஸிஷ்டரிடம் செல்லுமாறு வழிநடத்துகிறார். வஸிஷ்டர் (பிருகுவும்) மாகத்தில் குறிப்பாக விடியற்காலையில் திறந்த நீர்நிலைகளில் ஸ்நானம் மிகச் சிறந்தது என்றும், அதனுடன் எள்ளுதானம், கோதானம், பாதுகாதானம், கமண்டலு/நீர்ப்பாத்திர தானம், பிராமண போஜனம் ஆகியவை பெரும் புண்ணியத்தை அளிக்கும் என்றும் கூறுகிறார். பின்னர் கர்ம காரணம் விளக்கப்படுகிறது: புலி-முகம் கொண்ட வித்யாதரன் பிருகுவிடம் தன் விகாரத்தின் காரணத்தை கேட்கிறான். ஏகாதசியின் பின் எண்ணெய் பயன்பாடு/உண்பது போன்ற சிறு குற்றமும் காலப்போக்கில் பழுத்து விகாரமாகிறது; பரிகாரம் மணிகூட/மணிபர்வதம் அருகிலுள்ள புனித நதியில் கடுமையான நியமங்களுடன் மாக விரதத்தை அனுஷ்டிப்பதே என்று அறிவுறுத்தப்படுகிறது. முடிவில், தானத்துடன் செய்யும் மாக-ஸ்நானம் புண்ணியம், செல்வம், பாபநாசம் தருவதோடு இறுதியில் மோட்சம்—மீள்பிறவியின்மை—அளிக்கும் என உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது।