Adhyaya 119

இந்த அத்தியாயம் தீர்த்த-விரதத் தத்துவத்தை ஒன்றிணைத்து உரைக்கிறது. முதலில் மாக-ஸ்நானத்தின் புகழும், நியமத்துடன் செய்யும் ஸ்நானத்தின் பாவநாசக சக்தியும் கூறப்படுகிறது. பின்னர் சூகரக்ஷேத்திரத்தின் வராஹ-மையமான புனிதப் புவியியல் மகிமை விளக்கப்படுகிறது—அங்கு புண்ணியம் எல்லையற்றதாகிறது; மனிதரல்லாத உயிர்களும் அந்தப் பிரபாவத்தால் ரூபாந்தரம்/உத்தாரணம் பெறுகின்றன. காசி, வேணி/பிரயாக, கங்காசாகரம், குருக்ஷேத்திரம் முதலிய தீர்த்தங்களுடன் ஒப்பிட்டு, சூகரத்தில் உள்ள ஹரி-மந்திரத்தின் சிறப்பை உயர்த்திக் காட்டுகிறது. இறுதியில் மாதோபவாசம் (ஒரு மாதம் நோன்பு) செய்யும் முறைகள் தரப்படுகின்றன—குருவின் அனுமதி, வைஷ்ணவ யாகம், துணை பிராயச்சித்தங்கள்; தினமும் புஷ்பம், கந்த அனுலேபனம், தீபம், ஸ்துதி முதலியவற்றால் ஹரிபூஜை, வாக்கியக் கட்டுப்பாடு, அஹிம்சை, இంద్రிய இன்பத் தவிர்ப்பு. த்வாதசியில் ஹரிக்கு ஸ்நானம், பதின்மூன்று பிராமணர்களுக்கு போஜனம், தக்ஷிணை, மேலும் பொன்னால் செய்யப்பட்ட ஆத்மப் பிரதிமையுடன் படுக்கை/கட்டில் தானம் விதிக்கப்படுகிறது. முடிவில் குறைபட்ட அனுஷ்டானம் நிறைவேற பிராமணர்களிடம் பணிவுடன் வேண்டுதல் மற்றும் ‘மாதவிரத வரலாறு’ எனும் கொலோபன் இடம்பெறுகிறது.