Adhyaya 104

ஜாலந்தரன் சிவனை மயக்க துயருற்ற கௌரியாக மாயை உருவை காட்டி, சிவனின் உள்ளத்தில் கணநேர அதிர்வை உண்டாக்குகிறான். அவன் அம்புகளால் காயமுற்ற சிவன், விஷ்ணுவின் தூண்டுதலால் விழித்தெழுந்து பயங்கர ரௌத்ர ரூபம் கொண்டு அசுரர்களைச் சிதறடிக்கிறார்; மேலும் சும்ப‑நிசும்பருக்கு ‘எல்லோராலும் வெல்ல முடியாதவர்களாக இருப்பினும், கௌரியாலேயே வதம் பெறுவர்’ என சாபமிடுகிறார். மீண்டும் நடந்த போரில் சிவன் சுதர்சனச் சக்கரத்தை எறிந்து ஜாலந்தரனின் தலை துண்டிக்கிறார்; அவனது தேஜஸ் ருத்ரனில் லயமாகி, தேவர்கள் மகிழ்கிறார்கள். பின்னர் வ்ரிந்தையின் அழகால் விஷ்ணு மயங்கித் தடைபடுவது ஒரு நெருக்கடியாகிறது. சிவன் தேவர்களை மோஹினி/மாயையைத் தேடுமாறு ஆணையிடுகிறார்; அப்போது தேவர்கள் மூல‑பிரகிருதியைத் துதித்து, குணங்களின் ஆதாரமும் உலகச் செயல்களின் இயக்கமும் அவளே எனப் போற்றுகின்றனர்; மூன்று சந்தியைகளிலும் இதைப் பாராயணம் செய்தால் வறுமை, மயக்கம், துயரம் நீங்கும் எனப் பலன் கூறப்படுகிறது. பாரதி (சரஸ்வதி) ஒளிமண்டலமாகத் தோன்றி, குண வேறுபாட்டால் தன்னை கௌரி‑லக்ஷ்மி‑ஸ்வரா என மூவகையாகப் பிரிப்பதை உபதேசிக்கிறாள்; தேவியரும் விஷ்ணு இருக்கும் இடத்தில் விதைக்க ‘க்ஷேத்ர‑பீஜம்’ அளித்து தெய்வப் பணியை நிறைவேற்ற வழி காட்டுகின்றனர்.