Adhyaya 103

கார்த்திக-மாஹாத்ம்யப் பின்னணியில் ஸ்ரீகிருஷ்ணர் சத்யபாமாவுக்கு உரைப்பதாவது: ஜாலந்தரனின் வலிமையைத் தளர்த்த விஷ்ணு, வ்ரிந்தையின் புகழ்பெற்ற பதி-விரத நிஷ்டையை மாயையால் குலைக்க ஒரு உபாயம் செய்கிறார். வ்ரிந்தைக்கு தீய கனவுகளும் அபசகுனங்களும் தோன்றி கலங்கிப் புறப்படுகிறாள்; ராக்ஷசர்களால் அச்சுறுத்தப்படும்போது ஒரு மௌனத் தபஸ்வி அவளை காக்கிறார். அவர் இரு விரைவு தூதர்களை (இரு “வானரர்கள்”) அனுப்பி ஜாலந்தரன் இறந்த செய்தியை அறிவிக்கச் செய்கிறார். துயரால் வ்ரிந்தை கணவனை உயிர்ப்பிக்க வேண்டி மன்றாடுகிறாள்; முனி ஒரு வழியைச் சொல்கிறார். அப்போது “ஜாலந்தரன்” வந்து அவளை அணைக்கிறான்; ஆனால் அது விஷ்ணுவின் வேடம் என வ்ரிந்தை உணர்ந்து கோபித்து ஹரியின் செயலைக் கண்டிக்கிறாள். ராமாவதாரத்தில் வனவாசம், சீதாபஹரணம், வானர உதவி ஆகியவை நிகழும் என சாபம் அளித்து, இறுதியில் யாகஅக்னியில் புகுந்து சதி ஆகிறாள். விஷ்ணு சாம்பல் படிந்தவனாய் ஆறாத துயரில் நிற்கிறார்—மாயை, உலகநலத் தேவையியல், விரததர்மத்தின் புனிதம் ஆகியவற்றின் மோதலை இக்கதை வெளிப்படுத்துகிறது.