Adhyaya 60

Verse 1

व्यास उवाच । एवं त्वाश्रमनिष्ठानां यतीनां नियतात्मनाम् । भैक्ष्येण वर्तनं प्रोक्तं फलमूलैरथापि वा

வ்யாசர் கூறினார்—இவ்வாறு ஆச்ரம நியமத்தில் நிலைத்து, தம்மை அடக்கிக் கொண்ட யதிகளுக்குப் பிழைப்பு பிக்ஷையால் என அறிவிக்கப்பட்டது; அல்லது கனியும் கிழங்கும் கொண்டு கூட.

Verse 2

एककालं चरेद्भैक्ष्यं न प्रसज्येत विस्तरम् । भैक्ष्ये प्रसक्तो हि यतिर्विषयेष्वपि सज्जति

யதி நாளில் ஒருமுறை மட்டுமே பிக்ஷைக்குச் செல்ல வேண்டும்; சுற்றுவதை விரிவாக்கி நீட்டிக்கக் கூடாது. பிக்ஷையில் பற்றுடைய யதி, இంద్రிய விஷயங்களிலும் பற்றுடையவனாகிறான்.

Verse 3

सप्तागारं चरेद्भैक्ष्यमलाभे न पुनश्चरेत् । गोदोहमात्रं तिष्ठेत कालं भिक्षुरधोमुखः

பிக்ஷு ஏழு இல்லங்களில் பிக்ஷை நாட வேண்டும்; கிடைக்காவிடில் மீண்டும் செல்லக் கூடாது. முகம் தாழ்த்தி, பசு பால் கறக்கும் அளவு நேரம் மட்டுமே நிற்க வேண்டும்.

Verse 4

भिक्षेत्युक्त्वा सकृत्तूष्णीमादद्याद्वाग्यतः शुचिः । प्रक्ष्याल्य पाणी पादौ च समाचम्य यथाविधि

‘பிக்ஷா’ என்று ஒருமுறை மட்டும் சொல்லி, வாக்கை அடக்கி தூய்மையுடன் மௌனமாக (பிக்ஷையை) ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். பின்னர் கை கால்களை கழுவி, விதிப்படி ஆசமனம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 5

आदित्यं दर्शयित्वान्नं भुंजीत प्राङ्मुखो नरः । हुत्वा प्राणाहुतीः पंच ग्रासानष्टौ समाहितः

சூரியனுக்கு அன்னத்தை நிவேதித்து மனிதன் கிழக்குமுகமாக உணவு உண்ண வேண்டும். ஒருமனத்துடன் முதலில் ஐந்து பிராணாஹுதி கிராசங்களை அர்ப்பணித்து, பின்னர் மீதமுள்ள எட்டு கிராசங்களை உண்ண வேண்டும்.

Verse 6

आचम्य देवं ब्रह्माणं ध्यायेत परमेश्वरम् । आलाबुदारुपात्रे च मृण्मयं वैणवं तथा

ஆசமனம் செய்து பரமேஸ்வரனாகிய தேவ பிரம்மாவை தியானிக்க வேண்டும். பின்னர் சுரைக்காய் அல்லது மரப் பாத்திரம், அதுபோல மண் பாத்திரம் மற்றும் மூங்கில் பாத்திரம் கொண்டு விதியை நடத்த வேண்டும்.

Verse 7

चत्वारि यतिपात्राणि मनुराह प्रजापतिः । प्राग्रात्रे मध्यरात्रे च पररात्रे तथैव च

பிரஜாபதி மனு கூறினார்—யதிக்கு பிச்சை பெறும் காலங்கள் நான்கு: இரவின் முதல் பகுதி, நடுநிசி, இரவின் பிந்தைய பகுதி, மேலும் அதுபோல உரிய மற்ற நேரம்.

Verse 8

संध्यासूक्तिविशेषेण चिंतयेन्नित्यमीश्वरम् । कृत्वा हृत्पद्मनिलये विश्वाख्यं विश्वसंभवम्

சந்த்யா ஸூக்தங்களின் சிறப்பு ஜபத்தால் எப்போதும் ஈசுவரனை நினைக்க வேண்டும். இதயத் தாமரையில் ‘விச்வ’ என அழைக்கப்படும், விச்வம் தோன்றக் காரணமான இறைவனை நிறுவி தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 9

आत्मानं सर्वभूतानां परस्तात्तमसः स्थितम् । सर्वस्याधारमव्यक्तमानंदं ज्योतिरव्ययम्

அவரே எல்லா உயிர்களின் ஆத்மா; இருளுக்கு அப்பால் நிலைபெற்றவர். அவரே அனைத்தின் ஆதாரம், அவ்யக்தன், ஆனந்தஸ்வரூபன்—அழியாத ஒளி.

Verse 10

प्रधानपुरुषातीतमाकाशं दहनं शिवम् । तदंतं सर्वभावानामीश्वरं ब्रह्मरूपिणम्

பிரதானமும் புருஷனும் கடந்தது ஆகாசம்; அதையும் கடந்தது தஹனஸ்வரூபமான மங்கள சிவன். அவனே எல்லா நிலையங்களின் எல்லை, ஈசன், பிரம்மரூபன்.

Verse 11

ओंकारांतेथवात्मानं समाप्य परमात्मनि । आकाशे देवमीशानं ध्यायीताकाशमध्यगम्

ஓங்காரத்தால் முடித்து, தன்னை பரமாத்மாவில் லயப்படுத்தி, ஆகாசத்தின் நடுவில் இருப்பவனான தேவ ஈசானனை ஆகாசத்தில் தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 12

कारणं सर्वभावानामानंदैकसमाश्रयम् । पुराणपुरुषं विष्णुं ध्यायन्मुच्येत बंधनात्

எல்லா நிலையங்களுக்கும் காரணமும், ஆனந்தத்தின் ஒரே ஆதாரமும் ஆன ஆதிபுருஷன் விஷ்ணுவை தியானிப்பவன் பந்தனத்திலிருந்து விடுபடுவான்.

Verse 13

यद्वा गुहादौ प्रकृतौ जगत्संमोहनालये । विचिंत्य परमं व्योम सर्वभूतैककारणम्

அல்லது குகை முதலிய இடங்களில்—உலக மயக்கத்தின் ஆலயமான பிரகிருதிக்குள்—எல்லா உயிர்களுக்கும் ஒரே காரணமான பரம வ்யோமத்தை சிந்திக்க வேண்டும்.

Verse 14

जीवनं सर्वभूतानां यत्र लोकः प्रलीयते । आनंदं ब्रह्मणः सूक्ष्मं यत्पश्यंति मुमुक्षवः

அதே எல்லா உயிர்களின் உயிர்வாழ்வு; அதிலே உலகம் லயமாகிறது. அது பிரம்மத்தின் நுண்ணிய ஆனந்தம்; அதை முக்தி நாடுவோர் காண்கிறார்கள்.

Verse 15

तन्मध्ये निहितं ब्रह्म केवलं ज्ञानलक्षणम् । अनंतं सत्यमीशानं विचिंत्यासीत वाग्यतः

அதன் நடுவில் தூய ஞானமே இலக்கணமாகிய ஒரே பிரம்மம் நிலைபெற்றுள்ளது—அனந்தம், சத்தியம், பரமேசன். அவரைத் தியானித்து வாக்கை அடக்கி மௌனமாயிருந்தான்.

Verse 16

गुह्याद्गुह्यतमं ज्ञानं यतीनामेतदीरितम् । योवतिष्ठेत्सदानेन सोश्नुते योगमैश्वरम्

இது மறைகளிலும் மிக மறையான ஞானம்—யதிகளுக்காக உரைக்கப்பட்டது. எவன் எப்போதும் இதில் நிலைபெறுகிறானோ, அவன் ஈச்வரியமிக்க தெய்வீக யோகத்தை அடைகிறான்.

Verse 17

तस्माज्ज्ञानरतो नित्यमात्मविद्यापरायणः । ज्ञानं समभ्यसेद्ब्रह्म येन मुच्येत बंधनात्

ஆகையால் எப்போதும் ஞானத்தில் மகிழ்ந்து ஆத்மவித்தையில் பற்றுடையவனாய் இரு. பந்தத்திலிருந்து விடுதலை பெறும்படி பிரம்மஞானத்தை உறுதியாகப் பயிற்சி செய்.

Verse 18

मत्वा पृथक्त्वमात्मानं सर्वस्मादेव केवलम् । आनंदमक्षरं ज्ञानं ध्यायेत च ततः परम्

ஆத்மாவை அனைத்திலிருந்தும் தனித்த, ஒரே, பற்றற்றதாக உணர்ந்து, அதன் பின் பரமத்தைத் தியானிக்க வேண்டும்—ஆனந்தமயமான அழியாத சைதன்ய-ஞானம்.

Verse 19

यस्माद्भवंति भूतानि यज्ज्ञात्वा नेह जायते । स तस्मादीश्वरो देवः परस्ताद्योधितिष्ठति

எவரிடமிருந்து எல்லா உயிர்களும் தோன்றுகின்றனவோ, எவரை அறிந்தால் இங்கே மீண்டும் பிறவி இல்லைவோ—அந்த தேவ ஈச்வரன் அனைத்திற்கும் அப்பால் பரமமாக நிலைபெற்றிருக்கிறார்.

Verse 20

यदंतरे तद्गमनं शाश्वतं शिवमव्ययम् । य इदं स्वपरोक्षस्तु स देवः स्यान्महेश्वरः

உள்ளார்ந்த அந்த இயக்கம் நித்தியம்; சிவமயம், அழிவிலாதது. இதற்குள் சாட்சியாக—தன்னுள்ளும் தன்னைத் தாண்டியும்—இருப்பவனே மகேஸ்வரன்.

Verse 21

व्रतानि यानि भिक्षूणां तथैवायं व्रतानि च । एकैकातिक्रमेणैव प्रायश्चित्तं विधीयते

பிச்சுக்களுக்கு விதிக்கப்பட்ட விரதங்கள் எவையோ, அதுபோல இவ்விரதங்களும்—ஒவ்வொன்றை மீறினால், ஒவ்வொரு குற்றத்திற்கும் தனித்தனி பிராயச்சித்தம் விதிக்கப்படுகிறது.

Verse 22

उपेत्य च स्त्रियं कामात्प्रायश्चित्तं समाहितः । प्राणायामसमायुक्तं कुर्य्यात्सांतपनं शुचिः

காமத்தால் பெண்ணை அணுகிய பின், ஒழுக்கமுள்ளவன் பிராயச்சித்தம் செய்ய வேண்டும். தூய்மையுடன், பிராணாயாமம் இணைத்து ‘சாந்தபன’ தவத்தை ஆற்ற வேண்டும்.

Verse 23

ततश्चरेत नियमात्कृच्छ्रं संयतमानसः । पुनराश्रममागम्य चरेद्भिक्षुरतंद्रितः

பின்னர் கட்டுப்பட்ட மனத்துடன் விதிப்படி ‘க்ருச்ச்ர’ தவம் செய்ய வேண்டும். மீண்டும் ஆசிரமம் வந்து, பிச்சு அலட்சியம் இன்றி பிச்சையெடுப்பைத் தொடர வேண்டும்.

Verse 24

न धर्मयुक्तमनृतं हिनस्तीति मनीषिणः । तथापि च न कर्तव्यः प्रसंगो ह्येष दारुणः

ஞானிகள் கூறுவர்—தர்மத்துடன் இணைந்த பொய் தீங்கு செய்யாது; ஆயினும் அத்தகைய நடைமுறையை மேற்கொள்ளக் கூடாது, ஏனெனில் அது கொடிய சிக்கலில் இழுக்கும்.

Verse 25

एकरात्रोपवासश्च प्राणायामशतं तथा । उक्त्वानृतं प्रकर्तव्यं यतिना धर्मलिप्सुना

பொய் சொன்ன பின், தர்மத்தை நாடும் யதி ஒரு இரவு உபவாசமும், அதுபோல நூறு பிராணாயாமங்களும் செய்ய வேண்டும்।

Verse 26

परमापद्गतेनापि न कार्यं स्तेयमन्यतः । स्तेयादभ्यधिकः कश्चिन्नास्त्यधर्म इति स्मृतिः

மிகுந்த துன்பநிலையில் இருந்தாலும் பிறருடைய செல்வத்தைத் திருடக் கூடாது; திருட்டை விடப் பெரிய அதர்மம் இல்லை என்று ஸ்மிருதி கூறுகிறது।

Verse 27

हिंसा चैवापरा तृष्णा याच्ञात्मज्ञाननाशिका । यदेतद्द्रविणं नाम प्राणा ह्येते बहिश्चराः

ஹிம்சை, அதுபோல ஆசை மற்றும் யாசகம்—இவை ஆத்மஞானத்தை அழிக்கின்றன. மக்கள் ‘செல்வம்’ எனக் கூறுவது, உண்மையில் வெளிப்பொருள்களை நோக்கி ஓடும் இப் பிராணங்களே.

Verse 28

स तस्य हरते प्राणान्यो यस्य हरते धनम् । एवं कृत्वा स दुष्टात्मा भिन्नवृत्तो व्रतच्युतः

யார் பிறருடைய செல்வத்தைத் திருடுகிறாரோ, அவர் அவருடைய உயிரையே பறிக்கிறார். இவ்வாறு செய்த அந்த துஷ்டாத்மா நல்லொழுக்கத்திலிருந்து விலகி விரதத்திலிருந்து சிதறுகிறான்।

Verse 29

भूयो निर्वेदमापन्नश्चरेद्भिक्षुरतंद्रितः । अकस्मादेव हिंसां तु यदि भिक्षुः समाचरेत्

மீண்டும் நிர்வேதம் (பச்சாத்தாபமுள்ள வைராக்யம்) அடைந்த பிக்ஷு, சோம்பல் இன்றி விழிப்புடன் பிக்ஷை வாழ்வை நடத்த வேண்டும். ஆனால் ஒரு பிக்ஷு காரணமின்றி திடீரென ஹிம்சை செய்தால்,

Verse 30

कुर्यात्कृच्छ्रातिकृच्छ्रं तु चांद्रायणमथापि वा । स्कंदेतेंद्रियदौर्बल्यात्स्त्रियं दृष्ट्वा यतिर्यदि

இந்திரியத் தளர்ச்சியால் பெண்ணைக் கண்டபோது யதி அறியாமலே ச்கலித்தால், அவர் க்ருச்ச்ராதிக்ருச்ச்ரம் அல்லது சாந்த்ராயண விரதம் எனும் பிராயச்சித்தத்தை மேற்கொள்ள வேண்டும்।

Verse 31

तेन धारयितव्या वै प्राणायामास्तु षोडश । दिवास्कंदे त्रिरात्रं स्यात्प्राणायामशतं बुधाः

ஆகையால் பதினாறு பிராணாயாமங்களை நிச்சயமாகப் பயில வேண்டும். திவாஸ்கந்த காலத்தில் மூன்று இரவுகள், ஞானிகள் நூறு பிராணாயாமங்களை விதிக்கின்றனர்।

Verse 32

एकान्ने मधुमांसे च नवश्राद्धे तथैव च । प्रत्यक्षलवणे चोक्तं प्राजापत्यं विशोधनम्

ஒரே வேளை உணவு, தேன் அல்லது மாம்சம் உண்ணுதல், புதிய சிராத்தம் செய்தல், மேலும் வெளிப்படையாக உப்பு எடுத்தல்—இவற்றிற்கெல்லாம் சுத்திக்காக ப்ராஜாபத்ய பிராயச்சித்தம் கூறப்பட்டுள்ளது।

Verse 33

ध्याननिष्ठस्य सततं नश्यते सर्वपातकम् । तस्मान्नारायणं ध्यात्वा तस्य ध्यानपरो भवेत्

எப்போதும் தியானத்தில் நிலைத்திருப்பவனின் எல்லாப் பாவங்களும் தொடர்ந்து அழிகின்றன. ஆகவே நாராயணனைத் தியானித்து, அவன் தியானத்திலேயே பரமபக்தியுடன் நிலைபெற வேண்டும்।

Verse 34

यद्ब्रह्मणः परं ज्योतिः प्रविष्टाक्षरमव्ययम् । योंतरात्मा परं ब्रह्म स विज्ञेयो महेश्वरः

பிரம்மாவுக்கும் அப்பாற்பட்ட பரம ஜோதி, அழியாத அக்ஷரத் தத்துவத்தில் புகுந்தது; அந்தராத்மாவும் பரப்ரஹ்மமும் ஆன அவர்—அவரே மகேஸ்வரன் என்று அறியப்பட வேண்டும்।

Verse 35

एष देवो महादेवः केवलः परमं शिवः । तदेवाक्षरमद्वैतं तदा नित्यं परं पदम्

அவரே ஒரே தேவன்—மகாதேவர், பரம சிவன். அவரே அழியாத அத்வைதத் தத்துவம்; அவரே நித்திய பரம பதம்.

Verse 36

तस्मान्महीयते देवे स्वधाम्नि ज्ञानसंज्ञिते । आत्मयोगात्परे तत्वे महादेवस्ततः स्मृतः

ஆகையால் ‘ஞானம்’ எனப்படும் தன் சுவதாமத்தில் அந்த தேவன் மிகப் போற்றப்படுகிறார்; ஆத்மயோகத்தால் பரமத் தத்துவத்தில் நிலைத்ததால் ‘மகாதேவர்’ என நினைக்கப்படுகிறார்.

Verse 37

नान्यं देवं महादेवाद्व्यतिरिक्तं प्रपश्यति । तमेवात्मानमन्वेति यः स याति परं पदम्

மகாதேவரிலிருந்து வேறான வேறு தேவனை அவர் காணார். அவரையே ஆத்மாவென நாடுபவன் பரம பதத்தை அடைவான்.

Verse 38

मन्यंते ये स्वमात्मानं विभिन्नं परमेश्वरात् । न ते पश्यंति तं देवं वृथा तेषां परिश्रमः

தம் ஆத்மாவை பரமேஸ்வரனிடமிருந்து வேறென எண்ணுவோர் அந்த தேவனை காணார்; அவர்களின் முயற்சி வீணாகும்.

Verse 39

एकमेव परं ब्रह्म विज्ञेयं तत्त्वमव्ययम् । स देवस्तु महादेवो नैतद्विज्ञाय बध्यते

பரம்பிரம்மம் ஒன்றே—அழியாத தத்துவம்; அதை உணர வேண்டும். அதே தேவன் மகாதேவர்; இதை அறியாமல் உயிர் பந்தத்தில் தங்கும்.

Verse 40

तस्माद्यतेत नियतं यतिः संयतमानसः । ज्ञानयोगरतः शांतो महादेवपरायणः

ஆகையால் யதி எப்போதும் முயல வேண்டும்—அடக்கமான மனத்துடன், ஞானயோகத்தில் ஈடுபட்டு, அமைதியுடன், மகாதேவன் (சிவன்) மீது முழுப் பராயணனாக இருக்க வேண்டும்।

Verse 41

एष वः कथितो विप्रा यतीनामाश्रमः शुभः । पितामहेन मुनिना विभुना पूर्वमीरितः

ஓ விப்ரர்களே! யதிகளின் இந்தப் புனித ஆசிரமம் உங்களுக்குக் கூறப்பட்டது; முன்னர் வல்லமைமிக்க முனிவரான பிதாமகன் இதை உரைத்தான்।

Verse 42

नापुत्रशिष्ययोगिभ्यो दद्यादेवमनुत्तमम् । ज्ञानं स्वयंभुवा प्रोक्तं यतिधर्म्माश्रयं शिवम्

மகன், சீடன் அல்லது யோகி எனத் தகுதி இல்லாதவர்களுக்கு இந்த ஒப்பற்ற உபதேசத்தை அளிக்கக் கூடாது. ஸ்வயம்பூ (பிரம்மா) உரைத்த இந்த மங்கள ஞானம் யதி-தர்மத்தில் நிலைபெற்றதும், சிவச்வரூபமானதும் (தூயதும் நன்மை தருவதும்) ஆகும்।

Verse 43

इति यतिनियमानामेतदुक्तं विधानं सुरवरपरितोषे यद्भवेदेकहेतुः । न भवति पुनरेषामुद्भवो वा विनाशः प्रतिहितमनसो ये नित्यमेवाचरंति

இவ்வாறு யதிகளின் நியமங்களுக்கான இந்த விதி கூறப்பட்டது; இதன் ஒரே நோக்கம் தேவர்களில் சிறந்தவரை மகிழ்விப்பதே. மனம் நிலைத்திருந்து இதை எப்போதும் கடைப்பிடிப்போருக்கு மீண்டும் பந்தத்தின் எழுச்சியும் இல்லை; அடைந்த ஆன்மிக நிலையின் அழிவும் இல்லை।

Verse 60

इति श्रीपाद्मे महापुराणे स्वर्गखंडे षष्टितमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீபாத்ம மகாபுராணத்தின் ஸ்வர்ககண்டத்தில் அறுபதாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।