Adhyaya 44

Verse 1

मार्कंडेय उवाच । शृणु राजन्प्रयागस्य माहात्म्यं पुनरेव तु । यच्छ्रुत्वा सर्वपापेभ्यो मुच्यते नात्र संशयः

மார்கண்டேயர் கூறினார்—அரசே, பிரயாகத்தின் மஹாத்மியத்தை மீண்டும் கேள்; அதைச் செவிமடுத்தால் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை பெறுவான்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 2

मानसं नाम तत्तीर्थं गंगायामुत्तरे तटे । त्रिरात्रोपोषितो भूत्वा सर्वान्कामानवाप्नुयात्

கங்கையின் வடகரையில் ‘மானசா’ எனும் திருத்தீர்த்தம் உள்ளது; அங்கே மூன்று இரவுகள் உபவாசம் இருந்தால் எல்லா விரும்பிய பயன்களையும் அடைவான்।

Verse 3

गोभूहिरण्यदानेन यत्फलं प्राप्नुयान्नरः । एतत्फलमवाप्नोति तत्तीर्थं स्मरते पुनः

பசு, நிலம், பொன் ஆகியவற்றைத் தானம் செய்தால் கிடைக்கும் புண்ணியப் பயன் எதுவோ, அதே பயனை அந்தத் தீர்த்தத்தை நினைவு கூர்வதாலேயே மீண்டும் அடைவான்।

Verse 4

अकामो वा सकामो वा गंगायां यो विपद्यते । मृतस्तु भवति स्वर्गे नरकं न च पश्यति

ஆசையற்றவனாக இருந்தாலும் ஆசையுள்ளவனாக இருந்தாலும்—கங்கையில் உயிர் நீத்தவன் மரணத்திற்குப் பின் ஸ்வர்க்கத்தில் வாழ்வான்; நரகத்தை காணான்।

Verse 5

अप्सरोगणसंगीतैः सुप्तोऽसौ प्रतिबुध्यते । हंससारसयुक्तेन विमानेन स गच्छति

அப்ஸரைகளின் குழுவின் கீத-இசையால் அவன் உறக்கத்திலிருந்து விழித்தெழுகிறான்; அன்னமும் சாரசமும் இணைந்த விமானத்தில் அவன் செல்கிறான்।

Verse 6

बहुवर्षाणि राजेन्द्र षट्सहस्राणि भुंजते । ततः स्वर्गात्परिभ्रष्टः क्षीणकर्मा दिवश्च्युतः

அரசேந்திரனே! அவர்கள் பல ஆண்டுகள்—ஆறாயிரம் ஆண்டுகள்—சுவர்க்க இன்பங்களை அனுபவிப்பர். பின்னர் புண்ணியம் தீர்ந்தபோது சுவர்க்கத்திலிருந்து வீழ்ந்து திவ்யலோகத்திலிருந்து கீழே தள்ளப்படுவர்.

Verse 7

सुवर्णमणिमुक्ताढ्ये जायते स महाकुले । षष्टितीर्थसहस्राणि षष्टितीर्थशतानि च

அவன் பொன், மணிகள், முத்துகள் நிறைந்த மகாகுலத்தில் பிறக்கிறான்; மேலும் அறுபதாயிரம் தீர்த்தங்களும், அறுபது நூறு தீர்த்தங்களும் அளிக்கும் புண்ணியப் பயனையும் பெறுகிறான்.

Verse 8

माघेमासि गमिष्यंति गंगायमुनसंगमे । गवां शतसहस्रस्य सम्यग्दत्तस्य यत्फलम्

மாசி (மா஘) மாதத்தில் கங்கை-யமுனை சங்கமத்திற்குச் செல்பவர்கள், முறையாக ஒரு இலட்சம் பசுக்களை தானம் செய்ததற்குச் சமமான புண்ணியப் பயனை அடைவர்.

Verse 9

प्रयागे माघमासे तु त्र्यहंस्नानस्य तत्फलम् । गंगायमुनयोर्मध्ये पंचाग्निं यस्तु साधयेत्

பிரயாகத்தில் மா஘ மாதத்தில், கங்கை-யமுனை நடுவில் பஞ்சாக்னி தவம் செய்பவனுக்கு, மூன்று நாட்கள் நீராடியதற்குச் சமமான பயன் கிடைக்கும்.

Verse 10

अहीनांगो ह्यरोगश्च पंचेन्द्रियसमन्वितः । यावंति रोमकूपाणि तस्य गात्रस्य देहिनः

அவன் குறையற்ற அங்கங்களுடன், நோயற்றவனாக, ஐம்புலன்களும் நிறைந்தவனாக ஆகிறான்; மேலும் அந்த உடலுடையவனின் உறுப்புகளில் எத்தனை ரோமகூபங்கள் உள்ளனவோ, அவ்வளவு (புண்ணியப் பயன்/லாபம்) பெறுகிறான்.

Verse 11

तावद्वर्षसहस्राणि स्वर्गलोके महीयते । ततः स्वर्गात्परिभ्रष्टो जंबूद्वीपपतिर्भवेत्

அத்தனை ஆயிரம் ஆண்டுகள் அவன் ஸ்வர்கலோகத்தில் போற்றப்படுவான்; பின்னர் புண்ணியம் தீர்ந்தபோது ஸ்வர்கத்திலிருந்து வீழ்ந்து ஜம்பூத்வீபத்தின் அரசனாகிறான்.

Verse 12

स भुक्त्वा विपुलान्भोगांस्तत्तीर्थं भजते नरः । जलप्रवेशं यः कुर्यात्संगमे लोकविश्रुते

அவன் மிகுந்த போகங்களை அனுபவித்து அந்தத் தீர்த்தத்தை அடைகிறான்; உலகப் புகழ்பெற்ற சங்கமத்தில் நீரில் இறங்குபவன் அதன் புண்ணியப் பயனைப் பெறுவான்.

Verse 13

राहुग्रस्तो यथा सोमो विमुक्तः सर्वपातकैः । सोमलोकमवाप्नोति सोमेन सह मोदते

ராகுவால் கிரசிக்கப்பட்ட சந்திரன் விடுபட்டு பாபப் பந்தனத்திலிருந்து விடுதலை பெறுவது போல, (பக்தன்) எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு சோமலோகத்தை அடைந்து சோமனுடன் மகிழ்வான்.

Verse 14

षष्टिवर्षसहस्राणि षष्टिवर्षशतानि च । स्वर्गलोकमवाप्नोति ऋषिगंधर्वसेवितः

அவன் அறுபதாயிரம் ஆண்டுகளும் மேலும் அறுநூறு ஆண்டுகளும் ஸ்வர்கலோகத்தை அடைவான்; அங்கு ரிஷிகளும் கந்தர்வர்களும் அவனைப் பணிந்து போற்றுவர்.

Verse 15

परिभ्रष्टस्तु राजेंद्र समृद्धे जायते कुले । अधःशिरास्तु यो ज्वालामूर्ध्वपादः पिबेन्नरः

அரசேந்திரா! தன் நிலையிலிருந்து வீழ்ந்தவன் செழிப்பான குலத்தில் பிறப்பான்; ஆனால் தலை கீழாகவும் கால்கள் மேலாகவும் வைத்து, ஜ்வாலையையே தலை எனக் கொண்டு குடிப்பவன் கொடிய துயரத்தை அடைவான்.

Verse 16

शतं वर्षसहस्राणि स्वर्गलोके महीयते । परिभ्रष्टस्तु राजेंद्र अग्निहोत्री भवेन्नरः

அவன் ஸ்வர்கலோகத்தில் ஒரு இலட்சம் ஆண்டுகள் மதிக்கப்படுவான். ஆனால் அரசே, தர்மநெறியிலிருந்து வழுவினால் அந்த மனிதன் அக்னிஹோத்ர யாகத்திற்குப் பந்தப்பட்ட அக்னிஹோத்ரி ஆகிறான்.

Verse 17

भुक्त्वा तु विपुलान्भोगांस्तत्तीर्थं भजते नरः । यस्तु देहं विकर्तित्वा शकुनिभ्यः प्रयच्छति

மிகுந்த போகங்களை அனுபவித்த பின் மனிதன் அந்தத் தீர்த்தத்தை நாடுகிறான். மேலும், தன் உடலை வெட்டி துண்டுகளாக்கி பறவைகளுக்கு (கழுகு முதலிய) அர்ப்பணிப்பவன்…

Verse 18

विहंगैरुपभुक्तस्य शृणु तस्यापि यत्फलम् । शतं वर्षसहस्राणां सोमलोके महीयते

பறவைகள் உண்ட அந்தச் செய்கையின் பலனையும் கேள்—அவன் சோமலோகத்தில் ஒரு இலட்சம் ஆண்டுகள் மதிக்கப்படுவான்.

Verse 19

ततः स्वर्गात्परिभ्रष्टो राजा भवति धार्मिकः । गुणवान्रूपसंपन्नो विद्वान्सुप्रियदेहवान्

பின்னர் ஸ்வர்கத்திலிருந்து வீழ்ந்து அவன் தர்மமிகு அரசனாகிறான்—நற்குணம் உடையவன், அழகிய வடிவம் பெற்றவன், கல்வியறிவு உடையவன், இனிய உடல் கொண்டவன்.

Verse 20

भुक्त्वा तु विपुलान्भोगांस्तत्तीर्थं भजते पुनः । यामुने चोत्तरे कूले प्रयागस्य तु दक्षिणे

மிகுந்த போகங்களை அனுபவித்த பின் அவன் மீண்டும் அந்தத் தீர்த்தத்தை நாடுகிறான்—யமுனையின் வடகரையில், பிரயாகத்தின் தெற்கில்.

Verse 21

ऋणप्रमोचनं नाम तीर्थं तत्परमं स्मृतम् । एकरात्रोषितो भूत्वा ऋणैः सर्वैः प्रमुच्यते

‘ருணப்ரமோசன’ எனப்படும் தீர்த்தம் மிகச் சிறந்ததாகக் கூறப்படுகிறது. அங்கே ஒரு இரவு தங்கினால் மனிதன் எல்லா கடன்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்.

Verse 22

सूर्यलोकमवाप्नोति अनृणी च सदा भवेत्

அவன் சூரியலோகத்தை அடைந்து, எப்போதும் அன்ருணி—கடனற்றவனாக—இருப்பான்.

Verse 44

इति श्रीपाद्मे महापुराणे स्वर्गखंडे प्रयागमाहात्म्ये चतुश्चत्वारिंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ பத்ம மஹாபுராணத்தின் ஸ்வர்ககண்டத்தில் ‘ப்ரயாக மாஹாத்ம்யம்’ எனும் நாற்பத்துநான்காம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.