Adhyaya 40

Verse 1

सूत उवाच । एवमुक्तानि तीर्थानि विष्णुदेहानि सुव्रताः । एषामन्यतमा संगान्मुक्तो भवति मानवः

சூதர் கூறினார்—நல்ல விரதமுடையோரே! இவ்வாறு உரைக்கப்பட்ட தீர்த்தங்கள் விஷ்ணுவின் தெய்வத் திருமேனிகளே. அவற்றில் எதனோ ஒன்றின் சங்கத்தாலே மனிதன் முக்தியை அடைகிறான்.

Verse 2

तीर्थानुश्रवणं धन्यं धन्यं तीर्थनिषेवणम् । पापराशिनिपाताय नान्योपायः कलौयुगे

தீர்த்தங்களைப் பற்றிக் கேட்பதும் புண்ணியம்; தீர்த்தங்களைச் சேவித்து அணுகுவதும் புண்ணியம். கலியுகத்தில் பாவக் குவியலை அழிக்க இதைத் தவிர வேறு வழி இல்லை.

Verse 3

वासं कुर्यामहं तीर्थे तीर्थस्पर्शमहं तथा । एवं योऽनुदिनं ब्रूते स याति परमं महत्

“நான் தீர்த்தத்தில் வாசம் செய்வேன்; தீர்த்தத்தைத் தொட்ந்து (நீராடி) அருள்பெறுவேன்”—என்று தினமும் சொல்வவன் பரமமான உயர்ந்த நிலையை அடைகிறான்.

Verse 4

पापानि तस्य नश्यंति तीर्थालापनमात्रतः । तीर्थानि खलु धन्यानि धन्यसेव्यानि सुव्रताः

தீர்த்தத்தின் பெயரை மட்டும் உச்சரித்தாலே அவனுடைய பாவங்கள் அழிகின்றன. நல்ல விரதமுடையோரே! தீர்த்தங்கள் உண்மையிலே புனிதமானவை; புண்ணியவான்களால் சேவிக்கப்பட வேண்டியவை.

Verse 5

तीर्थानां सेवनादेव सेवितो भवति प्रभुः । नारायणो जगत्कर्ता नास्ति तीर्थात्परं पदम्

தீர்த்தங்களைச் சேவிப்பதாலேயே ஆண்டவன் சேவிக்கப்படுகிறான். உலகை படைத்த நாராயணனுக்கு தீர்த்தத்தைக் கடந்த உயர்ந்த நிலை இல்லை.

Verse 6

ब्राह्मणस्तुलसी चैव अश्वत्थस्तीर्थसंचयः । विष्णुश्च परमेशानः सेव्य एव सदा नृभिः

பிராமணர், துளசி, அஸ்வத்தம் (அரசமரம்) — இவை தீர்த்தங்களின் தொகை; விஷ்ணு பரமேஸ்வரன். ஆகவே மனிதர்கள் இவற்றை எப்போதும் சேவித்து வழிபட வேண்டும்.

Verse 7

ब्राह्मणानां विशेषेण सेवनं मुनिपुंगवाः । सर्वतीर्थावगाहादेरधिकं विदुरग्रजाः

முனிவரிற் சிறந்தவர்களே! குறிப்பாகப் பிராமணர்களுக்கு செய்யும் சேவை, விதுரரின் மூத்தவரே, எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் நீராடுதல் முதலியவற்றைவிடவும் மேலான பலன் தருவதாகக் கூறப்படுகிறது.

Verse 8

तस्माद्द्विजपदं साक्षात्सर्वतीर्थमयं शुभम् । भजेतानुदिनं विद्वांस्तत्र तीर्थाधिकं भवेत्

ஆகவே ஞானி தினந்தோறும் அந்தப் புனிதமான ‘த்விஜ-பதம்’ என்பதைப் பக்தியுடன் வழிபட வேண்டும்; அது நேரடியாக எல்லாத் தீர்த்தங்களையும் தன்னுள் கொண்டது. இதனால் தீர்த்தயாத்திரையைவிட மேலான புண்ணியம் உண்டாகும்.

Verse 9

अश्वत्थस्य तुलस्याश्च गवां कुर्यात्प्रदक्षिणम् । सर्वतीर्थफलंप्राप्य विष्णुलोके महीयते

அஸ்வத்த மரம், துளசி செடி, பசுக்கள் ஆகியவற்றை பிரதட்சிணம் செய்பவன் எல்லாத் தீர்த்தங்களின் பலனையும் பெற்று விஷ்ணுலோகத்தில் மதிக்கப்படுவான்.

Verse 10

तस्माद्दुष्कृतकर्माणि नाशयेत्तीर्थसेवनात् । अन्यथा नरकं याति कर्म्मभोगाद्धि शाम्यति

ஆகவே தீர்த்தசேவையை நாடி பாவகர்மங்களை அழிக்க வேண்டும்; இல்லையெனில் மனிதன் நரகத்திற்குச் செல்வான், ஏனெனில் கர்மம் அனுபவித்தாலே தீரும்.

Verse 11

पापिनां नरके वासः सुकृती स्वर्गमश्नुते । तस्मात्पुण्यं निषेवेत तीर्थं खलु विचक्षणः

பாவிகள் நரகத்தில் வாசிப்பர்; நற்கருமம் செய்பவர் சுவர்க்கத்தை அடைவர். ஆகவே விவேகி புண்ணியத்தைச் சேர்த்து, நிச்சயமாகத் தீர்த்தங்களை நாட வேண்டும்.

Verse 12

ऋषय ऊचुः । श्रुतानि किल तीर्थानि समाहात्म्यानि सुव्रत । इदानीं श्रोतुमिच्छामः प्रयागस्य विशेषकम्

ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ சுவிரதா! தீர்த்தங்களின் தொகுக்கப்பட்ட மஹிமைகளை நாங்கள் கேட்டுள்ளோம். இப்போது பிரயாகத்தின் சிறப்பு மஹிமையை கேட்க விரும்புகிறோம்.

Verse 13

प्रयागं तु पुरा प्रोक्तं संक्षेपात्सूत यत्त्वया । विशेषाच्छ्रोतुमिच्छामः सूत नः कथ्यतामिति

ஓ சூதா! நீ முன்பு பிரயாகத்தைச் சுருக்கமாகக் கூறினாய். இப்போது அதைச் சிறப்பாக விரிவாகக் கேட்க விரும்புகிறோம்; ஆகவே, ஓ சூதா, எங்களுக்கு உரைத்தருள்வாய்.

Verse 14

सूत उवाच । साधु पृष्टं महाभागाः प्रयागं प्रति सुव्रताः । हंताहं तत्प्रवक्ष्यामि प्रयागस्योपवर्णनम्

சூதர் கூறினார்—ஓ மகாபாக்யமுள்ள சுவிரதர்களே! பிரயாகத்தைப் பற்றி நீங்கள் நன்றாகக் கேட்டீர்கள். வாருங்கள், இப்போது நான் பிரயாகத்தின் விரிவான வருணனையை உரைக்கிறேன்.

Verse 15

मार्कंडेयेन कथितं यत्पुरा पांडुसूनवे । भारते तु यदा वृत्ते प्राप्तराज्ये पृथासुते

இது முன்பு மார்க்கண்டேயர் பாண்டுவின் புதல்வனுக்கு உரைத்தது; பாரத நிகழ்வுகள் முடிந்தபின், பிருதையின் புதல்வன் அரசை அடைந்த காலத்தில்.

Verse 16

एतस्मिन्नंतरे राजा कुंतीपुत्रो युधिष्ठिरः । भ्रातृशोकेन संतप्तः चिंतयंस्तु पुनः पुनः

அந்நேரத்தில் குந்திபுத்திரன் யுதிஷ்டிரன் அரசன், சகோதரர் துயரால் எரிந்தவனாய், மீண்டும் மீண்டும் மனத்தில் சிந்தித்தான்.

Verse 17

आसीद्दुर्योधनो राजा एकादशचमूपतिः । अस्मान्संतप्य बहुशः सर्वे ते निधनं गताः

துரியோதனன் அரசனாய் இருந்து பதினொன்று அக்ஷௌஹிணி சேனைகளின் தலைவனாயிருந்தான். எங்களை மீண்டும் மீண்டும் துன்புறுத்தி, அவர்கள் அனைவரும் இறுதியில் மரணமடைந்தனர்.

Verse 18

वासुदेवं समाश्रित्य पंचशेषास्तु पांडवाः । कथं द्रोणं च भीष्मं च कर्णं चैव महाबलम्

வாசுதேவனைச் சரணடைந்த மீதமிருந்த ஐந்து பாண்டவர்கள்—துரோணன், பீஷ்மன், மேலும் மகாபலன் கர்ணன் ஆகியோரைக் எவ்வாறு வெல்ல இயலும்?

Verse 19

दुर्योधनं च राजानं भ्रातृपुत्रसमन्वितम् । राजानो निहताः सर्वे ये चान्ये शूरमानिनः

சகோதரர்களும் மகன்களும் உடனிருந்த அரசன் துரியோதனனும் கொல்லப்பட்டான்; மேலும் அந்த அரசர்கள் அனைவரும், தம்மை வீரர் என எண்ணிய பிறரும் எல்லாரும் வீழ்ந்தனர்.

Verse 20

विना राज्येन कर्तव्यं किं भोगैर्जीवितेनवा । धिक्कष्टमिति संचिंत्य राजा विह्वलतां गतः

“அரசாட்சி இன்றித் என்ன செய்ய முடியும்—இன்பங்கள் எதற்கு, உயிர்வாழ்வதற்கே என்ன பயன்?” ‘அய்யோ, எத்தனை துயரம்!’ என்று எண்ணி அரசன் மிகுந்த கலக்கத்தில் ஆழ்ந்தான்.

Verse 21

निश्चेष्टोऽथ निरुत्साहः किं चित्तिष्ठत्यधोमुखः । लब्धसंज्ञो यदा राजा चिंतयानः पुनः पुनः

அப்போது அவன் அசைவற்றவனாய், உற்சாகமின்றி, சிறிதுநேரம் தலைகுனிந்து இருந்தான். அரசன் மீண்டும் உணர்வு பெற்றபோது, அவன் மீண்டும் மீண்டும் சிந்தித்தான்.

Verse 22

कं चरे विधिना योगं नियमं तीर्थमेव वा । येनाहं शीघ्रमामुच्ये महापातककिल्बिषात्

நான் முறையாக எதை மேற்கொள்ள வேண்டும்—யோகமா, நியம-விரதங்களா, அல்லது தீர்த்த யாத்திரையா—இதனால் நான் மகாபாதகப் பாவக்கழுக்கிலிருந்து விரைவில் விடுபடுவேன்?

Verse 23

यत्र स्नात्वा नरो याति विष्णुलोकमनुत्तमम् । कथं पृच्छामि वै कृष्णं येनेदं कारितं महत्

எங்கு நீராடினால் மனிதன் ஒப்பற்ற விஷ்ணுலோகத்தை அடைகிறானோ; இம்மகத்தான காரியத்தை நிகழ்த்திய ஸ்ரீகிருஷ்ணனை நான் எவ்வாறு கேட்பேன்?

Verse 24

धृतराष्ट्रं कथं पृच्छे यस्य पुत्रशतं हतम् । व्यासं कथमहं पृच्छे यस्य गोत्रक्षयः कृतः

நூறு மகன்கள் கொல்லப்பட்ட துருதராஷ்டிரனை நான் எவ்வாறு கேட்பேன்? குலநாசம் நிகழ்ந்ததற்குக் காரணமான வியாசரை நான் எவ்வாறு வினவுவேன்?

Verse 25

एवं वैक्लव्यमापन्नो धर्मपुत्रो युधिष्ठिरः । रुदंतः पांडवाः सर्वे भ्रातृशोकपरिप्लुताः

இவ்வாறு தர்மபுத்திரன் யுதிஷ்டிரன் உதவியற்ற துயரத்தில் ஆழ்ந்தான். எல்லா பாண்டவரும் அழுதபடியே, சகோதர துக்கத்தில் முழுவதும் மூழ்கினர்.

Verse 26

ये च तत्र महात्मानः समेताः पांडवाश्रिताः । कुंती च द्रौपदी चैव ये च तत्र समागताः

அங்கே பாண்டவர்களைச் சார்ந்த மகாத்மாக்கள் அனைவரும் கூடினர்; குந்தியும் த்ரௌபதியும், மேலும் அங்கே வந்திருந்த பிறரும் கூடினர்.

Verse 27

भूमौ निपतिताः सर्वे रोदमानाः समंततः । वाराणस्यां तु मार्कंडस्तेन ज्ञातो युधिष्ठरः

அனைவரும் சுற்றிலும் அழுதபடி தரையில் விழுந்தனர். ஆனால் வாராணசியில் மார்கண்டேயர் இருந்தார்; அவராலே யுதிஷ்டிரரின் அடையாளம் வெளிப்பட்டது.

Verse 28

यथाविक्लवमापन्नो रोदमानः सुदुःखितः । अचिरेणैव कालेन मार्कंडस्तु महातपाः

இவ்வாறு அவர் முற்றிலும் தளர்ந்து, அழுதபடி மிகுந்த துயரத்தில் இருந்தார்; சிறிது காலத்திலேயே மகாதபஸ்வி மார்கண்டேயர் அங்கே வந்தடைந்தார்.

Verse 29

हस्तिनापुर संप्राप्तो राजद्वारे स तिष्ठति । द्वारपालोऽपि तं दृष्ट्वा राज्ञः कथितवान्द्रुतम्

ஹஸ்தினாபுரம் வந்து அவர் அரசவாயிலில் நின்றார். அவரைக் கண்ட காவலன் உடனே அரசனிடம் அறிவித்தான்.

Verse 30

त्वां द्रष्टुकामो मार्कंडो द्वारे तिष्ठत्यसौ मुनिः । त्वरितो धर्मपुत्रस्तु द्वारमेत्याह तत्परः

உங்களைத் தரிசிக்க விரும்பி முனி மார்கண்டேயர் வாசலில் நிற்கிறார். அப்போது தர்மபுத்திரன் யுதிஷ்டிரன் விரைந்து வாசலுக்கு வந்து, கவனமுடன் கூறினான்.

Verse 31

युधिष्ठिर उवाच । स्वागतं ते महाप्राज्ञ स्वागतं ते महामुने । अद्य मे सफलं जन्म अद्य मे पावितं कुलम्

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—ஹே மஹாப்ராஜ்ஞரே, உமக்கு வரவேற்பு; ஹே மஹாமுனியே, உமக்கு வரவேற்பு. இன்று என் பிறவி பலித்தது; இன்று என் குலம் புனிதமாயிற்று.

Verse 32

अद्य मे पितरस्तृप्तास्त्वयि दृष्टे महामुने । सिंहासन उपस्थाप्य पादशौचार्चनादिभिः

ஹே மஹாமுனியே, உம்மை தரிசித்ததால் இன்று என் பித்ருக்கள் திருப்தியடைந்தனர். உமக்காக சிங்காசனம் அமைத்து, பாதப் பிரக்ஷாளனம் மற்றும் அர்ச்சனை முதலியவற்றால் (நான் உம்மை வழிபடுவேன்).

Verse 33

युधिष्ठिरो महात्मा वै पूजयामास तं मुनिम् । ततस्तमूचे मार्कण्डः पूजितोऽहं त्वया विभो

மகாத்மா யுதிஷ்டிரன் அந்த முனிவரை முறையாகப் பூஜித்தான். அப்போது மார்கண்டேயர் கூறினார்—ஹே விபோ, நீர் என்னை மரியாதை செய்தீர்.

Verse 34

आख्याहि त्वरितो राजन्किमर्थं त्वरितं त्वया । केन वा विक्लवीभूतः कथयस्व ममाग्रतः

ஹே அரசே, விரைவாகச் சொல்—நீ ஏன் இவ்வளவு அவசரப்படுகிறாய்? எந்த காரணத்தால் நீ கலங்கியுள்ளாய்? என் முன்னிலையில் கூறு.

Verse 35

युधिष्ठिर उवाच । अस्माकं चैव यद्वृत्तं राज्यस्यार्थे महामुने । एतत्सर्वं विदित्वा तु भगवानिह चागतः

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—ஹே மஹாமுனியே, அரசாட்சியின் பொருட்டு எங்களுக்கு நடந்த அனைத்தையும் அறிந்தே பகவான் இங்கு வந்துள்ளார்.

Verse 36

मार्कंडेय उवाच । शृणु राजन्महाबाहो यत्र धर्मो व्यवस्थितः । नैव दृष्टं रणे पापं युध्यमानस्य धीमतः

மார்கண்டேயர் கூறினார்—ஓ மகாபாகு அரசே, கேள்; எங்கு தர்மம் உறுதியாக நிலைபெற்றதோ, அத்தகைய தர்மக் காரணத்திற்காகப் போரிடும் ஞானிக்கு போர்க்களத்தில் பாவம் இல்லை.

Verse 37

किं पुना राजधर्मेण क्षत्रियस्य विशेषतः । तदेवं हृदये कृत्वा तस्मात्पापं न चिंतयेत्

அப்படியிருக்க, அரச தர்மம் குறித்து—குறிப்பாக க்ஷத்திரியனுக்குத்—என்ன சொல்ல வேண்டும்! இதை மனத்தில் உறுதியாக வைத்துக் கொண்டு, அதனால் பாவம் எனக் கவலைப்பட வேண்டாம்.

Verse 38

ततो युधिष्ठिरो राजा प्रणम्य शिरसा मुनिम् । पृच्छामि त्वां मुनिश्रेष्ठ सदा त्रैकाल्यदर्शनम् । कथयस्व समासेन मुच्येऽहं येन किल्बिषात्

அப்போது அரசன் யுதிஷ்டிரன் முனிவருக்கு தலைவணங்கி வணங்கிக் கூறினான்—ஓ முனிசிறந்தவரே, எப்போதும் கடந்த-நிகழ்-எதிர் எனும் முக்காலத்தையும் உணர்ந்து காணும் வழியை நான் கேட்கிறேன். தயை செய்து சுருக்கமாக உரையுங்கள்; அதனால் நான் பாவத்திலிருந்து விடுபடுவேன்.

Verse 39

मार्कंडेय उवाच । शृणु राजन्महाभाग यन्मां पृच्छसि भारत । एवं सांख्यं च योगं च तीर्थं चैव युधिष्ठिर

மார்கண்டேயர் கூறினார்—ஓ பெரும் பாக்கியமுள்ள அரசே, ஓ பாரதா, நீ என்னிடம் கேட்பதை கேள். ஓ யுதிஷ்டிரா, சாங்க்யமும் யோகமும், மேலும் தீர்த்தத்தின் முறைமையும் நான் உரைப்பேன்.

Verse 40

इति श्रीपाद्मे महापुराणे स्वर्गखंडे चत्वारिंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ பத்ம மகாபுராணத்தின் ஸ்வர்ககண்டத்தில் நாற்பதாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.