Adhyaya 33

Verse 1

युधिष्ठिर उवाच । वाराणस्याश्च माहात्म्यं संक्षेपात्कथितं त्वया । विस्तरेण मुने ब्रूहि तदा प्रीणाति मे मनः

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—நீங்கள் வாராணசியின் மஹாத்மியத்தைச் சுருக்கமாகச் சொன்னீர். முனிவரே, விரிவாக உரையுங்கள்; அப்பொழுது என் மனம் முழுதும் திருப்தியடையும்.

Verse 2

नारद उवाच । अत्रेतिहासं वक्ष्यामि वाराणस्या गुणाश्रयम् । यस्य श्रवणमात्रेण मुच्यते ब्रह्महत्यया

நாரதர் கூறினார்—இங்கே நான் வாராணசியின் நற்குணங்களின் ஆச்ரயமான பழம்பெரும் வரலாற்றை உரைப்பேன்; இதைச் செவிமடுத்தாலே பிரம்மஹத்த்யா பாவத்திலிருந்து விடுதலை கிடைக்கும்.

Verse 3

मेरुशृंगे पुरा देवमीशानं त्रिपुरद्विषम् । देवासनगता देवी महादेवमपृच्छत

முன்னொரு காலத்தில் மேரு சிகரத்தில், தெய்வ ஆசனத்தில் அமர்ந்த தேவியார், ஈசானன்—திரிபுரவிரோதி மகாதேவரை வினவினார்.

Verse 4

देव्युवाच । देवदेव महादेव भक्तानामार्तिनाशन । कथं त्वां पुरुषो देवमचिरादेव पश्यति

தேவி கூறினார்—தேவர்களின் தேவனே மகாதேவா, பக்தர்களின் துயர் நாசகனே! மனிதன் உம்மை, ஆண்டவனே, விரைவில் எவ்வாறு தரிசிக்க முடியும்?

Verse 5

सांख्ययोगस्तथा ध्यानं कर्मयोगोऽथ वैदिकः । आयासबहुला लोके यानि चान्यानि शंकर

சாங்க்யயோகம், தியானம், வைதிக கர்மயோகம்—மேலும் உலகில் உள்ள பிற சாதனைகள் அனைத்தும்—மிகுந்த முயற்சியுடையவையே, ஓ சங்கரா.

Verse 6

येन विश्रांतचित्तानां योगिनां कर्मिणामपि । दृश्यो हि भगवान्सूक्ष्मः सर्वेषामथ देहिनाम्

எந்த உபாயத்தால் மனம் அமைதியடைந்த யோகிகளும், செயல்களில் ஈடுபட்டவர்களும் அந்த நுண்ணிய பகவானைத் தரிசிக்கிறார்களோ; பின்னர் உண்மையாக எல்லா உடலுடைய உயிர்களுக்கும் அவரே வெளிப்படுகிறார்।

Verse 7

एतद्गुह्यतमं ज्ञानं गूढं शक्रादिसेवितम् । हिताय सर्वभूतानां ब्रूहि कामाग्निनाशनम्

இது மிக இரகசியமான ஞானம்—ஆழ்ந்ததும், இந்திரன் முதலிய தேவர்களாலும் போற்றப்படுவதும். எல்லா உயிர்களின் நலனுக்காக, காமாக்னியை அணைக்கும் அந்த உபதேசத்தை அருள்வாயாக।

Verse 8

ईश्वर उवाच । अवाच्यमत्र विज्ञानं ज्ञानमज्ञैर्बहिष्कृतम् । वक्ष्ये तव यथातत्त्वं यदुक्तं परमर्षिभिः

ஈசுவரன் கூறினார்—இங்கே உள்ள விவேக-விஞ்ஞானம் சொல்லப்படத்தக்கதல்ல; அறியாதோர் இந்த ஞானத்தைத் தள்ளிவிடுகின்றனர். பரமரிஷிகள் உரைத்தபடியே, யதாதத்துவமாக உனக்கு நான் விளக்குவேன்।

Verse 9

परं गुह्यतमं क्षेत्रं मम वाराणसी पुरी । सर्वेषामेव भूतानां संसारार्णवतारिणी

என் வாராணசி நகரமே உச்சமும் மிக இரகசியமான புண்ணியக் க்ஷேத்திரம்; அது எல்லா உயிர்களையும் சம்சாரக் கடலிலிருந்து கரை சேர்க்கும்.

Verse 10

तत्र भक्त्या महादेवि मदीयं व्रतमास्थिताः । निवसंति महात्मानः परं नियममास्थिताः

அங்கே, ஓ மகாதேவி, மகாத்மாக்கள் பக்தியுடன் என் விரதத்தை அனுஷ்டித்து, உன்னத நியமத்தில் நிலைத்து வாழ்கின்றனர்।

Verse 11

उत्तमं सर्वतीर्थानां स्थानानामुत्तमं च यत् । ज्ञानानामुत्तमं ज्ञानमविमुक्तं परं मम

எல்லா தீர்த்தங்களிலும் உன்னதமும், எல்லா புனித ஸ்தலங்களிலும் சிறந்ததுமான அவிமுக்தமே—அறிவுகளிலெல்லாம் பரம ஞானம்; அது எனது பரம தாமம்/மறைபொருள்.

Verse 12

स्थानांतर पवित्राणि तीर्थान्यायतनानि च । श्मशानसंस्थितान्येव दिव्यभूमिगतानि च

மற்ற இடங்களிலுள்ள புனித ஸ்தலங்கள்—தீர்த்தங்களும் ஆலயங்களும்; சுடுகாட்டில் அமைந்தவையும், திவ்ய பூமிகளில் (ஸ்வர்காதி) உள்ளவையும் கூட புனிதமே.

Verse 13

भूर्लोके नैव संलग्नमंतरिक्षे ममालयम् । अमुक्तास्तत्र पश्यंति मुक्ताः पश्यंति चेतसा

என் ஆலயம் பூலோகத்தோடு ஒட்டியதல்ல; அது அந்தரிக்ஷத்தில் (மத்திய பகுதியில்) உள்ளது. அங்கு அமுக்தர்கள் அதை வெளிப்படையாகக் காண்கிறார்கள்; முக்தர்கள் மனத்தினாலேயே தரிசிக்கிறார்கள்.

Verse 14

श्मशानमेतद्विख्यातमविमुक्तमिति श्रुतम् । कालो भूत्वा जगदिदं संहराम्यत्र सुंदरि

இது சுடுகாடாகப் புகழ்பெற்றது; ‘அவிமுக்த’ எனவும் கேள்விப்பட்டது. ஓ அழகியே, இங்கே நான் காலரூபமாகி இந்த உலகமெங்கும் லயப்படுத்துகிறேன்.

Verse 15

देवीदं सर्वगुह्यानां स्थानं प्रियतरं मम । मद्भक्तास्तत्र गच्छंति मामेव प्रविशंति च

தேவி, எல்லா மறைபுனித ஸ்தலங்களிலும் இந்த இடமே எனக்கு மிகப் பிரியம். என் பக்தர்கள் அங்கே சென்று, இறுதியில் என்னுள்ளேயே பிரவேசிக்கிறார்கள்.

Verse 16

दत्तं जप्तं हुतं चेष्टं तपस्तप्तं कृतं च यत् । ध्यानमध्ययनं ज्ञानं सर्वं तत्राक्षयं भवेत्

எது தானமாக அளிக்கப்பட்டதோ, ஜபமாக உச்சரிக்கப்பட்டதோ, அக்னியில் ஹோமமாக அர்ப்பணிக்கப்பட்டதோ, முயற்சியுடன் ஆற்றப்பட்டதோ, தவமாகத் தவம்செய்யப்பட்டதோ அல்லது வேறு எதுவாயினும் செய்யப்பட்டதோ—தியானம், অধ্যயனம், ஞானம் உட்பட—அனைத்தும் அங்கே அழியாததாகிறது.

Verse 17

जन्मांतरसहस्रेषु यत्पापं पूर्वसंचितम् । अविमुक्तं प्रविष्टस्य तत्सर्वं व्रजति क्षयम्

ஆயிரம் ஆயிரம் பிறவிகளில் முன் சேர்த்த பாவம் எதுவாயினும், அவிமுக்தத்தில் நுழைந்தவனுக்கு அது அனைத்தும் க்ஷயமடைந்து அழிகிறது.

Verse 18

ब्राह्मणाः क्षत्रिया वैश्याः शूद्राश्च वर्णसंकराः । स्त्रियो म्लेच्छाश्च ये चान्ये संकीर्णाः पापयोनयः

பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர், சூத்ரர் மற்றும் வர்ணசங்கரர்; பெண்கள், ம்லேச்சர் மற்றும் பிறர்—கலப்பினராகவும் ‘பாபயோனி’ எனவும் கூறப்பட்டவர்கள்—

Verse 19

कीटाः पिपीलिकाश्चैव ये चान्ये मृगपक्षिणः । कालेन निधनं प्राप्ता अविमुक्ते वरानने

புழுக்கள், எறும்புகள் மற்றும் பிற மிருக-பறவைகள்—ஓ வரானனே! அவிமுக்தத்தில் காலம் வந்தபோது மரணத்தை அடைந்து—

Verse 20

चंद्रार्द्धमौलयस्त्र्यक्षा महावृषभवाहनाः । शिवे मम पुरे देवि जायंते तत्र मानवाः

ஓ தேவி! என் சிவபுரியில் அங்கே பிறக்கும் மனிதர்கள் சந்திரார்த்த-மௌலி, திரிநேத்திரம், மகாவೃಷப-வாஹனம் ஆகிய சிவலட்சணங்களுடன் தோன்றுவர்.

Verse 21

नाविमुक्ते मृतः कश्चिन्नरकं याति किल्बिषी । ईश्वरानुगृहीता हि सर्वे यांति परां गतिम्

அவிமுக்தத் தலத்தில் இறக்கும் பாவியும் நரகத்திற்குச் செல்லான்; ஈசுவரின் அருளால் அனைவரும் பரமகதியை அடைகின்றனர்.

Verse 22

मोक्षं सुदुर्ल्लभं मत्वा संसारं चातिभीषणम् । अश्मना चरणौ भंक्त्वा वाराणस्यां वसेन्नरः

மோட்சம் மிக அரிது என்றும், சம்சாரம் மிகப் பயங்கரம் என்றும் அறிந்து, கல்லால் தன் கால்களை உடைத்தாலும் வாராணசியில் வாசிக்க வேண்டும்.

Verse 23

दुर्ल्लभा तपसा चापि मृतस्य परमेश्वरि । यत्र तत्र विपन्नस्य गतिः संसारमोक्षणी

ஓ பரமேஸ்வரி! இறந்தவர்க்கு தவத்தாலும் இந்நிலை அரிது; ஆனால் துன்பத்தில் வீழ்ந்தவர்க்கு எங்கு இருந்தாலும் அந்த வழியே சம்சாரப் பந்தத்திலிருந்து விடுதலை அளிக்கும்.

Verse 24

प्रसादाज्जायते सम्यक्मम शैलेंद्रनंदिनि । अप्रवृद्धा न पश्यंति मम मायाविमोहिताः

ஓ சைலேந்திரநந்தினி! சரியான ஞானம் என் அருளாலேயே பிறக்கிறது. ஆன்மீகமாக வளராதோர் என் மாயையால் மயங்கி உண்மையைப் பார்க்கார்.

Verse 25

विण्मूत्ररेतसां मध्ये ते वसंति पुनः पुनः । हन्यमानोऽपि यो विद्वान्वसेद्विघ्नशतैरपि

அவர்கள் மலம், மூத்திரம், விந்து ஆகியவற்றின் நடுவே மீண்டும் மீண்டும் வாழ்கிறார்கள். ஆனால் ஞானி ஒருவன் தாக்கப்பட்டாலும், நூறு தடைகளிடையிலும், (தர்மத்தில்) உறுதியாகத் தங்கி வாழ வேண்டும்.

Verse 26

स याति परमं स्थानं यत्र गत्वा न शोचति । जन्ममृत्युजरामुक्तं परं यांति शिवालयम्

அவன் பரம நிலையைக் அடைகிறான்; அங்கு சென்றபின் துயரப்படான். பிறப்பு‑இறப்பு‑முதுமை ஆகியவற்றிலிருந்து விடுபட்டு பரம சிவாலயத்தை அடைகிறான்.

Verse 27

अपुनर्मरणानां हि सा गतिर्मोक्षकांक्षिणाम् । यां प्राप्य कृतकृत्यः स्यादिति मन्यंति पंडिताः

உண்மையில் அதுவே மோட்சம் நாடுவோரின் நிலை—அங்கு அடைந்தால் மீண்டும் மரணத்திற்குத் திரும்புதல் இல்லை. அதை அடைந்தவன் கൃതக்ருத்யன் ஆவான் என்று பண்டிதர் கூறுவர்.

Verse 28

न दानैर्न तपोभिश्च न यज्ञैर्नापि विद्यया । प्राप्यते गतिरुत्कृष्टा याविमुक्ते तु लभ्यते

தானம், தவம், யாகம், கல்வி—இவற்றால் அந்த உயர்ந்த நிலை கிடையாது; அது விடுதலை பெற்றவருக்கே உரியது.

Verse 29

नानावर्णा विवर्णाश्च चांडालाद्या जुगुप्सिताः । किल्बिषैः पूर्णदेहाश्च विशिष्टैः पातकैस्तथा

பல வகை வர்ணத்தார், விகாரமான தோற்றத்தார், சாண்டாளர் முதலிய அருவருப்பெனக் கருதப்படுவோர்—பாவங்களால் உடல் நிரம்பியோர்; மேலும் விசேஷமான மகாபாதகங்களாலும் சூழப்பட்டோர்.

Verse 30

भेषजं परमं तेषामविमुक्तं विदुर्बुधाः । अविमुक्तं परं ज्ञानमविमुक्तं परं पदम्

ஞானிகள் அவர்களுக்கு அவிமுக்தமே பரம மருந்து என அறிவர். அவிமுக்தமே பரம ஞானம்; அவிமுக்தமே பரம பதம்.

Verse 31

अविमुक्तं परं तत्त्वमविमुक्तं परं शिवम् । कृत्वा वै नैष्ठिकीं दीक्षामविमुक्ते वसंति ये

அவிமுக்தமே பரமத் தத்துவம்; அவிமுக்தமே பரம சிவன். நைஷ்டிக (ஆயுள் முழுதும்) தீட்சை ஏற்று அவிமுக்தத்தில் வாழ்பவர்கள் பாக்கியவான்கள்.

Verse 32

तेषां तत्परमं ज्ञानं ददाम्यंते परं पदम् । प्रयागं नैमिषारण्यं श्रीशैलोऽथ महाबलम्

அவர்களுக்கு நான் அந்த பரம ஞானத்தை அருளி, இறுதியில் பரம பதத்தையும் அளிக்கிறேன். (புண்யத் தலங்கள்) பிரயாகம், நைமிஷாரண்யம், மகாபலமுடைய ஸ்ரீசைலம் என்றும் கூறுகிறேன்.

Verse 33

इति श्रीपाद्मे महापुराणे स्वर्गखंडे त्रयस्त्रिंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீபத்ம மகாபுராணத்தின் ஸ்வர்ககண்டத்தில் முப்பத்திமூன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 34

शालग्रामं च कुब्जाम्रं कोकामुखमनुत्तमम् । प्रभासं विजयेशानं गोकर्णं भद्रकर्णकम्

மேலும் (புண்யத் தலங்கள்) சாலகிராமம், குப்ஜாம்ரம், ஒப்பற்ற கோகாமுகம்; பிரபாசம், விஜயேசானம், கோகர்ணம், பத்ரகர்ணகம்.

Verse 35

एतानि पुण्यस्थानानि त्रैलोक्ये विश्रुतानि ह । न यास्यंति परं तत्त्वं वाराणस्यां यथा मृताः

இப் புண்யத் தலங்கள் மூவுலகிலும் புகழ்பெற்றவை; ஆனால் வாராணசியில் உடல் துறந்தவர்களைப் போல பரமத் தத்துவத்தை அடையச் செய்யாது.

Verse 36

वाराणस्यां विशेषेण गंगा त्रिपथगामिनी । प्रविष्टा नाशयेत्पापं जन्मांतरशतैः कृतम्

சிறப்பாக வாராணசியில், மும்முலகங்களிலும் ஓடும் திரிபதகாமினி கங்கையில் யார் நுழைகிறாரோ, அவரின் நூறு பிறவிகளின் பாவங்கள் அழிகின்றன।

Verse 37

अन्यत्र सुलभा गंगा श्राद्धं दानं तपो जपः । व्रतानि सर्वमेवैतद्वाराणस्यां सुदुर्ल्लभम्

வேறு இடங்களில் கங்கை எளிதில் கிடைக்கும்; சிராத்தம், தானம், தவம், ஜபம், விரதங்களும் எளிது. ஆனால் வாராணசியில் இவையெல்லாம் (உண்மைப் பயனில்) மிக அரிது.

Verse 38

जपेच्च जुहुयान्नित्यं ददात्यर्चयतेऽमरान् । वायुभक्षश्च सततं वाराणस्यां स्थितो नरः

வாராணசியில் வாழும் மனிதன் இடையறாது ஜபம் செய்கிறான், தினமும் ஹோமம் செய்கிறான், தானம் அளிக்கிறான், தேவர்களை வழிபடுகிறான், என்றும் வாயுவையே உணவாகக் கொள்கிறான்।

Verse 39

यदि पापो यदि शठो यदि वा धार्मिको नरः । वाराणसीं समासाद्य पुनाति सकलं कुलम्

மனிதன் பாவியாக இருந்தாலும், வஞ்சகனாக இருந்தாலும், அல்லது தர்மவானாக இருந்தாலும்—வாராணசியை அடைந்தவுடன் தன் முழுக் குலத்தையும் தூய்மைப்படுத்துகிறான்।

Verse 40

वाराणस्यां येऽर्चयंति महादेवं स्तुवंति वै । सर्वपापविनिर्मुक्तास्ते विज्ञेया गणेश्वराः

வாராணசியில் மகாதேவனை அர்ச்சித்து ஸ்தோத்திரம் செய்பவர்கள் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவர்; அவர்கள் கணங்களின் ஈசர்கள் என அறியப்பட வேண்டும்।

Verse 41

अन्यत्र योगज्ञानाभ्यां संन्यासादथवान्यतः । प्राप्यते तत्परं स्थानं सहस्रेणैव जन्मनाम्

இல்லையெனில்—யோகம், ஞானம் வழியாகவோ, சந்நியாசம் வழியாகவோ, வேறு வழியாலோ—அந்த பரமபதம் ஆயிரம் பிறவிகளுக்குப் பின்பே அடையப்படும்।

Verse 42

ये भक्ता देवदेवेशि वाराणस्यां वसंति वै । ते विंदंति परं मोक्षमेकेनैव तु जन्मना

தேவதேவேசி! உண்மையாக வாராணசியில் வாழும் பக்தர்கள் ஒரே பிறவியிலேயே பரம மோக்ஷத்தை அடைகிறார்கள்।

Verse 43

यत्र योगस्तथा ज्ञानं मुक्तिरेकेन जन्मना । अविमुक्तं तदासाद्य नान्यदिच्छेत्तपोवनम्

யோகமும் ஞானமும் உள்ள இடத்தில் ஒரே பிறவியிலே முக்தி கிடைக்கும்; அவிமுக்தம் (காசி) அடைந்த பின் வேறு தவவனத்தை விரும்ப வேண்டாம்।

Verse 44

यतो मयाऽविमुक्तं तदविमुक्तं ततः स्मृतम् । तदेव गुह्यं गुह्यानामेतद्विज्ञानमुच्यते

நான் அதை விட்டு நீங்காததால் அது ‘அவிமுக்தம்’ என நினைவுகூரப்படுகிறது. அதுவே ரகசியங்களில் ரகசியம்; இதுவே உண்மையான விஜ்ஞானம் எனப்படுகிறது।

Verse 45

ज्ञानाज्ञानाभिनिष्ठानां परमानंदमिच्छताम् । यागतिर्विदिता सुभ्रूः साविमुक्ते मृतस्य तु

ஞானத்திலோ அஞானத்திலோ நிலைத்துப் பரமானந்தத்தை நாடுவோரின் நிலை, ஓ சுப்ரூ, அறியப்பட்டதே; அவிமுக்தம் (காசி) இல் இறப்போர்க்கு அந்த நிலை உறுதியானது।

Verse 46

यानि चैवाविमुक्तस्य देहे दृष्टानि कृत्स्नशः । पुरी वाराणसी तेभ्यः स्थानेभ्योऽप्यधिका शुभा

அவிமுக்தனுடைய உடலில் முழுமையாகக் காணப்படும் எல்லாப் புனிதத் தலங்களிலும், அவற்றையெல்லாம் விட மிகச் சிறந்ததும் மங்களகரமானதும் வாராணசி நகரமே ஆகும்।

Verse 47

यत्र साक्षान्महादेवो देहांते स्वयमीश्वरः । व्याचष्टे तारकं ब्रह्म तत्रैव ह्यविमुक्तये

எங்கு உயிர் முடிவில் தாமே ஈசுவரனாகிய மகாதேவன் நேரில் இருந்து ‘தாரக’ பிரம்மத்தை உபதேசிக்கிறானோ, அந்த இடமே அவிமுக்தம் எனப்படுகிறது।

Verse 48

यत्तत्परतरं तत्त्वमविमुक्तमिति श्रुतम् । एकेन जन्मना देवि वाराणस्यां तदाप्नुयात्

தேவி! ‘அவிமுக்தம்’ எனச் ச்ருதியில் கூறப்படும் அந்த பரமத் தத்துவம் வாராணசியில் ஒரே பிறவியிலேயே அடையப்படுகிறது।

Verse 49

भ्रूमध्ये नाभिमध्ये च हृदये चैव मूर्धनि । यथाविमुक्तमादित्ये वाराणस्यां व्यवस्थितम्

புருவமத்தியில், நாபிமத்தியில், இதயத்தில், மேலும் தலைச்சிகரத்தில்—சூரியனில் ஒளி நிலைபெற்றதுபோல்—மோக்ஷத் தத்துவம் வாராணசியிலும் நிலைபெற்றுள்ளது।

Verse 50

वरणायास्तथा चास्या मध्ये वाराणसीपुरी । तत्रैव संस्थितं तत्त्वं नित्यमेवंविमुक्तकम्

மேலும் இந்த வருணா நதியின் நடுவில் வாராணசி நகரம் உள்ளது; அங்கேயே அந்தத் தத்துவம் நித்தியமாக நிலைபெற்றுள்ளது—அதனால் அது எப்போதும் விடுதலை அளிப்பதாகும்।

Verse 51

वाराणस्याः परं स्थानं न भूतं न भविष्यति । यत्र नारायणो देवो महादेवो दिवीश्वरः

வாரணாசியைவிட உயர்ந்த தலம் முன்பும் இல்லை, இனியும் இருக்காது; அங்கே பகவான் நாராயணனும் திவ்யேஸ்வர மகாதேவனும் எப்போதும் வீற்றிருக்கின்றனர்।

Verse 52

तत्र देवाः सगंधर्वाः सयक्षोरगराक्षसाः । उपासते यं सततं देवदेवः पितामहः

அங்கே தேவர்கள் கந்தர்வர்களுடன், யக்ஷர், நாகர், ராக்ஷசர் ஆகியோருடன் சேர்ந்து, இடையறாது அவரையே வழிபடுகின்றனர்—அவரைத் தேவர்களின் தேவர் பிதாமஹன் பிரம்மாவும் நின்று நின்று ஆராதிக்கிறார்।

Verse 53

महापातकिनो देवि ये तेभ्यः पापकृत्तमाः । वाराणसीं समासाद्य ते यांति परमां गतिम्

தேவி! மகாபாதகர்கள், அவர்களைவிடவும் மிகுந்த பாவம் செய்தவர்களும் வாரணாசியை அடைந்தவுடன் பரம கதியை அடைகின்றனர்।

Verse 54

तस्मान्मुमुक्षुर्नियतो वसेद्वै मरणांतकम् । वाराणस्यां महादेवाज्ज्ञानं लब्ध्वा विमुच्यते

ஆகையால் முக்தியை நாடும் ஒழுக்கமுள்ள சாதகன் மரணம்வரை வாரணாசியில் தங்க வேண்டும்; அங்கே மகாதேவனிடமிருந்து ஞானம் பெற்று விடுதலை அடைகிறான்।

Verse 55

किंतु विघ्ना भविष्यंति पापोपहतचेतसः । ततो नैवाचरेत्पापं कायेन मनसा गिरा

ஆனால் பாவத்தால் காயமடைந்த மனத்தார்க்கு தடைகள் எழும்; ஆகவே உடலாலும் மனத்தாலும் சொல்லாலும் எப்போதும் பாவம் செய்யாதிருப்பான்.

Verse 56

एतद्रहस्यं देवानां पुराणानां च सुव्रते । अविमुक्ताश्रयं ज्ञानं न कश्चिद्वेत्ति तत्त्वतः

ஓ சுவிரதையே! இது தேவர்களுக்கும் புராணங்களுக்கும் கூட மறைபொருள். அவிமுக்தத்தை ஆதாரமாகக் கொண்ட இஞ்ஞானத்தைத் தத்துவமாய் யாரும் அறியார்.

Verse 57

नारद उवाच । देवतानामृषीणां च शृण्वतां परमेष्ठिनाम् । देवदेवेन कथितं सर्वपापविनाशनम्

நாரதர் கூறினார்—தேவர்கள், ரிஷிகள், மேலும் கேட்கும் பரமேஷ்டி (பிரம்மா) முன்னிலையில் தேவர்களின் தேவன் உரைத்தது; அது எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பது.

Verse 58

यथानारायणः श्रेष्ठो देवानां पुरुषोत्तमः । यथेश्वराणां गिरिशः स्थानानामेतदुत्तमम्

தேவர்களில் நாராயணன் சிறந்தவன், புருஷோத்தமன்; ஈசவர்களில் கிரீசன் (சிவன்) முதன்மை; அதுபோலத் தலங்களில் இதுவே மிகச் சிறந்தது.

Verse 59

यैः समाराधितो रुद्रः पूर्वस्मिन्नेकजन्मनि । ते विदंति परं क्षेत्रमविमुक्तं शिवालयम्

முன்னொரு ஒரே பிறவியில் ருத்ரனை முறையாக ஆராதித்தவர்களே பரம க்ஷேத்ரமான அவிமுக்தம், சிவாலயம் என்பதை அறிவர்.

Verse 60

कलिकल्मषसंभूता येषामुपहृता मतिः । न तेषां वेदितुं शक्यं स्थानं तत्परमेष्ठिनः

கலியுகக் கல்மஷத்தால் தோன்றி, அறிவு கவரப்பட்டவர்களால் அந்த பரமேஷ்டியின் பரம தாமஸ்தலத்தை அறிய இயலாது.

Verse 61

ये स्मरंति सदा कालं वदंति च पुरीमिमाम् । तेषां विनश्यति क्षिप्रमिहामुत्र च पातकम्

எவர் எப்போதும் அந்தப் புனிதத் தலத்தை நினைந்து இந்தப் புரியின் புகழை உரைப்பாரோ, அவர்களின் பாவம் இம்மையிலும் மறுமையிலும் விரைவில் அழியும்।

Verse 62

यानि चेह प्रकुर्वंति पातकानि कृतालयाः । नाशयेत्तानि सर्वाणि देवः कालतनुः शिवः

இவ்வுலகில் உடலை இல்லமாகக் கொண்டு மக்கள் செய்யும் எத்தகைய பாவங்களையும், காலமே திருமேனியாகிய சிவபெருமான் அனைத்தையும் அழித்தருள்வார்।

Verse 63

आगच्छेत्तदिदं स्थानं सेवितं मोक्षकांक्षिभिः । मृतानां च पुनर्जन्म न भूयो भवसागरे

மோட்சத்தை நாடுவோர் சேவிக்கும் இந்தப் புனிதத் தலத்திற்கு வருதல் வேண்டும்; இங்கே இறப்போர்க்கு பிறவிக் கடலில் மீண்டும் பிறப்பு இல்லை।

Verse 64

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन वाराणस्यां वसेन्नरः । योगी वाप्यथवायोगी पापी वा पुण्यकृत्तमः

ஆகையால் மனிதன் எல்லா முயற்சியுடனும் வாராணசியில் வாழ வேண்டும்—யோகியாயினும் அயோகியாயினும், பாவியாயினும் மிகப் புண்ணியவானாயினும்।

Verse 65

न लोकवचनात्पित्रोर्न चैव गुरुवादतः । मतिर्न क्रमणीया स्यादविमुक्तगतिं प्रति

அவிமுக்தியின் இலக்கை நோக்கிய உறுதியான மனத்தீர்மானம், உலகார் பேச்சாலும் பெற்றோராலும், குருவின் சொல்லாலும் கூட சலிக்க விடக்கூடாது।