Adhyaya 28

Verse 1

नारद उवाच । ततो गच्छेत धर्म्मज्ञ धर्म्मतीर्थं पुरातनम् । यत्र धर्मो महाभागस्तप्तवानुत्तमं तपः

நாரதர் கூறினார்—தர்மத்தை அறிந்தவனே, பின்னர் பழமையான தர்மதீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அங்கே மகாபாகன் தர்மன் உத்தம தவம் செய்தான்.

Verse 2

तेन तीर्थं कृतं पुण्यं स्वेन नाम्ना च चिह्नितम् । तत्र स्नात्वा नरो राजन्धर्मशीलः समाहितः

அவனாலேயே அந்தப் புண்ணிய தீர்த்தம் நிறுவப்பட்டு அவன் பெயரால் குறிக்கப்பட்டது. அரசே, அங்கே நீராடினால் மனிதன் தர்மநிஷ்டையுடன் உள்ளம் அமைதியடைகிறான்.

Verse 3

आसप्तमं कुलं चैव पुनीते नात्र संशयः । ततो गच्छेत धर्मज्ञ कलाप वनमुत्तमम्

அவன் தன் குலத்தின் ஏழு தலைமுறைகளையும் நிச்சயமாகப் புனிதப்படுத்துவான்; இதில் ஐயமில்லை. ஆகவே, ஹே தர்மஞானியே, சிறந்த கலாப வனத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்.

Verse 4

कृच्छ्रेण महता गत्वा तत्र स्नात्वा समाहितः । अग्निष्टोममवाप्नोति विष्णुलोकं च गच्छति

மிகுந்த துன்பத்துடன் அங்கு சென்று, ஒருமனத்துடன் அங்கு நீராடினால், அவன் அக்னிஷ்டோம யாகத்தின் பலனை அடைந்து, விஷ்ணுலோகத்திற்கும் செல்கிறான்.

Verse 5

सौगंधिकं वनं राजंस्ततो गच्छेत मानवः । यत्र ब्रह्मादयो देवा ऋषयश्च तपोधनाः

ஹே அரசே, அங்கிருந்து மனிதன் சௌகந்திக வனத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அங்கு பிரம்மா முதலிய தேவர்கள், தவச் செல்வம் கொண்ட ரிஷிகள் வாழ்கின்றனர்.

Verse 6

सिद्धचारणगंधर्वाः किन्नराः स महोरगाः । तद्वनं प्रविशन्नेव सर्वपापैः प्रमुच्यते

அங்கு சித்தர்கள், சாரணர்கள், கந்தர்வர்கள், கின்னரர்கள், மேலும் மகா நாகங்கள் உள்ளனர். அந்த வனத்தில் நுழைந்தாலே எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை பெறுகிறான்.

Verse 7

ततो हि सा सरिच्छ्रेष्ठा नदीनामुत्तमा नदी । प्लक्षादेवी स्मृता राजन्महा पुण्या सरस्वती

ஆகவே, ஹே அரசே, அவள் நதிகளில் சிறந்தவள்—ஓடைகளில் உத்தம நதி. அவள் ‘ப்லக்ஷாதேவி’ என நினைவுகூரப்படுகிறாள்; மிகப் புனிதமான சரஸ்வதி.

Verse 8

तत्राभिषेकं कुर्वीत वल्मीकान्निःसृते जले । अर्चयित्वा पितॄन्देवानश्वमेधफलं लभेत्

அங்கே வல்மீகத்திலிருந்து வெளிப்பட்ட நீரால் அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும். பித்ருக்களையும் தேவர்களையும் அர்ச்சித்தால் அச்வமேத யாகத்துக்கு ஒப்பான பலன் கிடைக்கும்.

Verse 9

ईशानाध्युषितं नाम तत्र तीर्थं सुदुर्लभम् । षड्गुणं यन्निपातेषु वल्मीकादिति निश्चयः

அங்கே ‘ஈசானாத்யுஷிதம்’ எனப்படும் மிக அரிதான தீர்த்தம் உள்ளது. ஸ்நான-நிபாத காலங்களில் அது ஆறுமடங்கு பலன் தரும்; ஆகவே அது நிச்சயமாக ‘வல்மீகம்’ என அழைக்கப்படுகிறது.

Verse 10

कपिलानां सहस्रं च वाजिमेधं च विंदति । तत्र स्नात्वा नरव्याघ्र दृष्टमेतत्पुरातनैः

மனிதர்களில் புலியே! அங்கே ஸ்நானம் செய்தால் ஆயிரம் கபிலப் பசுக்கள் தானம் செய்த புண்ணியமும், அச்வமேத யாகப் பலனும் கிடைக்கும்; இதை பழங்காலோர் கண்டறிந்தனர்.

Verse 11

सुगंधां शतकुंभां च पंचयज्ञं च भारत । अभिगम्य नरश्रेष्ठ स्वर्गलोके महीयते

பாரதா! சுகந்தா, சதகும்பா, பஞ்சயஜ்ஞம் ஆகிய தீர்த்தங்களைச் சென்று தரிசிக்கும் சிறந்த மனிதன் ஸ்வர்கலோகத்தில் பெருமையுடன் போற்றப்படுவான்.

Verse 12

त्रिशूलपात्रं तत्रैव तीर्थमासाद्य दुर्लभम् । तत्राभिषेकं कुर्वीत पितृदेवार्चने रतः

அங்கேயே ‘திரிசூலபாத்ரம்’ எனப்படும் அரிய தீர்த்தத்தை அடைந்து, பித்ரு-தேவ அர்ச்சனையில் ஈடுபட்டவன் அந்த இடத்திலேயே அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 13

गाणपत्यं च लभते देहं त्यक्त्वा न संशयः । ततो राजगृहं गच्छेद्देव्याः स्थानं सुदुर्लभम्

உடலைத் துறந்த பின் அவன் ஐயமின்றி கணபதியின் கணங்களில் ‘காணபத்ய’ நிலையை அடைகிறான். அதன் பின் தேவியின் மிக அரிதான திருத்தலமான ராஜகிருஹத்திற்குச் செல்கிறான்.

Verse 14

शाकंभरीति विख्याता त्रिषुलोकेषु विश्रुता । दिव्यं वर्षसहस्रं च शाकेन किल भारत

அவள் ‘சாகம்பரீ’ எனப் புகழ்பெற்று, மூன்று உலகங்களிலும் பிரசித்தி பெற்றவள். ஓ பாரதா, ஆயிரம் தெய்வ ஆண்டுகள் கீரை-காய்கறிகளால் உயிர்களைப் போஷித்தாள் எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 15

आहारं सा कृतवती मासिमासि नराधिप । ऋषयोऽभ्यागतास्तत्र देव्या भक्तास्तपोधनाः

ஓ நராதிபா, அவள் மாதந்தோறும் உணவை அளித்தாள். அங்கு தேவியின் பக்தர்களும் தவவலிமை நிறைந்தவர்களுமான ரிஷிகள் வந்தடைந்தனர்.

Verse 16

आतिथ्यं च कृतं तेषां शाकेन किल भारत । ततः शाकंभरीत्येवं नाम तस्याः प्रतिष्ठितम्

ஓ பாரதா, அவள் கீரையாலேயே அவர்களுக்கு விருந்தோம்பல் செய்தாள் எனச் சொல்லப்படுகிறது. அதனால் அவளது பெயர் ‘சாகம்பரீ’ என்று நிலைபெற்றது.

Verse 17

शाकंभरीं समासाद्य ब्रह्मचारी समाहितः । त्रिरात्रमुषितः शाकं भक्षयेन्नियतः शुचिः

சாகம்பரீயை அணுகி பிரம்மச்சாரி மனம் ஒருமித்து இருக்க வேண்டும். மூன்று இரவுகள் அங்கு தங்கி, பின்னர் கட்டுப்பாடுடன் தூய்மையாய் கீரையை உண்ண வேண்டும்.

Verse 18

शाकाहारस्य यत्सम्यग्वर्षैर्द्वादशभिः फलम् । तत्फलं तस्य भवति देव्याश्छंदेन भारत

ஓ பாரதா, தேவியின் திருவுளத்தின்படி நடப்பவன், பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் சாகாஹாரம் கடைப்பிடித்தால் உரிய முறையில் கிடைக்கும் புண்ணியப் பலனை அதேபோலவே பெறுவான்।

Verse 19

ततो गच्छेत्सुवर्णाख्यं त्रिषुलोकेषु विश्रुतम् । यत्र कृष्णः प्रसादार्थं रुद्रमाराधयत्पुरा

அதன்பின் மூவுலகிலும் புகழ்பெற்ற ‘சுவர்ண’ எனும் திருத்தலத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அங்கே முற்காலத்தில் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அருளைப் பெற ருத்ரனை வழிபட்டான்।

Verse 20

वरांश्च सुबहूंल्लेभे देवैरपि स दुर्ल्लभान् । उक्तश्च त्रिपुरघ्नेन परितुष्टेन भारत

அவன் தேவர்களுக்கே அரிதான பல வரங்களைப் பெற்றான். ஓ பாரதா, திரிபுரத்தை அழித்துப் பெருமகிழ்ந்த திரிபுரக்னன் (சிவன்) அவனை நோக்கி உரைத்தான்।

Verse 21

अपि चात्माप्रियतरो लोके कृष्ण भविष्यसि । त्वन्मुखं च जगत्कृत्स्नं भविष्यति न संशयः

மேலும், ஓ கிருஷ்ணா, உலகில் எல்லா உயிர்களுக்கும் நீ மிகப் பிரியமானவனாக ஆகுவாய்; உன் முகமே முழு பிரபஞ்சமாகும்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 22

तत्राभिगम्य राजेंद्र पूजयित्वा वृषध्वजम् । अश्वमेधमवाप्नोति गाणपत्यं च विंदति

ஓ ராஜேந்திரா, அங்கே சென்று வृषத்வஜன் (சிவன்) ஐ வழிபட்டால் அசுவமேத யாகத்தின் பலன் கிடைக்கும்; மேலும் கணபதியின் கணங்களில் சேரும் நிலையும் பெறுவான்।

Verse 23

धूमावतीं ततो गच्छेत्त्रिरात्रमुषितो नरः । मनसा प्रार्थितान्कामांल्लभते नात्र संशयः

பின்னர் மனிதன் தூமாவதீ தேவியிடம் சென்று, அங்கே மூன்று இரவுகள் தங்கி இருந்தால், மனத்தில் வேண்டிய ஆசைகளைப் பெறுவான்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 24

देव्यास्तु दक्षिणार्धे नरथावर्त्तो नराधिप । तत्रागत्य तु धर्मज्ञ श्रद्दधानो जितेंद्रियः

ஓ நராதிபா! தேவியின் தென் பக்கத்தில் நரதாவர்த்தம் உள்ளது. அங்கே வந்து தர்மஞானி, பக்தியுடன், இந்திரியங்களை அடக்கியவன் (முறையாகச் செயல்பட வேண்டும்).

Verse 25

महादेवप्रसादेन गच्छेत परमां गतिम् । प्रदक्षिणमुपावृत्य गच्छेत भरतर्षभ

மகாதேவரின் அருளால் பரமகதி கிடைக்கும். பிரதட்சிணம் செய்து, பின்னர் திரும்பி, ஓ பாரதசிரேஷ்டா, முன்னே செல்ல வேண்டும்.