Adhyaya 2

Verse 1

सूत उवाच । आदिसर्गमहं तावत्कथयामि द्विजोत्तमाः । ज्ञायते येन भगवान्परमात्मा सनातनः

சூதர் கூறினார்—ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே, இப்போது ஆதிசர்க்கத்தை உரைக்கிறேன்; அதை அறிந்தால் சனாதன பரமாத்மா பகவான் அறியப்படுவான்।

Verse 2

इति श्रीपाद्मेमहापुराणेस्वर्गखंडेद्वितीयोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ பத்மமகாபுராணத்தின் ஸ்வர்ககண்டத்தில் இரண்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 3

नित्यं निरंजनं शांतं निर्मलं नित्यनिर्मलम् । आनंदसागरंस्वच्छं यत्कांक्षंति मुमुक्षवः

அது நித்தியம், நிரஞ்சனம், சாந்தம், நிர்மலம்—என்றும் நிர்மலம்; ஆனந்தத்தின் தெளிந்த கடல்—முமுக்ஷுக்கள் அதையே நாடுகின்றனர்।

Verse 4

सर्वज्ञं ज्ञानरूपत्वादनंतमजमव्ययम् । अविनाशि सदास्वच्छमच्युतं व्यापकं महत्

அவன் அனைத்தறிவான்; ஏனெனில் அவன் இயல்பே ஞானம்; முடிவிலான், பிறவியிலான், அழிவிலான்; அவிநாசி, என்றும் தெளிந்த நிர்மலன்; அச்யுதன், எங்கும் நிறைந்த பரம மகத்துவம்।

Verse 5

सर्गकाले तु संप्राप्ते ज्ञात्वा तं ज्ञानरूपकम् । आत्मलीनं विकारं च तत्स्रष्टुमुपचक्रमे

சிருஷ்டிக் காலம் வந்தபோது, அந்தத் தத்துவத்தை ஞானஸ்வரூபம் என அறிந்து, ஆத்மாவில் லயித்திருந்த அந்த மாற்றத்தையும் உணர்ந்து, அதைச் சிருஷ்டிக்கத் தொடங்கினான்।

Verse 6

तस्मात्प्रधानमुद्भूतं ततश्चापि महानभूत् । सात्विको राजसश्चैव तामसश्च त्रिधा महान्

அந்த மூலக் காரணத்திலிருந்து பிரதானம் தோன்றியது; அதிலிருந்தே மகத்தத்துவம் (மஹான்) வெளிப்பட்டது. அந்த மஹான் மூவகை—சாத்த்விகம், ராஜசம், தாமசம்।

Verse 7

प्रधानेनावृतो ह्येव त्वचा बीजमिवावृतम् । वैकारिकस्तैजसश्च भूतादिश्चैव तामसः

இது பிரதானத்தால் மூடப்பட்டுள்ளது; விதை தன் தோலால் மூடப்படுவது போல. அந்த பிரதானத்திலிருந்து அகங்காரம் மூவகையாக உண்டாகிறது—வைகாரிக (சாத்த்விக), தைஜச (ராஜச), பூதாதி (தாமச)।

Verse 8

त्रिविधोयमहंकारो महत्तत्वादजायत । यथा प्रधानेन महान्महता स तथा वृतः

மகத்தத்துவத்திலிருந்து இந்த மூவகை அகங்காரம் தோன்றியது. மகத்தத்துவம் பிரதானத்தால் மூடப்பட்டிருப்பது போல, இந்த அகங்காரமும் மகத்தத்துவத்தால் மூடப்பட்டுள்ளது।

Verse 9

भूतादिस्तु विकुर्वाणः शब्दतन्मात्रकं ततः । ससर्ज शब्दतन्मात्रादाकाशं शब्दलक्षणम्

பின்னர் பூதாதி (தாமச அகங்காரம்) மாற்றமடைந்து சப்த-தன்மாத்திரையை உண்டாக்கியது; அந்த சப்த-தன்மாத்திரையிலிருந்து சப்த-லட்சணமுடைய ஆகாசத்தைப் படைத்தது।

Verse 10

शब्दमात्रं तथाकाशं भूतादिः सममावृणोत् । शब्दमात्रं तथाकाशं स्पर्शमात्रं ससर्ज ह

அப்போது பூதாதி சப்தமாத்திர-சொரூபமான ஆகாசத்தை முழுமையாக மூடியது; மேலும் அந்த சப்தமாத்திர-லட்சணமுடைய ஆகாசத்திலிருந்து ஸ்பர்ச-தன்மாத்திரையை உண்டாக்கியது।

Verse 11

बलवानभवद्वायुस्तस्य स्पर्शो गुणो मतः । आकाशं शब्दमात्रं तु स्पर्शमात्रं समावृणोत्

அப்போது வாயு வலிமை பெற்றது; அதன் குணம் ஸ்பரிசம் எனக் கருதப்படுகிறது. ஒலிமாத்திர ஸ்வரூபமான ஆகாசம், வாயுவின் கేవல ஸ்பரிசத்தால் மூடப்பட்டதுபோல் ஆனது.

Verse 12

ततो वायुविकुर्वाणो रूपमात्रं ससर्ज ह । ज्योतिरुत्पद्यते वायोस्तद्रूपगुणमुच्यते

பின்னர் வாயுத் தத்துவம் மாற்றமடைந்து ரூபமாத்திரத்தைப் படைத்தது. வாயுவிலிருந்து ஜ்யோதி தோன்றுகிறது; அதுவே ரூப-குணம் எனப்படுகிறது.

Verse 13

स्पर्शमात्रस्तु वै वायू रूपमात्रं समावृणोत् । ज्योतिश्चापि विकुर्वाणं रसमात्रं ससर्ज ह

ஸ்பரிசமாத்திர ஸ்வரூபமான வாயு, ரூபமாத்திரத்தை மூடியது. மேலும் ஜ்யோதிரூபமான அக்னியும் மாற்றமடைந்து ரசமாத்திர குணத்தை உண்டாக்கியது.

Verse 14

संभवंति ततोंभांसि रसमात्राणि तानि तु । रसमात्राणिचांभांसि रूपमात्रं समावृणोत्

அதிலிருந்து நீர்கள் தோன்றின; அவை ரசமாத்திரமாக அமைந்தவை. அந்த ரசமாத்திர நீர்களும் ரூபமாத்திரத் தத்துவத்தை மூடியன.

Verse 15

विकुर्वाणानिचांभांसिगंधमात्रंससर्जिरे । तस्माज्जाता मही चेयं सर्वभूतगुणाधिका

நீர்கள் மாற்றமடைந்து கந்தமாத்திர குணத்தை உண்டாக்கின. அதிலிருந்தே இந்தப் பூமி பிறந்தது; இது எல்லாப் பூதகுணங்களாலும் மிகச் சிறப்பாக நிறைந்தது.

Verse 16

ससंघातो यतस्तस्मात्तस्य गंधो गुणो मतः । तस्मिंस्तस्मिंस्तु तन्मात्रात्तेन तन्मात्रता स्मृता

இது சங்காதமாக (கூட்டுச் சேர்க்கையாக) அமைந்ததால் இதன் குணம் ‘கந்தம்’ எனக் கருதப்படுகிறது. மேலும் ஒவ்வொன்றிலும் தத்தம் தன்மாத்திரத்திலிருந்து தன்மாத்திரத்துவம் நினைவுறுத்தப்படுகிறது.

Verse 17

तन्मात्राण्यविशेषाणि विशेषाः क्रमशो पराः । भूततन्मात्रसर्गोयमहंकारात्तु तामसात्

தன்மாத்திரங்கள் அவிசேஷமாக (வேறுபாடின்றி) உள்ளன; பின்னர் வரிசையாக விசேஷங்கள் (வேறுபாடுகள்) தோன்றுகின்றன. பூத-தன்மாத்திரப் படைப்பு தாமஸ அஹங்காரத்திலிருந்து உண்டாகிறது.

Verse 18

कीर्तितस्तु समासेन मुनिवर्यास्तपोधनाः । तैजसानींद्रियाण्याहुर्देवा वैकारिका दश

தபோதனமான முனிவரே! சுருக்கமாகக் கூறப்பட்டது—சத்த்வ (வைகாரிக) தத்துவத்திலிருந்து தோன்றிய பத்து தேவர்கள் தைஜஸ இந்திரியங்களின் அதிஷ்டாத்ரி தேவர்கள் எனச் சொல்லப்படுகின்றனர்.

Verse 19

एकादशं मनश्चात्र कीर्तितं तत्त्वचिंतकैः । ज्ञानेंद्रियाणि पंचात्र पंचकर्मेंद्रियाणि च

தத்துவத்தைச் சிந்திப்போர் இங்கு மனத்தை பதினொன்றாவது என அறிவித்துள்ளனர்; மேலும் இங்கு ஐந்து ஞானேந்திரியங்களும் ஐந்து கர்மேந்திரியங்களும் உள்ளன.

Verse 20

तानि वक्ष्यामि तेषां च कर्माणि कुलपावनाः । श्रवणं त्वक्चक्षुर्जिह्वा नासिका चैव पंचमी

குலத்தைப் புனிதப்படுத்துவோரே! அவை மற்றும் அவற்றின் செயல்களை நான் கூறுகிறேன்—கேள்வி, தோல் (ஸ்பரிசம்), கண், நாக்கு, மேலும் ஐந்தாவது மூக்கு.

Verse 21

शब्दादिज्ञानसिद्ध्यर्थं बुद्धियुक्तानि पंच वै । पायूपस्थं हस्तपादौ कीर्तिता वाक्चपंचमी

சப்தாதி ஞானம் நிறைவேறுவதற்காக புத்தியுடன் இணைந்த ஐந்து கர்மேந்திரியங்கள் கூறப்படுகின்றன—பாயு, உபஸ்தம், கைகள், கால்கள்; வாக்கு ஐந்தாவதாகப் புகழப்படுகிறது।

Verse 22

विसर्गानंदनादानगत्युक्तिकर्मतत्स्मृतम् । आकाशवायुतेजांसि सलिलं पृथिवी तथा

விஸர்கம், ஆனந்தம், பெறுதல், இயக்கம், உரைத்தல்—இவை ஐவகைச் செயல் என நினைவுறுத்தப்படுகிறது; மேலும் ஆகாசம், வாயு, தேஜஸ், நீர், பூமி (தத்துவங்கள்) கூறப்படுகின்றன।

Verse 23

शब्दादिभिर्गुणैर्विप्राः संयुक्ता उत्तरोत्तरैः । नानावीर्याः पृथग्भूतास्ततस्ते संहतिं विना

ஓ விப்ரர்களே! பூதங்கள் சப்தாதி குணங்களால் இணைக்கப்பட்டவை; ஒவ்வொன்றிலும் அடுத்தடுத்த குணங்கள் வரிசையாகச் சேர்கின்றன. ஆகவே அவற்றின் வலிமை வேறுபட்டு, தனித்தனியாக நிற்கின்றன; சேர்க்கை இன்றி முழுமை உண்டாகாது।

Verse 24

नाशक्नुवन्प्रजाः स्रष्टुमसमागत्य कृत्स्नशः । समेत्यान्योन्यसंयोगं परस्परमथाश्रयात्

முழுவதும் பிரிந்து, ஒன்றுகூடாமல் இருந்தபோது அவர்கள் உயிர்களைப் படைக்க இயலவில்லை. பின்னர் பரஸ்பர ஆதரவுடன் ஒன்றுகூடி, ஒருவரோடு ஒருவர் சேர்க்கை கொண்டனர்।

Verse 25

एकसंघास्सलक्ष्याश्च संप्राप्यैक्यमशेषतः । पुरुषाधिष्ठितत्वाच्च प्रधानानुग्रहेण च

இவை அனைத்தும் ஒரே கூட்டமாகி, ஒரே இலக்கணத்தை உடையவையாகி, முழுமையாக ஒன்றுமையை அடைந்தன—புருஷன் அதிஷ்டானமாக இருப்பதாலும், பிரதானத்தின் அனுகிரகத்தாலும்।

Verse 26

महदादयो विशेषांता अंडमुत्पादयंति ते । तत्क्रमेण विवृद्धं तु जलबुद्बुदवत्सदा

மஹத் முதலிய தத்துவங்களிலிருந்து விசேஷத் தத்துவங்கள் வரை அவர்கள் பிரபஞ்ச அண்டத்தை உருவாக்குகின்றனர்; அது முறையே எப்போதும் நீர்மேல் குமிழிபோல் விரிகிறது।

Verse 27

भूतेभ्योंडं महाप्राज्ञा वृद्धं तदुदकेशयम् । प्राकृतं ब्रह्मरूपस्य विष्णोः स्थानमनुत्तमम्

ஓ மஹாப்ராஜ்ஞா! பூதங்களிலிருந்தே பிரபஞ்ச அண்டம் தோன்றி, முழுமையாக வளர்ந்து நீர்மேல் தங்கியது; அதுவே பிராக்ருத உலகில் பிரம்மரூப விஷ்ணுவின் ஒப்பற்ற திருத்தலம்.

Verse 28

तत्राव्यक्तस्वरूपोसौ विष्णुर्विश्वेश्वरः प्रभुः । ब्रह्मरूपं समास्थाय स्वयमेव व्यवस्थितः

அங்கே அவ்யக்த ஸ்வரூபமுடைய உலகேசுவரப் பெருமான் விஷ்ணு, பிரம்மரூபத்தை ஏற்று, தானே அந்த நிலையிலே நிலைபெற்றார்।

Verse 29

स्वेदजांडमभूत्तस्य जरायुश्च महीधराः । गर्भोदकं समुद्राश्च तस्याभून्महदात्मनः

அந்த மகாத்மாவிலிருந்து வியர்வையால் பிறந்த அண்டங்கள் தோன்றின; கருப்பை உறையிலிருந்து மலைகள், கர்ப்பநீரிலிருந்து சமுத்திரங்கள் வெளிப்பட்டன।

Verse 30

साद्रिद्वीपसमुद्राश्च सज्योतिर्लोकसंग्रहः । तस्मिन्नंडेभवत्सर्वं सदेवासुरमानुषम्

மலைகள், தீவுகள், சமுத்திரங்கள் உடனும், ஒளிமயமான உலகங்களின் தொகுதியுடனும்—அந்த பிரபஞ்ச அண்டத்திற்குள் தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்கள் உட்பட அனைத்தும் தோன்றின।

Verse 31

अनादिनिधनस्यैव विष्णोर्नाभेः समुत्थितम् । यत्पद्मं तद्धैममंडमभूच्छ्रीकेशवेच्छया

ஆதியும் அந்தமும் இல்லாத விஷ்ணுவின் நாபியிலிருந்து எழுந்த அந்தத் தாமரை, ஸ்ரீகேசவனின் இச்சையால் பொன்னொளி மண்டலமாக ஆனது।

Verse 32

रजोगुणधरो देवः स्वयमेव हरिः परः । ब्रह्मरूपंसमास्थाय जगत्स्रष्टुं प्रवर्तते

பரம ஹரி தாமே ரஜோகுணத்தை ஏற்று, பிரம்மா ரூபம் கொண்டு, உலகைச் சிருஷ்டிக்க முனைவார்।

Verse 33

सृष्टं च पात्यनुयुगं यावत्कल्पविकल्पना । नारसिंहादिरूपेण रुद्ररुपेण संहरेत्

சிருஷ்டித்த பின், கல்பச் சுழற்சி நீடிக்கும் வரை யுகம் யுகமாக அதை அவர் காக்கிறார்; இறுதியில் நரசிம்ஹாதி ரூபங்களிலும் ருத்ர ரூபத்திலும் அதை ஒடுக்குகிறார்।

Verse 34

सब्रह्मरूपं विसृजन्महात्मा जगत्समस्तं परिपातुमिच्छन् । रामादिरूपं स तु गृह्य याति बभूव रुद्रो जगदेतदत्तुम्

அந்த மகாத்மா பிரம்ம ரூபத்தை வெளிப்படுத்தி, முழு உலகையும் காக்க விரும்பி, ராமாதி ரூபங்களை ஏற்கிறார்; மேலும் இவ்வுலகை விழுங்கிட ருத்ரனாகவும் ஆகிறார்।