Adhyaya 19

Verse 1

नारद उवाच । भार्गवेशं ततो गच्छेद्भक्त्या यत्र च विष्णुना । हुंकारितास्तु देवेन दानवाः प्रलयं गताः

நாரதர் கூறினார்—பின்னர் பக்தியுடன் பார்கவேசரிடம் செல்ல வேண்டும்; அங்கே விஷ்ணு தேவனின் ‘ஹுங்கார’ ஒலியாலே தானவர்கள் அழிவை அடைந்தனர்.

Verse 2

तत्र स्नात्वा तु राजेंद्र सर्वपापैः प्रमुच्यते । शुक्लतीर्थस्य चोत्पत्तिं शृणु त्वं पांडुनंदन

ஓ ராஜேந்திரா! அங்கே நீராடினால் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை கிடைக்கும். இப்போது ஓ பாண்டுநந்தனா, சுக்லதீர்த்தத்தின் தோற்றத்தை கேள்.

Verse 3

हिमवच्छिखरे रम्ये नानाधातुविचित्रिते । तरुणादित्यसंकाशे तप्तकांचनसंनिभे

இமவத் மலையின் அழகிய சிகரத்தில், பலவகைத் தாதுக்களால் வண்ணமயமாக—புதிதாய் உதிக்கும் சூரியனைப் போல ஒளிர்ந்து, காய்ந்த பொன்னெனப் பிரகாசித்தது.

Verse 4

वज्रस्फटिकसोपाने चित्रपट्टशिलातले । जांबूनदमये दिव्ये नाना पद्मोपशोभिते

வைரம் மற்றும் ஸ்படிகப் படிகளுடன், அழகிய பதிக்கப்பட்ட கல் தளத்துடன்; ஜாம்பூநதப் பொன்னால் ஆன தெய்வீகமாக, பல தாமரை அலங்காரங்களால் மிளிர்ந்தது.

Verse 5

तत्रासीनं महादेवं सर्वज्ञं प्रभुमव्ययम् । लोकानुग्राहकं शांतं गणवृंदैः समावृतम्

அங்கே அவர்கள் மகாதேவரை அமர்ந்திருப்பவராகக் கண்டனர்—சர்வஞ்ஞன், பரமப் பிரபு, அவ்யயன்; உலகங்களுக்கு அருள்புரிபவன், சாந்தன், கணவிரிந்தங்களால் சூழப்பட்டவன்।

Verse 6

स्कंदनंदिमहाकालैर्वीरभद्र गणादिभिः । उमया सहितं देवं मार्कंडः परिपृच्छति

ஸ்கந்தன், நந்தி, மகாகாலன், வீரபத்ரன் முதலிய கணங்களால் சேவிக்கப்படுபவனாகவும், உமையுடன் இருப்பவனாகவும் உள்ள அந்த தேவனை மார்கண்டேயர் வினவினார்।

Verse 7

देवदेव महादेव इन्द्र कामादि संस्तुत । संसारभवभीतोहं सुखोपायं ब्रवीहि मे

தேவர்களின் தேவனே, மகாதேவனே—இந்திரன், காமன் முதலியோர் போற்றும் இறைவனே! நான் சம்சாரப் பயத்தால் அஞ்சுகிறேன்; சுகம் (மோக்ஷ நன்மை) அடைய எளிய வழியை எனக்குச் சொல்லும்।

Verse 8

भगवन्भूतभव्येश सर्वपापप्रणाशनम् । तीर्थानां परमं तीर्थं तद्वदस्व महेश्वर

பகவனே, பூத-பவிஷ்யத்தின் ஈசனே, மகேஸ்வரனே! எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கும், தீர்த்தங்களில் பரம தீர்த்தமான அதைப் பற்றி எனக்குச் சொல்லும்।

Verse 9

ईश्वर उवाच । शृणुविप्र महाभाग सर्वशास्त्रविशारद । स्नानादि कुरु गच्छ त्वं ऋषिसंघैस्समावृतः

ஈச்வரன் கூறினார்—மகாபாக்யமான பிராமணனே, எல்லா சாஸ்திரங்களிலும் தேர்ந்தவனே! கேள்; ஸ்நானம் முதலிய கர்மங்களைச் செய்து, பின்னர் ரிஷிகளின் சங்கத்துடன் சூழப்பட்டு நீ புறப்படு।

Verse 10

मन्वत्रि याज्ञवल्क्याश्च काश्यपश्चैव अंगिराः । यमापस्तंब संवर्ताः कात्यायनबृहस्पती

மனு, அத்ரி, யாஜ்ஞவல்க்யர், காஷ்யபர், அங்கிரசர்; மேலும் யமன், ஆபஸ்தம்பர், ஸம்வர்த்தர், காத்யாயனர், ப்ருஹஸ்பதி—இந்நாமங்கள் இங்கு கூறப்பட்டன.

Verse 11

नारदो गौतमश्चैव पृच्छंति धर्मकांक्षिणः । गंगाकनखले पुण्या प्रयागं पुष्करं गया

தர்மத்தை அறிய விரும்பும் நாரதரும் கௌதமரும் புனிதத் தீர்த்தங்களைப் பற்றி வினவுகின்றனர்—கனகாலத்தின் புண்ணிய கங்கை, பிரயாகம், புஷ்கரம், கயா.

Verse 12

कुरुक्षेत्रं तु पुण्यं च राहुग्रस्ते दिवाकरे । दिवा वा यदि वा रात्रौ शुक्लतीर्थं महाफलम्

குருக்ஷேத்திரம் நிச்சயமாகப் புண்ணியமானது; சூரியன் ராகுவால் கிரகணம் அடையும் போது, சுக்லதீர்த்தத்தில் நீராடுதல்—பகலோ இரவோ—மகாபலன் தரும்.

Verse 13

दर्शनात्स्पर्शनाच्चैव स्नानाद्ध्यानात्तपोर्जनात् । होमाच्चैवोपवासाच्च शुक्लतीर्थफलं महत्

அதன் தரிசனம், தொடுதல், அங்கே நீராடுதல், தியானம், தவத்தின் சேர்க்கை, மேலும் ஹோமம் மற்றும் உபவாசம் ஆகியவற்றால்—சுக்லதீர்த்தத்தின் பலன் மிகப் பெரிது.

Verse 14

शुक्लतीर्थं महापुण्यं नद्यां तु संव्यवस्थितम् । चाणिक्योनाम राजर्षिः सिद्धिं तत्र समागतः

நதியில் அமைந்த சுக்லதீர்த்தம் மகாபுண்ணிய தீர்த்தமாகும்; அங்கே சாணிக்யன் என்னும் ராஜரிஷி சித்தியை அடைந்தார்.

Verse 15

एतत्क्षेत्रं समुत्पन्नं योजनावृत्तिसंस्थितम् । शुक्लतीर्थं महापुण्यं सर्वपापप्रणाशनम्

இந்தக் க்ஷேத்திரம் தோன்றி ஒரு யோஜனைச் சுற்றளவில் நிலைபெற்றுள்ளது. இது சுக்லதீர்த்தம்—மகாபுண்யமயம்—எல்லாப் பாவங்களையும் நாசம் செய்பது.

Verse 16

पादपाग्रेण दृष्टेन ब्रह्महत्यां व्यपोहति । अहमत्र ऋषिश्रेष्ठ तिष्ठामि ह्युमया सह

பாதத்தின் முனைத் தரிசனமட்டுமே பிரம்மஹத்த்யா பாவத்தையும் அகற்றும். ஓ ரிஷிச்ரேஷ்டா, நான் இங்கே உமையுடன் உறுதியாகத் தங்குகிறேன்.

Verse 17

वैशाखे विमले मासि कृष्णपक्षे चतुर्दशी । कैलासाच्चापि निर्गत्य तत्र संनिहितो ह्यहम्

தூய வைசாக மாதத்தில், கிருஷ்ணபக்ஷ சதுர்தசியில், நான் கைலாசத்திலிருந்தும் புறப்பட்டு அங்கே சன்னிதியாக இருப்பேன்.

Verse 18

देवकिन्नरगंधर्वाः सिद्धविद्याधरास्तथा । गणाश्चाप्सरसो नागाः सर्वे देवाः समागताः

தேவகின்னரர், கந்தர்வர், அதுபோல சித்தர், வித்யாதரர்; கணங்கள், அப்சரஸ்கள், நாகர்கள்—அனைத்து தேவரும் ஒன்றுகூடி வந்தனர்.

Verse 19

इति श्रीपाद्मे महापुराणे स्वर्गखंडे ऊनविंशोध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீபத்ம மகாபுராணத்தின் ஸ்வர்ககண்டத்தில் பத்தொன்பதாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 20

रजकेन यथा वस्त्रं शुक्लं भवति वारिणा । आजन्मसंचितं पापं शुक्लतीर्थे व्यपोहति

துவைப்பவன் நீரால் ஆடையை வெண்மையாக்குவது போல, சுக்ல தீர்த்தத்தில் வாழ்நாள் முழுதும் சேர்த்த பாவம் கழுவி அகல்கிறது।

Verse 21

स्नानं दानं महापुण्यं मार्कंड ऋषिसत्तम । शुक्लतीर्थात्परं तीर्थं न भूतं न भविष्यति

மார்கண்டேய முனிவரே, முனிவர்களில் சிறந்தவரே! ஸ்நானமும் தானமும் மகாபுண்யம்; சுக்ல தீர்த்தத்தை விட உயர்ந்த தீர்த்தம் முன்பும் இல்லை, இனியும் இல்லை।

Verse 22

पूर्वे वयसि कर्माणि कृत्वा पापानि मानवः । अहोरात्रोपवासेन शुक्लतीर्थे व्यपोहति

முன் வயதில் செய்த பாவச் செயல்களை மனிதன் சுக்ல தீர்த்தத்தில் பகல்-இரவு உபவாசம் இருந்து நீக்கிக் கொள்கிறான்।

Verse 23

तपसा ब्रह्मचर्येण यज्ञैर्दानेन वा पुनः । देवदानेन या पुष्टिर्न सा क्रतुशतैरपि

தவம், பிரம்மச்சரியம், யாகங்கள் அல்லது சாதாரண தானம் ஆகியவற்றால் கிடைப்பதல்ல; தேவர்களுக்கு அர்ப்பணிக்கும் தானத்தால் வரும் ஆன்மப் புஷ்டி நூறு யாகங்களாலும் பெற முடியாது।

Verse 24

कार्तिकस्य च मासस्य कृष्णपक्षे चतुर्दशी । घृतेन स्नापयेद्देवमुपोष्य परमेश्वरम्

கார்த்திக மாதத்தின் கிருஷ்ணபட்ச சதுர்தசியில் உபவாசம் இருந்து, பரமேஸ்வரனை நெய்யால் அபிஷேகம் செய்து ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 25

एकविंशत्कुलोपेतो न च्यवेच्चैश्वरात्पदात् । शुक्लतीर्थं परं तीर्थमृषिसिद्धनिषेवितम्

இருபத்தொன்று குலங்களால் யுக்தனானவன் ஐஸ்வர்யப் பதவியிலிருந்து வீழ்வதில்லை. சுக்லதீர்த்தம் பரம தீர்த்தம்; ரிஷி, சித்தர்கள் சேவித்துப் போற்றியது.

Verse 26

तत्र स्नात्वा ततो राजन्पुनर्जन्म न विद्यते । स्नात्वा वै शुक्लतीर्थेपि अर्चयेद्वृषभध्वजम्

அரசே, அங்கே நீராடினால் மீண்டும் பிறவி இல்லை. மேலும் சுக்லதீர்த்தத்தில் நீராடி, வृषபத்வஜனான சிவபெருமானை அர்ச்சிக்க வேண்டும்.

Verse 27

जागरं कारयेत्तत्र नृत्यगीतादिमंगलैः । प्रभाते शुक्लतीर्थे तु स्नानं वै देवतार्चनम्

அங்கே நடனம், பாடல் முதலிய மங்களச் செயல்களால் இரவு முழுதும் ஜாகரணம் செய்ய வேண்டும். விடியற்காலையில் சுக்லதீர்த்தத்தில் நீராடி தேவனை அர்ச்சிக்க வேண்டும்.

Verse 28

आचार्यं भोजयेत्पश्चाच्छिवव्रतपरः शुचिः । भोजनं च यथाशक्त्या वित्तशाठ्यं न कारयेत्

பின்னர் தூய்மையுடன் சிவவிரதத்தில் நிலைத்தவன் ஆசாரியருக்கு உணவளிக்க வேண்டும். தன் ஆற்றலுக்கேற்றபடி உணவு அளித்து, செல்வத்தில் வஞ்சகம் செய்யக்கூடாது.

Verse 29

प्रदक्षिणं ततः कृत्वा शनैर्देवांतिकं व्रजेत् । एवं वै कुरुते यस्तु तस्य पुण्यफलं शृणु

பின்பு பிரதட்சிணம் செய்து மெதுவாக தேவனின் சந்நிதிக்குச் செல்ல வேண்டும். இவ்வாறு செய்பவனின் புண்ணியப் பயனை கேளுங்கள்.

Verse 30

दिव्ययानसमारूढस्तूयमानोऽप्सरोगणैः । शिवतुल्यबलोपेतस्तिष्ठत्याभूतसंप्लवम्

திவ்ய விமானத்தில் ஏறி, அப்ஸரா கணங்களால் புகழப்பட்டு, சிவனுக்கு ஒப்பான வலத்துடன் கூடிய அவர், எல்லாப் பிராணிகளின் பிரளயம் வரையில் அங்கே நிலைத்திருப்பார்.

Verse 31

शुक्लतीर्थे तु या नारी ददाति कनकं शुभम् । घृतेन स्नापयेद्देवं कुमारं चाभिपूजयेत्

சுக்ல தீர்த்தத்தில் யார் பெண் புனிதமான பொன்னை தானம் செய்கிறாளோ, அவள் தேவனை நெய்யால் அபிஷேகம் செய்து, குமாரன் (ஸ்கந்தன்) ஐ முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 32

एवं या कुरुते भक्त्या तस्याः पुण्यफलं शृणु । मोदते देवलोकस्था यावदिंद्राश्चतुर्दश

இவ்வாறு பக்தியுடன் செய்கிற பெண்ணின் புண்ணியப் பலனை கேள்; அவள் தேவலோகத்தில் இருந்து, பதினான்கு இந்திரர்கள் நீடிக்கும் காலம் வரை மகிழ்வாள்.

Verse 33

अयने वा चतुर्दश्यां संक्रांतौ विषुवे तथा । स्नात्वा तु सोपवासः स निर्जितात्मा समाहितः

அயன நாளிலோ, சதுர்தசியிலோ, சங்கிராந்தியிலோ, விஷுவ நாளிலோ—ஸ்நானம் செய்து, உபவாசம் இருந்து, தன்னை அடக்கி, மனம் ஒருமுகப்படுத்தியவனாக இருக்க வேண்டும்.

Verse 34

दानं दद्याद्यथाशक्त्या प्रीयेतां हरिशंकरौ । शुक्लतीर्थप्रभावेण सर्वं भवति चाक्षयम्

தன் சக்திக்கேற்ப தானம் செய்ய வேண்டும்; அதனால் ஹரியும் சங்கரனும் மகிழ்வர். சுக்ல தீர்த்தத்தின் மகிமையால் அங்கே செய்யப்படும் அனைத்தும் அక్షயமாகும்.

Verse 35

अनाथं दुर्गतं विप्रं नाथवंतमथापि वा । उद्वाहयति यस्तीर्थे तस्य पुण्यफलं शृणु

தீர்த்தத்தில் ஒரு பிராமணனின் திருமணத்தை நடத்திவைப்பவன்—அவன் ஆதரவற்ற ஏழையாயினும் அல்லது ஆதரவுள்ளவனாயினும்—அவனுடைய புண்ணியப் பயனை கேள்.

Verse 36

यावत्तद्रोमसंख्या तु तत्प्रसूतिकुलेषु च । तावद्वर्षसहस्राणि शिवलोके महीयते

அவனுடைய உடலில் உள்ள ரோமங்களின் எண்ணிக்கை எத்தனையோ, அவன் சந்ததி குலங்களில் உள்ள எண்ணிக்கையும் அதேபோல்; அவ்வளவு ஆயிரம் ஆண்டுகள் அவன் சிவலோகத்தில் மதிக்கப்படுவான்.