Adhyaya 15

Verse 1

नारद उवाच । यन्मां पृच्छसि कौंतेय तन्निबोध च तच्छृणु । एतस्मिन्नंतरे रुद्रो नर्मदातटमास्थितः

நாரதர் கூறினார்—கௌந்தேயா! நீ என்னைக் கேட்பதைக் கவனித்து கேள். இவ்விடையில் ருத்ரர் நர்மதா கரையில் தங்கியிருந்தார்.

Verse 2

नाम्ना हरेश्वरं स्थानं त्रिषु लोकेषु विश्रुतम् । तस्मिन्स्थाने महादेवश्चिंतयंस्त्रैपुरं वधम्

ஹரேஸ்வர எனும் புனிதத் தலம் மூன்று உலகங்களிலும் புகழ்பெற்றது. அத்தலத்தில் மகாதேவர் திரிபுர வதத்தைத் தியானித்துக் கொண்டிருந்தார்.

Verse 3

गांडीवं मंदरं कृत्वा गुणं कृत्वा तु वासुकिम् । स्थानं कृत्वा तु वैशाखं विष्णुं कृत्वा शरोत्तमम्

காண்டீவத்தை மந்தர மலைஆகவும், வாசுகியை நாணாகவும் செய்து; வைசாகத்தை ஆதாரமாக (நிகழ்வாக) வைத்து, விஷ்ணுவை உத்தம அம்பாகச் செய்து (அவர் முனைந்தார்).

Verse 4

अग्रे चाग्निं प्रतिष्ठाप्य मुखे वायुः समर्पितः । हयाश्च चतुरो वेदाः सर्वदेवमयं रथम्

முன்புறத்தில் அக்னி நிறுவப்பட்டு, வாயில் வாயு அர்ப்பணிக்கப்பட்டது; அந்த ரதம் எல்லாத் தேவர்களாலும் நிறைந்தது, அதன் நான்கு குதிரைகள் நான்கு வேதங்கள்.

Verse 5

चक्रगौ चाश्विनौ देवावक्षं चक्रधरः स्वयम् । स्वयमिंद्रश्च चापांते बाणे वैश्रवणः स्थितः

இரு சக்கரங்களிலும் அச்வினி தேவர்கள் அமர்ந்தனர்; அச்சில் தானே சக்கரதாரி விஷ்ணு விளங்கினார். வில்லின் முனையில் தானே இந்திரன் நின்றான்; அம்பில் வைஸ்ரவணன் (குபேரன்) நிலைத்தான்.

Verse 6

यमस्तु दक्षिणे हस्ते वामे कालस्तु दारुणः । चक्राणामारके न्यस्ता गंधर्वा लोकविश्रुताः

வலக்கையில் யமன் இருந்தான்; இடக்கையில் கொடிய காலன். சக்கரத்தின் விளிம்பில் உலகப் புகழ்பெற்ற கந்தர்வர்கள் அமர்த்தப்பட்டனர்.

Verse 7

प्रजापती रथश्रेष्ठे ब्रह्मा चैव तु सारथिः । एवं कृत्वा तु देवेशः सर्वदेवमयं रथम्

மிகச் சிறந்த தேரில் பிரஜாபதி அமர்த்தப்பட்டார்; தானே பிரம்மா சாரதியாக ஆனார். இவ்வாறு தேவர்களின் ஆண்டவன் அனைத்துத் தேவர்களும் நிறைந்த தேரை அமைத்தான்.

Verse 8

सोतिष्ठत्स्थाणुभूतो हि सहस्रं परिवत्सरान् । यदा त्रीणि समेतानि अंतरिक्षचराणि च

அவன் தூணைப் போல அசையாமல் ஆயிரம் ஆண்டுகள் நின்றான்; ஆகாய நடுவில் உலாவும் மூன்று உயிர்கள் ஒன்று சேர்ந்துவரும் வரை.

Verse 9

त्रिपुराणि त्रिशल्येन तदा तानि बिभेद सः । शरः प्रचोदितस्तत्र रुद्रेण त्रिपुरं प्रति

அப்போது அவன் திரிசூலம்போன்ற திரிசல்ய ஆயுதத்தால் அந்த மூன்று புரங்களையும் துளைத்தான். அங்கே ருத்ரனால் தூண்டப்பட்ட அம்பு திரிபுரத்தை நோக்கி வேகமாய் சென்றது.

Verse 10

भ्रष्टतेजा स्त्रियो जाता बलं तेषां व्यशीर्यत । उत्पाताश्च पुरे तस्मिन्प्रादुर्भूता सहस्रशः

பெண்கள் ஒளித்தேஜஸை இழந்து, அவர்களின் வலிமை வாடியது; அந்த நகரத்தில் ஆயிரமாயிரம் அபசகுன உற்பாதங்கள் தோன்றின.

Verse 11

त्रिपुरस्य विनाशाय कालरूपोभवत्तदा । अट्टहासं प्रमुंचंति रूपाः काष्ठमयास्तथा

திரிபுர நாசத்திற்காக அவர் அப்போது காலரூபம் கொண்டார்; மரத்தால் ஆன அந்த உருவங்களும் அட்டஹாசமாக பேரொலி சிரிப்பை வெளிப்படுத்தின.

Verse 12

निमेषोन्मेषणं चैव कुर्वंति चित्रकर्मणा । स्वप्ने पश्यंति चात्मानं रक्तांबरविभूषितम्

அவர்களின் அதிசயக் கலைவல்லமையால் இமைத்தலும் இமைக்காமலும் செய்ய வைக்கிறார்கள்; கனவில் தம்மை செந்நிற ஆடைகளால் அலங்கரித்ததாகக் காண்கிறார்கள்.

Verse 13

स्वप्ने पश्यंति ते चैवं विपरीतानि यानि तु । एतान्पश्यति उत्पातांस्तत्र स्थाने तु ये जनाः

அவர்களும் கனவில் இவ்வாறே தலைகீழான, இயல்புக்கு மாறானவற்றைக் காண்கிறார்கள்; அங்கே உள்ள மக்கள் அந்த அபசகுன உற்பாதங்களை நேரில் காண்கிறார்கள்.

Verse 14

तेषां बलं च बुद्धिश्च हरक्रोधेन नाशितम् । संवर्तको नाम वायुर्युगांतप्रतिमो महान्

ஹரன் (சிவன்) கோபத்தால் அவர்களின் வலிமையும் அறிவுத்திறனும் அழிந்தது; அப்போது ‘சம்வர்த்தக’ எனும் மகாவாயு எழுந்தது, யுகாந்தம் போல் அச்சமூட்டியது.

Verse 15

समीरितोनलश्रेष्ठ उत्तमांगेषु बाधते । ज्वलंति पादपास्तत्र पतंति शिखराणि च

காற்றால் ஊதப்பட்ட சிறந்த அக்கினி கொடிதாய் எரிந்து மேல்பகுதிகளைத் துன்புறுத்தியது. அங்கே மரங்கள் தீப்பற்றின; அவற்றின் சிகரங்களும் விழுந்தன.

Verse 16

सर्वं तद्व्याकुलीभूतं हाहाकारमचेतनम् । भग्नोद्यानानि सर्वाणि क्षिप्रं तु प्रज्वलंति च

அனைத்தும் மிகுந்த கலக்கமடைந்து ‘ஹா ஹா’ என்ற அலறலால் நிரம்பி, உணர்வற்றதுபோல் ஆனது. சிதைந்த எல்லா தோட்டங்களும் விரைவில் தீப்பற்றின.

Verse 17

तेनैव दीपितं सर्वं ज्वलते विशिखैः शिखैः । द्रुमा आरामगंडानि गृहाणि विविधानि च

அதே தீயால் அனைத்தும் எரியவிடப்பட்டது; தனித்த நாக்குகள் இல்லாத ஜ்வாலைகளால் அது எரிந்தது. மரங்கள், தோட்டவனங்கள், பூங்கா நிலப்பகுதிகள், பலவகை வீடுகளும் எரிந்தன.

Verse 18

दशदिक्षु प्रवृत्तोयं समिद्धो हव्यवाहनः । ततः शिलाः प्रमुंचंति दिशो दश विभागशः

நன்கு எரிந்த ஹவ்யவாஹன அக்கினி பத்து திசைகளிலும் பரவியது. பின்னர் பத்து திசைகளிலிருந்தும் தனித்தனியாகக் கற்கள் எறியப்பட்டன.

Verse 19

शिखासहस्रैरत्युग्रैः प्रज्वलंति हुताशनैः । सर्वं किंशुकसंप्रख्यं ज्वलितंदृश्यते पुरम्

மிகக் கொடிய ஆயிரம் ஜ்வாலைகளுடன் ஹுதாசனத் தீகள் பளபளத்தன. முழு நகரமும் எரிந்து, செம்மையான கிஞ்சுக மலர்களைப் போல ஒளிர்ந்து தோன்றியது.

Verse 20

गृहाद्गृहांतरे नैव गंतुं धूमैश्च शक्यते । हरकोपानलादग्धं क्रंदमानं सुदुःखितम्

புகையால் ஒரு வீட்டிலிருந்து மற்றொரு வீட்டிற்குச் செல்லவும் முற்றிலும் இயலாது. ஹரனின் கோபஅக்னியால் சுட்டெரிந்த மக்கள் பேர்துயரால் துடித்து கதறுகின்றனர்।

Verse 21

प्रदीप्तं सर्वतो दिक्षु दह्यते त्रिपुरं पुरम् । प्रासादशिखराग्राणि विशीर्यंति सहस्रशः

எல்லாத் திசைகளிலும் கொழுந்தெழுந்து எரிந்து, திரிபுர நகரம் தீயால் தகிக்கிறது; அரண்மனைகளின் உயர்ந்த சிகர முனைகள் ஆயிரமாயிரமாகச் சிதறி உடைகின்றன।

Verse 22

नानारत्नविचित्राणि विमानान्यप्यनेकधा । गृहाणि चैव रम्याणि दह्यंते दीप्तिवह्निना

பலவகை ரத்தினங்களால் பல முறையில் அலங்கரிக்கப்பட்ட விமானங்களும், இனிய மாளிகைகளும்—அனைத்தும் கொழுந்தெழும் தீயால் எரிகின்றன।

Verse 23

बाधंते द्रुमखंडेषु जनस्थाने तथैव च । देवागारेषु सर्वेषु प्रज्वलंते ज्वलंत्यपि

அவை மரக்கூட்டங்களிலும் மனித குடியிருப்புகளிலும் துன்பம் விளைவிக்கின்றன; எல்லா தேவாலயங்களிலும் கூட அவை கொழுந்தெழுந்து மிகத் தீவிரமாக எரிகின்றன।

Verse 24

सीदंति चानलस्पृष्टाः क्रंदंति विविधै स्वरैः । गिरिकूटनिभास्तत्र दृश्यंतेंऽगारराशयः

தீத் தீண்டியதால் அவர்கள் சரிந்து விழுந்து பலவிதக் குரல்களில் புலம்புகின்றனர்; அங்கே மலைச் சிகரங்களைப் போல எரியும் சாம்பல்-அங்காரக் குவியல்கள் காணப்படுகின்றன।

Verse 25

स्तुवंति देवदेवेशं परित्रायस्व मां प्रभो । अन्योन्यं च परिष्वज्य हुताशनप्रपीडिताः

அக்கினியால் துன்புற்ற அவர்கள் தேவர்களின் தேவேசனைப் போற்றி, “பிரபோ, எங்களை காப்பாற்று!” என்று அலறினர்; துயரில் ஒருவரை ஒருவர் அணைத்துக் கொண்டனர்.

Verse 26

दह्यंते दानवास्तत्र शतशोथ सहस्रशः । हंसकारंडवाकीर्णा नलिनी सह पंकजा

அங்கே தானவர்கள் நூறுகளாகவும் ஆயிரங்களாகவும் எரிகின்றனர். அன்னங்களும் காரண்டவப் பறவைகளும் நிறைந்த நளினித் தடாகங்கள் தாமரைகளும் குமுதங்களும் செழித்துள்ளன.

Verse 27

दह्यंतेनलदग्धानि पुरोद्यानानि दीर्घिकाः । अम्लानैः पंकजैश्छन्ना विस्तीर्णा योजनैः शतैः

எரிந்துகொண்டிருக்கையில் அங்கிருந்த பழைய தோட்டங்களும் நீண்ட குளங்களும் கருகின; நூறு யோஜனங்கள் விரிந்த அவை வாடாத தாமரைகளால் மூடப்பட்டிருந்தன.

Verse 28

गिरिकूटनिभास्तत्र प्रासादारत्नभूषिताः । पतंत्यनलनिर्दग्धा निस्तोया जलदा इव

அங்கே மலைச் சிகரங்களைப் போன்ற, ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட மாளிகைகள் அக்கினியால் கருகி, நீரற்ற மேகங்கள் போல விழுந்தன.

Verse 29

सह स्त्रीबालवृद्धेषु गोषु पक्षिषु वाजिषु । निर्दयो दहते वह्निर्हरकोपेन प्रेरितः

பெண்கள், குழந்தைகள், முதியவர்கள் உடனும்—மாடுகள், பறவைகள், குதிரைகள் உடனும்—ஹரனின் கோபத்தால் தூண்டப்பட்ட கொடூர அக்கினி அனைவரையும் எரிக்கிறது.

Verse 30

सपत्नीकाश्चैव सुप्ताः संसुप्ता बहवो जनाः । पुत्रमालिंग्यते गाढं दह्यंते त्रिपुरारिणा

மனைவியருடன் பலர் ஆழ்ந்த நித்திரையில் மூழ்கியிருந்தனர்; மகனை இறுக அணைத்தபடியே இருந்த அவர்களைத் திரிபுராரி சிவன் எரித்தழித்தான்।

Verse 31

अथ तस्मिन्पुरे दीप्ते स्त्रियश्चाप्सरसोपमाः । अग्निज्वालाहतास्तत्र पतंति धरणीतले

அந்த எரியும் நகரத்தில் அப்சரஸ்களைப் போன்ற பெண்கள் தீநாக்குகளால் தாக்கப்பட்டு அங்கேயே பூமித்தளத்தில் விழுந்தனர்।

Verse 32

काचिद्बाला विशालाक्षी मुक्तावलि विभूषिता । धूमेनाकुलिता सा तु प्रतिबुद्धा शिखार्द्दिता

முத்துமாலை அணிந்த பெரிய கண்களையுடைய ஒரு இளம்பெண் புகையால் சூழப்பட்டாள்; பின்னர் விழித்தெழுந்த அவள் தீச்சுடரால் சுட்டெரிந்தாள்।

Verse 33

सुतं संचिंत्यमाना सा पतिता धरणीतले । काचित्सुवर्णवर्णाभा नीलरत्नैर्विभूषिता

மகனை நினைத்து மனம் கலங்கியவளாய் அவள் தரையில் விழுந்தாள். இன்னொரு பெண் பொன்னிற ஒளியுடன், நீல ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தாள்।

Verse 34

धूमेनाकुलिता सा तु पतिता धरणीतले । अन्या गृहीतहस्ता तु सखी दहति बालकैः

புகையால் திணறியவள் தரையில் விழுந்தாள். மற்றொரு பெண்—தோழி—அவளின் கையைப் பிடித்து, குழந்தைகளுடன் சேர்ந்து எரிந்துகொண்டிருந்தாள்।

Verse 35

अनेन दिव्यरूपान्यादृष्टा मदविमोहिता । शिरसा प्रांजलिं कृत्वा विज्ञापयति पावकम्

முன்பு காணாத தெய்வீக ரூபங்களைத் தரிசித்து அவள் பேரானந்தத்தில் மயங்கினாள். தலை வணங்கி, கைகூப்பி, பாவகனாகிய அக்னிதேவனைப் பணிவுடன் வேண்டினாள்।

Verse 36

यदि त्वमिच्छसे वैरं पुरुषेष्वपकारिषु । स्त्रियः किमपराध्यंते गृहपंजरकोकिलाः

பகை கொள்ள விரும்பினால் தீங்கு செய்கிற ஆண்களிடமே பகை கொள்; இல்லம் எனும் கூண்டில் அடைக்கப்பட்ட குயில்போன்ற பெண்கள் என்ன குற்றம் செய்தனர்?

Verse 37

पापनिर्दय निर्ल्लज्ज कस्ते कोपः स्त्रियोपरि । न दाक्षिण्यं न ते लज्जा न सत्यं शौचवर्जितः

ஓ பாவி, கொடியவனே, வெட்கமற்றவனே! பெண்ணின் மீது உன் கோபம் ஏன்? உனக்கு கருணையும் இல்லை, நாணமும் இல்லை; சத்தியமும் தூய்மையும் அற்றவன் நீ।

Verse 38

अनेकरूपवर्णाढ्या उपलभ्या वदस्व ह । किं त्वया न श्रुतं लोके अवध्याः सर्वयोषितः

பெண்கள் பல ரூபங்களிலும் பல நிறங்களிலும் உலகில் உள்ளனர்—அப்படியிருக்க, சொல்லு: ‘எல்லாப் பெண்களும் அவத்யர் (கொல்லத் தகாதவர்)’ என்று நீ கேளாததா?

Verse 39

किं तु तुभ्यं गुणा ह्येते दहनस्त्र्यर्दनं प्रति । न कारुण्यं दया वापि दाक्षिण्यं वा स्त्रियोपरि

ஆனால் இவையே உன் குணங்கள்—பெண்களைத் துன்புறுத்துவதில் தீப்போல் எரியும் பகை; பெண்களிடம் உனக்கு கருணையும் இல்லை, தயையும் இல்லை, தாராளமும் இல்லை।

Verse 40

दयां कुर्वंति म्लेच्छापि दहनं प्रेक्ष्य योषितः । म्लेच्छानामपि कष्टोसि दुर्निवार्यो ह्यचेतनः

எரிகின்ற பெண்ணைக் கண்டால் மிலேச்சரும் இரக்கம் கொள்கின்றனர்; ஆனால் நீ மிலேச்சருக்கும் துன்பம் தருபவன்—அசேதனனாய் இருந்தும் அடக்க இயலாதவன்.

Verse 41

एते चैव गुणास्तुभ्यं दहनोत्सादनं प्रति । आसामपि दुराचार स्त्रीणां किं विनिपातसे

எரித்தலும் அழித்தலும் பற்றிய இவ்வகை குணங்கள் உன்னிடமே உள்ளன; இப்பெண்கள் தீயொழுக்கமுடையவர்களாயினும் நீ ஏன் அவர்களின் வீழ்ச்சியை உண்டாக்குகிறாய்?

Verse 42

दुष्ट निर्घृण निर्लज्ज हुताश मंदभाग्यक । निराशस्त्वं दुराचार बालान्दहसि निर्दय

துஷ்டனே, இரக்கமற்றவனே, வெட்கமற்ற ஹுதாசனே! துர்பாக்கியனே! நீ நம்பிக்கையற்ற தீயொழுக்கன்; கருணையின்றி சிறாரையும் எரிக்கிறாய்.

Verse 43

एवं प्रलपमानास्ता जल्पमाना बहुस्वरम् । अन्याः क्रोशंति संक्रुद्धा बालशोकेन मोहिताः

இவ்வாறு அவர்கள் பல குரல்களில் புலம்பி உரைத்தனர்; மற்றவர்கள் கோபத்துடன் அலறினர்—குழந்தையின் துயரால் மயங்கியவர்களாய்.

Verse 44

दहते निर्दयो वह्निः संक्रुद्धः सर्वशत्रुवत् । पुष्करिण्यां जले ज्वाला कूपेष्वपि तथैव च

இரக்கமற்ற வஹ்னி எல்லோருக்கும் பகைவர் போலக் கோபித்து எரிக்கிறது; தாமரைக் குளத்தின் நீரில்கூட ஜ்வாலை எழுகிறது, கிணறுகளிலும் அதேபோல்.

Verse 45

अस्मान्संदह्य म्लेच्छ त्वं कां गतिं प्रापयिष्यसि । एवं प्रलपतां तासां वह्निर्वचनमब्रवीत्

“எங்களை எரித்துவிட்டு, ஓ ம்லேச்சா, நீ எந்தக் கதியை அடைவாய்?” என்று அவர்கள் புலம்பியபோது, அக்னி இவ்வசனத்தை உரைத்தான்।

Verse 46

वैश्वानर उवाच । स्ववशो नैव युष्माकं विनाशं तु करोम्यहम् । अहमादेशकर्ता वै नाहं कर्त्तास्म्यनुग्रहम्

வைஶ்வானரன் கூறினான்— “என் சுயவசத்தால் உங்கள் அழிவை நான் செய்வதில்லை; நான் ஆணையை நிறைவேற்றுபவன் மட்டுமே, அருளளிப்பவன் அல்லேன்।”

Verse 47

अत्र क्रोधसमाविष्टो विचरामि यदृच्छया । ततो बाणो महातेजास्त्रिपुरं वीक्ष्य दीपितम्

இங்கே நான் கோபத்தில் ஆட்கொள்ளப்பட்டு விருப்பம்போல் அலைகிறேன். அப்போது மிகுந்த தேஜஸுடைய பாணன் எரிகின்ற திரிபுரத்தை கண்டான்।

Verse 48

आसनस्थोऽब्रवीदेवमहं देवैर्विनाशितः । अल्पसारैर्दुराचारैरीश्वरस्य निवेदितः

ஆசனத்தில் அமர்ந்து அவன் கூறினான்— “தேவர்களால் நான் அழிக்கப்பட்டேன்; அற்பசாரமுடைய தீயோர் என் செய்தியை ஈசுவரனிடம் தெரிவித்தனர்।”

Verse 49

अपरीक्ष्य ह्यहं दग्धः शंकरेण महात्मना । नान्यः शत्रुस्तु मां हंतुं वर्ज्जयित्वा महेश्वरम्

ஆராயாமலேயே மகாத்மா சங்கரன் என்னை எரித்தான். மகேசுவரனைத் தவிர வேறு எந்தப் பகையும் என்னை கொல்ல இயலாது।

Verse 50

उत्थितः शिरसा कृत्वा लिगं त्रिभुवनेश्वरम् । निर्गतः स पुरद्वारात्परित्यज्य सुहृत्स्वयम्

அவன் எழுந்து, மூவுலக ஈசனின் லிங்கத்தைத் தன் தலையில் தாங்கி, தன் நண்பர்களையும் தானே விட்டு, நகரவாசல் வழியே வெளியே சென்றான்।

Verse 51

रत्नानि सुविचित्राणि स्त्रियो नानाविधास्तथा । गृहीत्वा शिरसा लिंगं न्यस्तं नगरमंडले

அவன் மிக அழகிய விதவிதமான ரத்தினங்களையும் பலவகை பெண்களையும் எடுத்துக்கொண்டு, லிங்கத்தைத் தலையில் உயர்த்தி நகரத்தின் நடுவில் வைத்தான்।

Verse 52

स्तुवते देवदेवेशं त्रैलोक्याधिपतिं शिवम् । हर त्वयाहं निर्दग्धो यदि वध्योसि शंकर

அவன் தேவர்களின் தேவனும் மூவுலக அதிபதியுமான சிவனைப் போற்றி, “ஹே ஹரா! உன்னால் நான் எரிந்தேன்; நான் கொல்லப்பட வேண்டுமெனில், ஹே சங்கரா, கொன்று விடு” என்றான்।

Verse 53

त्वत्प्रसादान्महादेव मा मे लिंगं विनश्यतु । अर्चितं हि महादेव भक्त्या परमया सदा

ஹே மகாதேவா! உன் அருளால் என் லிங்கம் அழியாதிருக்கட்டும்; ஹே மகாதேவா, இது எப்போதும் உன்னத பக்தியால் அர்ச்சிக்கப்பட்டதே।

Verse 54

त्वया यद्यपि वध्योहं मा मे लिंगं विनश्यतु । प्राप्यमेतन्महादेव त्वत्पादग्रहणं मम

உன்னாலே நான் கொல்லப்பட்டாலும், என் லிங்கம் அழியாதிருக்கட்டும். ஹே மகாதேவா, எனக்குக் கிடைத்த பெரும் பேறு இதுவே— உன் திருவடிகளைப் பற்றிக் கொள்வது।

Verse 55

जन्मजन्म महादेव त्वत्पादनिरतो ह्यहम् । तोटकच्छंदसा देवं स्तुत्वा तु परमेश्वरम्

ஓ மகாதேவா! பிறவி பிறவியாக நான் உமது திருவடிகளில் பற்றுடையவனாய் இருக்கிறேன். தோடகச் சந்தத்தில் பரமேஸ்வர தேவனைப் போற்றி, மீண்டும் உமது பாதங்களிலேயே நிலைத்திருக்கிறேன்.

Verse 56

ओंशिवशंकरसर्वकराय नमो भवभीममहेशशिवाय नमः । कुसुमायुध देहविनाशकर त्रिपुरांतकरांधक चूर्णकर

ॐ சிவ—சங்கரன், அனைத்தையும் ஆளும் கர்த்தாவுக்கு வணக்கம்; பவ, பீம, மகேச, சிவனுக்கு நமஸ்காரம். குசுமாயுதன் (காமன்) உடலை அழித்தவனே, திரிபுராந்தகனே, அந்தகனைத் தூளாக்கியவனே—நமஸ்காரம்.

Verse 57

प्रमदाप्रियकामविभक्त नमो हि नमः सुरसिद्धगणैर्नमितः । हयवानरसिंहगजेंद्रमुखैरति ह्रस्वसुदीर्घमुखैश्च गणैः

இன்பங்களையும் விருப்பங்களையும் அருள்பவனே, மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம்; தேவர்கள், சித்தர்கள் கூட்டத்தால் வணங்கப்படுபவனே, நமஸ்காரம். குதிரை, குரங்கு, சிங்கம், யானைமன்னன் போன்ற முகங்களும், மிகச் சிறியதும் மிக நீளமானதும் முகங்களும் கொண்ட கணங்களாலும் உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 58

उपलब्धुमशक्यतरैरसुरैर्व्यथितो न शरीरशतैर्बहुभिः । प्रणतो भगवन्बहुभक्तिमता चलचंद्र कलाधर देव नमः

ஓ பகவனே! வெல்ல முடியாத அசுரர்களால் துன்புறுத்தப்பட்டும், பல நூறு உடல்களின் வேதனையால் வாடினும், மிகுந்த பக்தியுடன் உமக்கு வணங்குகிறேன். நடுங்கும் சந்திரக் கலையைத் தாங்கும் தேவனே, நமஸ்காரம்.

Verse 59

सहपुत्रकलत्रकलापधनैः सततं जय देहि अनुस्मरणम् । व्यथितोस्मि शरीरशतैर्बहुभिर्गमिताद्य महानरकस्य गतिः

மகன்கள், மனைவி, சுற்றத்தார், செல்வம் ஆகியவற்றுடன்—ஓ ஜயமூர்த்தியே! உமது இடையறாத நினைவை எனக்கு அருள்வாயாக. பல நூறு உடல்களின் துன்பத்தால் நான் வாடுகிறேன்; இன்று நான் மகாநரகத்தின் பாதையில் இட்டுச் செல்லப்பட்டேன்.

Verse 60

न निवर्तति यन्ममपापगतिः शुचिकर्म्मविशुद्धमपि त्यजति । अनुकंपति दिग्भ्रमति भ्रमति भ्रम एष कुबुद्धि निवारयति

என் பாவநெறி திரும்புவதில்லை; அது தூய்மையான, குற்றமற்ற நல்வினையையும் விட்டுவிடுகிறது. திசைமாறி கருணைபோல் தோன்றினாலும் மயக்கச் சுழலில் சுற்றிக்கொண்டே இருக்கும்—இது குபுத்தி அடக்க இயலாத மோகப் பிரமம்.

Verse 61

यः पठेत्तोटकं दिव्यं प्रयतः शुचिमानसः । बाणस्यैव यथारुद्रस्तस्यैव वरदो भवेत्

யார் கட்டுப்பாட்டுடன் தூய்மையான மனத்தோடு இந்த திவ்ய தோடகத்தைப் பாராயணம் செய்கிறாரோ, அவருக்கு ருத்ரன் பாணனுக்குச் செய்ததுபோலவே அருள்வரங்களை வழங்குவான்.

Verse 62

इमं स्तवं महादिव्यं श्रुत्वा देवो महेश्वरः । प्रसन्नस्तु तदा तस्य स्वयं देवो महेश्वरः

இந்த மிகத் திவ்யமான ஸ்தவத்தை கேட்டுத் தேவ மகேஸ்வரன் மகிழ்ந்தான்; அந்நேரம் மகேஸ்வரனே தானாகவே அவன்மேல் கருணையுடன் திருப்தியடைந்தான்.

Verse 63

ईश्वर उवाच । न भेतव्यं त्वया वत्स सौवर्णे तिष्ठ दानव । पुत्रपौत्रसपत्नीनां भार्याभृत्यजनैः सह

ஈஸ்வரன் கூறினான்—“குழந்தையே, அஞ்சாதே. தானவனே, சௌவர்ணத்தில் தங்கி இரு—உன் மகன், பேரன், சகபத்னிகள், மனைவி, பணியாளர்கள் மற்றும் சுற்றத்தாருடன்.”

Verse 64

अद्यप्रभृति बाण त्वमवध्यस्त्रिदशैरपि । भूयस्तस्य वरो दत्तो देवदेवेन पांडव

“இன்றுமுதல், பாணனே, முப்பத்துமூன்று தேவர்களாலும் நீ அழிக்க இயலாதவன். பாண்டவனே, தேவர்களின் தேவன் அவனுக்கு மீண்டும் இந்த வரத்தை அளித்தான்.”

Verse 65

अक्षयश्चाव्ययो लोके विचचार ह निर्भयः । ततो निवारयामास रुद्र सप्तशिखं तथा

அக்ஷயன், அழிவற்ற அவ்யயனாய், உலகில் அஞ்சாது உலாவினான். அப்போது ருத்ரன் அவனைத் தடுத்தான்; அதுபோல சப்தசிகனையும் தடுத்தான்.

Verse 66

तृतीयं रक्षितं तस्य शंकरेण महात्मना । भ्रमते गगने नित्यं रुद्रतेजः प्रभावतः

அவனுடைய மூன்றாம் பகுதி மகாத்மா சங்கரனால் காக்கப்படுகிறது. ருத்ர-தேஜஸின் பிரபாவத்தால் அது எப்போதும் வானில் சுற்றித் திரிகிறது.

Verse 67

एवं तु त्रिपुरं दग्धं शंकरेण महात्मना । ज्वालामालाप्रदीप्तं तु पतितं धरणीतले

இவ்வாறு மகாத்மா சங்கரனால் திரிபுரம் எரிக்கப்பட்டது. தீச்சுடர் மாலைகளால் ஒளிர்ந்து அது பூமித்தளத்தில் விழுந்தது.

Verse 68

एकं निपातितं तस्य श्रीशैले त्रिपुरांतके । द्वितीयं पातितं तत्र पर्वतेऽमरकंटके

அவனுடைய ஒரு பகுதி திரிபுராந்தகனின் ஸ்ரீசைலத்தில் விழுந்தது; இரண்டாம் பகுதி அங்கேயே அமரகண்டக மலைமேல் விழுந்தது.

Verse 69

दग्धे तु त्रिपुरे राजन्रुद्रकोटिः प्रतिष्ठिता । ज्वलंतं पातितं तत्र तेन ज्वालेश्वरः स्मृतः

அரசே, திரிபுரம் எரிந்தபோது அங்கே ருத்ரகோடி நிறுவப்பட்டது. அங்கே ஜ்வலிக்கும் லிங்கம் விழுந்ததால் அது ‘ஜ்வாலேஸ்வரன்’ என நினைக்கப்படுகிறது.

Verse 70

ऊर्ध्वेन प्रस्थिता तस्य दिव्या ज्वाला दिवं गता । हाहाकारस्तदा जातो सदेवासुरकिंनरान्

அவனுடைய தெய்வீக ஜ்வாலை மேலே எழுந்து விண்ணுலகத்தை அடைந்தது. அப்போது தேவர்கள், அசுரர்கள், கின்னரர்கள் நடுவே பெரும் அலறல் எழுந்தது.

Verse 71

तं शरं स्तंभयेद्रुद्रो माहेश्वरपुरोत्तमे । एवं व्रजेत यस्तस्मिन्पर्वतेऽमरकंटके

மஹேஸ்வரனின் பரமோத்தம நகரத்தில் ருத்ரன் அந்த அம்பைத் தடுத்து நிறுத்துவான். ஆகவே அமரகண்டகமெனும் அந்த மலையை நோக்கிச் செல்ல வேண்டும்.

Verse 72

चतुर्द्दशभुवनानि सुभुक्त्वा पांडुनंदन । वर्षकोटिसहस्रं तु त्रिंशत्कोट्यस्तथा पराः

பாண்டுவின் புதல்வனே! பதினான்கு உலகங்களையும் நிறைவாக அனுபவித்து, அவன் அங்கே ஆயிரம் கோடி ஆண்டுகள்; அதன் பின் மேலும் முப்பது கோடி ஆண்டுகள் தங்குவான்.

Verse 73

ततो महीतलं प्राप्य राजा भवति धार्मिकः । पृथिव्यामेकच्छत्रेण भुंक्ते नास्त्यत्र संशयः

பின்னர் பூமியை அடைந்து அவன் தர்மமிகு அரசனாகிறான். ஒரே குடைச்சாயலில் பூமியை ஆள்கிறான்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 74

एष पुण्यो महाराज सर्वतोऽमरकंटकः । चंद्र सूर्योपरागेषु गच्छेद्योऽमरकंटकम्

மகாராஜனே! அமரகண்டகம் எல்லாவிதத்திலும் புண்ணியமயம். சந்திரகிரகணம், சூரியகிரகணம் நேரங்களில் அமரகண்டகத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்.

Verse 75

अश्वमेधाद्दशगुणं प्रवदंति मनीषिणः । स्वर्गलोकमवाप्नोति दृष्ट्वा तत्र महेश्वरम्

அறிஞர்கள் இதை அச்வமேத யாகப் புண்ணியத்தின் பத்துமடங்கு என உரைக்கின்றனர். அங்கே மகேஸ்வரனைத் தரிசித்தால் ஸ்வர்கலோகத்தை அடைவான்.

Verse 76

संनिहत्या गमिष्यंति राहुग्रस्ते दिवाकरे । तदेव निखिलं पुण्यं पर्वतेऽमरकंटके

ராகு பிடித்த சூரியன் (கிரகணம்) நேரத்தில் மக்கள் கூட்டமாக அங்கே செல்வர். அமரகண்டக மலையில் அந்தச் சமயமே முழுப் புண்ணியமாகும்.

Verse 77

पुंडरीकस्य यज्ञस्य फलं प्राप्नोति मानवः । तत्र ज्वालेश्वरो नाम पर्वतेऽमरकंटके

மனிதன் புண்டரீக யாகத்தின் பலனை அடைவான். அமரகண்டக மலையில் அங்கே ‘ஜ்வாலேஸ்வரர்’ எனும் சிவத்தலம் உள்ளது.

Verse 78

तत्र स्नात्वा दिवं यांति ये मृतास्तेऽपुनर्भवाः । ज्वालेश्वरे महाराज यस्तु प्राणान्परित्यजेत्

அங்கே நீராடி இறப்போர் ஸ்வர்கம் சென்று மறுபிறவி அடையார். மஹாராஜா, ஜ்வாலேஸ்வரத்தில் யார் உயிர் துறந்தாலும்…

Verse 79

चंद्र सूर्योपरागे तु भक्त्यापि शृणु तत्फलम् । अमरा नाम देवास्ते पर्वतेऽमरकंटके

சந்திர-சூரிய கிரகணங்களைப் பற்றி பக்தியுடன் அதன் பலனை கேள். அமரகண்டக மலையில் ‘அமரா’ எனப்படும் தேவர்கள் வாசம் செய்கின்றனர்.

Verse 80

रुद्रलोकमवाप्नोति यावदाभूतसंप्लवम् । अमरेश्वरस्य देवस्य पर्वतस्य तटे जले

அவன் ருத்ரலோகத்தை அடைந்து, மகாப்ரளயம் வரையில் அங்கேயே தங்குவான். அமரேஸ்வர தேவனின் புனித மலைத் துறை நீரில் இந்த விதியைச் செய்பவனைப் பற்றியே இவ்வாறு கூறப்படுகிறது.

Verse 81

कोटिश ऋषिमुख्यास्ते तपस्तप्यंति सुव्रताः । समंताद्योजनं राजन्क्षेत्रं चामरकंटकम्

அரசே, அங்கே சிறந்த விரதமுடைய முனிவர்களில் கோடிக்கணக்கான தலைசிறந்த ரிஷிகள் தவம் செய்கின்றனர். சுற்றிலும் ஒரு யோஜனை அளவு ‘ஆமரகண்டக’ எனும் புனிதக் க்ஷேத்திரம் பரவியுள்ளது.

Verse 82

अकामो वा सकामो वा नर्मदायां शुभे जले । स्नात्वा मुच्येत पापेभ्यो रुद्रलोकं स गच्छति

ஆசையற்றவனாக இருந்தாலும் ஆசையுடன் இருந்தாலும், நர்மதையின் புனித நீரில் நீராடுபவன் பாவங்களிலிருந்து விடுபட்டு ருத்ரலோகத்தை அடைவான்.