Adhyaya 1

Verse 1

इति श्रीपाद्मे महापुराणे स्वर्गखंडे प्रथमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீபாத்ம மகாபுராணத்தின் ஸ்வர்ககண்டத்தில் முதல் அதிகாரம் நிறைவுற்றது.

Verse 2

एकदा मुनयः सर्वे ज्वलज्ज्वलनसन्निभाः । हिमवद्वासिनः सर्वे मुनयो वेदपारगाः

ஒருமுறை இமயத்தில் வாழும், வேதங்களில் தேர்ந்த, எரியும் அக்கினிபோல் ஒளிவீசும் அனைத்து முனிவரும் ஒன்றுகூடினர்।

Verse 3

त्रिकालज्ञा महात्मानो नानापुण्यसमाश्रयाः । महेंद्राद्रिरता ये च ये च विंध्यनिवासिनः

மூன்று காலங்களையும் அறியும் மகாத்மர்கள், பலவகைப் புண்ணியங்களில் நிலைத்தோர்—மகேந்திர மலைக்கு அர்ப்பணித்தோர், விந்திய மலைத்தொடரில் வாழ்வோர்.

Verse 4

येऽर्बुदारण्यनिरताः पुष्करारण्यवासिनः । श्रीशैलनिरता ये च कुरुक्षेत्रनिवासिनः

அர்புத வனத்தில் ஈடுபட்டோர், புஷ்கர வனத்தில் வாழ்வோர், ஸ்ரீசைலத்தில் பக்தியுடன் நிலைத்தோர், குருக்ஷேத்திரத்தில் குடியிருப்போர்.

Verse 5

धर्म्मारण्यरता ये च दंडकारण्यवासिनः । जंबूमार्गरता ये च ये च सत्यनिवासिनः

தர்மாரண்யத்தில் மகிழ்வோர், தண்டக வனத்தில் வாழ்வோர், ஜம்பூமார்க்கத்தில் ஈடுபட்டோர், மேலும் சத்தியத்தில் நிலைத்தோர்.

Verse 6

एते चान्ये च बहवः सशिष्या मुनयोऽमलाः । नैमिषं समुपायाताः शौनकं द्रष्टुमुत्सुकाः

இவர்களும் இன்னும் பல நிர்மல முனிவர்களும், சீடர்களுடன், ஷௌனகரை தரிசிக்க ஆவலுடன் நைமிஷாரண்யம் வந்தடைந்தனர்।

Verse 7

तं पूजयित्वा विधिवत्तेन ते च सुपूजिताः । आसनेषु विचित्रेषु बृस्यादिषु यथाक्रमम्

அவரை முறையாக விதிப்படி வழிபட்டு, தாமும் சிறப்பாகப் போற்றப்பட்ட அவர்கள், வரிசைப்படி பலவகை அழகிய ஆசனங்களில்—நாற்காலி முதலியவற்றில்—அமர்ந்தனர்।

Verse 8

शौनकेन प्रदत्तेषु आसीनास्ते तपोधनाः । कृष्णाश्रिताः कथाः पुण्याः परस्परमथाब्रुवन्

சௌனகர் அளித்த ஆசனங்களில் அமர்ந்த அந்தத் தவநிதி முனிவர்கள், கிருஷ்ணனை மையமாகக் கொண்ட புண்ணியக் கதைகளை ஒருவருக்கொருவர் உரைத்தனர்।

Verse 9

कथांतेषु ततस्तेषां मुनीनां भावितात्मनाम् । आजगाम महातेजाः सूतस्तत्र महाद्युतिः

அந்தத் தியானநிலை முனிவர்களின் உரையாடல் முடிவுற்றதும், மாபெரும் தேஜஸும் ஒளியும் கொண்ட சூதர் அங்கே வந்தடைந்தார்।

Verse 10

व्यासशिष्यः पुराणज्ञो रोमहर्षणसंज्ञकः । तान्प्रणम्य यथान्यायं स तैश्चैवाभिपूजितः

வியாசரின் சீடரும் புராணஞானியும் ஆன ரோமஹர்ஷணர், அவர்களை முறையாக வணங்கினார்; அவர்களும் அவரை விதிப்படி போற்றி மதித்தனர்।

Verse 11

उपविष्टं यथायोग्यं शौनकाद्या महर्षयः । व्यासशिष्यं सुखासीनं सूतं वै रोमहर्षणम्

சௌனகர் முதலிய மகரிஷிகள் தக்கவாறு அமர்ந்து, சுகமாக அமர்ந்திருந்த வியாசரின் சீடன் சூதர் ரோமஹர்ஷணரிடம் (அணைந்தனர்)।

Verse 12

तं पप्रच्छुर्महाभागाः शौनकाद्यास्तपोधनाः । ऋषय ऊचुः । पौराणिक महाबुद्धे रोमहर्षण सुव्रत

அப்போது மகாபாக்கியமுடைய சௌனகாதி தவோதன ரிஷிகள் அவரை வினவினர். ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ புராணிக வாக்கியர்! ஓ மகாபுத்தி ரோமஹர்ஷணா! ஓ சுவ்ரதனே!

Verse 13

त्वत्तः श्रुता महापुण्याः पुरा पौराणिकीः कथाः । सांप्रतं च प्रवृत्ताः स्म कथायां सक्षणा हरेः

முன்பு உம்மிடமிருந்து மிகப் புண்ணியமளிக்கும் புராணக் கதைகளை கேட்டோம். இப்போது ஹரியின் கதையை அதன் இலக்கணங்களும் விவரங்களும் உடன் மீண்டும் தொடங்கியுள்ளோம்.

Verse 14

स वै पुंसां परोधर्मो यतो भक्तिरधोक्षजे । पुनः पुराणमाचक्ष्व हरिवार्ता समन्वितम्

மனிதர்க்கு பரம தர்மம் என்பது, அதோக்ஷஜ பரமனிடத்தில் பக்தி எழுவதுதான். ஆகவே ஹரி-வார்த்தையால் நிறைந்த இந்தப் புராணத்தை மீண்டும் உரைக்கவும்.

Verse 15

हरेरन्या कथा सूत श्मशानसदृशी स्मृता । हरिस्तीर्थस्वरूपेण स्वयं तिष्ठति तच्छ्रुतम्

ஓ சூதா! ஹரியைத் தவிர்ந்த பிற உரை சுடுகாட்டைப் போன்றதாகக் கருதப்படுகிறது. மேலும் ஹரி தாமே தீர்த்த-ஸ்வரூபமாக அங்கே நிலைகொள்கிறார் என்று கேள்வி.

Verse 16

तीर्थानां पुण्यदातॄणां नामानि किल कीर्तय । कुत एतत्समुत्पन्नं केन वा परिपाल्यते

புண்ணியம் அளிக்கும் தீர்த்தங்களின் பெயர்களை தயவுசெய்து கீர்த்தியுங்கள். இது எங்கிருந்து தோன்றியது, மேலும் யாரால் இது பரிபாலிக்கப்படுகிறது?

Verse 17

कस्मिन्विलयमभ्येति जगदेतच्चराचरम् । क्षेत्राणि कानि पुण्यानि के च पूज्याः शिलोच्चयाः

இந்தச் சராசர உலகம் முழுவதும் யாரில் லயமடைகிறது? எந்தெந்த புண்ணிய க்ஷேத்ரங்கள் மேன்மையானவை, மேலும் எந்தச் சிலோச்சயங்கள் (மலைச் சிகரங்கள்) பூஜைக்குரியவை?

Verse 18

नद्यश्च काः पराः पुण्या नृणां पापहराः शुभाः । एतत्सर्वं महाभाग कथयस्व यथाक्रमम्

எந்த நதிகள் மிகப் புண்ணியமானவை, மங்களகரமானவை, மனிதர்களின் பாபங்களைப் போக்குவன? ஓ மகாபாகா, இதையெல்லாம் வரிசையாகச் சொல்லுங்கள்.

Verse 19

सूत उवाच । साधुसाधु महाभागाः साधुपृष्टं तपोधनाः । तं प्रणम्य प्रवक्ष्यामि पुराणं पद्मसंज्ञकम्

சூதர் கூறினார்— நன்று, நன்று, ஓ மகாபாகர்களே! ஓ தவத்தில் செல்வமுடையவர்களே, நீங்கள் நல்ல கேள்வி கேட்டீர்கள். அவருக்கு வணங்கி, இப்போது ‘பத்ம’ எனப்படும் புராணத்தை உரைப்பேன்.

Verse 20

पाराशर्यं परमपुरुषं विश्ववेद्यैकयोनिं विद्याधारं विपुलमतिदं वेदवेदांतवेद्यम् । शश्वच्छांतं स्वमतिविषयं शुद्धतेजोविशालं वेदव्यासं विततयशसं सर्वदाहं नमामि

பாராசர்யரான வேதவ்யாசருக்கு நான் வணங்குகிறேன்— அவர் பரமபுருஷன், உலகமெல்லாம் அறியத்தக்க ஒரே மூலன்; கல்வியின் ஆதாரம், பேரறிவுடையவன், வேதமும் வேதாந்தமும் அறியத்தக்கவன்; எப்போதும் அமைதியானவன், சாதாரண சிந்தனைக்கு அப்பாற்பட்டவன், தூய ஒளியில் மாபெரும்; பரந்த புகழுடையவன், எந்நேரமும் அறியாமையைச் சுட்டெரிப்பவன்।

Verse 21

नमो भगवते तस्मै व्यासायामिततेजसे । यस्य प्रसादाद्वक्ष्यामि नारायणकथामिमाम्

அந்த பகவான், அளவற்ற ஒளியுடைய வ்யாசருக்கு வணக்கம்; அவருடைய அருளால் இந்நாராயணக் கதையை இப்போது உரைப்பேன்.

Verse 22

प्रवक्ष्यामि महापुण्यं पुराणं पद्मसंज्ञितम् । सहस्रं पंचपंचाशत्षड्भिः खंडैः समन्वितम्

மிகப் புண்ணியமிக்க ‘பத்ம’ எனப் பெயர்பெற்ற புராணத்தை நான் உரைப்பேன்; அது ஐம்பத்தைந்து ஆயிரம் சுலோகங்களும் ஆறு காண்டங்களும் கொண்டது।

Verse 23

तत्रादावादिखंडं स्याद्भूमिखंडं ततः परम् । ब्रह्मखंडं च तत्पश्चात्ततः पातालखंडकम्

அதில் முதலில் ஆதிகாண்டம், அடுத்து பூமிகாண்டம்; பின்னர் பிரம்மகாண்டம், அதன் பின் பாதாளகாண்டம் வருகின்றது।

Verse 24

क्रियाखंडं ततः ख्यातमुत्तरं खंडमंतिमम् । एतदेव महापद्ममद्भुतं यन्मयं जगत्

அதன்பின் புகழ்பெற்ற கிரியாகாண்டம்; உத்தரகாண்டமே இறுதி பகுதி. இதுவே அதிசயமான ‘மகாபத்மம்’—இதனால் உலகமெங்கும் நிறைந்துள்ளது।

Verse 25

तद्वृत्तांताश्रयं तस्मात्पाद्ममित्युच्यते बुधैः । एतत्पुराणममलं विष्णुमाहात्म्यमुत्तमम्

அந்த (பத்ம-சம்பந்தமான) வரலாற்றை ஆதாரமாகக் கொண்டதால் ஞானிகள் இதை ‘பாத்மம்’ என அழைக்கின்றனர். இப்புராணம் நிர்மலம்; விஷ்ணு மஹாத்மியத்தின் உத்தமப் புகழுரை இது।

Verse 26

देवदेवोहरिर्यद्वै ब्रह्मणे प्रोक्तवान्पुरा । ब्रह्मा तन्नारदायाह नारदोऽस्मद्गुरोः पुरः

தேவர்களின் தேவனான ஹரி முன்பு பிரம்மாவுக்கு உரைத்த உபதேசத்தை, பிரம்மா நாரதருக்கு சொன்னார்; நாரதர் அதை எங்கள் குருவின் முன்னிலையில் வெளிப்படுத்தினார்।

Verse 27

व्यासः सर्वपुराणानि सेतिहासानि संहिताः । अध्यापयामास मुहुर्मामतिप्रियमात्मनः

வியாசர், தமக்கு மிகப் பிரியமான எனக்கு, எல்லாப் புராணங்களையும் இதிகாசங்களையும் சம்ஹிதைகளையும் மீண்டும் மீண்டும் உபதேசித்தார்।

Verse 28

तत्तेऽहं संप्रवक्ष्यामि पुराणमतिदुर्लभम् । यच्छ्रुत्वा ब्रह्महत्यादि पापेभ्यो मुच्यते नरः

இப்போது நான் உனக்கு மிக அரிதான ஒரு புராணத்தை முழுமையாக உரைப்பேன்; அதைச் செவிமடுத்தால் பிரம்மஹத்த்யை முதலான பாபங்களிலிருந்து மனிதன் விடுபடுவான்।

Verse 29

सर्वतीर्थाभिषेकं च लभते शृणुते हि यः । श्रद्धया परया भक्त्या श्रुतमात्रेण मुक्तिदः

உயர்ந்த श्रद्धையும் பக்தியுமுடன் இதைச் செவிமடுப்பவன் எல்லாத் தீர்த்தங்களில் நீராடிய புண்ணியத்தைப் பெறுவான்; கேள்வி மட்டுமே இதை முக்தி அளிப்பதாக ஆக்கும்।

Verse 30

अश्रद्धयापि शृणुते लभते पुण्यसंचयम् । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन पद्मं श्रोत्रातिथी कुरु

நம்பிக்கை இல்லாமல்கூட இதைச் செவிமடுப்பவன் புண்ணியச் சேர்க்கையைப் பெறுவான்; ஆகவே எல்லா முயற்சியாலும் பத்மபுராணத்தை உன் காதுகளின் விருந்தினனாக்கு।

Verse 31

तत्रादिखंडं वक्ष्यामि पुण्यं पापविनाशनम् । शृण्वंतु मुनयः सर्वे सशिष्यास्त्वत्र ये स्थिताः

இப்போது அந்தச் சூழலில் தொடக்கப் பகுதியை உரைப்பேன்; அது புனிதமும் பாபநாசகமும் ஆகும்; இங்கு இருப்போர் எல்லா முனிவரும் சீடர்களுடன் கேளுங்கள்।