Adhyaya 8

Verse 1

भीष्म उवाच । बहुभिर्द्धरणी भुक्ता भूपालैः श्रूयते पुरा । पार्थिवाः पृथिवीयोगात्पृथिवी कस्य योगतः

பீஷ்மர் கூறினார்—பண்டைக் காலத்தில் பல அரசர்கள் இந்தத் தரணியை அனுபவித்து (ஆட்சி செய்து) வந்தனர் என்று கேள்வி. அரசர்கள் பூமியுடன் தொடர்பினால் ‘பார்த்திவர்’ எனப்படுகின்றனர்; அப்படியெனில் இந்த ‘பிருதிவி’ தானே யாருடைய தொடர்பினால் (இப்பெயரால்) புகழ்பெற்றது?

Verse 2

किमर्थं च कृता संज्ञा भूमेस्सा पारिभाषिकी । गौरितीयं च संज्ञा वा भुवः कस्माद्ब्रवीहि मे

பூமிக்கு இந்தப் பாரிபாஷிக (தொழில்நுட்ப) பெயர் ஏன் வழங்கப்பட்டது? மேலும் பூமி ‘கௌரி’ என்றும் ஏன் அழைக்கப்படுகிறது? இப்பெயர்களின் காரணத்தை எனக்குச் சொல்லுங்கள்।

Verse 3

पुलस्त्य उवाच । पुरा कृतयुगस्यासीदंगो नाम प्रजापतिः । मृत्योस्तु दुहिता तेन परिणीतातिदुर्मुखी

புலஸ்த்யர் கூறினார்—முன்னொரு காலத்தில் க்ருதயுகத்தில் ‘அங்க’ என்னும் பிரஜாபதி இருந்தார். அவர் மரணத்தின் மகள், மிகுந்த துர்பாக்கியமான அதிதுர்முகியை மணந்தார்।

Verse 4

सुनीथा नाम तस्यास्तु वेनो नाम सुतः पुरा । अधर्मनिरतः कामी बलवान्वसुधाधिपः

அவளின் பெயர் சுனீதா; முற்காலத்தில் அவளுடைய மகன் ‘வேனன்’ என அழைக்கப்பட்டான்—அவன் பூமியின் அரசன், வலிமைமிக்கவன், காமத்தில் மூழ்கியவன், அதர்மத்தில் ஈடுபட்டவன்।

Verse 5

लोकस्याधर्मकृच्चापि परभार्यापहारकः । अथ तस्य प्रसिद्यर्थं जगदर्थं महर्षिभिः

அவன் உலகத்திற்கே அதர்மம் செய்பவனும், பிறருடைய மனைவியை அபகரிப்பவனுமாக இருந்தான். அப்போது அவனைத் திருத்தவும், உலக நலனுக்காகவும் மகரிஷிகள் (உபாயம் செய்தனர்)।

Verse 6

अनुनीतोपि न ददावशुद्धात्माऽभयं ततः । शापेन मारयित्वैनमराजकभयार्दिताः

மீண்டும் மீண்டும் வேண்டினாலும் அந்த அசுத்த மனத்தவன் அபயம் (பாதுகாப்பு) அளிக்கவில்லை. அப்போது அரசன் இல்லாததனால் எழுந்த அச்சத்தால் துன்புற்ற அவர்கள் சாபத்தால் அவனை அழித்தனர்।

Verse 7

ममंथुर्ब्राह्मणास्तस्य बलाद्देहमकल्मषाः । तत्कायान्मथ्यमानात्तु जनिता म्लेच्छजातयः

அப்போது களங்கமற்ற பிராமணர்கள் வலத்தால் அவன் உடலை மத்தினர்; அந்த உடல் மத்தப்படும்போதே மிலேச்சர்களின் பல்வேறு குலங்கள் பிறந்தன।

Verse 8

शरीरे मातुरंशेन कृष्णांजनसमप्रभाः । पितुरंशस्य संगेन धार्मिको धर्मकारकः

தாயின் பங்கினால் அவன் உடலில் கரிய அஞ்சனம் போன்ற ஒளி உள்ளது; தந்தையின் பங்கின் சேர்க்கையால் அவன் தர்மவான்—தர்மத்தை நிகழ்த்துவான்।

Verse 9

उत्पन्नो दक्षिणाद्धस्तात्सधनुः सशरो गदी । दिव्यतेजोमयः पुत्रस्सरत्नकवचांगदः

அவன் வலது கையிலிருந்து பிறந்தான்—வில், அம்புகள், கதையுடன்; தெய்வீக தேஜஸால் ஆன மகன், ரத்தினக் கவசமும் அங்கதங்களும் அணிந்தவன்।

Verse 10

पृथुरेवाभवन्नाम्ना स च विष्णुरजायत । स विप्रैरभिषिक्तः संस्तपः कृत्वा सुदुष्करं

அவன் ‘பிருது’ என்ற நாமத்தால் புகழ்பெற்றான்; விஷ்ணுவின் அவதாரமாகப் பிறந்தான். பிராமணர்கள் அபிஷேகம் செய்த பின், மிகக் கடினமான தவம் செய்தான்।

Verse 11

विष्णोर्वरेण सर्वस्य प्रभुत्वमगमत्प्रभुः । निःस्वाध्यायवषट्कारं निर्द्धर्मं वीक्ष्य भूतलं

விஷ்ணுவின் வரத்தால் ஆண்டவன் அனைத்தின்மேலும் ஆட்சி பெற்றான். வேதஸ்வாத்யாயமும் ‘வஷட்’காரமும் இன்றி, தர்மமற்ற பூமியைப் பார்த்து அவன் கவலை கொண்டான்।

Verse 12

वेद्धुमेवोद्यतः कोपाच्छरेणामितविक्रमः । ततो गोरूपमास्थाय भूः पलायितुमुद्यता

கோபத்தால் அளவற்ற வீரமுடையவன் அம்பை உயர்த்தி அவளைத் துளைக்கத் துணிந்தான். அப்போது பூமி பசு வடிவம் கொண்டு தப்பிச் செல்லத் தயாரானாள்.

Verse 13

पृष्ठे त्वन्वगमत्तस्याः पृथुः सेषुशरासनः । ततः स्थित्वैकदेशे तु किं करोमीति चाब्रवीत्

அப்போது அம்புத்தொட்டி, வில் உடைய ப்ருது அவளின் பின்னே தொடர்ந்து சென்றான். பின்னர் ஓர் இடத்தில் நின்று, “நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?” என்றான்.

Verse 14

पृथुरप्यवदद्वाक्यमीप्सितं देहि सुव्रते । सर्वस्य जगतः शीघ्रं स्थावरस्य चरस्य च

ப்ருதுவும் கூறினான்—“நல்ல விரதமுடையவளே! நிலைபேறும் அசையும் அனைத்துலகத்தின் நலனுக்காக, வேண்டியதை விரைவில் அருள்வாயாக.”

Verse 15

तथेति चाब्रवीद्भूमिर्दुदोह स नराधिपः । स्वके पाणौ पृथुर्वत्सं कृत्वा स्वायंभुवं मनुं

பூமி “அப்படியே ஆகுக” என்றாள். அப்போது அந்த அரசன் அவளைப் பால் கறந்தான்; ஸ்வாயம்புவ மனுவை கன்றாக வைத்து, தன் கையையே பாத்திரமாகக் கொண்டான்.

Verse 16

तदन्नमभवद्दुग्धं प्रजा जीवंति येन तु । ततस्तु ऋषिभिर्दुग्धा वत्सः सोमस्तदाभवत्

அந்த அன்னமே பால் ஆனது; அதனால் உயிர்கள் வாழ்கின்றன. பின்னர் ரிஷிகள் கறந்தபோது, அந்நேரம் சோமன் (சந்திரன்) கன்றாக ஆனான்.

Verse 17

दोग्धा वाचस्पतिरभूत्पात्रं वेदस्तपो रसः । देवैश्च वसुधा दुग्धा मरुद्दोग्धा तदाभवत्

வாசஸ்பதி பால் கறப்பவனானான்; தவத்தின் சாரம் நிறைந்த வேதமே பாத்திரமாயிற்று. தேவர்கள் வசுதையைப் பால் கறந்தனர்; அப்போது மருத் கறப்பவனானான்.

Verse 18

इन्द्रो वत्सः समभवत्क्षीरमूर्ज्जस्वलं बलं । देवानां कांचनं पात्रं पितृणां राजतं तथा

இந்திரன் கன்றானான்; பால் உயிர்சக்தியால் ஒளிரும் வலிமையாயிற்று. தேவர்க்கு பொன் பாத்திரம், பித்ருக்களுக்கு அதுபோல் வெள்ளிப் பாத்திரம்.

Verse 19

अंतकश्चाभवद्दोग्धा यमो वत्सः स्वधा रसः । बिलं च पात्रं नागानां तक्षको वत्सकोभवत्

அந்தகன் கறப்பவனானான்; யமன் கன்றானான்; ஸ்வதா ரசமே பால்சாரமாயிற்று. நாகங்களுக்கு புற்றே பாத்திரம்; தக்ஷகன் அவர்களின் கன்றானான்.

Verse 20

विषं क्षीरं ततो दोग्धा धृतराष्ट्रोभवत्पुनः । असुरैरपि दुग्धेयं आयसे शत्रुपीडनम्

அப்போது விஷமே பாலாகக் கறக்கப்பட்டது; பின்னர் த்ருதராஷ்டிரன் மீண்டும் கறப்பவனானான். அசுரர்களும் இரும்புப் பாத்திரத்தில் அதை கறந்தனர்—பகைவரைத் துன்புறுத்தும் அந்த விஷத்தை.

Verse 21

पात्रे मायामभूद्वत्सःप्राल्हादिस्तुविरोचनः । दोग्धा त्रिमूर्द्धा तत्रासीन्माया येन प्रवर्तिता

பாத்திரத்திற்காக மாயையே கன்றானாள்; பிரஹ்லாத வம்சத்தவன் விரோசனன் கறப்பவனானான். அங்கே மாயையை இயக்கியவன் திரிமூர்த்தன் (மூன்று தலைவன்) மேய்ப்பனாக இருந்தான்.

Verse 22

यक्षैश्च वसुधा दुग्धा पुरांतर्द्धानमीप्सुभिः । कृत्वा विश्वावसुं वत्सं मणिमंतं महीपते

ஓ மஹீபதே! முற்காலத்தில் மறைவு விரும்பிய யக்ஷர்கள் பூமியைப் பால் கறந்தனர்; விஶ்வாவசுவை கன்றாகவும் மணிமந்தனை கறப்பவனாகவும் ஆக்கினர்.

Verse 23

प्रेतरक्षोगणैर्दुग्धा वसा रुधिरमुल्बणं । रौप्यनाभोभवद्दोग्धा सुमाली वत्स एव च

பின்பு பிரேதரும் ராக்ஷசரும் (பூமியை) கறந்தனர்; அதிலிருந்து கொழுப்பும் அடர்ந்த இரத்தமும் வெளிப்பட்டன. ரௌப்யநாபன் கறப்பவனாகவும் சுமாலி கன்றாகவும் ஆனான்.

Verse 24

गंधर्वैश्च पुनर्दुग्धा वसुधा साप्सरोगणैः । वत्सं चित्ररथं कृत्वा गंधान्पद्मदले तथा

மீண்டும் கந்தர்வர்கள் அப்ஸரஸ்களின் கூட்டத்துடன் பூமியைப் பால் கறந்தனர்; சித்ரரதனை கன்றாக வைத்து நறுமணங்களைப் பெற்றுக் கமல இதழில் சேர்த்தனர்.

Verse 25

दोग्धावसुरुचिर्नामाथर्ववेदस्य पारगः । गिरिभिर्वसुधा दुग्धा रत्नानि विविधानि च

கறப்பவன் ‘வசுருசி’ எனப்படும் அதர்வவேதப் பாண்டிதன். மலைகளை உபாயமாகக் கொண்டு பூமி கறக்கப்பட்டு பலவகை ரத்தினங்கள் கிடைத்தன.

Verse 26

औषधानि च दिव्यानि दोग्धा मेरुर्महीधरः । वत्सोभूद्धिमवांस्तत्र पात्रं शैलमयं पुनः

மேலும் தெய்வீக மூலிகைகளும் கறக்கப்பட்டன; பூமியைத் தாங்கும் மேரு கறப்பவனானான். அங்கே ஹிமவான் கன்றானான்; பாத்திரம் மீண்டும் கல்லினால் ஆனது.

Verse 27

वृक्षैश्च वसुधा दुग्धा क्षीरं छिन्नप्ररोहणं । पालाशपात्रे दोग्धा तु सालः पुष्पवनाकुलः

அப்போது மரங்களையே பால் கறக்கும் கருவிகளாகக் கொண்டு வஸுதை கறக்கப்பட்டது; அந்தக் க்ஷீரம் வெட்டினாலும் புதிய முளைகள் தோன்றுமாறு இருந்தது. அது பலாச இலைப் பாத்திரத்தில் கறக்கப்பட்டது; மலர்களால் நிறைந்த சால மரமும் அந்தச் சடங்கில் இணைக்கப்பட்டது.

Verse 28

प्लक्षोभवत्ततो वत्सः सर्ववृक्षवनाधिपः । एवमन्यैश्च वसुधा तथा दुग्धा यथेच्छतः

பின்னர் ப்லக்ஷ மரமே கன்றாக ஆனது; அது எல்லா மரங்களுக்கும் காடுகளுக்கும் தலைவனாயிருந்தது. இதுபோலவே பிற கன்றுகளாலும், அவரவர் விருப்பத்திற்கேற்ப வஸுதை கறக்கப்பட்டது.

Verse 29

आयुर्द्धनानि सौख्यं च पृथौ राज्यं प्रशासति । न दारिद्र्यं तथा रोगी नाधनोनचपापकृत्

பிருது அரசை ஆள்ந்தபோது ஆயுள், செல்வம், இன்பம் வளர்ந்தன. வறுமையும் இல்லை, நோயும் இல்லை; ஏழையும் இல்லை, பாவத்தில் ஈடுபடுவோரும் இல்லை.

Verse 30

नोपसर्गा न चाघातः पृथौ राज्यं प्रशासति । नित्यंप्रमुदितालोका दुःखशोकविवर्जिताः

பிருது ஆட்சி செய்தபோது தொல்லைகளும் இல்லை, தாக்குதல்களும் இல்லை. மக்கள் எப்போதும் மகிழ்ச்சியுடன், துயரும் சோகமும் அற்றவர்களாய் இருந்தனர்.

Verse 31

धनुः कोट्या च शैलेंद्रानुत्सार्य स महाबलः । भूमंडलं समं चक्रे लोकानां हितकाम्यया

அந்த மாபெரும் வலிமையாளர், வில்லின் முனையால் மலை அரசர்களை ஒதுக்கி, உலகங்களின் நலனைக் கருதி, பூமண்டலத்தை சமமாகச் செய்தான்.

Verse 32

न पुरग्रामदुर्गाणि न चायुधधरा नराः । म्रियंते यत्र दुःखं च नार्थशास्त्रस्य चादरः

எங்கே நகரங்களும், கிராமங்களும், கோட்டைகளும் இல்லை; ஆயுதம் தாங்கிய ஆடவரும் இல்லை—அங்கே மக்கள் அழிகின்றனர்; துயரமே நிலவுகிறது; அர்த்தசாஸ்திரத்திற்கு மதிப்பு இல்லை।

Verse 33

धर्मैकतानाः पुरुषाः पृथौ राज्यं प्रशासति । कथितानि च पात्राणि यत्क्षीरं च यथा तव

பிருது அரசை ஆள்ந்தபோது மக்கள் அனைவரும் தர்மத்தில் மட்டுமே ஒருமுகமாக இருந்தனர். பாத்திரங்கள் முன் கூறியபடியே விவரிக்கப்பட்டன; பாலும் அதுபோலவே—உன் உரைப்பின்படி।

Verse 34

येषां येन रुचिस्तत्र तेभ्यो दत्तं विजानता । यज्ञश्रीदेषु सर्वेषु मया तुभ्यं निवेदितं

யாருக்கு எங்கே எத்தகைய விருப்பமோ அதை அறிந்து, அதற்கேற்ப அவர்களுக்கு அளிக்கப்பட்டது. யாகஸ்ரீ ஒளிவீசும் அந்த எல்லா புனிதத் தலங்களிலும் இதை நான் உனக்கு சமர்ப்பித்தேன்।

Verse 35

दुहितृत्वं गता यस्मात्पृथोः पृथ्वी महामते । तस्यानुसारयोगाच्च पृथिवी विश्रुता बुधैः

ஓ பேரறிவாளனே, பூமி பிருதுவின் மகளாக ஆனதாலும், அவனுடன் கொண்ட தொடர்பினாலும், அறிஞர்களிடையே அவள் ‘பிருதிவீ’ எனப் புகழ்பெற்றாள்।

Verse 36

भीष्म उवाच । आदित्यवंशमखिलं वद ब्रह्मन्यथाक्रमं । सोमवंशं च तत्त्वज्ञ यथावद्वक्तुमर्हसि

பீஷ்மர் கூறினார்—ஓ பிராமணரே, ஆதித்ய வம்சத்தை முழுவதும் வரிசையாகச் சொல்லுங்கள்; ஓ தத்துவஞானியே, சோம வம்சத்தையும் முறையாக விளக்குவது உமக்கே உரியது।

Verse 37

पुलस्त्य उवाच । विवस्वान्कश्यपात्पूर्वमदित्यामभवत्पुरा । तस्य पत्नीत्रयं तद्वत्संज्ञा राज्ञी प्रभा तथा

புலஸ்த்யர் கூறினார்—முன்னொரு காலத்தில் கச்யபர், அதிதியிடமிருந்து விவஸ்வான் பிறந்தான். அதுபோல அவனுக்கு மூன்று மனைவியர்—ராணி ஸஞ்ஞா மற்றும் பிரபா.

Verse 38

रैवतस्य सुता राज्ञी रेवतं सुषुवे सुतं । प्रभा प्रभातं सुषुवे त्वाष्ट्रं संज्ञा तथा मनुं

ரைவதனின் மகளான ராணி ‘ரேவத’ என்ற மகனைப் பெற்றாள். பிரபா ‘பிரபாத’னைப் பெற்றாள்; ஸஞ்ஞா த்வஷ்ட்ரியின் மகனான மனுவைப் பெற்றாள்.

Verse 39

यमश्च यमुना चैव यमलौ च बभूवतुः । ततस्तेजोमयं रूपमसहंती विवस्वतः

யமன், யமுனை—இவ்விரு யமலரும் (இரட்டையர்) பிறந்தனர். பின்னர் விவஸ்வானின் தீவிரத் தேஜோமய வடிவத்தைத் தாங்க இயலாமல் அவள் (ஸஞ்ஞா) விலகினாள்.

Verse 40

नारीमुत्पादयामास स्वशरीरादनिंदितां । त्वाष्ट्री स्वरूपरूपेण नाम्ना छायेति भामिनी

அவள் தன் உடலிலிருந்து குற்றமற்ற ஒரு பெண்ணை உருவாக்கினாள்—ரூபமும் இயல்பும் த்வாஷ்ட்ரீயைப் போன்றவள்; அந்த ஒளிமிக்கவள் ‘சாயா’ என்ற பெயரால் அறியப்பட்டாள்.

Verse 41

किंकरोमीति पुरतः संस्थितां तामभाषत । छाये त्वं भज भर्तारं मदीयं तं वरानने

முன்னே நின்ற அவளிடம் அவர் கூறினார்—“நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?” அழகிய முகமுடைய சாயையே, என் அதே ஆண்டவனைத் தன் கணவராக ஏற்று பக்தியுடன் பணிவாய்.

Verse 42

अपत्यानि मदीयानि मातृस्नेहेन पालय । तथेत्युक्त्वा च सा देवमगात्कामाय सुव्रता

“என் பிள்ளைகளை தாயன்புடன் காத்தருள்வாய்.” என்று கூறி, “ததாஸ்து” எனச் சொல்லி அந்த சுவிரதைப் பெண் பின்னர் காமதேவனிடம் சென்றாள்.

Verse 43

कामयामास देवोपि संज्ञेयमिति चादरात् । जनयामास सावर्णिं मनुं मनुस्वरूपिणम्

அந்த தேவனும் பக்தியுடன் அவளை விரும்பினான்—“இவள் ‘ஸஞ்ஞேயா’ என அறியப்பட வேண்டும்” என்று எண்ணி. பின்னர் மனுவின் வடிவமுடைய சாவர்ணி மனுவை அவன் பெற்றான்.

Verse 44

सवर्णत्वाच्च सावर्णेर्मनोर्वैवस्वतस्य तु । ततः सुतां च तपतीं त्वाष्ट्रीं चैव क्रमेण तु

ஒரே வர்ணம்/குலம் என்பதனால் (அவள்) வைவர்ஸ்வத மனுவின் மகன் சாவர்ணிக்குக் கொடுக்கப்பட்டாள். பின்னர் முறையே தபதீ என்ற மகளையும், த்வாஷ்ட்ரீயையும் மணந்தான்.

Verse 45

छायायां जनयामास संज्ञेयमिति भास्करः । छाया स्वपुत्रे त्वधिकं स्नेहं चक्रे मनौ तदा

பாஸ்கரன் சாயையில் ‘ஸஞ்ஞேயன்’ எனப் பெயர்பெற்ற மகனைப் பெற்றான். அப்போது சாயை, மனுவை விடத் தன் மகனிடம் அதிக அன்பு காட்டினாள்.

Verse 46

न चक्षमे मनुः पूर्वस्तद्यमः क्रोधमूर्छितः । संतर्जयामास तदा पादमुत्क्षिप्य दक्षिणं

முன்னைய மனு அதைத் தாங்க இயலவில்லை. அப்போது கோபத்தில் மயங்கிய யமன் வலது பாதத்தை உயர்த்தி அவனை மிரட்டினான்.

Verse 47

शशाप च यमं छाया भवतु क्रिमिसंयुतः । पादोयमेको भविता पूयशोणितविस्रवः

அப்போது சாயை யமனைச் சபித்தாள்— “நீ புழுக்களால் நிரம்புவாயாக; உன் இந்த ஒரு பாதம் பீழையும் இரத்தமும் சிந்தட்டும்.”

Verse 48

निवेदयामास पितुर्यमः शापेन धर्षितः । निःकारणमहं शप्तो मात्रा देव सकोपया

சாபத்தால் துன்புற்ற யமன் தந்தையிடம் முறையிட்டான்— “தேவா! காரணமின்றி கோபத்தில் என் தாய் என்னைச் சபித்தாள்.”

Verse 49

बालभावान्मया किंचिदुद्यतश्चरणः सकृत् । मनुना वार्यमाणापि मम शापमदाद्विभो

குழந்தை மனத்தால் நான் ஒருமுறை சிறிதளவு பாதத்தை உயர்த்தினேன். மனு தடுத்தும், ஆண்டவா, அவர் எனக்குச் சாபம் அளித்தார்.

Verse 50

प्रायो न माता सास्माकमसमा स्नेहतो यतः । देवोप्याह यमं भूयः किं करोमि महामते

உண்மையாகவே, அன்பில் எங்கள் தாய் ஒப்பற்றவள். அப்போது தேவன் யமனை மீண்டும் நோக்கி— “மகாமதியே, நான் என்ன செய்வேன்?” என்றார்.

Verse 51

सौख्यात्कस्य न दुःखं स्यादथवा कर्मसंततिः । अनिवार्या भवस्यापि का कथान्येषु जंतुषु

இன்பத்திற்குப் பின் யார்க்கு துன்பம் வராதது? கர்மவிளைவு தொடர்ச்சி தவிர்க்க முடியாதது— சிவனுக்கே; பிற உயிர்களைப் பற்றி என்ன சொல்லுவது!

Verse 52

कृकवाकुस्तव पदे स क्रिमिं भक्षयिष्यति । खंजं च रुचिरं चैव पादमेतद्भविष्यति

ஒரு கொக்கு உன் பாதத்தில் உள்ள புழுவைத் தின்றுவிடும்; அதே பாதம் நொண்டியாகும், ஆயினும் பார்ப்பதற்கு இனிமையாகவே தோன்றும்।

Verse 53

एवमुक्तः समाश्वस्तस्तपस्तीव्रं चकार ह । वैराग्यात्पुष्करे तीर्थे फलफेनानिलाशनः

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் அவர் நிம்மதியடைந்து கடுந்தவம் செய்தார். வைராக்யத்தால் புஷ்கரத் தீர்த்தத்தில் பழம், நுரை, காற்றையே உணவாகக் கொண்டு வாழ்ந்தார்।

Verse 54

पितामहं समाराध्य यावद्वर्षायुतं पुनः । तपःप्रभावाद्देवेशः संतुष्टः पद्मसंभवः

பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் வரை பிதாமஹன் பிரம்மாவை முறையாக ஆராதித்ததால், அந்தத் தவத்தின் வலிமையால் தேவேசன் பத்மஸம்பவன் (கமலஜன்) மகிழ்ந்தான்।

Verse 55

वव्रे स लोकपालत्वं पितृलोकं तथाक्षयं । धर्माधर्मात्मकस्यास्य जगतस्तु परीक्षणम्

அவர் உலகபாலர் பதவியையும், பித்ருலோகத்தின் அழியாத நிலையையும், தர்மம்-அதர்மம் கலந்த இவ்வுலகை ஆராய்ந்து பரிசோதிக்கும் கடமையையும் தேர்ந்தெடுத்தார்।

Verse 56

एवं स लोकपालत्वमगमत्पद्मसंभवात् । पितॄणामाधिपत्यं च धर्माधर्मस्य चानघ

இவ்வாறு பத்மஸம்பவன் (பிரம்மா) ஆணையினால் அவர் உலகபாலர் பதவியை அடைந்தார்; ஓ பாவமற்றவனே, பித்ருக்கள் மீதும் தர்மம்-அதர்மம் மீதும் அவருக்கு ஆட்சி கிடைத்தது।

Verse 57

विवस्वानथ तज्ज्ञात्वा संज्ञायाः कर्मचेष्टितं । त्वष्टुः समीपमगमदाचचक्षे सरोषवान्

அப்போது விவஸ்வான், ஸஞ்ஞையின் செயலும் நடத்தையும் அறிந்து, த்வஷ்ட்ரின் அருகே சென்று கோபத்துடன் அவரிடம் உரைத்தான்।

Verse 58

तमुवाच ततस्त्वष्टा सांत्वपूर्वमिदं वचः । तवासहंती भगवंस्तेजस्तीव्रं तमोनुद

பின்பு த்வஷ்டா முதலில் சமாதானப்படுத்தி கூறினார்— “பகவானே, இருளை அகற்றுபவனே! உமது தீவிரமான, கடும் தேஜஸை நான் தாங்க இயலேன்।”

Verse 59

बडवारूपमास्थाय मत्सकाशमिहागता । निवारिता मया सा च त्वद्भयेन दिवस्पते

அவள் படவா (குதிரை) வடிவம் கொண்டு இங்கே என் முன்னிலையில் வந்தாள்; ஓ திவஸ்பதே, உமது பயத்தால் நான் அவளைத் தடுத்தேன்।

Verse 60

यस्मादविज्ञातमना मत्सकाशमिहागता । तस्मान्मदीयं भवनं प्रवेष्टुं न तवार्हति

நீ வெளிப்படுத்தாத நோக்கத்துடன் இங்கே என் முன்னிலையில் வந்துள்ளதால், என் இல்லத்தில் நுழைய நீ தகுதியற்றவன்।

Verse 61

एवमुक्ता जगामाशु मरुदेशमनिंदिता । बडवारूपमास्थाय भूतले संप्रतिष्ठिता

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் குற்றமற்றவள் விரைவில் மருபூமிப் பகுதிக்குச் சென்றாள்; படவா வடிவம் கொண்டு பூமியில் நிலைபெற்றாள்।

Verse 62

तस्मात्प्रसादं कुरु मे यद्यनुग्रहभागहम् । अपनेष्यामि ते तेजः कृत्वा यंत्रे दिवाकरम्

ஆகையால் நான் உண்மையிலே உமது அருளுக்குரியவன் என்றால், என்மேல் அருள் புரிவீராக. திவாகரனை யந்திரத்தில் அமைத்து உமது ஒளித்தேஜஸை நான் அகற்றுவேன்.

Verse 63

रूपं तव करिष्यामि लोकानंदकरं प्रभो । तथेत्युक्तः स रविणा भ्रमे कृत्वा दिवाकरं

பிரபோ, உலகங்களுக்கு ஆனந்தம் தரும் உமது ரூபத்தை நான் அமைப்பேன். ரவி ‘ததாஸ்து’ எனச் சொன்னபின், திவாகரனைச் சுழலச் செய்து ரூபம் வடித்தான்.

Verse 64

पृथक्चकार तेजश्च चक्रं विष्णोः प्रकल्पयत् । त्रिशूलं चापि रुद्रस्य वज्रमिंद्रस्य चापरं

அவன் தெய்வீகத் தேஜஸைத் தனியாகப் பிரித்து விஷ்ணுவின் சக்கரத்தை அமைத்தான்; அதுபோல ருத்ரனின் திரிசூலத்தையும், மேலும் இந்திரனின் வஜ்ரத்தையும் செய்தான்.

Verse 65

दैत्यदानवसंहर्तृ सहस्रकिरणात्मकं । रूपं चाप्रतिमं चक्रे त्वष्टा पद्भ्यामृते महत्

த்வஷ்டா, தைத்ய-தானவர்களை அழிப்பதற்குரிய, ஆயிரம் கதிர்கள் நிறைந்த, ஒப்பற்ற மகத்தான விரிந்த ரூபத்தை உருவாக்கினான்; ஆனால் பாதங்களை உருவாக்கவில்லை.

Verse 66

न शशाक च तद्द्रष्टुं पादरूपं रवेः पुनः । अद्यापि च ततः पादौ न कश्चित्कारयेत्क्वचित्

அவன் மீண்டும் சூரியனின் அந்தப் பாதரூபத்தை காண இயலவில்லை. ஆகவே இன்றும் எங்கும் யாரும் அந்தப் பாதங்களின் உருவத்தைச் செய்யச் செய்யக்கூடாது.

Verse 67

यः करोति स पापिष्ठो गतिमाप्नोति निंदितां । कुष्ठरोगमवाप्नोति लोकेस्मिन्दुःखसंज्ञितं

அந்தச் செயலைச் செய்பவன் மிகப் பாவியாகி நிந்தைக்குரிய கதியை அடைவான்; இவ்வுலகிலேயே துயரமெனப் பெயர்பெற்ற குஷ்டநோயையும் அடைவான்.

Verse 68

तस्मान्न धर्मकामार्थी चित्रेष्वायतनेषु च । न क्वचित्कारयेत्पादौ देवदेवस्य धीमतः

ஆகையால் தர்மம், காமம், அர்த்தம் நாடுபவன், ஓவியங்களிலோ ஆலயங்களிலோ எங்கும் ஞானமிகு தேவதேவனின் திருவடிகளைச் செய்யவோ வரையவோ ஒருபோதும் வேண்டாம்.

Verse 69

ततः स भगवान्गत्वा भूर्लोकममराधिपः । कामयामास कामार्तो मुख एव दिवाकरः

பின்னர் அந்தப் பகவான், அமரர்களின் அதிபதி, பூலோகத்திற்குச் சென்றான்; அவனுடைய முகமே ஆன திவாகரன் காமவேதனையால் ஏங்கத் தொடங்கினான்.

Verse 70

अश्वरूपेण महता तेजसा च समन्वितः । संज्ञा च मनसा क्षोभमगमद्भयविह्वला

மிகுந்த ஒளியுடன் குதிரை வடிவம் கொண்டு அவன் வெளிப்பட்டான்; அச்சத்தால் கலங்கிய சஞ்ஞா மனத்தில் குழப்பமும் பயமும் அடைந்தாள்.

Verse 71

नासापुटाभ्यामुत्सृष्टं परोयमिति शंकया । तस्याथ रेतसो जातावश्विनाविति नः श्रुतम्

“இவன் வேறொருவன்” என்ற சந்தேகத்தால் அவன் மூக்குத் துளைகளின் வழியே வீரியத்தை வெளியிட்டான்; அந்த வீரியத்திலிருந்து அஷ்வினி இரட்டையர் பிறந்தனர் என்று நாம் கேட்டுள்ளோம்.

Verse 72

दस्रौ श्रुतित्वात्संजातौ नासत्यौ नासिकाग्रतः । ज्ञात्वा चिराच्च तं देवं संतोषमगमत्परं

கேள்வியினால் தோன்றியதால் அவர்கள் ‘தஸ்ரர்’ என அழைக்கப்பட்டனர்; மூக்கின் நுனியில் உதித்ததால் ‘நாஸத்யர்’ எனப் புகழ்பெற்றனர். நீண்ட காலத்திற்குப் பின் அந்தத் தெய்வத்தை அறிந்து அவன் பரம திருப்தியை அடைந்தான்।

Verse 73

विमानेनागमत्स्वर्गे पत्न्या सह मुदान्वितः । सावर्ण्योपि मनुर्मेरावद्यापि तपते तपः

அவன் மனைவியுடன் மகிழ்ச்சியோடு திவ்ய விமானத்தில் ஏறி ஸ்வர்க்கத்திற்குச் சென்றான். மேலும் சாவர்ண்ய மனு இன்றும் மேரு மலையில் தவம் செய்து கொண்டிருக்கிறார்।

Verse 74

शनिस्तपोबलाच्चापि ग्रहाणां समतां गतः । यमुना तपती चैव पुनर्नद्यौ बभूवतुः

தவவலத்தால் சனியும் கிரகங்களில் சமநிலையை அடைந்தான். யமுனையும் தபதியும் மீண்டும் நதிகளாக ஆனார்கள்।

Verse 75

विष्ठिर्घोरात्मिका तद्वत्कालत्वेन व्यवस्थिता । मनोर्वैवस्वतस्यापि दश पुत्रा महाबलाः

அதேபோல் பயங்கர இயல்புடைய ‘விஷ்டி’ காலரூபமாக நிறுவப்பட்டது. வைவர்ஸ்வத மனுவுக்கும் பத்து பேராற்றல் மிக்க புதல்வர்கள் இருந்தனர்।

Verse 76

इलस्तु प्रथमस्तेषां पुत्रेष्ट्या समकल्पि यः । इक्ष्वाकुः कुशनाभश्च अरिष्टो धृष्ट एव च

அவர்களில் இலன் முதல்வன்; அவன் புத்திரேஷ்டி யாகத்தால் உருவானவன். மேலும் இக்ஷ்வாகு, குசநாப, அரிஷ்ட, த்ருஷ்டன் ஆகியோரும் இருந்தனர்।

Verse 77

नरिष्यंतः करूषश्च शर्यातिश्च महाबलः । पृषध्रश्चाथ नाभागः सर्वे ते दिव्यमानुषाः

நரிஷ்யந்தன், கரூஷன், மகாபலன் சர்யாதி; மேலும் ப்ருஷத்ரன், நாபாகன்—இவர்கள் அனைவரும் மனிதர்களில் தெய்வீகர்கள்.

Verse 78

अभिषिच्य मनुः पूर्वमिलं पुत्रं स धार्मिकम् । जगाम तपसे भूयः पुष्करं स तपोवनं

மனு முதலில் தன் நீதிமான் மகன் இலாவை அரசராக அபிஷேகம் செய்தார்; பின்னர் தவத்திற்காக மீண்டும் புஷ்கர எனும் தவவனத்திற்குச் சென்றார்.

Verse 79

अथाजगाम सिध्यर्थं तस्य ब्रह्मा वरप्रदः । वरं वरय भद्रं ते मानवेय यथेप्सितं

அப்போது வரமளிப்பவன் பிரம்மா அவன் நோக்கம் நிறைவேற வருகை தந்து கூறினார்—“பாக்கியவானே, மனுவின் வம்சத்தவனே! உனக்குப் பிடித்த வரத்தை வேண்டு.”

Verse 80

उवाच स तदा देवं पद्माक्षं पद्मजं विभुं । वंशे मे धर्मसंयुक्ताः पृथिव्यां सर्वपार्थिवाः

அப்போது அவர் அந்த தெய்வீக, அனைத்தாற்றலுடைய, தாமரைநேத்திரன், தாமரையில் பிறந்த இறைவனிடம் கூறினார்—“என் வம்சத்தில் பூமியின் எல்லா அரசர்களும் தர்மத்துடன் இணைந்தவர்களாக இருப்பாராக.”

Verse 81

भवेयुरीश्वराः स्वामिन्प्रसादात्तव कंजज । तथेत्युक्त्वा तु देवेशस्तत्रैवांतरधीयत

“ஸ்வாமியே, கஞ்சஜா (பத்மஜா)! உமது அருளால் நாங்கள் அரசாதிபதிகளாக இருப்போமாக.” ‘அப்படியே’ என்று கூறி தேவேசன் அங்கேயே மறைந்தான்.

Verse 82

ततोयोध्यां समागत्य समतिष्ठद्यथा पुरा । अथैकदा रथारूढ इलो निज सुतो मनोः

பின்னர் அவர் அயோத்தியாவிற்கு வந்து முன்புபோலவே அங்கே தங்கினார். அப்போது ஒருநாள் மனுவின் சொந்த மகன் இலா தேரில் ஏறினான்.

Verse 83

निर्जगामार्थसिध्यर्थमिनप्रायां महीमिमां । भ्रमन्द्वीपानि सर्वाणि क्ष्माभृतः संप्रसाधयन्

தன் நோக்கம் நிறைவேறுவதற்காக, தானியம் அரிதாக இருந்த இந்தப் பூமியில் அவர் புறப்பட்டார்; எல்லா தீவுகளிலும் சுற்றி, பூமியைத் தாங்கும் அரசர்களை ஒழுங்கிலும் கட்டுப்பாட்டிலும் வைத்தார்.

Verse 84

जगामोपवनं शंभोरथाकृष्टः प्रतापवान् । कल्पद्रुमलताकीर्णं नाम्ना शरवणं महत्

அப்போது வீரமும் புகழும் உடையவர், ஈர்க்கப்பட்டவராய், சம்புவின் தோட்டத்திற்குச் சென்றார்—கற்பக மரங்களின் கொடிகளால் அடர்ந்த ‘சரவண’ எனப்படும் மாபெரும் வனத்திற்குச் சென்றார்.

Verse 85

रमते यत्र देवेशः सोमः सोमार्द्धशेखरः । उमया समयस्तत्र पुरा शरवणे कृतः

தேவேசனான சோமன்—தலையில் அரைச்சந்திரம் தாங்கியவன்—இன்பமாய் விளையாடும் அந்த சரவணத்தில், உமையுடன் பழங்காலத்தில் ஒரு உடன்படிக்கை (விரதம்) செய்யப்பட்டிருந்தது.

Verse 86

पुंनामसंज्ञं यत्किंचिदागमिष्यति नो वनं । स्त्रीत्वमेष्यति तत्सर्वं दशयोजनमंडले

ஆண் எனும் பெயரால் அழைக்கப்படும் எதுவாயினும், எங்கள் வனத்தில்—பத்து யோஜன வட்டத்திற்குள்—நுழைந்தால், அது அனைத்தும் பெண் தன்மையை அடையும்.

Verse 87

अज्ञातसमयो राजा इलः शरवणं गतः । स्त्रीत्वं जगाम सहसा बडवाश्वोऽभवत्क्षणात्

தடைசெய்யப்பட்ட காலத்தை அறியாமல் அரசன் இலன் சரவண வனத்திற்குச் சென்றான். உடனே அவன் பெண்ணாக மாறி, அதே கணத்தில் படவாஶ்வன் ஆனான்.

Verse 88

पुरुषत्वे कृतं सर्वं स्त्रीकाये विस्मृतं ततः । इलेति साभवन्नारी पीनोन्नतघनस्तनी

ஆண் நிலையில் செய்த அனைத்தும் பெண் உடலில் புகுந்தவுடன் மறந்துபோனது. அப்போது அவள் ‘இலா’ எனும் பெண்ணானாள்; நிறைந்த, உயர்ந்த, உறுதியான மார்பகங்களுடன் இருந்தாள்.

Verse 89

उन्नतश्रोणिजघना पद्मपत्रायतेक्षणा । पूर्णेन्दुवदना तन्वी विलासिन्यसितेक्षणा

அவளின் இடுப்பும் தொடைகளும் அழகாக நிறைந்திருந்தன; கண்கள் தாமரை இதழ்போல் நீளமானவை. முழுநிலா போன்ற முகம், மெலிந்த இடை, விளையாட்டுத் தன்மை, கருமை கவரும் கண்கள் உடையவள்.

Verse 90

पीनोन्नतायतभुजा नीलकुंचितमूर्द्धजा । तनुलोमा सुवदना मृदुगद्गदभाषिणी

அவளின் கரங்கள் நிறைந்தும் உயர்ந்தும் நீளமாயும் இருந்தன; கூந்தல் கருநீலமாகச் சுருண்டிருந்தது. மென்மையான ரோமங்களுடன், அழகிய முகத்துடன், உணர்ச்சியால் மெதுவாக நடுங்கும் இனிய குரலில் பேசினாள்.

Verse 91

श्यामागौरेण वर्णेन तनुताम्रनखांकुरा । कार्मुकभ्रूयुगोपेता हंसावरणगामिनी

அவளின் நிறம் கருமை-வெண்மை கலந்ததாக இருந்தது; விரல்கள் மெலிந்தவை, நகங்களின் முனை செம்புச் சிவப்பு ஒளியுடன் இருந்தது. வில்லென வளைந்த புருவ ஜோடியுடன், அன்னம் போல் அழகிய நடை கொண்டாள்.

Verse 92

भ्रममाणा वने तस्मिन्चिंतयामास भामिनी । को मे पिता वा भ्राता वा को मे त्राता भवेदिह

அந்த வனத்தில் அலைந்து திரிந்த அந்த கலங்கிய பெண் சிந்தித்தாள்— “என் தந்தை யார், என் சகோதரன் யார்? இங்கே எனக்கு காப்பாளன் யார் ஆவான்?”

Verse 93

कस्य भर्त्तुरहं दत्ता कियद्वर्षास्मि भूतले । चिंतयंती च ददृशे सोमपुत्रेण साङ्गना

“நான் யாருடைய கணவருக்குக் கொடுக்கப்பட்டேன்? பூமியில் நான் எத்தனை ஆண்டுகள் வாழ்ந்தேன்?” என்று சிந்தித்துக் கொண்டிருந்த அவள், தோழியருடன் சேர்ந்து சோமபுத்திரன் (புதன்) கண்களில் பட்டாள்.

Verse 94

इलारूप समाक्षिप्त मनसा वरवर्णिनी । बुधस्तदाप्तये यत्नमकरोत्कामपीडितः

அழகிய நிறமுடைய அவளின் மனம் இலாவின் ரூபத்தில் ஈர்க்கப்பட்டது; காமத்தால் துன்புற்ற புதன் அவளை அடைய முயன்றான்.

Verse 95

विशिष्टाकारवान्मुंडी स कमंडलुपुस्तकः । वेणुदंडकृतावेशः पवित्रक खनित्रकः

அவன் தனித்துவமான தோற்றமுடையவன்; மொட்டைத்தலையுடன், கையில் கமண்டலமும் நூலும் கொண்டவன். மூங்கில் தண்டம் ஏந்தி, குசவளையம் (பவித்ரகம்) மற்றும் சிறு அகழ்வுக் கருவி (கநித்ரகம்) உடனிருந்தன.

Verse 96

द्विजरूपः शिखी ब्रह्म निगदन्कर्णकुंडली । वटुभिश्चार्थिभिर्युक्तः समित्पुष्पकुशोदकैः

பிரம்மா பிராமண ரூபம் கொண்டு, சிகையும் காதணிகளும் அணிந்து, உரைத்தார்; அவருடன் வட்டுக்கள் மற்றும் வேண்டுவோர் இருந்தனர்; அவர்கள் சமித்து, மலர்கள், குசம், நீர் ஆகியவற்றை ஏந்தியிருந்தனர்.

Verse 97

कालेन्विष्यां ततस्तस्मिन्नाजुहाव स तामिलाम् । बहिर्वनस्यांतरितः किल पादपमंडपे

சில காலம் கழித்து தேடி, அவன் அங்கேயே அந்தத் தமிழ்ப் பெண்ணை அழைத்தான்—காட்டின் உள்ளே, மரங்களின் இலைமண்டபத்தில் மறைந்திருந்தவள்போல்।

Verse 98

ससंभ्रममकस्माच्च सोपालंभमिवाभवत् । त्यक्त्वाग्निहोत्रशुश्रूषां क्व गता मंदिरान्मम

திடீரென அவன் கலங்கினான்; குற்றஞ்சாட்டுவது போல—“அக்னிஹோத்திரப் பணிவை விட்டுவிட்டு, என் இல்லத்தை விட்டு எங்கே சென்றாய்?”

Verse 99

इयं विहारवेला ते अतिक्रामति सांप्रतम् । एह्येहि पृथुसुश्रोणि संभ्रांता केन हेतुना

உன் உலாவும் நேரம் இப்போதே கடந்து செல்கிறது. வா, வா, அகன்ற இடுப்புடையவளே! எதனால் இவ்வளவு கலங்குகிறாய்?

Verse 100

इयं सायंतनी वेला विहारस्येह वर्त्तते । कृत्वोपलेपनं पुष्पैरलंकुरु गृहं मम

இது இங்கே உலாவலுக்கான மாலை நேரம். சாணம் பூசி (சுத்தம் செய்து) என் இல்லத்தை மலர்களால் அலங்கரித்திடு।

Verse 101

साब्रवीद्विस्मृताहं च सर्वमेव तपोधन । आत्मानं त्वां च भर्त्तारं कुलं च वद मेनघ

அவள் கூறினாள்—“தபோதனரே! நான் அனைத்தையும் மறந்துவிட்டேன். மேகநிறத்தவனே! என்னைப்பற்றியும், உன்னைப்பற்றியும், என் கணவரைப்பற்றியும், என் குலத்தைப்பற்றியும் சொல்லுங்கள்।”

Verse 102

बुधः प्रोवाच तां तन्वीमिला त्वं वरवर्णिनी । अहं च कामुको नाम बहुविद्यो बुधः स्मृतः

புதன் அந்த மெலிந்த கன்னியிடம் கூறினான்— “ஓ இலா, அழகிய நிறமுடையவளே! என் பெயர் காமுகன்; பல வித்யைகளில் தேர்ந்த ‘புதன்’ எனப் புகழ்பெற்றவன் நான்.”

Verse 103

तेजस्विनः कुले जातः पिता मे ब्राह्मणाधिपः । इति सा तस्यवचनात्प्रविष्टा बुधमंदिरम्

அவள் கூறினாள்— “என் தந்தை ஒளிமிக்க குலத்தில் பிறந்த, பிராமணர்களில் தலைசிறந்தவர்.” அவன் சொற்களின்படி அவள் புதனின் இல்லத்துள் நுழைந்தாள்.

Verse 104

रत्नस्तंभसमाकीर्णं दिव्यमायाविनिर्मितम् । इला कृतार्थमात्मानं मेने तद्भवने स्थिता

ரத்தினத் தூண்களால் நிரம்பி, தெய்வீக மாயையால் உருவான அந்த மாளிகையில் தங்கி, இலா தன்னை நிறைவேற்றம் பெற்றவளென எண்ணினாள்.

Verse 105

अहो वृत्तमहोरूपमहो धनमहोकुलम् । मम चास्य च भर्त्तुर्वा अहो लावण्यमुत्तमम्

“அஹோ, எத்தகைய நற்குணம்! அஹோ, எத்தகைய அழகு! அஹோ, எத்தகைய செல்வம்! அஹோ, எத்தகைய குலமாட்சி! அது எனதாயினும், அவனதாயினும், என் கணவரதாயினும்— அஹோ, இவ்வளவு ஒப்பற்ற லாவண்யம்!”

Verse 106

रेमे च सा तेन सममतिकालमिला वने । सर्वभोगमये गेहे यथेंद्रभवने तथा

இலா வனத்தில் அவள் அவனுடன் நீண்ட காலம் இன்புற்றாள்; எல்லாப் போகங்களும் நிறைந்த அந்த இல்லத்தில், இன்றனின் மாளிகையில் இருப்பதுபோல் வாழ்ந்தாள்.

Verse 107

अथान्विष्यंतो राजानं भ्रातरस्तस्य मानवाः । इक्ष्वाकुप्रमुखा जग्मुस्तदा शरवणांतिकम्

அப்போது தங்கள் அரசனைத் தேடி, மனு வம்சத்தாரான அவன் சகோதரர்கள்—இக்ஷ்வாகு தலைமையில்—அந்நேரம் சரவணத்தின் அருகே சென்றனர்।

Verse 108

ततस्ते ददृशुः सर्वे वडवामग्रतः स्थिताम् । रत्नपर्यंतकिरणदीप्यमानामनुत्तमाम्

பின்னர் அவர்கள் அனைவரும் தங்கள் முன்னே நின்றிருந்த வடவா-ரூபிணியை கண்டனர்—ஒப்பற்றவள்—ரத்தினமய அங்கங்களின் எல்லைவரை ஒளிக்கதிர்கள் பரவி பிரகாசித்தாள்।

Verse 109

संप्राप्य प्रत्यभिज्ञानात्सर्वे विस्मयमागताः । अयं चंद्रप्रभो नाम वाजी तस्य महात्मनः

அடையாளம் தெரிந்தவுடன் அவர்கள் அனைவரும் வியப்பில் மூழ்கினர்—“இது ‘சந்திரப்ரப’ எனப்படும் குதிரை; அந்த மகாத்மாவினுடையது.”

Verse 110

अगमद्वडवारूपमुत्तमं केन हेतुना । ततस्तु मैत्रावरुणिं पप्रच्छुः स्वपुरोहितम्

“எந்த காரணத்தால் அவன் அந்த சிறந்த வடவா-வடிவத்தை அடைந்தான்?” பின்னர் அவர்கள் தங்கள் குலபுரோகிதர் மைத்ராவருணியை வினவினர்।

Verse 111

किमेतदित्यभूच्चित्रं वद योगविदां वर । वसिष्ठोप्यब्रवीत्सर्वं दृष्ट्वा तं ध्यानचक्षुषा

“இது என்ன? இது வியப்புக்குரியது—சொல்லும், யோகத்தை அறிந்தோரில் சிறந்தவரே!” அப்போது வசிஷ்டரும் தியானக் கண்களால் அதைக் கண்டு அனைத்தையும் விளக்கினார்।

Verse 112

समयः शंभुदयिता कृतः शरवणे पुरा । यः पुमान्प्रविशेच्चात्र स नारीत्वमवाप्स्यति

முன்னொரு காலத்தில் சரவண வனத்தில் சம்புவின் பிரியையானவள் ஒரு விதியை நிறுவினாள்—எந்த ஆண் இங்கு நுழைந்தாலும் அவன் பெண் தன்மையை அடைவான்.

Verse 113

अयमश्वोपि नारीत्वमगाद्राज्ञा सहैव तु । इलः पुरुषतामेति यथासौ धनदोपमः

இந்தக் குதிரையும் அரசனுடன் உடனே பெண் தன்மையை அடைந்தது. மேலும் இலா மீண்டும் ஆண் தன்மையைப் பெற்றான்—குபேரனை ஒத்தவனாய்.

Verse 114

तथैव यत्नः कर्त्तव्य आराध्य च पिनाकिनम् । ततस्ते मानवा जग्मुर्यत्र देवो महेश्वरः

அதேபோல் முயற்சி செய்ய வேண்டும்; பினாகி (சிவன்) அவரை வழிபட வேண்டும். பின்னர் அந்த மக்கள் தேவன் மகேஸ்வரன் இருக்கும் இடத்திற்குச் சென்றனர்.

Verse 115

तुष्टवुर्विविधैः स्तोत्रैः पार्वतीपरमेश्वरौ । तावूचतुरलं चैष समयः किं नु सांप्रतं

அவர்கள் பல்வேறு ஸ்தோத்திரங்களால் பார்வதியும் பரமேஸ்வரனையும் போற்றினர். அப்போது அந்த இருவரும் கூறினர்—“போதும்; இப்போது, இக்கணத்தில் என்ன காரியம்?”

Verse 116

इक्ष्वाकोरश्वमेधेन यत्फलं स्यात्तदावयोः । दत्वा किंपुरुषो वीरः स भविष्यत्यसंशयम्

இக்ஷ்வாகுவின் அஸ்வமேத யாகத்தில் கிடைக்கும் பலன் எதுவோ, அதே புண்ணியம் உங்களிருவருக்கும் உண்டாகும். இந்த தானம் அளித்தால் அந்த வீரன் ஐயமின்றி கிம்புருஷனாக ஆகுவான்.

Verse 117

तथेत्युक्त्वा तु ते सर्वे जग्मुर्वैवस्वतात्मजाः । इष्ट्वाश्वमेधेन तत इला किंपुरुषोभवत्

“அப்படியே” என்று கூறி வைவர்ஸ்வதனின் புதல்வர்கள் அனைவரும் புறப்பட்டுச் சென்றனர். பின்னர் அச்வமேத யாகம் செய்து இலா கிம்புருஷனானான்.

Verse 118

मासमेकं पुमान्वीरः स्त्रीत्वं मासमभूत्पुनः । बुधस्य भवने तिष्ठन्निलो गर्भधरोभवत्

ஒரு மாதம் அந்த வீரன் ஆணாக இருந்தான்; மீண்டும் ஒரு மாதம் பெண்ணாக ஆனான். புதனின் இல்லத்தில் தங்கியிருந்தபோது நீலன் கர்ப்பம் தரித்தான்.

Verse 119

अजीजनत्पुत्रमेकमनेकगुणसंयुतम् । बुध उत्पाद्य तं पूरुं स स्वर्गमगमत्पुनः

புதன் பல நற்குணங்கள் நிறைந்த ஒரே புதல்வனைப் பெற்றான்—அவன் பெயர் பூரு. அவனைப் பெற்ற பின் புதன் மீண்டும் ஸ்வர்க்கத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 120

इलस्य नाम्ना तद्वर्षमिलावृतमभूत्तदा । सोमार्कवंशजो राजा इलोभूद्वंशवर्द्धनः

அப்போது இலாவின் பெயரால் அந்த வருஷம் ‘இலாவிருதம்’ என்று அழைக்கப்பட்டது. சோம-அர்க்க வம்சங்களில் தோன்றிய அரசன் இலன் வம்சத்தை வளர்த்தான்.

Verse 121

एवं पुरूरवाः पूरोरभवद्वंशवर्द्धनः । इक्ष्वाकुरर्कवंशस्य तथैवोक्तो नरेश्वरः

இவ்வாறு பூருவின் மகனான புரூரவா வம்சத்தை வளர்த்தான். மனிதரின் அரசே! அதுபோல இக்ஷ்வாகு அர்க்க (சூரிய) வம்சத்தின் தொடக்கமாகச் சொல்லப்படுகிறான்.

Verse 122

इलः किंपुरुषत्वे च सुद्युम्न इति चोच्यते । पुनः पुत्रत्रयमभूत्सुद्युम्नस्यापराजितम्

கிம்புருஷ நிலையிலிருந்த இளன் ‘சுத்யும்னன்’ என்றும் அழைக்கப்படுகிறான். பின்னர் சுத்யும்னனுக்கு வெல்லப்படாத மூன்று புதல்வர்கள் பிறந்தனர்.

Verse 123

उत्कलोथ गयस्तद्वद्धरिताश्वश्च वीर्यवान् । उत्कलस्योत्कला नाम गयस्य तु गयापुरी

அதன்பின் உத்கலன், கயன் ஆகியோர் தோன்றினர்; மேலும் வீரமிக்க ஹரிதாஶ்வனும் இருந்தான். உத்கலனுடைய (நாடு/நகர்) ‘உத்கலா’ என்றும், கயனுடையது ‘கயாபுரி’ என்றும் பெயர்பெற்றது.

Verse 124

हरिताश्वस्य दिग्याम्या संज्ञाता कुरुभिः सह । प्रतिष्ठानेभिषिच्याथ स पुरूरवसं सुतम्

பின்னர் திக்யாம்யா குருக்களுடன் சேர்ந்து ஹரிதாஶ்வனை அங்கீகரித்து, பிரதிஷ்டானத்தில் அவன் மகன் புரூரவஸை அபிஷேகம் செய்தாள்.

Verse 125

जगामेलावृतं भोक्तुं दिव्यं वर्षं फलाशनः । इक्ष्वाकुर्ज्येष्ठदायादो मध्यदेशमवाप्तवान्

பழங்களை மட்டும் உண்டு வாழ்ந்த அவன், இளாவ்ருதம் எனும் தெய்வீக வர்ஷத்தை அனுபவிக்கச் சென்றான். இக்ஷ்வாகுவின் மூத்த வாரிசு மத்தியதேசத்தை அடைந்தான்.

Verse 126

नरिष्यंतस्य पुत्रोभूच्छुको नाम महाबलः । नाभागादंबरीषस्तु धृष्टस्य तु सुतत्रयम्

நரிஷ்யந்தனுக்கு ‘சுகன்’ எனும் மாபெரும் வலிமையுடைய மகன் பிறந்தான். நாபாகனிடமிருந்து அம்பரீஷன் பிறந்தான்; த்ருஷ்டனுக்கு மூன்று புதல்வர்கள் இருந்தனர்.

Verse 127

धृष्टकेतुः स्वधर्माथो रणधृष्टश्च वीर्यवान् । आनर्तो नाम शर्यातेः सुकन्या चैव दारिका

த்ருஷ்டகேது, ஸ்வதர்மா, மேலும் வீரமிகு ரணத்ருஷ்டன் ஆகியோர் இருந்தனர். மேலும் சர்யாதிக்கு ஆனர்த்தன் எனும் மகனும், சுகன்யா எனும் நற்கன்னியும் பிறந்தனர்.

Verse 128

आनर्तस्याभवत्पुत्रो रोचमानः प्रतापवान् । आनर्तो नाम देशोभून्नगरी च कुशस्थली

ஆனர்த்தனுக்கு ரோசமானன் எனும் பெரும் பிரதாபமுள்ள மகன் பிறந்தான். அவனாலே ‘ஆனர்த்த’ நாடு உருவாயிற்று; அங்கே குசஸ்தலீ எனும் நகரமும் இருந்தது.

Verse 129

रोचमानस्य रेवोभूद्रेवाद्रैवत एव च । ककुद्मी चापरं नाम ज्येष्ठः पुत्रशतस्य च

ரோசமானனுக்கு ரேவன் எனும் மகன் பிறந்தான்; ரேவனிடமிருந்து ரைவதன் தோன்றினான். ரைவதனின் நூறு மகன்களில் மூத்தவன் ககுத்மீ எனவும் அழைக்கப்பட்டான்.

Verse 130

रेवती तस्य सा कन्या भार्या रामस्य विश्रुता । करूषाच्चैव कारूषा बहवः प्रथिता भुवि

அவனுடைய மகள் ரேவதி; ராமனின் மனைவியாகப் புகழ்பெற்றாள். மேலும் கரூஷனிடமிருந்து பல காரூஷர்கள் தோன்றி, பூமியில் பிரசித்தி பெற்றனர்.

Verse 131

पृषध्रो गोवधाच्छूद्रो गुरुशापादजायत । इक्ष्वाकुपुत्रा नाम्नाथ विकुक्षि निमिदंडकाः

பிருஷத்ரன் பசுவதை செய்ததனால் குருவின் சாபத்தால் சூத்ரனானான். மேலும் இக்ஷ்வாகுவின் மகன்களின் பெயர்கள் விகுக்ஷி, நிமி, தண்டகன் என்பன.

Verse 132

श्रेष्ठाः पुत्रशतस्यासन्पंचाशच्चाथ तत्सुताः । मेरोरुत्तरतस्ते तु जाताः पार्थिवसत्तमाः

அந்த நூறு புதல்வர்களில் ஐம்பது பேர் சிறந்தவர்கள்; அந்தப் புதல்வர்கள்—அரசர்களில் மேன்மையோர்—மேரு மலையின் வடக்கில் பிறந்தனர்.

Verse 133

चत्वारिंशत्तथाष्टान्ये शतमध्ये च येभवन् । मेरोर्दक्षिणतश्चैव राजानस्ते प्रकीर्तिताः

நாற்பத்தெட்டு அரசர்களும், நூற்றில் மீதமுள்ளவர்களும்—அவர்கள் அனைவரும் மேரு மலையின் தெற்கில் இருந்தனர் என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 134

ज्येष्ठात्ककुत्स्थनामाभूत्सुतस्तस्य सुयोधनः । तस्य पुत्रः पृथृर्नाम विश्वस्तस्य पृथोः सुतः

மூத்தவரிடமிருந்து ககுத்ஸ்தன் எனும் புதல்வன் பிறந்தான்; அவனுடைய புதல்வன் சுயோதனன். அவனுடைய புதல்வன் ப்ருத்ரி எனப் பெயருடையவன்; அந்தப் ப்ருது வின் புதல்வன் விஷ்வஸ்தன்.

Verse 135

आर्द्रस्तस्य च पुत्रोभूद्युवनाश्वस्ततोभवत् । युवनाश्वस्य पुत्रोभूच्छावस्तो नाम वीर्यवान्

விஷ்வஸ்தனின் புதல்வன் ஆர்த்ரன்; அவனிடமிருந்து யுவநாஷ்வன் பிறந்தான். யுவநாஷ்வனின் புதல்வன் வீரமிக்க சாவஸ்தன் எனப் பெயருடையவன்.

Verse 136

निर्मिता येन शावस्ती ह्यंगदेशे नराधिप । शावस्ताद्बृहदश्वो भूत्कुवलाश्वस्ततोभवत्

அரசே! அங்கதேசத்தில் ஸ்ராவஸ்தி நகரை நிறுவியவன் அவனே. சாவஸ்தனிடமிருந்து ப்ருஹதஷ்வன் பிறந்தான்; அவனிடமிருந்து குவலாஷ்வன் தோன்றினான்.

Verse 137

धुंधुमारत्वमगमद्धुंधुं हत्वाऽसुरं पुरा । तस्य पुत्रास्त्रयो जाता दृढाश्वो घृणिरेव च

முன்னொரு காலத்தில் துந்து என்னும் அசுரனை வதைத்து அவர் ‘துந்துமார’ என்ற பெயர்/பதவியை அடைந்தார். அவருக்கு மூன்று புதல்வர்கள் பிறந்தனர்—தೃಢாஶ்வன், ஘்ரிணி (மற்றும் மூன்றாவன்).

Verse 138

कपिलाश्वश्च विख्यातो धौंधुमारिः प्रतापवान् । दृढाश्वस्य प्रमोदस्तु हर्यश्वस्तस्य चात्मजः

கபிலாஶ்வன் வீரமிக்க ‘தௌந்துமாரி’ எனப் புகழ்பெற்றான். தೃಢாஶ்வனுக்கு புதல்வன் பிரமோதன்; பிரமோதனுக்கு புதல்வன் ஹர்யஶ்வன்.

Verse 139

हर्यश्वस्य निकुंभोभूत्संहताश्वस्ततोभवत् । अकृताश्वो रणाश्वश्च संहताश्व सुतावुभौ

ஹர்யஶ்வனுக்கு நிகும்பன் பிறந்தான்; நிகும்பனிடமிருந்து ஸம்ஹதாஶ்வன் தோன்றினான். ஸம்ஹதாஶ்வனுக்கு அக்ருதாஶ்வன், ரணாஶ்வன் என இரு புதல்வர்கள் இருந்தனர்.

Verse 140

युवनाश्वो रणाश्वस्य मांधाता च ततोभवत् । मांधातुः पुरुकुत्सोभूद्धर्मसेतुश्च पार्थिवः

ரணாஶ்வனிடமிருந்து யுவநாஶ்வன் பிறந்தான்; யுவநாஶ்வனிடமிருந்து மாந்தாதா பிறந்தான். மாந்தாதாவிடமிருந்து புருகுத்ஸன் மற்றும் அரசன் தர்மசேது பிறந்தனர்.

Verse 141

मुचुकुन्दश्च विख्यातश्शक्रमित्रः प्रतापवान् । पुरुकुत्सस्य पुत्रोभूद्दुस्सहो नर्मदापतिः

புருகுத்ஸனின் புதல்வன் புகழ்பெற்ற முசுகுந்தன்—வல்லமையுடையவன், இந்திரனின் நண்பன். அவன் அடக்கமுடியாதவன்; நர்மதையின் அதிபதியாகப் போற்றப்பட்டான்.

Verse 142

संभूतिस्तस्य पुत्रोभूत्त्रिधन्वा च ततोभवत् । त्रिधन्वनः सुतो जातस्त्रय्यारुण इति स्मृतः

அவனுக்கு மகனாக சம்பூதி பிறந்தான்; அவனிடமிருந்து திரிதன்வா தோன்றினான். திரிதன்வாவின் மகன் பிறந்து ‘த்ரய்யாருணன்’ என நினைவுகூரப்படுகிறான்.

Verse 143

तस्य सत्यव्रतो नाम तस्मात्सत्यरथः स्मृतः । तस्य पुत्रो हरिश्चन्द्रो हरिश्चंद्राच्च रोहितः

அவனுடைய பெயர் சத்யவ்ரதன்; ஆகவே ‘சத்யரதன்’ என நினைவுகூரப்படுகிறான். அவனுக்கு மகன் ஹரிச்சந்திரன்; ஹரிச்சந்திரனிடமிருந்து ரோஹிதன் பிறந்தான்.

Verse 144

रोहताच्च वृको जातो वृकाद्बाहुरजायत । सगरस्तस्य पुत्रोभूद्राजा परमधार्मिकः

ரோஹதாவிலிருந்து வ்ருகன் பிறந்தான்; வ்ருகனிடமிருந்து பாஹு பிறந்தான். அவனுடைய மகன் சகரன் மிகுந்த தர்மமுடைய அரசனானான்.

Verse 145

द्वे भार्ये सगरस्यापि प्रभा भानुमती तथा । ताभ्यामाराधितः पूर्वमौर्वाग्निः पुत्रकाम्यया

சகர அரசனுக்கும் இரண்டு மனைவியர்—பிரபா, பானுமதி. புதல்வன் வேண்டி அவர்கள் முன்பு அவுர்வாக்னியை வழிபட்டனர்.

Verse 146

और्वस्तुष्टस्तयोः प्रादाद्यथेष्टं वरमुत्तमम् । एका षष्टिसहस्राणि सुतमेकं तथापरा

அவுர்வ முனிவர் அவர்களிருவரிடமும் மகிழ்ந்து, விரும்பியபடி உயர்ந்த வரம் அளித்தார்—ஒருத்திக்கு அறுபதாயிரம் மகன்கள், மற்றொருத்திக்கு ஒரே மகன் கிடைத்தான்.

Verse 147

अगृह्णाद्वंशकर्तारं प्रभाऽगृह्णाद्बहून्सुतान् । एकं भानुमती पुत्रमगृह्णादसमंजसं

அவள் வம்சத்தின் நிறுவுநரை ஏற்றாள்; பிரபா பல புதல்வர்களை ஏற்றாள். பானுமதி ஒரே புதல்வன்—அசமஞ்சசன்—என்றவனை ஏற்றாள்.

Verse 148

ततः षष्टिसहस्राणि सुषुवे यादवी प्रभा । खनंतः पृथिवीं दग्धा विष्णुना ये ऽश्वमार्गणे

பின்னர் யாதவீ பிரபா அறுபதாயிரம் புதல்வர்களை பெற்றாள். யாகக் குதிரையைத் தேடி பூமியைத் தோண்டிய அவர்கள் விஷ்ணுவால் எரிக்கப்பட்டு அழிந்தனர்.

Verse 149

असमंजस्तु तनयो ह्यंशुमान्नाम विश्रुतः । तस्य पुत्रो दिलीपस्तु दिलीपात्तु भगीरथः

அசமஞ்சசனின் மகன் அம்‌ஷுமான் எனப் புகழ்பெற்றவன். அவனுக்கு மகன் திலீபன்; திலீபனிடமிருந்து பகீரதன் பிறந்தான்.

Verse 150

येन भागीरथी गङ्गा तपः कृत्वावतारिता । भगीरथस्य तनयो नाभाग इति विश्रुतः

யாருடைய தவத்தால் பாகீரதீ கங்கை அவதரித்தாளோ—அந்த பகீரதனின் மகன் நாபாகன் எனப் புகழ்பெற்றான்.

Verse 151

नाभागस्यांबरीषोभूत्सिंधुद्वीपस्ततोभवत् । तस्यायुतायुः पुत्रोभूदृतुपर्णस्ततोभवत्

நாபாகனிடமிருந்து அம்பரீஷன் பிறந்தான்; அவனிடமிருந்து சிந்துத்வீபன் தோன்றினான். சிந்துத்வீபனின் மகன் அயுதாயு; அயுதாயுவிடமிருந்து ருதுபர்ணன் பிறந்தான்.

Verse 152

तस्य कल्माषपादस्तु सर्वकर्मा ततः स्मृतः । तस्यानरण्यः पुत्रोभून्निघ्नस्तस्य सुतोभवत्

அவரிடமிருந்து கல்மாஷபாதன் பிறந்தான்; பின்னர் அவன் ‘சர்வகர்மா’ எனப் புகழப்பட்டான். அவனுக்கு அனரண்யன் மகனாகப் பிறந்தான்; அனரண்யனுக்கு நிஹ்னன் மகனானான்.

Verse 153

निघ्नपुत्रावुभौ जातावनमित्र रघूत्तमौ । अनमित्रो वनमगादरिनाशकृते नृप

அரசே! நிஹ்னனுக்கு இரு சிறந்த புதல்வர்கள் பிறந்தனர்—அனமித்ரன், ரகூத்தமன். அனமித்ரன் பகைவரை அழிக்க வேண்டி வனத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 154

रघोरभूद्दिलीपस्तु दिलीपाच्चाप्यजस्तथा । दीर्घबाहुरजाज्जातः प्रजापालस्ततोभवत्

ரகுவிலிருந்து திலீபன் பிறந்தான்; திலீபனிலிருந்து அஜன். அஜனிலிருந்து தீர்கபாஹு பிறந்தான்; அதன் பின் பிரஜாபாலன் தோன்றினான்.

Verse 155

ततो दशरथो जातस्तस्य पुत्रचतुष्टयं । नारायणात्मकाः सर्वे रामस्तस्याग्रजोभवत्

பின்னர் தசரதன் பிறந்தான்; அவனுக்கு நான்கு புதல்வர்கள் இருந்தனர். அவர்கள் அனைவரும் நாராயணத் தன்மையினர்; அவர்களில் ராமன் மூத்தவன் ஆனான்.

Verse 156

रावणांतकरस्तद्वद्रघूणां वंशवर्द्धनः । वाल्मीकिर्यस्य चरितं चक्रे भार्गवसत्तमः

அவனே ராவணனை அழித்தவன், ரகுவம்சத்தை வளர்த்தவன்; அவன் சரிதத்தை உத்தம பார்கவர் வால்மீகிக்காக இயற்றினார்.

Verse 157

तस्य पुत्रः कुशो नाम इक्ष्वाकुकुलवर्द्धनः । अतिथिस्तु कुशाज्जातो निषधस्तस्य चात्मजः

அவருடைய புதல்வன் குசன் எனப் பெயர்பெற்று, இக்ஷ்வாகு குலத்தை வளர்த்தவன். குசனிடமிருந்து அதிதி பிறந்தான்; அதிதியின் மகன் நிஷதன்.

Verse 158

नलस्तु निषधाज्जातो नभास्तस्मादजायत । नभसः पुंडरीकोभूत्क्षेमधन्वा ततः परम्

நிஷதனிடமிருந்து நலன் பிறந்தான்; நலனிடமிருந்து நபாஸ் தோன்றினான். நபாஸிடமிருந்து புண்டரீகன் உண்டானான்; அதன் பின் க்ஷேமதன்வா வந்தான்.

Verse 159

तस्यपुत्रोभवद्वीरो देवानीकः प्रतापवान् । अहीनगुस्तस्य सुतः सहस्राश्वस्ततः परः

அவனுடைய மகன் வீரனும் பராக்கிரமவானும் ஆன தேவானீகன். தேவானீகனின் மகன் அஹீனகு; அதன் பின் ஸஹஸ்ராஶ்வன் வந்தான்.

Verse 160

ततश्चंद्रावलोकस्तु तारापीडस्ततोभवत् । तस्यात्मजश्चन्द्रगिरिश्चंद्रस्तस्य सुतोभवत्

பின்னர் சந்திராவலோகன் பிறந்தான்; அதன் பின் தாராபீடன் தோன்றினான். தாராபீடனின் மகன் சந்திரகிரி; சந்திரகிரியின் மகன் சந்திரன்.

Verse 161

श्रुतायुरभवत्तस्माद्भारते यो निपातितः । नलौ द्वावेव विख्यातौ वंशे यस्य विशेषतः

ஆகவே பாரதத்தில் இறக்கவிடப்பட்ட (நிபாதித) அவர் ‘ஸ்ருதாயு’ எனப் புகழ்பெற்றார். அந்த வம்சத்தில் ‘நல’ என்ற பெயருடைய இருவர் சிறப்பாகப் பிரசித்தி பெற்றனர்.

Verse 162

वीरसेनसुतस्तद्वन्नैषधश्च नराधिपः । एते विवस्वतो वंशे राजानो भूरिदक्षिणाः

அதேபோல் வீரசேனனின் புதல்வன் நைஷதன் மனிதரின் அரசனாகப் புகழ்பெற்றான். விவஸ்வான் வம்சத்தில் இவ்வரசர்கள் மிகுந்த தக்ஷிணை தானம் அளிப்பவர்களாகச் சொல்லப்படுகின்றனர்.

Verse 163

इक्ष्वाकुवंशप्रभवाः प्राधान्येन प्रकीर्तिताः

இக்ஷ்வாகு வம்சத்தில் பிறந்தவர்கள் முதன்மையாகப் போற்றப்பட்டு, தலைசிறந்தவர்களாகப் புகழப்பட்டனர்.