Adhyaya 66
The Slaying of Kāleya
சகோதரன் கொல்லப்பட்டதைப் பார்த்த தைத்யன் காலேயன் கோபம் கொண்டு வில்-அம்புடன் சித்ரரதனை நோக்கி பாய்ந்தான். அப்போது இந்திரன் (பாகசாசனன்) மகன் ஜயந்தன் எதிர்த்து நின்று அவனைத் தடுத்தான். போர்க்களத்திலேயே தர்ம உபதேசம் எழுந்தது—ஏற்கெனவே முறிந்தும் துன்புற்றும் சோர்ந்தும் உள்ள எதிரியை மீண்டும் தாக்குதல் மூடத்தனம்; தர்மயுத்த நியமங்களில் நிலைத்து போரிடு என்று. ஆனால் காலேயனின் சீற்றம் தணியவில்லை; ஜயந்தனை கொல்வேன் எனச் சபதம் செய்தான். பின்னர் நீண்ட இரட்டைப் போர் நடந்தது—முதலில் அம்புகளால், அடுத்து கதையால், இறுதியில் வாள்-கேடயத்தால்; கதையுத்தம் ஆண்டுகள் நீள்ந்ததுபோல் குறிக்கப்படுகிறது. இறுதியில் ஜயந்தன் தீர்மானமான மேலாதிக்கம் பெற்று காலேயனை முடிச்சுக் கூந்தலைப் பிடித்து இழுத்து தலை வெட்டினான். தேவர்கள் ‘ஜெய’ என முழங்க மகிழ்ந்தனர்; தைத்யப் படை தோல்வியுற்று சிதறி ஓடியது.
Shlokas
Verse 1
व्यास उवाच । भ्रातरं निहतं दृष्ट्वा कालेयो नाम दानवः । चित्ररथं प्रदुद्राव धृत्वा बाणं सकार्मुकम्
வ்யாசர் கூறினார்—தன் சகோதரன் கொல்லப்பட்டதைப் பார்த்த ‘காலேய’ என்னும் அசுரன், வில்லுடன் அம்பை எடுத்துக் கொண்டு சித்ரரதனை நோக்கி பாய்ந்தான்।
Verse 2
दृष्ट्वासुरं विधावंतं कालमृत्युसमप्रभम् । अरौत्सीत्तं महावीर्यो जयंतः पाकशासनिः
காலமும் மரணமும் போன்ற ஒளியுடன் பாய்ந்து வந்த அசுரனைப் பார்த்து, மகாவீரன் ஜயந்தன்—பாகசாசனன் (இந்திரன்) மகன்—அவனை நோக்கி போர்முழக்கம் எழுப்பினான்।
Verse 3
अब्रवीच्च महातेजा दैतेयं सुरसत्तमः । तथ्यं धर्माभिसंयुक्तं लोकद्वयहितं ध्रुवम्
அப்போது பேரொளி கொண்ட தேவர்களில் சிறந்தவன் அந்த தைத்யனை நோக்கி, உண்மையுடன் கூடிய, தர்மம் இணைந்த, இரு உலகங்களின் நலனுக்காக உறுதியான சொற்களை உரைத்தான்।
Verse 4
शस्त्राभिघातदुःखार्तं कश्मलं चान्यसंयुतम् । प्रभग्नं च निरस्तं च यो हंति स च बालिशः
ஆயுதத் தாக்குதலின் வேதனையால் ஏற்கெனவே துன்புற்று, மோகக் கலுஷத்தில் மூழ்கி, பிற துயரங்களாலும் வாட்டப்பட்டு, முறிந்து வீழ்த்தப்பட்டவனை யார் தாக்குகிறாரோ—அவனே உண்மையான மூடன்.
Verse 5
सुचिरं रौरवं भुक्त्वा तस्य दासो भवेच्चिरम् । तस्मान्मामुं प्रयुध्यस्व युद्धधर्मस्थितो भव
நீண்ட காலம் ரௌரவ நரக வேதனையை அனுபவித்து, நீ நீண்ட நாட்கள் அவனுடைய அடிமையாக இருப்பாய். ஆகவே என்னுடன் போரிடு; போர்தர்மத்தில் உறுதியாக நிலைபெறு.
Verse 6
जयंतमब्रवीद्वाक्यं कालेयः क्रोधमूर्च्छितः । निहत्य भ्रातृहंतारमथ त्वांहन्मि सांप्रतम्
கோப மயக்கத்தில் ஆழ்ந்த காலேயன் ஜயந்தனிடம் கூறினான்—“என் சகோதரனை கொன்றவனை வதைத்து, இப்போது உன்னையும் வதைக்கிறேன்.”
Verse 7
ततस्तं चासुरश्रेष्ठं कालानलसमप्रभम् । जयंतो निशितैर्बाणैर्जघान सुरसत्तमः
அப்போது தேவர்களில் சிறந்த ஜயந்தன், காலாக்னியைப் போன்ற ஒளியுடைய அந்த அசுரச் சிறந்தவனை கூரிய அம்புகளால் தாக்கினான்.
Verse 8
निचकर्त्त शरान्सोपि त्रिभिर्विव्याध चासुरः । यथावृष्टिगणं प्राप्य नदी गैरिकवाहिनी
அவனும் அம்புகளை வெட்டி வீழ்த்தினான்; அந்த அசுரன் (ஜயந்தனை) மூன்று அம்புகளால் குத்தினான். செம்மண் நிறம் சுமக்கும் நதி, பெருமழை பெற்றதும் வேகமாகப் பெருக்கெடுப்பதுபோல்.
Verse 9
तथा तौ च महावीर्यौ न क्षीणौ न च कातरौ । न शर्म परिलेभाते परस्परजयैषिणौ
அவ்வாறு அந்த இரு மகாவீரரும் சோர்வடையவில்லை; அஞ்சவும் இல்லை. ஒருவரை ஒருவர் வெல்ல விரும்பி, அவர்களுக்கு அமைதியும் ஆறுதலும் கிடைக்கவில்லை.
Verse 10
अथ तस्य च दैत्यस्य धनुश्चिच्छेद चेषुणा । यंतारं पंचभिर्बाणैः पातयामास भूतले
பின்னர் அவன் ஒரு அம்பால் அந்த தைத்யனின் வில்லை வெட்டினான்; மேலும் ஐந்து அம்புகளால் தேரோட்டியை நிலத்தில் வீழ்த்தினான்.
Verse 11
अष्टाभिर्निशितैर्बाणैश्चतुरोश्वानपातयात् । शक्तिं संगृह्य भूमिष्ठः कुमारं च जघान ह
எட்டு கூரிய அம்புகளால் அவன் நான்கு குதிரைகளையும் வீழ்த்தினான். பின்னர் தரையில் நின்று, சக்தி (வேல்) பிடித்து குமாரனையும் தாக்கி வீழ்த்தினான்.
Verse 12
गदया पीडितं साश्वं सवरूथं सकूबरम् । पातयित्वा धरण्यां च सिंहनादं ननाद ह
கதையால் நொறுக்கப்பட்டதை—குதிரைகளுடன், தேரின் கட்டமைப்புடன், நுகத்துடன்—அவன் பூமியில் வீசி எறிந்து, பின்னர் சிங்கம் போல் கர்ஜித்தான்.
Verse 13
लाघवात्स धरां गत्वा गदापाणिरुपस्थितः । वज्रपाताद्यथा शब्दो लोकानां दुःसहो भवेत्
வேகமாக அவன் தரையில் இறங்கி, கதை கையில் கொண்டு நின்றான்; இடியொலி போன்ற அந்த ஒலி மக்களுக்கு தாங்க முடியாததாக ஆனது.
Verse 14
तथा तयोर्गदापाते शब्दः स्यात्तु मुहुर्मुहुः । एवं तयोर्गदायुद्धं यावदब्दचतुष्टयम्
அப்போது அவர்களின் கதாப் பாய்ச்சலால் மீண்டும் மீண்டும் பேரொலி எழுந்தது. இவ்வாறு அவர்களின் கதாயுத்தம் நான்கு ஆண்டுகள் வரை நீடித்தது।
Verse 15
प्रभग्ने ते गदे खस्थौ खड्गचर्मधरावुभौ । तदा पदातिनोर्युद्धमद्भुतं लोमहर्षणं
அவர்களின் கதைகள் சிதைந்தபோது, போர்க்களத்தில் நின்ற இருவரும் வாள் மற்றும் கேடயம் ஏந்தினர். அப்போது அந்த இரு காலாட்களின் போர் அற்புதமும் மெய்சிலிர்ப்பும் ஆனது।
Verse 16
दृष्ट्वा च विस्मयं जग्मुर्देवासुरमहोरगाः । खड्गपातैर्मुहूर्तांते तयोश्छिन्ने तु वर्मणी
இதைக் கண்டு தேவர்கள், அசுரர்கள், மகோரகங்கள் அனைவரும் வியப்புற்றனர். பின்னர் ஒரு கணத்திலேயே அவர்களின் வாள் வீச்சுகளால் இருவரின் கவசங்களும் கிழிக்கப்பட்டன।
Verse 17
अभवत्खड्गयुद्धं च तयोर्युद्धातिशीलिनोः । दधार चिकुरे तस्य जयंतो भीमविक्रमः
அப்போது போரில் மிகுந்த தேர்ச்சி பெற்ற அந்த இருவருக்கிடையே வாள்போர் எழுந்தது. பயங்கர வீரத்தையுடைய ஜயந்தன் அவனைத் தலைமுடிக் கொத்தால் பிடித்தான்।
Verse 18
शिरश्छित्वास्य खड्गेन पातयामास भूतले । ततस्तु जयशब्देन देवाः सर्वे ननंदिरे
வாளால் அவன் தலையை வெட்டி, பூமியில் வீழச் செய்தான். பின்னர் ‘ஜயம், ஜயம்’ என்ற முழக்கத்தால் தேவர்கள் அனைவரும் மகிழ்ந்தனர்।
Verse 19
प्रभग्ना दैत्यसंघाश्च दिशः सर्वाः प्रदुद्रुवुः
தோல்வியால் சிதைந்த தைத்யக் கூட்டங்கள் அஞ்சித் திசையெங்கும் ஓடிப் பறந்தன.
Verse 66
इति श्रीपाद्मपुराणे प्रथमे सृष्टिखंडे कालेयवधोनाम षट्षष्टितमोऽध्यायः
இவ்வாறு ஸ்ரீபத்மபுராணத்தின் முதல் ஸ்ருஷ்டிகண்டத்தில் ‘காலேயவதம்’ எனப்படும் அறுபத்தாறாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.