Adhyaya 55

Verse 1

श्रीभगवानुवाच । अपरं च प्रवक्ष्यामि कामेनाधिष्ठितस्य च । पुरा भागीरथी तीरे द्विजः परमहंसकः

திருப்பெருமான் அருளினார்—காமத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட ஒருவரைப் பற்றிய இன்னொரு வரலாற்றைச் சொல்கிறேன். முற்காலத்தில் பாகீரதியின் கரையில் ஒரு இருபிறப்பான் பரமஹம்சன் வாழ்ந்தான்.

Verse 2

उपदेष्टा सहस्राणां द्विजानां शांतिदः परः । एकदंडधरः साक्षात्कूर्मवद्धरणी स्थितः

அவன் ஆயிரக்கணக்கான இருபிறப்போர்க்கு உபதேசகரும், உன்னதமான அமைதியை அருள்பவரும் ஆவான். ஒரே தண்டம் தாங்கி, பூமியைத் தாங்கும் கூர்மனைப் போல நிலைத்திருந்தான்.

Verse 3

एकाकिनः सतस्तस्य देवागारे विनिष्कृते । पत्युर्गृहात्परं गेहं गंतुं सायं समुद्यता

கணவன் தனியாக வெளியே சென்றிருந்தபோது, அவள் தேவாலயத்தில் வழிபாட்டை நிறைவு செய்து, மாலையில் கணவனின் வீட்டிலிருந்து மற்றொரு வீட்டிற்குச் செல்லத் தயாரானாள்.

Verse 4

अकस्माद्युवती नारी मिलिता रूपधारिणी । दृष्ट्वा तां भगवान्विप्रो मन्मथस्य भयार्दितः

திடீரென அழகிய ரூபம் எடுத்த இளம்பெண் அங்கே வந்து அவனைச் சந்தித்தாள். அவளைப் பார்த்த அந்தப் புனிதப் பிராமணன் மன்மதனின் பயத்தால் நடுங்கினான்.

Verse 5

अगारजठरे कृत्वा स चैनां प्राक्षिपत्क्षपाम् । अर्गलं सा दृढं कृत्वा देवागारे सुशोभने

வீட்டின் உள்கூடத்தை ‘ஜடரம்’ எனக் கருதி அவளை இரவில் உள்ளே தள்ளினான். அவளோ அழகிய தேவாலயத்தில் கதவின் தாழ்ப்பாளை உறுதியாகப் பூட்டி தங்கினாள்.

Verse 6

कदाचिदपि तं द्वारादागंतुं न ददाति ह । एवंभूतः समाधिस्थः क्षपां क्षिप्त्वा विलप्य सः

அவள் எந்த நேரத்திலும் அவனை வாசல் வழியாக உள்ளே வர அனுமதிக்கவில்லை. இவ்வாறு தியானநிலையில் அவன் இரவை கழித்து, பின்னர் புலம்பி அழுதான்.

Verse 7

चिंतयंस्तां वरारोहां द्वारि किं वा कृतं मम । एवं संचिंत्यतामाह द्वारं देहीह नः प्रिये

அந்த அழகிய இடையுடையவளை நினைத்து, “வாசலில் நான் என்ன செய்தேன்?” என்று எண்ணினான். இவ்வாறு சிந்தித்து, “பிரியமே, இங்கே எங்களுக்காக கதவைத் திற” என்று அவளிடம் சொன்னான்.

Verse 8

पतिश्च वशगः कांते दयितस्ते भविष्यति । ततस्तं प्राह सा विप्रं वृद्धं कामप्रलालसम्

அவள் கூறினாள்—“காந்தே, உன் கணவன் உன் வசப்பட்டு உனக்குப் பிரியனாக இருப்பான்.” பின்னர் காமம் கலந்த மயக்கும் சொற்களால் அந்த முதிய பிராமணனை அவள் உரைத்தாள்.

Verse 9

अनन्विता गिरःस्तात वक्तुं त्वं नार्हसि प्रभो । अथासौ भगवान्प्राह प्रचुरं चास्ति मे वसु

“அன்பனே, உன் சொற்கள் ஒழுங்கற்றவை; ஓ பிரபுவே, நீ பேசத் தகுதியற்றவன்.” அப்போது அந்த பகவான் கூறினார்—“என்னிடமும் மிகுந்த செல்வம் உள்ளது.”

Verse 10

तव दास्यामि कल्याणि प्रस्फोटय कपाटिकाम् । विप्रमाह पुनः सा च त्वं वै मे धर्मतः पिता

அந்த அந்தணன் மீண்டும் கூறினான்—“கல்யாணி, உனக்குக் கொடுப்பேன்; அந்தச் சிறு கதவைத் திற.” அவள் சொன்னாள்—“தர்மப்படி நீங்கள் என் தந்தையே.”

Verse 11

मा गच्छ पुत्रिकां मां च परयोषां च धार्मिक । मनसा स समालोच्य सुषिरेण पथा गृहान्

“ஓ தர்மவான், என் மகளிடமும், என்னிடமும், பிறன் மனைவியிடமும் அணுகாதே.” என்று மனத்தில் எண்ணி, அவன் மறைபாதையால் வீடுகளுக்குச் சென்றான்.

Verse 12

बाहुनोद्धाट्यते नैव गंतुं चैव समुद्यतः । गच्छतश्चार्द्धमरर उत्तमांगं सुसंकटे

அவன் கைகளை உயர்த்தி புறப்பட முயன்றும் செல்ல இயலவில்லை; மேலும் முன்னேறும்போது அவன் தலை அரை அளவு காயமடைந்து, கடும் ஆபத்தில் சிக்கினான்.

Verse 13

प्रविष्टं न पुनश्चैति पंचत्वमगमत्तदा । उषःकाले समायाता रक्षिणो ये च किंकराः

உள்ளே சென்றது மீண்டும் திரும்பவில்லை; அக்கணமே அது பஞ்சத்துவத்தை அடைந்தது. விடியற்காலையில் காவலரும் பணியாளரும் வந்து சேர்ந்தனர்.

Verse 14

अद्भुतं तं शवं दृष्ट्वा तामुचुस्ते च विस्मिताः । कथं च निधनं त्वस्य संभूतं ब्रूहि सुंदरि

அந்த அதிசயமான சவத்தைப் பார்த்து அவர்கள் வியந்து அவளிடம் கூறினர்—“அழகியே! இவரின் மரணம் எவ்வாறு நிகழ்ந்தது? சொல்லும்.”

Verse 15

कथयित्वा तु तद्वृत्तमभीष्टं देशमागता । एवं कामस्य महिमा दुर्निवारो जनेषु च

அந்த நிகழ்வை முழுதும் உரைத்த பின் அவள் விரும்பிய இடத்திற்குத் திரும்பினாள். இவ்வாறு காமத்தின் மகிமை—மக்களிடத்தில் அதை அடக்குதல் அரிது.

Verse 16

सर्वेषामपि जंतूनां सुरासुरनृणां भवेत् । दृष्ट्वाऽमोघां वरारोहां सर्वलोकपितामहः

தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்கள் என எல்லா உயிர்களிடையிலும்—அந்த அமோகா, அழகிய அங்கங்களையுடைய வராரோஹிணியைப் பார்த்து, உலகங்களின் பிதாமகன் பிரம்மா கூட காமத்தால் கலங்கினார்.

Verse 17

च्युतबीजोभवत्तत्र लौहित्यसंभवस्मृतः । पुनाति सकलान्लोकान्सर्वतीर्थमयो हि सः

அங்கு விழுந்த விதையிலிருந்து ‘லௌஹித்ய-சமுத்பவம்’ என நினைவுகூரப்படும் புனிதப் பெருக்கம் தோன்றியது. அது எல்லாத் தீர்த்தங்களின் வடிவமாய் எல்லா உலகங்களையும் தூய்மைப்படுத்துகிறது.

Verse 18

यमाश्रित्य नरो याति ब्रह्मलोकमनामयम् । द्विज उवाच । कथं च ब्रह्मणो मोहो ह्यमोघा का वरांगना

யமனைச் சார்ந்து மனிதன் நோயற்ற பிரம்மலோகத்தை அடைகிறான். த்விஜன் கூறினான்—“பிரம்மாவுக்கு மோகமெப்படி ஏற்பட்டது? அந்த அமோகா சிறந்த பெண் யார்?”

Verse 19

उद्भवं तीर्थराजस्य श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः । श्रीभगवानुवाच । मुनिर्देवैः समाराध्यः पद्मयोनिसमप्रभः

தீர்த்தராஜனின் தோற்றத்தை உண்மையாய் கேட்க விரும்புகிறேன். ஸ்ரீபகவான் உரைத்தார்—அந்த முனிவர் தேவர்களால் சமாராதிக்கப்பட்டவர்; பத்மயோனி பிரம்மனை ஒத்த ஒளியுடன் விளங்கினார்।

Verse 20

शंतनुश्चेति विख्यातः पत्नी तस्य पतिव्रता । अमोघेति समाख्याता रूपयौवनशालिनी

அவன் ‘சந்தனு’ எனப் புகழ்பெற்றவன். அவனுடைய மனைவி பதி-விரதை; அவள் ‘அமோகா’ என அழைக்கப்பட்டாள், அழகும் இளமையும் நிறைந்தவள்।

Verse 21

अस्याश्च पतिमन्वेष्टुं यातो ब्रह्मा च तद्गृहम् । तस्मिन्काले मुनिश्रेष्ठः पुष्पाद्यर्थं वनं गतः

அவளுடைய கணவரைத் தேடுவதற்காக பிரம்மா அந்த இல்லத்திற்குச் சென்றார். அச்சமயத்தில் முனிவர்களில் சிறந்தவர் மலர்கள் முதலியவற்றைச் சேகரிக்க வனத்திற்குச் சென்றிருந்தார்।

Verse 22

सा तं दृष्ट्वा सुरश्रेष्ठमर्घ्यपाद्यादिकं ददौ । दूरेभिवादनं कृत्वा सा गृहं प्रविवेश ह

தேவர்களில் சிறந்தவரைக் கண்டதும் அவள் அர்க்கியம், பாத்யம் முதலிய வரவேற்பு முறைகளை அளித்தாள். மரியாதையான தூரத்தில் வணங்கி, பின்னர் இல்லத்திற்குள் நுழைந்தாள்।

Verse 23

तां च दृष्ट्वा नवद्यांगीं धाता कामवशं गतः । स्रष्टात्मानं समाधायाचिंतयत्तां पुरोगताम्

புதிய இளமை அங்கங்களுடன் விளங்கிய அவளைக் கண்டதும் தாதா (படைப்பாளர்) காமத்தின் வசப்பட்டார். பின்னர் தன் படைப்புச் சித்தத்தை ஒருமுகப்படுத்தி, முன்னே நின்ற அவளையே தியானித்தார்।

Verse 24

बीजं पपात खट्वायां ब्रह्मणः परमात्मनः । ततो ब्रह्मा गतस्त्रस्तस्त्वरया परिपीडितः

பரமாத்மனான பிரம்மாவின் விதை படுக்கையில் விழுந்தது. அப்போது பிரம்மா அச்சமுற்று, அவசரத்தின் அழுத்தத்தால், விரைவாக அங்கிருந்து அகன்றான்.

Verse 25

अथायातो मुनिर्गेहं शुक्रं पीठे ददर्श ह । तमपृच्छद्वरारोहां कश्चाप्यत्रागतः पुमान्

பின்னர் முனிவர் இல்லத்துக்கு வந்து, அரியணையில் அமர்ந்திருந்த சுக்ரரை கண்டார். அவர் அந்த உயர்குலப் பெண்ணிடம்—“இங்கு எந்த ஆண் வந்தான்?” என்று கேட்டார்.

Verse 26

तमुवाच ततोऽमोघा ब्रह्मा ह्यत्रागतः पते । त्वामेवान्वेषितुं नाथ मया दत्तोत्र पीठकः

அப்போது அமோகா கூறினாள்—“என் ஆண்டவனே, பிரம்மா உண்மையாகவே இங்கு வந்தார். நாதா, உம்மையே தேடுவதற்காக நான் இங்கு இந்த ஆசனத்தை வைத்தேன்.”

Verse 27

शुक्रस्य कारणं चात्र तपसा ज्ञातुमर्हसि । ततो ध्यानात्परिज्ञातं तेनैव च द्विजन्मना

இங்கு சுக்ரருடன் தொடர்புடைய காரணத்தை தவத்தால் அறிய வேண்டும். பின்னர் அந்த இருபிறப்பாளர் தியானத்தால் அதை முழுமையாக உணர்ந்தார்.

Verse 28

ब्रह्मरेतः परं साध्वी पालयस्व ममाज्ञया । उत्पद्यते सुतस्ते तु सर्वलोकैकपावनः

அறநெறி கொண்டவளே, என் ஆணைப்படி பிரம்மாவின் இந்த உத்தம விதையை காத்தருள்வாய். இதிலிருந்து உனக்கு பிறக்கும் மகன் ஒருவனே எல்லா உலகங்களையும் தூய்மைப்படுத்துவான்.

Verse 29

आवयोः सर्वकल्याणं फलिष्यति मनोगतम् । ततः पतिव्रता तस्य आज्ञामागृह्य संभवात्

நமிருவருக்கும் மனத்தில் எண்ணிய எல்லா மங்கள விருப்பங்களும் பலிக்கும். பின்னர் அந்தப் பதிவிரதை மனைவி அவன் ஆணையை ஏற்று உரியபடி நடந்தாள்.

Verse 30

पपौ रेतो महाभागा ब्रह्मणः परमात्मनः । आवर्त इव संजज्ञे रौद्रगर्भ इति स्फुरन्

அந்த மகாபாக்கியவள் பரமாத்மையான பிரம்மாவின் ரேதஸை அருந்தினாள். அப்போது சுடர்ந்து, உள்ளே சுழல்வோரம் போன்ற வடிவு எழுந்து ‘ரௌத்ரகர்ப’ எனப் புகழ்பெற்றது.

Verse 31

प्रसोढुं नैव शक्ता सा शंतनुं चाब्रवीत्ततः । गर्भं धारयितुं नाथ न शक्नोम्यधुना प्रभो

அதைத் தாங்க இயலாமல் அவள் சாந்தனுவிடம் கூறினாள்—“ஓ நாதா, ஓ பிரபுவே, இப்போது இந்தக் கர்ப்பத்தைத் தாங்க நான் இயலேன்.”

Verse 32

किं करिष्यामि धर्मज्ञ प्राणो मे संचलत्यपि । आज्ञापय महाभाग गर्भं त्यक्ष्यामि यत्र च

நான் என்ன செய்வேன், ஓ தர்மஞ்ஞா? என் உயிர்மூச்சும் நடுங்குகிறது. ஓ மகாபாகா, ஆணையிடுங்கள்—இந்தக் கர்ப்பத்தை நான் எங்கே விட்டு விட வேண்டும்?

Verse 33

पत्युराज्ञां समादाय मुक्तो गर्भो युगंधरे । पयस्तेजोमयं शुद्धं सर्वधर्मप्रतिष्ठितम्

கணவனின் ஆணையை ஏற்று யுகந்தரத்தில் கர்ப்பம் விடுவிக்கப்பட்டது—அது தூயது, பாலாலும் ஒளியாலும் ஆனது, எல்லா தர்மத்திற்கும் ஆதாரமாக நிலைத்தது.

Verse 34

तन्मध्ये पुरुषः शुद्धः किरीटी नीलवाससा । रत्नदाम्ना च विद्धांगो दुःप्रेक्ष्यो ज्योतिषां गणः

அதன் நடுவில் ஒரு பரமத் தூய புருஷன் தோன்றினார்—கிரீடம் அணிந்தவர், நீல ஆடை தரித்தவர், ரத்தின மாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்ட உடலுடையவர்; ஒளிகளின் கூட்டம்போல் நோக்க இயலாதவர்।

Verse 35

ततो देवगणाः स्वर्गात्पुष्पवर्षमवाकिरन् । प्रसूतः सर्वतीर्थेषु तीर्थराज इति स्मृतः

அப்போது விண்ணுலகத்திலிருந்து தேவர்கள் மலர்மழை பொழிந்தனர். அவர் எல்லா தீர்த்தங்களிலும் வெளிப்பட்டு ‘தீர்த்தராஜன்’ என நினைவுகூரப்படுகிறார்।

Verse 36

ततो राम इति ख्यातः प्रजातोहं भृगोः कुले । क्षत्रियान्पितृहंतॄंस्तु ससैन्यबलवाहनान्

பின்னர் நான் ப்ருகு குலத்தில் பிறந்து ‘ராமன்’ எனப் புகழ்பெற்றேன். என் முன்னோர்களைக் கொன்ற க்ஷத்திரியர்களை அவர்களின் சேனை, பலம், வாகனங்களுடன் அழித்தேன்।

Verse 37

हत्वा युद्धगतान्भीतान्पंकैः सर्वैर्युतो ह्यहम् । ब्रह्महत्यासमं घोरं मद्गेहे समुपस्थितम्

போருக்குச் சென்றவர்களாகி பின்னர் அஞ்சியவர்களை கொன்று, நான் எல்லாக் கலுஷங்களாலும் மாசுற்றேன். அப்போது என் இல்லத்திலே பிரம்மஹத்தியை ஒத்த கொடிய பாவம் எதிர்நின்றது।

Verse 38

पंकयुक्तं कुठारं मे क्षालितं नैव शुद्ध्यति । ततः खे चाभवद्वाणी राम मद्वचनं कुरु

என் சேற்றால் மாசடைந்த கோடரி கழுவினாலும் தூய்மையடையவில்லை. அப்போது ஆகாயத்தில் ஒரு வாக்கு எழுந்தது—‘ராமா, என் சொல்லை நிறைவேற்று।’

Verse 39

यत्र तीर्थे कुठारं ते निर्मलं च भवेदिह । तत्र ते सर्वपापानां जातानां च क्षयो भवेत्

எந்தத் தீர்த்தத்தில் உன் கு஠ாரம் இங்கே தூய்மையடைகிறதோ, அங்கேயே நீ செய்த எல்லாப் பாவங்களும் நாசமடைந்து க்ஷயமடையும்।

Verse 40

जनानां तत्र सर्वेषां हितार्थं तिष्ठ मानद । चपलं गच्छ तीर्थानि सर्वाणि सुमहांति च

மாநதா! எல்லா மக்களின் நலனுக்காக நீ அங்கேயே நிலைத்திரு; நீயோ, சஞ்சலனே, எல்லாத் தீர்த்தங்களுக்கும், மிகப் பெரிய தீர்த்தங்களுக்கும் கூடச் செல்।

Verse 41

तेषां मध्ये महातीर्थे पर्शुः शुद्धो भवेद्यदि । तं च जानीहि तीर्थेषु मुक्तिदं परिकीर्तितम्

அத்தீர்த்தங்களுள் எந்த மகாதீர்த்தத்தில் பரசு தூய்மையடைகிறதோ, அந்தத் தீர்த்தமே தீர்த்தங்களில் ‘முக்தி அளிப்பது’ என்று புகழப்பட்டதாக அறிந்துகொள்।

Verse 42

तच्छ्रुत्वा जामदग्न्यस्तु तीर्थानि प्रययौ तदा । गंगां सरस्वतीं शुभ्रां कावेरीं सरयूं तथा

அதைச் செவிமடுத்த ஜாமதக்ன்யர் அப்போது தீர்த்தங்களுக்குப் புறப்பட்டார்—கங்கை, ஒளிவீசும் சரஸ்வதி, காவேரி, மேலும் சரயூவிற்கும் சென்றார்।

Verse 43

गोदावरीं च यमुनां कद्रूं च वसुदां तथा । अन्यां च पुण्यदां रम्यां गौरीं पूर्वां स्थितां शुभाम्

மேலும் கோதாவரி, யமுனை, கதிரூ, வசுதா; இன்னும் கிழக்கில் அமைந்த, மங்களமான, அழகிய புண்ணியதாயினி கௌரி (நதி)யையும் (அடைந்தார்)।

Verse 44

गच्छतस्तस्य धीरस्य सदागतिसमस्य च । क्षालितः सर्वतीर्थेषु न पुनर्निर्मलोऽभवत्

அந்தத் திடமுள்ளவன் சமநிலையுடன் பயணித்து எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் நீராடினாலும் மீண்டும் தூய்மையடையவில்லை।

Verse 45

ततो गिरिगुहां दुर्गां महारण्यं च पर्वतम् । गिरिकूटं च दुर्लभ्यं ययौ तीर्थमसौ हरिः

பின்னர் ஹரி அந்தத் தீர்த்தத்திற்குச் சென்றார்—அணுக இயலாத மலைக் குகைத் துர்க்கத்திற்கும், மாபெரும் காடும் மலையும், மேலும் அரிதான ‘கிரிகூட’ சிகரத்திற்கும்।

Verse 46

न च निर्मलतामेति कुठारस्तस्य तेन च । विषादमगमत्तत्र रामः परपुरंजयः

அவனால் அந்தக் கோடாரியும் தூய்மையடையவில்லை; ஆகவே பகைநகரங்களை வென்ற ராமன் அங்கே மனவாடினான்।

Verse 47

हाहेति विविधं कृत्वा चोपविश्य धरातले । प्रचिंतामगमद्वीरस्तमुवाच पुनस्तथा

‘அய்யோ, அய்யோ’ எனப் பலவாறு புலம்பி அந்த வீரன் தரையில் அமர்ந்தான்; கவலையில் ஆழ்ந்து அவனை மீண்டும் அதேபடி உரைத்தான்।

Verse 48

पूर्वस्यां दिशि देवेश तीर्थं चास्ति गुहोदरे । तच्छ्रुत्वा नरशार्दूलो गत्वा कुंडं ददर्श सः

தேவேசா! கிழக்கு திசையில் குகையின் உள்ளே ஒரு தீர்த்தமும் உள்ளது. இதைக் கேட்ட மனிதப் புலி அங்கே சென்று அந்தப் புனிதக் குளத்தை கண்டான்।

Verse 49

प्रदक्षिणं जलावर्तं शुभ्रं पापहरं शुभम् । तज्जलस्पर्शमात्रेण कुठारः शुद्धतां गतः

வலப்புறம் சுழலும் நீர்சுழல் தூயது, மங்களகரமானது, பாபநாசகமும் நன்மை தருவதுமாகும். அந்த நீரின் தொடுதலால் மட்டும் கூட கோடாரி (குத்தாரம்) தூய்மை அடைந்தது.

Verse 50

ततो रामोभिषेकं तु कृतवान्प्रमुदान्वितः । शुद्धात्मनस्त्वपापस्य बुद्धिर्जाता प्रपाविनी

பின்னர் மகிழ்ச்சியால் நிறைந்த ராமன் அபிஷேகத்தைச் செய்தான். அந்தத் தூய ஆத்மாவான, பாபமற்றவனுக்கு தெளிவும் தூய்மையும் அளிக்கும் அறிவு உதித்தது.

Verse 51

स रामः सुचिरं स्थित्वा तीर्थराजं प्रसाद्य तम् । ततस्ततोऽचलात्प्राप्य पुरं वेगसमन्वितः

ராமன் அங்கே நீண்ட காலம் தங்கி, அந்தத் தீர்த்தராஜனைப் பிரசன்னப்படுத்தி, பின்னர் மலைமலையாகச் சென்று, மிகுந்த வேகத்துடன் நகரை அடைந்தான்.

Verse 52

ख्यातं कृत्वा ततश्चोर्व्यां गतोसौ लवणार्णवम् । अयं तीर्थवरः साक्षात्पितामहकृतो भुवि

பின்னர் பூமியில் அதனைப் புகழ்பெறச் செய்து, அவன் லவணார்ணவம் (உப்புக் கடல்) நோக்கிச் சென்றான். இந்தத் தீர்த்தவரம் பூமியில் நேரே பிதாமஹன் (பிரம்மா) நிறுவியது.

Verse 53

सुखदः सर्वतः शुद्धो मुक्तिमार्गप्रदः किल । एवं कामप्रभावं च विद्धि दुर्वारदुःसहम्

இது இன்பம் தருவது, எல்லாவிதத்திலும் தூயது, முக்தி மார்க்கத்தை அளிப்பது என்று கூறப்படுகிறது. ஆனால் காமத்தின் வலிமை இப்படிப்பட்டதே என்று அறிக—அடக்கமுடியாததும் தாங்கமுடியாததும்.

Verse 54

कामाज्जातं वृषं पापं पुण्यं पुण्यप्रयोगतः । स जातश्चैव लौहित्यो विरंचेश्चैव चौरसः

காமத்தினால் பாவமிகு வृषபன் பிறந்தான்; புண்ணியச் செயலால் புண்ணியமே தோன்றியது. அவனே ‘லௌஹித்ய’ எனப் பிறந்து, விரஞ்சன் (பிரம்மா) அவரின் சீரான, சதுரவடிவத் தன்மையுடைய புதல்வனுமாயினான்.

Verse 55

शंतनो क्षेत्र संजातस्त्वमोघागर्भसंभवः । विरिञ्चिना जितः कामः शांतनोरप्यमत्सरात्

ஓ சாந்தனு! நீ க்ஷேத்திரத்திலிருந்து தோன்றியவன்; அமோகையின் கர்ப்பத்தில் பிறந்தவன். விரிஞ்சி (பிரம்மா) காமத்தை வென்றார்; சாந்தனுவும் பொறாமையின்றி அதனை வென்றான்.

Verse 56

तस्याः पतिव्रतात्वाच्च तीर्थात्तीर्थवरो हि सः । एवं यस्तु पठेन्नित्यं पुण्याख्यानमिदं शिवम्

அவளின் பதிவிரதத் தன்மையால் அந்தத் தீர்த்தம் தீர்த்தங்களிலே சிறந்ததாக ஆனது. இவ்வாறு யார் தினமும் இந்த சிவனுடைய புண்ணியமிகு, மங்களமான வரலாற்றை ஓதுகிறாரோ, அவர் பெரும் புண்ணியம் பெறுவர்.

Verse 57

शृणुयाद्वा मुदा पृथ्व्यां मुक्तिमार्गं स गच्छति

பூமியில் வாழ்ந்தபடியே இதை மகிழ்ச்சியுடன் கேட்பவன், முக்தி வழியை அடைகிறான்.