Adhyaya 51

Verse 1

नरोत्तम उवाच । त्रिदशानां च देवानामन्येषां जगदीश्वरः । प्रभुः कर्ता च हर्त्ता च गोप्ता भर्त्ता पिता प्रसूः

நரோத்தமன் கூறினான்—முப்பத்துமூன்று தேவர்களுக்கும் மற்ற எல்லா உயிர்களுக்கும் உலகீசுவரனே ஆண்டவன்; அவனே படைப்பவன், அழிப்பவன், காப்பவன், பேணுபவன், தந்தை, பிறப்பின் மூலமுமாவான்।

Verse 2

अस्माकं वाक्श्रमो विष्णोः कथनेनैव युज्यते । किंतु कौतूहलं मेऽस्ति पिपासा वा क्षुधापि वा

எங்கள் வாக்குப் பரிசிரமம் விஷ்ணுக் கதையைச் சொல்லுவதாலேயே நிறைவு பெறுகிறது; ஆனால் எனக்கொரு ஆவல் உள்ளது—இது தாகமா, அல்லது பசியுமா?

Verse 3

कृतं पृच्छति येनैव वक्तव्यं तत्प्रियेण हि । अतीतं चैव जानाति कथं नाथ पतिव्रता

அவன் நடந்ததையே கேட்கிறான்; சொல்ல வேண்டியது அவனுக்குப் பிரியமானதே. கடந்ததையும் அவன் அறிவான்—ஓ நாதா, பத்திவிரதை மனைவி எப்படி வேறுபட முடியும்?

Verse 4

किं वा तस्यां प्रभावं च वक्तुमर्हस्यशेषतः । भगवानुवाच । कथितं मे पुरा वत्स पुनः कौतूहलं द्विज

“மேலும் அதன் மகிமை என்ன? முழுமையாகச் சொல்லத் தகுதியுடையீர்.” பகவான் கூறினார்—“குழந்தையே, இதை நீ முன்பே எனக்குச் சொன்னாய்; ஆயினும், ஓ த்விஜா, மீண்டும் ஆர்வம் எழுந்தது.”

Verse 5

कथयिष्यामि तत्सर्वं यत्ते मनसि वर्तते । पतिव्रता पतिप्राणा सदा पत्युर्हिते रता

உன் மனத்தில் இருப்பதையெல்லாம் நான் கூறுவேன். அவள் பத்திவிரதை; கணவனையே உயிரெனக் கருதி, எப்போதும் கணவனின் நலனிலேயே ஈடுபட்டிருப்பாள்.

Verse 6

देवानामपि साऽऽराध्या मुनीनां ब्रह्मवादिनां । धवस्यैकस्य या नारी लोके पूज्यतमा स्मृता

அவள் தேவர்களாலும் வழிபடத் தகுதியுடையவள்; பிரம்மத்தைப் போதிக்கும் முனிவர்களாலும் வணங்கத்தக்கவள். ஒரே கணவனுக்கே அர்ப்பணித்த பெண் உலகில் மிகப் போற்றத்தக்கவளாக நினைக்கப்படுகிறாள்.

Verse 7

तस्या संमानने गुर्वी निभृता न भविष्यति । मध्यदेशे पुरा तात नगरी चातिशोभना

அவளை மதிப்பதில் கனமான தயக்கம் அல்லது ஒளிவு இருக்காது. ஓ தாதா, முற்காலத்தில் மத்தியதேசத்தில் மிகச் சிறப்பாக விளங்கிய ஒரு நகரம் இருந்தது.

Verse 8

तस्यां च ब्रह्मजातीया सेव्या नाम्नी पतिव्रता । तस्या धवोऽभवत्कुष्ठी पूर्वकर्मविरोधतः

அங்கே பிராமணகுலத்தில் பிறந்த சேவ்யா என்னும் பதிவிரதை இருந்தாள். முன்வினையின் எதிர்விளைவால் அவளுடைய கணவன் குஷ்டநோயால் பீடிக்கப்பட்டான்.

Verse 9

गलद्व्रणास्य पत्युश्च नित्यं चर्यापरायणा । यद्यन्मनोरथं तस्य शक्त्या सा कुरुते भृशम्

வாயில் புண் சுரந்து கொண்டிருந்த கணவனுக்கு அவள் தினமும் சேவைச் செயல்களில் ஈடுபட்டாள். அவன் மனத்தில் எழும் எந்த விருப்பமாயினும், அவள் தன் ஆற்றலால் மிகுதியாக நிறைவேற்றினாள்.

Verse 10

अर्चयेद्देववन्नित्यं स्नेहं कुर्यादमत्सरा । कदाचित्पथि गच्छंतीं वेश्यां परमसुंदरीम्

அவள் கணவனைத் தெய்வம்போல் தினமும் வழிபட்டு, பொறாமையின்றி அன்பு செலுத்த வேண்டும். ஒருமுறை வழியில் மிக அழகிய ஒரு வेश्यை நடந்து சென்றாள்.

Verse 11

दृष्ट्वाऽतीवाभवन्मोहान्मन्मथाविष्टचेतनः । निश्श्वस्य सुतरां दीर्घं ततस्तु विमनाऽभवत्

அவளைப் பார்த்தவுடன் அவன் மிகுந்த மயக்கத்தில் ஆழ்ந்தான்; மன்மதனால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட மனத்துடன் நீண்ட பெருமூச்சு விட்டான்; பின்னர் மனம் தளர்ந்தான்.

Verse 12

श्रुत्वा गृहाद्विनिःसृत्य साध्वी पप्रच्छ तं पतिं । उन्मनास्त्वं कथं नाथ निःश्वासस्ते कथं विभो

அதை கேட்டுச் சாத்வியான மனைவி வீட்டிலிருந்து வெளியே வந்து கணவனை வினவினாள்—“நாதா, ஏன் இவ்வளவு சஞ்சலமாக இருக்கிறீர்? ஓ விபோ, இந்த நீண்ட பெருமூச்சு ஏன்?”

Verse 13

ब्रूहि मे यच्च कर्तव्यमकर्तव्यं च यत्प्रियम् । दयितं ते करिष्यामि त्वमेको मे गुरुः प्रियः

எனக்கு எது செய்யவேண்டியது, எது செய்யக்கூடாதது, உமக்கு எது பிரியமோ சொல்லுங்கள். உமக்கு பிரியமானதையே நான் செய்வேன்; நீரே என் அன்பு குரு.

Verse 14

अभीष्टं वद मे नाथ यथाशक्ति करोम्यहम् । इत्युक्ते तामुवाचेदं वृथा किं भाषसे प्रिये

என் நாதா, உமக்கு எது அபீஷ்டமோ சொல்லுங்கள்; என் ஆற்றலுக்கு ஏற்ப அதைச் செய்வேன். அவள் இவ்வாறு கூறியபோது அவர் சொன்னார்—பிரியே, வீணாக ஏன் பேசுகிறாய்?

Verse 15

न शक्ता त्वं न चैवाहं मोघं वक्तुं न युज्यते । प्रष्टुं नाधिकरोषीति यथा दीर्घतरोः फलम्

நீயும் திறன் உடையவள் அல்ல, நானும் அல்ல; வீணாகப் பேசுதல் தகாது. கேட்க உனக்கு அதிகாரமில்லை—மிக உயர்ந்த மரத்தின் கனியை எளிதில் பெற முடியாததுபோல்.

Verse 16

भूमौ स्थित्वा तु खर्वात्मा समुद्धर्तुं प्रवांछति । तथा मे रमणी लोभान्मोहाद्यदभिवांछितम्

மண்ணில் நின்றபடியே மூடன் உலகைத் தூக்க விரும்புவது போல. அதுபோல என் பிரியமானவள் ஆசை, மயக்கம் காரணமாக கற்பிதமானதை விரும்பினாள்.

Verse 17

दंपत्योरपि दुःसाध्यमपयानं वदाम्यहम् । पतिव्रतोवाच । ज्ञात्वा तु त्वन्मनोवृत्तं शक्ताहं कार्यसाधने

தம்பதிகளுக்குக் கூட அரிதாக நிறைவேறும் ஒரு புறப்பாட்டை நான் சொல்கிறேன். பத்திவிரதை கூறினாள்—உமது மனநிலையை அறிந்து, கடமை நிறைவேற்ற நான் வல்லவள்.

Verse 18

आदेशं कुरु मे नाथ कर्तव्यं येन केनचित् । यदि ते दुर्लभं कार्यं कर्तुं शक्नोमि यत्नतः

ஓ நாதா, எனக்கு ஆணையிடுங்கள்; எத்தகைய கடமையாயினும் எனக்குக் கொடுங்கள். உமக்கு அரிதும் கடினமுமான பணி இருந்தால், முயற்சியுடன் அதை நிறைவேற்ற வல்லேன்.

Verse 19

तदा मे त्वतिकल्याणं फलिष्यति परे त्विह । इत्युक्ते परमः प्रीतः स्थितो वचनमब्रवीत्

அப்போது எனக்கு உத்தம மங்களம் நிச்சயமாகப் பலிக்கும்—இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும். இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் அவர் மிக மகிழ்ந்து அங்கேயே நின்று இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னார்.

Verse 20

पापाभ्यासाच्च पाप्मानं पृच्छतीति विनिश्चयः । पथ्यस्मिन्संप्रगच्छंतीं वेश्यां परमसुंदरीम्

பாவத்தை மீண்டும் மீண்டும் பழகுவதால் மனிதன் பாவப் பாதையையே விசாரிப்பான் என்பது உறுதி. அந்த வழியில் நடந்து செல்லும் போது, மிக அழகிய ஒரு விலைமகளைச் சென்றுகொண்டிருப்பதைக் கண்டான்.

Verse 21

सर्वतश्चानवद्यांगीं दृष्ट्वा मे दह्यते मनः । यदि तां त्वत्प्रसादाच्च प्राप्नोमि नवयौवनां

அவளின் ஒவ்வொரு அங்கமும் குறையற்றதெனக் கண்டதும் என் மனம் உள்ளுக்குள் எரிகிறது. உமது அருளால் அவளை மீண்டும் இளமையுடன் பெற இயன்றால்...

Verse 22

तदा मे सफलं जन्म कुरु साध्वि हितं मम । यदि मां कुष्ठिनं दीनं पूतिगंधं नवव्रणम्

ஓ சாத்வீ, அப்போது என் பிறவியைப் பயனுள்ளதாகச் செய்யுங்கள்; எனக்கு நன்மை செய்யுங்கள்—நான் குஷ்டரோகி, துன்புற்றவன், துர்நாற்றமுடையவன், ஒன்பது புண்களால் மூடப்பட்டவனாயினும்.

Verse 23

न गच्छति वरारोहा तदा मे निधनं हितम् । श्रुत्वा तेनेरितं वाक्यं साध्वी वचनमब्रवीत्

“அந்த வராரோஹை செல்லாவிடில் எனக்கு மரணமே நலம்.” என்று அவன் சொன்னதை கேட்ட அந்த சாத்வி பதிலளித்தாள்.

Verse 24

यथाशक्ति करिष्यामि स्थिरी भव प्रभोऽधुना । मनसाथ समालोच्य क्षपांते ह्युषसि द्रुतम्

“என்னால் இயன்ற அளவு செய்வேன்; பிரபுவே, இப்போது உறுதியாக இருங்கள். மனத்தில் ஆலோசித்து இரவின் முடிவில்—விடியற்காலையில்—விரைவாகச் செய்வேன்.”

Verse 25

गोमयं सह शोधन्या गृहीत्वा सा ययौ मुदा । संप्राप्य गणिकागेहं शोधयित्वा च चत्वरम्

கோமயமும் சுத்திகரிக்கும் துடைப்பமும் எடுத்துக் கொண்டு அவள் மகிழ்ச்சியுடன் சென்றாள். கணிகையின் வீட்டை அடைந்து முற்றத்தையும் சுத்தம் செய்தாள்.

Verse 26

प्रतोलीं वीथिकां चैव गोमयं प्रददौ मुदा । सा तूर्णमागता गेहे जनस्यालोकने भयात्

அவள் மகிழ்ச்சியுடன் வாயிலுக்கும் தெருவுக்கும் கோமயம் பூசினாள். பின்னர் மக்கள் பார்வைக்கு அஞ்சி விரைவாக வீட்டிற்குள் வந்தாள்.

Verse 27

एवं क्रमेण सा साध्वी चरति स्म दिनत्रयम् । अथ सा वारमुख्या च चेटिकाश्चेटकानपि

இவ்வாறு ஒழுங்காக அந்த சாத்வி மூன்று நாட்கள் அனுஷ்டானம் செய்தாள். பின்னர் முதன்மை கணிகை பணிப்பெண்களுடன்—ஆண் பணியாளர்களையும் சேர்த்து—வந்தாள்.

Verse 28

अपृच्छत्कस्य कर्माणि शोभनानि च चत्वरे । मया नोक्तेप्युषः काले कस्य मत्प्रियकारणात्

அவன் சந்திப்பிடத்தில் கேட்டான்—“இவை யாருடைய நற்கருமங்கள்?” விடியற்காலத்தில் நான் சொல்லாதிருந்தும், என் பிரியத்திற்காக யாரின் காரணத்தால் அவன் என்னை மகிழ்விக்கப் பிரியனானான் என்று மனத்தில் எண்ணினான்।

Verse 29

रुच्यकर्मणि दीप्यंते रथ्या चत्त्वर वीथिकाः । परस्परेण संचिंत्य वारमुख्यां च तेऽब्रुवन्

இனிய விழாக்கருமங்கள் ஒளிர்ந்தபோது தெருக்கள், சந்திப்புகள், சந்து வழிகள் அனைத்தும் பிரகாசித்தன. பின்னர் அவர்கள் ஒருவருடன் ஒருவர் ஆலோசித்து முதன்மை வாரமுகியை (கணிகையை) நோக்கி உரைத்தனர்.

Verse 30

अस्माभिर्न कृतं भद्रे कर्म चैतत्प्रमार्जनम् । अथ सा विस्मयं गत्वा संचिंत्य रजनीक्षये

அவர்கள் கூறினர்—“அம்மையே, இதற்காக நாங்கள் எந்தப் பிராயச்சித்தமும், எந்தச் சுத்திகரிப்பும் செய்யவில்லை.” அப்போது அவள் வியப்புற்று, இரவு முடிவுறும் வேளையில் மனத்தில் சிந்தித்தாள்.

Verse 31

तया च दृश्यते सा च तथैव पुनरागता । दृष्ट्वा तां महतीं साध्वीं ब्राह्मणीं च पतिव्रताम्

அவள் அவளை கண்டாள்; அவளும் அதேபோல் மீண்டும் வந்தாள். அந்த மகத்தான சாத்வி, பதிவிரதை பிராமணியைப் பார்த்ததும் அனைவரும் பக்தி-மரியாதையால் பணிந்தனர்.

Verse 32

दधार चरणे तस्या हा क्षमस्वेति भाषिणी । आयुर्देहं च संपत्तिर्यशोर्थः कीर्तिरेव च

“அய்யோ, மன்னியுங்கள்” என்று சொல்லி அவள் அவளுடைய திருவடிகளைப் பற்றினாள். சரணாகதியாக ஆயுள், உடல், செல்வம்—மரியாதை, பொருள், புகழ் அனைத்தையும் அர்ப்பணித்தாள்.

Verse 33

एतासां मे विनाशाय स्फुरसीव पतिव्रते । यद्यत्प्रार्थयसे साध्वि नित्यं दास्यामि तद्दृढम्

ஹே பதிவிரதையே, என் இவ்விரோதிகளின் அழிவிற்காக நீ ஒளிர்ந்து எரிவதுபோல் தோன்றுகிறாய். ஹே சாத்வி, நீ எதை வேண்டினாலும் அதை நான் எப்போதும் உறுதியாக அளிப்பேன்.

Verse 34

सुवर्णं मणिरत्नं वा चेलं वा यन्मनोरथं । तामुवाच ततः साध्वी न मे चार्थे प्रयोजनम्

“பொன்னோ, மணிரத்தினமோ, ஆடையோ—உன் மனோரதம் எதுவாயினும் கூறு,” என்று அவர் சொன்னார். அப்போது சாத்வி, “எனக்கு அத்தகைய செல்வம் தேவையில்லை,” என்றாள்.

Verse 35

अस्ति कार्यं च ते किञ्चिद्वदामि कुरुषे यदि । तदा मे हृदि संतोषः कृतं सर्वं त्वयाऽधुना

உனக்குச் சொல்ல வேண்டிய ஒரு சிறு காரியம் உள்ளது—நீ என் சொல்லின்படி செய்தால் என் உள்ளம் நிறைவு பெறும்; இப்பொழுதே நீ எனக்காக அனைத்தையும் செய்ததுபோல் ஆகும்.

Verse 36

गणिकोवाच । सत्यं सत्यं करिष्यामि द्रुतं वद पतिव्रते । कुरु मे रक्षणं मातर्द्रुतं कृत्यं च मे वद

கணிகை கூறினாள்—“உண்மை, உண்மை; நான் செய்வேன். ஹே பதிவிரதையே, விரைவாகச் சொல். அம்மா, என்னைக் காப்பாற்று; நான் செய்ய வேண்டியது என்னவென்று சீக்கிரம் கூறு.”

Verse 37

त्रपया निकृतं वाच्यं तस्यामुक्तं वरं प्रियम् । क्षणं विमृश्य सा वेश्या कृत्वा क्षांतिमुवाच च

நாணத்தால் அவள் கட்டுப்பட்ட மொழியில், அவனுக்குப் பிரியமும் இனிமையும் ஆன சொற்களைச் சொன்னாள். ஒரு கணம் சிந்தித்து, அந்த வேசியாள் பொறுமையுடன் தன்னை அமைத்துக் கொண்டு மீண்டும் பேசினாள்.

Verse 38

कुष्ठिनः पूतिगंधस्य संपर्के दुःखिता भृशम् । दिनैकं च करिष्यामि यद्यागच्छति मद्गृहम्

துர்நாற்றம் வீசும் தொழுநோயாளியின் தொடர்பால் நான் மிகவும் வருந்துகிறேன். ஆயினும், அவர் என் வீட்டிற்கு வந்தால், ஒரு நாள் மட்டும் பொறுத்துக் கொள்வேன்.

Verse 39

पतिव्रतोवाच । आगमिष्यामि ते गेहमद्य रात्रौ च सुंदरि । भुक्तभोग्यं पतिं हृष्टं पुनर्नेष्यामि मद्गृहम्

பதிவிரதை கூறினாள்: 'அழகியே, இன்று இரவு நான் உன் வீட்டிற்கு வருவேன். இன்பங்களை அனுபவித்து மகிழ்ந்த என் கணவரை மீண்டும் என் வீட்டிற்கு அழைத்துச் செல்வேன்.'

Verse 40

गणिकोवाच । गच्छ शीघ्रं महाभागे स्वगृहं च पतिव्रते । पतिस्ते चार्द्धरात्रे स आगच्छतु च मद्गृहम्

கணிகை கூறினாள்: 'பெருமதிப்புக்குரியவளே, பதிவிரதையே, நீ விரைவில் உன் வீட்டிற்குச் செல். உன் கணவர் நள்ளிரவில் என் வீட்டிற்கு வரட்டும்.'

Verse 41

बहवो मे प्रियास्संति राजानस्तत्समाश्च ये । एकैको मद्गृहे नित्यं तिष्ठतीह निरंतरम्

எனக்குப் பிரியமான பல அரசர்கள் உள்ளனர், அவர்களுக்கு இணையான மற்றவர்களும் உள்ளனர். அவர்களில் ஒவ்வொருவரும் எப்போதும் என் வீட்டில் தொடர்ந்து தங்கியிருக்கிறார்கள்.

Verse 42

अद्याहं मे गृहं शून्यं करिष्यामि च त्वद्भयात् । स चागच्छतु ते भर्त्ता स चास्मान्प्राप्य गच्छतु

இன்று உனக்குப் பயந்து நான் என் வீட்டை காலி செய்கிறேன். உன் கணவர் வரட்டும்; என்னை அடைந்த பிறகு அவர் செல்லட்டும்.

Verse 43

एतच्छ्रुत्वा तु सा साध्वी गतासौ स्वगृहे तथा । पत्यौ निवेदयामास कृत्यं ते फलितं प्रभो

இதைக் கேட்ட அந்தப் பத்தினி தன் இல்லத்திற்குத் திரும்பினாள். கணவரிடம்—“பிரபோ, உங்கள் நோக்கமுடைய செயல் பலித்தது” என்று அறிவித்தாள்.

Verse 44

अद्य रात्रौ च तद्गेहं गंतुं ख्यातिं करोति सा । प्रभूताः पतयस्तस्यास्तव कालो न विद्यते

இன்றிரவிலும் அவள் அந்த மனிதனின் வீட்டிற்குச் சென்று தன் புகழை வளர்த்துக் கொள்கிறாள். அவளுக்கு பல கணவர்கள் இருந்தனர்—உனக்காக அவளிடம் நேரமில்லை.

Verse 45

विप्र उवाच । कथं यास्यामि तद्गेहं मया गंतुं न शक्यते । एतज्ज्ञात्वा कुतः क्षांतिः कृतं कार्यं कथं भवेत्

பிராமணன் கூறினான்—“நான் அந்த வீட்டிற்கு எவ்வாறு செல்வேன்? என்னால் அங்கே செல்ல இயலாது. இதை அறிந்தபின் மன அமைதி எவ்வாறு வரும்? செயல் நிறைவேறியது என்று எவ்வாறு கூறலாம்?”

Verse 46

पतिव्रतोवाच । स्वपृष्ठस्थमहं कृत्वा नेष्यामि तद्गृहं प्रति । सिद्धे ह्यर्थे नयिष्यामि पुनस्ते नैव वर्त्मना

பத்தினி கூறினாள்—“உங்களை என் முதுகில் ஏற்றிக் கொண்டு அந்த இல்லத்திற்குச் செலுத்துவேன். நோக்கம் நிறைவேறியபின் உங்களை மீண்டும் அழைத்து வருவேன்—ஆனால் இதே வழியால் அல்ல.”

Verse 47

द्विज उवाच । कल्याणि त्वत्कृतेनैव सर्वं मे कृत्यमेष्यति । इदानीं यत्कृतं कर्म स्त्रीजनैरपि दुःसहम्

பிராமணன் கூறினான்—“கல்யாணி, நீ செய்ததினாலேயே என் கடமைகள் அனைத்தும் நிறைவேறும். ஆனால் இப்போது தொடங்கிய இந்தச் செயல் பெண்களுக்குக் கூட தாங்க முடியாதது.”

Verse 48

तस्मिंश्च नगरे रम्ये नित्यं च धनिनो गृहे । पौरेश्च प्रचुरं वित्तं हृतं राज्ञा श्रुतं तदा

அப்போது இவ்வாறு கேட்கப்பட்டது—அந்த இனிய நகரத்தில் செல்வந்தர்களின் இல்லங்களிலும் நகரமக்களிடமும் இருந்த மிகுந்த செல்வம் அரசனால் நாள்தோறும் பறிக்கப்பட்டது.

Verse 49

श्रुत्वा सर्वान्निशाचारानाहूय नृपती रुषा । जीवितुं यदि वो वांछा चोरं मामद्य दास्यथ

இதைக் கேட்ட அரசன் கோபத்துடன் எல்லா நிசாசரர்களையும் அழைத்து—“உங்களுக்கு உயிர் வேண்டுமெனில், இன்று அந்தத் திருடனை எனக்குக் கையளியுங்கள்” என்றான்.

Verse 50

गृहीत्वा तु नृपस्याज्ञां यत्तैर्जिघृक्षयाकुलैः । चारैश्चोरो गृहीतस्तैर्बलाच्चैव नृपाज्ञया

அரசனின் ஆணையை ஏற்றுக் கொண்ட உளவாளர்கள் அவனைப் பிடிக்க ஆவலால் கலங்கி, அரசாணைப்படி வலுக்கட்டாயமாக அந்தத் திருடனைப் பிடித்தனர்.

Verse 51

नगरोपांतदेशे च वृक्षमूले घने वने । समाधिस्थोमहातेजामांडव्योमुनिपुंगवः

நகரின் புறவட்டப் பகுதியில், அடர்ந்த காட்டில் ஒரு மரத்தின் அடியில், பேரொளி கொண்ட தவமுனிகளில் முதன்மையான மாண்டவ்ய முனிவர் சமாதியில் ஆழ்ந்திருந்தார்.

Verse 52

व्यातिष्ठद्वह्निसंकाशो योगिनां प्रवरो मुनिः । अंतर्नाडीगतो वायुः किंचिन्न प्रतिभाति च

யோகிகளில் முதன்மையான அந்த முனிவர் தீயைப் போல ஒளிர்ந்து நின்றார்; ஆனால் உள்ள்நாடிகளில் புகுந்த பிராணவாயு சிறிதும் வெளிப்படவில்லை.

Verse 53

तं ब्रह्मतुल्यं तिष्ठन्तं दृष्ट्वा दुष्टा महामुनिम् । चोरोयमद्भुताकारो धूर्तस्तिष्ठति कानने

பிரம்மனுக்கு ஒப்பான மகாமுனி அங்கே நின்றிருப்பதைக் கண்ட அந்தத் தீயவன் கூறினான்— “இவன் அற்புத வடிவுடைய திருடன்; இந்தத் துரோகி காட்டில் நிற்கிறான்।”

Verse 54

एवमुक्त्वा तु तं पापा बबन्धुर्मुनिसत्तमम् । नोक्ताश्च नेक्षितास्तेन पुरुषा अतिदारुणाः

இவ்வாறு சொல்லி அந்தப் பாவிகள் முனிவர்களில் சிறந்தவரை கட்டினர்; ஆனால் அவர் அந்த மிகக் கொடூரமான மனிதர்களை நோக்கியும் பார்க்கவில்லை, பேசவும் இல்லை।

Verse 55

ततो राजा उवाचेदं संप्राप्तस्तस्करो मया । उपांते च पथिद्वारे कुरुध्वं घोरदण्डनम्

பின் அரசன் கூறினான்— “என் கையில் ஒரு திருடன் பிடிபட்டான். சாலையோர வாயிலருகே இவனுக்கு கடும் தண்டனை அளியுங்கள்।”

Verse 56

मांडव्यश्च मुनिस्तत्र पथिशूले च कीलितः । पायुदेशे च तैर्दत्तं शूलं यावच्च मस्तकम्

அங்கே மாண்டவ்ய முனிவரை சாலையோரத்தில் கூர்மரத்தில் குத்தி நிறுத்தினர்; பின்புறப் பகுதியின் வழியாக ஈட்டியைச் செலுத்தி தலைவரை எட்டச் செய்தனர்।

Verse 57

व्यथां स च न जानाति शूले विद्धतनुर्यमात् । अन्यैरपि कृतो दण्डः कृतस्तैस्तु मनोहितः

யமனால் கூர்மரத்தில் துளைக்கப்பட்ட உடலுடன் இருந்தும் அவர் வேதனையை அறியார்; பிறர் விதித்த தண்டனையும் அவருக்கு மனத்திற்கு இனிமையும் நன்மையும் ஆகிறது।

Verse 58

एतस्मिन्नंतरे रात्रावंधकारे घनोन्नते । स्वपतिं पृष्ठतः कृत्वा प्रययौ सा पतिव्रता

அந்த இடையில் இரவில் அடர்ந்த இருள் சூழ்ந்தபோது, அந்தப் பதிவிரதை தன் கணவரை பின்னால் வைத்துக் கொண்டு முன்னே சென்றாள்।

Verse 59

मांडव्यस्य तनौ सङ्गात्कुष्ठिनो गंध आगतः । भग्नः समाधिस्तस्यैवं कुष्ठिसंसर्गतो ध्रुवम्

மாண்டவ்யரின் உடல் தொடர்பால் குஷ்டரோகியின் நாற்றம் அவனுக்கு வந்தது; ஆகவே குஷ்டி-சங்கத்தினால் அவனுடைய சமாதி நிச்சயமாகக் குலைந்தது।

Verse 60

मांडव्य उवाच । एवं येनाधुना कृच्छ्रं कारितं गात्रवेदनम् । स एव भस्मतां यातु प्रोदिते च विरोचने

மாண்டவ்யர் கூறினார்—இப்பொழுதே எனக்கு இந்தக் கடும் துன்பமும் உடல்வலியும் செய்தவன், ஒளிமிகு சூரியன் உதயமானவுடன் சாம்பலாகிவிடட்டும்।

Verse 61

मांडव्येनैवमुक्तस्स पपात धरणीतले । ततः पतिव्रता चाह ब्रध्नो नोदयतु ध्रुवं

மாண்டவ்யர் இவ்வாறு சொன்னதும் அவன் தரையில் விழுந்தான். அப்போது பதிவிரதை கூறினாள்—‘பிரத்னன் (சூரியன்) நிச்சயமாக உதயமாகாதிருக்கட்டும்; நிலைத்திருக்கட்டும்।’

Verse 62

दिनत्रयं गृहं नीत्वा शापाद्वेश्मगता ततः । शयनीये स्थितं रम्ये धृत्वाऽतिष्ठत्पतिव्रता

மூன்று நாட்கள் அவனை வீட்டிற்கு அழைத்து வந்து, பின்னர் சாபத்தின் காரணமாக அவள் வீட்டிற்குள் சென்றாள். அழகிய படுக்கையின் அருகில் அவனைத் தாங்கிக் கொண்டு அந்தப் பதிவிரதை நின்றாள்।

Verse 63

शप्त्वा तं च मुनिश्रेष्ठो गतो देशमभीष्टकम् । सूरो नोदयते लोके यावच्चैव दिनत्रयम्

அவனைச் சபித்த மुनிசிறந்தவர் தமக்கு விருப்பமான தேசத்திற்குச் சென்றார். அப்போது உலகில் மூன்று நாட்கள் சூரியன் உதயமாகவில்லை.

Verse 64

निखिलं व्यथितं दृष्ट्वा त्रैलोक्यं सचराचरम् । शतक्रतुं पुरस्कृत्य गता देवाः पितामहम्

அசைவும் அசையாததும் உடைய முழுத் திரிலோகமும் துயருற்றதைக் கண்டு, தேவர்கள் சதக்ரது (இந்திரன்) முன்னணியாகப் பிதாமஹன் (பிரம்மா) அருகே சென்றனர்.

Verse 65

वृत्तं न्यवेदयन्सर्वं पद्मयोनौ दिवौकसः । कारणं च न जानीमस्त्वं तु योग्यं विधेहि नः

வானுலக வாசிகள் அனைத்துச் செய்தியையும் பத்மயோனி (பிரம்மா)க்கு அறிவித்தனர்—“இதன் காரணம் எமக்குத் தெரியாது; நீங்கள் வல்லவர், எங்களுக்காகத் தீர்மானியுங்கள்” என்றனர்.

Verse 66

ब्रह्मोवाच । पतिव्रताया यद्वृत्तं मांडव्यस्य मुनेश्च यत् । यथा नोदयते ब्रध्नो धाता देवेष्ववेदयत्

பிரம்மா கூறினார்—“அந்த பதிவிரதையின் நிகழ்வையும், மুনি மாண்டவ்யரின் செய்தியையும் கேளுங்கள்; தாதா தேவர்களிடையே எவ்வாறு அறிவித்தாரோ, அதனால் பிரத்்ன (சூரியன்) மீண்டும் உதயமாதல் இல்லாதபடி.”

Verse 67

ततो देवा विमानैश्च पुरस्कृत्य प्रजापतिम् । गतास्तदंतिकं विप्र तूर्णं सर्वे च भूतलम्

பின்னர் தேவர்கள் பிரஜாபதியை முன்னணியாக வைத்து, விமானங்களில் ஏறி, ஓ பிராமணரே, அனைவரும் ஒன்றாக விரைந்து பூமியில் அந்த இடத்தினருகே சென்றனர்.

Verse 68

तेषां श्रिया विमानानां मुनीनां किरणैस्तथा । शतसूर्यमिवाभाति नान्यत्र च गृहोदरे

அந்த திவ்ய விமானங்களின் திருவொளியும், முனிவர்களின் கதிர்மயத் தேஜஸும் சேர்ந்து இல்லத்தின் உள்ளகம் நூறு சூரியர்கள் ஒளிர்வதுபோல் பிரகாசித்தது; வேறெங்கும் அத்தகைய ஒளி இல்லை।

Verse 69

हा हतास्मि कथं सूरो मद्गृहे समुपस्थितः । अदृश्यंत तया देवा विमानैर्हंससन्निभैः

“அய்யோ, நான் அழிந்தேன்! சூரியன் என் இல்லத்தில் எவ்வாறு தோன்றினான்?” அவளுக்குப் ஹம்சம் போன்ற விமானங்களில் ஏறிய தேவர்கள் தென்பட்டனர்।

Verse 70

एतस्मिन्नंतरे ब्रह्मा तामुवाच पतिव्रताम् । अखिलानां च देवानां द्विजानां च गवां तथा

அந்நேரத்தில் பிரம்மா அந்தப் பதிவிரதையை நோக்கி உரைத்தார்—அனைத்து தேவர்கள், த்விஜர்கள், மேலும் கோமாதாக்களின் சார்பாக, அவர்களின் நலனைக் கருதி।

Verse 71

यथैव निधनं तेषां कथं ते परिरोचते । मातः क्रोधं त्यजस्वाद्य सूर्यस्योदयनं प्रति

அவர்களின் மரணம் என்றே இருந்தால் அது உனக்கு எவ்வாறு இனிமையாகும்? அம்மா, இன்று கோபத்தை விட்டு, சூரியோதயத்தை நோக்கி மனத்தைத் திருப்பு।

Verse 72

पतिव्रतोवाच । सर्वलोकानतिक्रम्य पतिरेको गुरुर्मम । अस्य मृत्युर्मुनेश्शापादुदिते च विरोचने

பதிவிரதை கூறினாள்—“எல்லா உலகங்களையும் கடந்தும் எனக்கு ஒரே குரு என் கணவரே. முனிவரின் சாபத்தால் இவருக்கு மரணம் வரும்; விரோசனன் உதயமானபோது அது நிகழும்.”

Verse 73

तेनैव कारणेनैष मया शप्तो दिवाकरः । न कोपान्न च मोहाच्च लोभात्कामान्न मत्सरात्

அதே காரணத்தினாலேயே நான் இந்த திவாகரனை (சூரியனை) சபித்தேன்—கோபத்தால் அல்ல, மோகத்தால் அல்ல, லோபத்தால் அல்ல, காமத்தால் அல்ல, பொறாமையாலும் அல்ல।

Verse 74

ब्रह्मोवाच । एकस्य निधनेनैव त्रैलोक्यस्य हितं भवेत् । ततस्ते चाधिकं पुण्यं मातरेवं भविष्यति

பிரம்மா கூறினார்—ஒருவரின் மரணத்தினாலேயே முத்திரிலோகங்களின் நலம் நிறைவேறுமெனில், உனக்கு இன்னும் அதிகப் புண்ணியம் உண்டாகும்; தாய்க்கும் அதுவே ஆகும்।

Verse 75

सा चोवाच विधिं तत्र देवानामग्रतः सती । पतिं त्यक्त्वा च मे सत्यं शिवं मे नानुरोचते

அப்போது சதி தேவர்களின் முன்னிலையில் பிரம்மாவிடம் கூறினாள்—உண்மையாகச் சொல்கிறேன்; கணவரை விட்டாலும் கூட சிவன் எனக்கு ஏற்றவராகத் தோன்றவில்லை।

Verse 76

ब्रह्मोवाच । उदिते च खगे सौम्ये पत्यौ ते भस्मतां गते । स्वस्थेभूते च त्रैलोक्ये करिष्यामि हितं तव

பிரம்மா கூறினார்—ஓ மென்மையானவளே, சுபப் பறவை உதயமானபோது, உன் கணவர் சாம்பலானபோது, முத்திரிலோகமும் நலமடைந்தபோது, நான் உனக்கு நன்மை செய்வேன்।

Verse 77

भस्मनः पुरुषो भाव्यः कामदेवसमप्रभः । गुणैः सर्वैर्युतो भर्ता रतिवत्त्वं च सर्वदा

சாம்பலிலிருந்து ஒரு ஆண் உருவாக வேண்டும்—காமதேவனைப் போன்ற ஒளியுடன்; எல்லா நற்குணங்களும் உடைய தகுதியான கணவனாக, எப்போதும் ரதி-வல்லமையுடன் நிறைந்தவனாக।

Verse 78

यथापूज्यो हरिर्दैवैर्यथा लक्ष्मीश्च पूजिता । तथैव दंपती स्वर्गे तस्मान्मद्वचनं कुरु

தேவர்கள் ஹரியை எவ்வாறு வழிபடுகிறார்களோ, அதுபோல இலக்குமியும் போற்றப்படுகிறாள்; அதேபோல் இந்தத் தம்பதியரும் சொர்க்கத்தில் மதிக்கப்படுவர். ஆகவே என் சொல்லை நிறைவேற்று.

Verse 79

पतिव्रतोवाच । पत्युर्मे निधने ब्रह्मन्विधवा लोकनिंदिता । कांस्तु लोकान्गमिष्यामि भग्ना चारामलीमसा

பதிவிரதை கூறினாள்— ஓ பிராமணரே! என் கணவர் இறந்ததால் நான் விதவையாகி, உலகத்தால் இகழப்பட்டேன். நடத்தையின் மாசால் நொறுங்கிய நான் இப்போது எந்தெந்த உலகங்களுக்கு செல்வேன்?

Verse 80

ब्रह्मोवाच । अतस्ते नास्ति दोषो वै न मृतस्ते धवोऽधुना । अस्माकं वचनेनैव कुष्ठी मन्मथतां व्रजेत्

பிரம்மா கூறினார்— ஆகவே உனக்குக் குற்றமில்லை; உன் கணவர் இப்போதும் இறந்தவர் அல்ல. என் வாக்கினாலேயே இந்தக் குஷ்டரோகி மன்மத நிலையை அடைவான்.

Verse 81

वदत्येवंविधौ सा च विमृश्य क्षणमेव च । बाढमुक्तवती सा च ततस्सूर्योदयोऽभवत्

அவ்வாறு அவர் கூறியபோது அவள் ஒரு கணம் சிந்தித்து, ‘பாடம்’—“அப்படியே ஆகுக” என்று பதிலளித்தாள். அப்போது சூரியோதயம் நிகழ்ந்தது.

Verse 82

अभवद्भस्मरूपोऽसौ मुनिशापप्रपीडितः । भस्मनो मध्यतो जातो द्विजो मन्मथपीडितः

முனிவரின் சாபத்தால் துன்புற்ற அவன் சாம்பலாக மாறினான். அந்தச் சாம்பலின் நடுவிலிருந்து ஒரு த்விஜன் பிறந்தான்; அவன் மன்மத வேதனையால் வாடினான்.

Verse 83

दृष्ट्वा विस्मयपमापन्नाः सर्वे ते पुरवासिनः । मुदिता देवसंघाश्च जनः स्वस्थतरोऽभवत्

அதைக் கண்ட நகரவாசிகள் அனைவரும் பேராச்சரியத்தில் ஆழ்ந்தனர். தேவர்களின் கூட்டங்கள் மகிழ்ந்தன; மக்கள் மேலும் நலமுடன் அமைதியடைந்தனர்.

Verse 84

विमानेनार्कवर्णेन स्वर्लोकादागतेन च । पतिना सह सा साध्वी सुरैः सार्द्धं गता दिवम्

ஸ்வர்லோகத்திலிருந்து வந்த சூரியநிற விமானத்தில் அந்த சாத்வி தன் கணவருடன் தேவர்களோடு சேர்ந்து விண்ணுலகத்திற்குச் சென்றாள்.

Verse 85

एवं पतिव्रता यस्माच्छुभा चैव तु मत्समा । तेन वृत्तं च जानाति भूतं भव्यं प्रवर्तनम्

அவள் இவ்வாறு பதிவிரதை, மங்களமயி, எனக்கு ஒப்பானவள்; ஆகையால் நடந்ததையும் வரவிருப்பதையும் நிகழ்வுகளின் ஓட்டத்தையும் அறிகிறாள்.

Verse 86

य इदं श्रावयेल्लोके पुण्याख्यानमनुत्तमम् । तस्य पापं क्षयं याति जन्मजन्मकृतं च यत्

இந்த உலகில் இவ்வுயர்ந்த புண்ணியக் கதையை ஓதச் செய்து கேட்பிக்கிறவன் யாரோ, அவனுடைய பிறவி பிறவியாகச் செய்த பாவங்கள் அனைத்தும் அழிந்துபோகும்.

Verse 87

अक्षयं लभते स्वर्गं विबुधैः संप्रयुज्यते । ब्राह्मणो लभते वेदं जन्मजन्मसु बाडव

அவன் அழிவில்லா ஸ்வர்க்கத்தை அடைந்து தேவர்களுடன் ஒன்றுபடுவான். ஓ பாடவா! பிராமணன் பிறவி பிறவியாக வேதத்தைப் பெறுவான்.

Verse 88

सकृच्छृणोति यः पूतो दुष्कृतौघाद्विमुच्यते । सुरालयमवाप्नोति स्वर्गाद्भ्रष्टो धनी भवेत्

இதனை ஒருமுறையாவது பக்தியுடன் கேட்பவன் தூய்மையடைந்து, பாபச் செயல்களின் பெருக்கிலிருந்து விடுபடுவான். அவன் தேவர்களின் இருப்பிடத்தை அடைவான்; மேலும் சொர்க்கத்திலிருந்து வீழ்ந்தாலும் பூமியில் செல்வவானாகிறான்.