Adhyaya 42

Verse 1

भीष्म उवाच । श्रुतः पद्मोद्भवो ब्रह्मन्विस्तरेण त्वयेरितः । समासाद्भवमाहात्म्यमुत्पत्तिं च गुहस्य च

பீஷ்மன் கூறினான்— ஓ பிராமணரே! தாமரைமூலமாகப் பிறந்த பிரம்மாவின் வரலாற்றை உம்மிடமிருந்து விரிவாகக் கேட்டேன். இப்போது சுருக்கமாக பவனாகிய சிவனின் மகிமையையும், குகனாகிய கார்த்திகேயனின் தோற்றத்தையும் கூறுவீராக।

Verse 2

श्रोतुमिच्छामि ते ब्रह्मन्यथाभूतः कृतं च यत् । तारकश्च कथं भूतो दानवो बलवत्तरः

ஓ பிராமணரே! எது எவ்வாறு நிகழ்ந்ததோ, எது எது செய்யப்பட்டதோ, அவை அனைத்தையும் நான் உண்மையாய் கேட்க விரும்புகிறேன். மேலும் வலிமைமிக்க தானவனான தாரகன் எவ்வாறு தோன்றினான்?

Verse 3

कार्त्तिकेयेन स ब्रह्मन्कथं ध्वस्तो महासुरः । कथं रुद्रेण मुनयः प्रेषिता मंदरं गिरिम्

ஓ பிராமணரே! அந்த மகா அசுரன் கார்த்திகேயனால் எவ்வாறு அழிக்கப்பட்டான்? மேலும் ருத்ரன் முனிவர்களை மந்தர மலைக்குச் எவ்வாறு அனுப்பினார்?

Verse 4

कथं लब्धा उमा तत्र रुद्रेण परमेष्ठिना । एतदाख्याहि मे सर्वं यथाभूतं महामुने

அங்கே பரமேஸ்வரனாகிய ருத்ரன் உமையை எவ்வாறு பெற்றான்? ஓ மகாமுனியே! நிகழ்ந்ததுபோல அனைத்தையும் எனக்குச் சொல்லுங்கள்।

Verse 5

पुलस्त्य उवाच । कश्यपेन पुरा प्रोक्ता दितिर्दैत्यारणिः शुभा । वज्रसारमयैश्चांगैः पुत्रो देवि भविष्यति

புலஸ்த்யர் கூறினார்— முற்காலத்தில் கச்யபர் கூறினார்: தைத்யர்களின் புனிதத் தாயான திதி— ஓ தேவியே— வைஜ்ரசாரம் போன்ற கடினமான அங்கங்களைக் கொண்ட ஒரு மகனைப் பெறுவாள் என்று।

Verse 6

वज्रांगो नाम पुत्रस्तु भविता धर्मवत्सलः । सा च लब्धवरा देवी सुषुवे वज्रदुश्छिदम्

‘வஜ்ராங்க’ என்னும் மகன் பிறப்பான்; அவன் தர்மத்தில் பேரன்புடையவன். வரம் பெற்ற அந்த தேவி, வஜ்ரம்போல் அறுக்க இயலாத ‘வஜ்ரதுஷ்சித’னைப் பெற்றாள்.

Verse 7

स जातमात्र एवाभूत्सर्वशास्त्रार्थपारगः । उवाच मातरं भक्त्या मातः किं करवाण्यहम्

பிறந்த உடனே அவன் எல்லா சாஸ்திரங்களின் பொருளிலும் தேர்ந்தவனானான். பக்தியுடன் தாயிடம்—“அம்மா, நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?” என்றான்.

Verse 8

तस्योवाच ततो हृष्टा दितिर्दैत्याधिपस्य तु । बहवो मे हताः पुत्राः सहस्राक्षेण पुत्रक

அப்போது மகிழ்ந்த திதி, தைத்யாதிபனிடம் கூறினாள்—“மகனே, ஸஹஸ்ராக்ஷன் (இந்திரன்) என் பல புதல்வர்களை வதம் செய்தான்.”

Verse 9

तेषामपचितिं कर्तुं गच्छ शक्रवधाय तु । बाढमित्येव तां चोक्त्वा जगाम त्रिदिवं बलात्

“அவர்களுக்கான பழிதீர்க்கச் செல்; மேலும் ஷக்ரன் (இந்திரன்) வதத்திற்கும் செல்.” ‘அப்படியே’ என்று கூறி அவன் வலிமையுடன் திரிதிவம் (சுவர்க்கம்) சென்றான்.

Verse 10

बध्वा ततः सहस्राक्षं पाशेनामोघवर्चसा । मातुरंतिकमागच्छद्व्याधः क्षुद्रमृगं यथा

பின்னர் அமோக ஒளியுடைய பாசத்தால் ஸஹஸ்ராக்ஷனை கட்டி, அவன் தாயருகே வந்தான்—வேடன் சிறு மிருகத்தைப் பிடித்து வருவது போல.

Verse 11

एतस्मिन्नंतरे ब्रह्मा कश्यपश्च महातपाः । आगतौ तत्र यत्रास्तां मातापुत्रावभीतकौ

அவ்வேளையில் பிரம்மாவும் மகாதபஸ்வி கச்யபரும், அஞ்சாத தாய்–மகன் தங்கியிருந்த இடத்திற்கே வந்தடைந்தனர்।

Verse 12

दृष्ट्वा तु तावुवाचेदं ब्रह्मा कश्यप एव च । मुंचैनं पुत्र देवेंद्रं किमनेन प्रयोजनम्

அவர்களைப் பார்த்த பிரம்மாவும்—கச்யபரும்—இவ்வாறு கூறினர்: “என் மகனே தேவேந்திர இந்திரா! இவனை விடுவி; இதனால் என்ன பயன்?”

Verse 13

अवमानो वधः प्रोक्तः पुत्र संभावितस्य तु । अस्मद्वाक्येन यो मुक्तस्त्वद्धस्तान्मृत एव सः

மகனென மதிக்கப்பட்டவருக்கு அவமதிப்பே வதமாகக் கூறப்படுகிறது. என் சொல்லால் விடுவிக்கப்பட்டாலும், உன் கைகளில் அகப்பட்டவன் இறந்தவனே.

Verse 14

परस्य गौरवान्मुक्तः शत्रूणां शत्रुराहवे । सजीवन्नेव हि मृतो दिवसे दिवसे पुनः

பிறரின் அருள்சார்பிலிருந்து விடுபட்டு, போரில் பகைவர்க்குப் பகைவனாகிறான்; ஆயினும் உயிருடன் இருந்தும் இறந்தவனைப் போல, நாள்தோறும் மீண்டும் மீண்டும் சாகிறான்।

Verse 15

एतच्छ्रुत्वा तु वज्रांगः प्रणतो वाक्यमब्रवीत् । न मे कृत्यमनेनास्ति मातुराज्ञा कृता हि मे

இதைக் கேட்ட வஜ்ராங்கன் வணங்கி கூறினான்: “இதில் எனக்கு எந்தக் காரியமும் இல்லை; நான் தாயின் ஆணையை நிறைவேற்றிவிட்டேன்.”

Verse 16

त्वं सुरासुरनाथो वै मान्यश्च प्रपितामहः । करिष्ये त्वद्वचो देव एष मुक्तः शतक्रतुः

நீயே தேவர்கள்-அசுரர்களின் ஆண்டவன்; வணங்கத்தக்கப் பிரபிதாமகனும் நீயே. ஓ தேவா! உன் வாக்கை நான் நிறைவேற்றுவேன்—இந்த சதக்ரது (இந்திரன்) விடுவிக்கப்பட்டான்.

Verse 17

तपसेमेरतिर्देवनिर्विघ्नंतच्चमेभवेत् । त्वत्प्रसादेन भगवन्नित्युक्त्वा विरराम ह

ஓ தேவா! தவத்தில் எனது ஈடுபாடு எப்போதும் தடையின்றி நிலைத்திருக்கட்டும்; ஓ பகவான், உன் அருளால் அது எனக்குச் சித்தமாகட்டும். இவ்வாறு கூறி அவன் மௌனமானான்.

Verse 18

तस्मिंस्तूष्णीं स्थिते दैत्ये प्रोवाचेदं पितामहः । ब्रह्मोवाच । तपस्त्वं कुरु मापन्नः सोस्मच्छासनसंस्थितः

அசுரன் மௌனமாக நின்றபோது, பிதாமகன் பிரம்மா கூறினார்—“நீ தவம் செய்; மனம் தளராதே; என் ஆணையில் நிலைத்திரு.”

Verse 19

अनया चित्तशुद्ध्या हि पर्याप्तं जन्मनः फलम् । इत्युक्त्वा पद्मजः कन्यां ससर्जायतलोचनाम्

“இந்த மனத் தூய்மையாலேயே பிறவியின் பயன் முழுமையாக அடையப்படுகிறது.” என்று கூறி, தாமரையில் பிறந்தவன் நீண்ட அகன்ற கண்களுடைய ஒரு கன்னியைப் படைத்தான்.

Verse 20

तामस्मै प्रददौ देवः पत्न्यर्थे पद्मसंभवः । वरांगीति च नामास्याः कृत्वा यातः पितापहः

தாமரையில் பிறந்த தேவன் அவளை மனைவியாக அவனுக்குக் கொடுத்தான்; அவளுக்கு “வராங்கி” என்று பெயரிட்டு, பாபநாசகனான பிதா அங்கிருந்து புறப்பட்டான்.

Verse 21

वज्रांगोपि तया सार्द्धं जगाम तपसे वनम् । ऊर्द्ध्वबाहुस्स दैत्येंद्रो चरद्वर्षसहस्रकम्

வஜ்ராங்கனும் அவளுடன் சேர்ந்து தவம் செய்ய வனத்திற்குச் சென்றான். அந்த தைத்யேந்திரன் கரங்களை உயர்த்தி ஆயிரம் ஆண்டுகள் தவம் செய்தான்.

Verse 22

कालं कमलपत्राक्षः शुद्धबुद्धिर्महातपाः । तावच्चाधोमुखः कालं तावत्पंचाग्निमध्यगः

தாமரை இதழ் போன்ற கண்களையுடைய, தூய அறிவுடைய மகாதபஸ்வி நீண்ட காலம் தலைகீழாக (அதோமுகமாக) இருந்தான்; அதே காலம் பஞ்சாக்னிகளின் நடுவிலும் இருந்தான்.

Verse 23

निराहारो घोरतपास्तपोराशिरजायत । ततः सोंतर्जले चक्रे वासं वर्षसहस्रकम्

உணவின்றி இருந்து அவன் கடும் தவம் செய்து, தவத்தின் குவியலாகவே ஆனான். பின்னர் நீருக்குள் ஆயிரம் ஆண்டுகள் வாசம் செய்தான்.

Verse 24

जलांतरं प्रविष्टस्य तस्य पत्नी महाव्रता । तस्यैव तीरे सरसः स्थिताऽसौ मौनमाश्रिता

அவன் நீரின் ஆழத்தில் புகுந்தபோது, அவனுடைய மகாவிரதம் கொண்ட மனைவி அதே ஏரியின் கரையில் நின்று மௌனத்தைப் பின்பற்றினாள்.

Verse 25

निराहारं तपो घोरं प्रविवेश महाद्युतिः । तस्यां तपसि वर्तंत्यामिंद्रश्चक्रे विभीषिकाम्

மகாத்யுதி உணவின்றி கடும் தவத்தில் ஈடுபட்டாள். அவள் தவத்தில் நிலைத்திருந்தபோது, இந்திரன் தடையிட அச்சமூட்டும் பயங்கரத்தை உருவாக்கினான்.

Verse 26

गत्वा तु मर्कटाकारस्तदाश्रमपदं महत् । ब्रसीं चकर्ष बलवान्गंधाद्यर्चाकरंडकम्

அப்போது அவன் குரங்கு வடிவம் கொண்டு அந்தப் பெரும் ஆசிரமத் தலத்திற்குச் சென்று, வலிமையுடன் நறுமணப் பொருட்கள் முதலான பூஜைச் சாமான்கள் நிறைந்த கூடை(கரண்டகம்)யை இழுத்துச் சென்றான்।

Verse 27

ततस्तु सिंहरूपेण भीषयामास भामिनीम् । ततो भुजंगरूपेणाप्यदशच्चरणद्वयम्

பின்னர் அவன் சிங்க வடிவம் கொண்டு அந்த அழகியாளை அச்சுறுத்தினான்; அதன் பின் பாம்பு வடிவம் கொண்டு அவளுடைய இரு பாதங்களையும் கடித்தான்।

Verse 28

तपोबलवशात्सा तु नवध्यत्वं जगाम ह । भीषिकाभिरनेकाभिः क्लेशयन्पाकशासनः

ஆனால் அவள் தவவலத்தின் பேரால் அவத்யமாக (அடிக்க முடியாதவளாக) ஆனாள்; பாகசாசனன் இந்திரன் பலவகை அச்சங்களால் அவளைத் துன்புறுத்தினான்।

Verse 29

विरराम यदा नैव वज्रांगमहिषी तदा । शैलस्यदुष्टतां मत्वा शापं दातुं समुद्यता

வஜ்ராங்கனின் மனைவி எவ்விதமும் விலகவில்லையெனில், மலையின் தீய தன்மையை உணர்ந்து அவள் சாபம் அளிக்கத் தயாரானாள்।

Verse 30

तां शापाभिमुखीं दृष्ट्वा शैलः पुरुषविग्रहः । उवाच तां वरारोहां वरांगीं भीतलोचनः

அவள் சாபம் அளிக்க முனைந்திருப்பதைப் பார்த்து, மனித உருவம் கொண்ட சைலன் அச்சமுற்ற கண்களுடன் அந்த நற்கதி நடையுடைய, அழகிய அங்கங்களையுடைய தேவியிடம் கூறினான்।

Verse 31

शैल उवाच । नाहं महाव्रते दुष्टः सेव्योहं सर्वदेहिनाम् । विप्रियं ते करोत्येष रुषितः पाकशासनः

சைலன் கூறினான்—ஓ மகாவிரதனே! நான் தீயவன் அல்லன்; எல்லா உடலுடையோராலும் வணங்கத்தக்கவன். உனக்கு அருவருப்பானதைச் செய்பவன் கோபமுற்ற பாகசாசனன் (இந்திரன்) தான்.

Verse 32

एतस्मिन्नंतरे जातः कालो वर्षसहस्रकः । तस्मिन्ज्ञात्वा तु भगवान्काले कमलसंभवः

இந்நேரத்தில் ஆயிரம் ஆண்டுகளான காலம் கடந்தது. அந்தக் காலம் நிறைவுற்றதை அறிந்து, தாமரையில் பிறந்த பகவான் (பிரம்மா) பின்னர் தக்கவாறு செயல்பட்டார்.

Verse 33

तुष्टः प्रोवाच वज्रांगं तदागत्य जलाशयम् । ब्रह्मोवाच । ददामि सर्वकामं त उत्तिष्ठ दितिनंदन

மகிழ்ந்து பகவான் நீர்நிலைக்கு வந்த வஜ்ராங்கனிடம் உரைத்தார். பிரம்மா கூறினார்—உனக்கு எல்லா விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றும் வரத்தை அளிக்கிறேன்; எழுந்திரு, திதியின் புதல்வனே!

Verse 34

एवमुक्तस्तदोत्थाय स दैत्येंद्रस्तपोनिधिः । उवाच प्रांजलिर्वाक्यं सर्वलोकपितामहम्

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும், தவத்தின் நிதியான தைத்யேந்திரன் எழுந்து, கைகூப்பி, எல்லா உலகங்களின் பிதாமகன் (பிரம்மா) முன் இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தான்.

Verse 35

वज्रांग उवाच । आसुरो मास्तु मे भावः संतु लोका ममाक्षयाः । तपस्यभिरतिर्मेऽस्तु शरीरस्यास्य वर्तनम्

வஜ்ராங்கன் கூறினான்—என்னுள் அசுரப் பண்பு இல்லாமல் போகட்டும்; என் உலகங்கள் அழியாதவையாக இருக்கட்டும். தவத்தில் எனக்கு பேரின்ப ஈடுபாடு உண்டாகட்டும்; இந்த உடல் நீண்ட காலம் நிலைத்திருக்கட்டும்.

Verse 36

एवमस्त्विति तं देवो जगाम स्वकमालयम् । वज्रांगोपि समाप्ते तु तपसि स्थिरसंयमः

“ஏவமஸ்து” என்று தேவன் கூறி தன் சொந்த தாமத்திற்குச் சென்றான். வஜ்ராங்கனும் தவம் நிறைவுற்றபின் உறுதியான சுயக்கட்டுப்பாட்டில் நிலைத்திருந்தான்.

Verse 37

संगंतुमिच्छन्स्वां भार्यां न ददर्शाश्रमे स्वके । क्षुधाविष्टः स शैलस्य गहनं प्रविवेश ह

தன் மனைவியைச் சந்திக்க விரும்பி தன் ஆசிரமத்தில் தேடியும் அவளை காணவில்லை. பசியால் வாடி, அவன் மலையின் அடர்ந்த கானகப் பகுதிக்குள் நுழைந்தான்.

Verse 38

आदातुं फलमूलानि स च तस्मिन्व्यलोकयत् । रुदन्तीं स्वां प्रियां दीनां तरुप्रच्छादिताननाम्

கனி-கிழங்குகளைச் சேகரிக்கச் சென்ற அவன் அங்கே தன் பிரியையை கண்டான்—துயருற்று அழுதவளாய், மரங்களின் மறைவில் முகம் ஒளித்தவளாய்.

Verse 39

तां विलोक्य ततो दैत्यः प्रोवाच परिसांत्वयन् । वज्रांग उवाच । केन तेऽपकृतं भद्रे यमलोकं यियासुना

அவளைப் பார்த்ததும் தைத்யன் ஆறுதல் கூறி பேசினான். வஜ்ராங்கன் சொன்னான்—“பத்ரே, யார் உனக்கு தீங்கு செய்தார்? நீ யமலோகத்திற்குச் செல்ல விரும்புகிறாயா?”

Verse 40

कं वा कामं प्रयच्छामि शीघ्रं प्रब्रूहि मानिनि । वरांग्युवाच । त्रासितास्म्यपविद्धास्मि ताडिता पीडितास्मि च

“எந்த விருப்பத்தை நான் அளிப்பேன்? விரைவாகச் சொல், மானினி.” வராங்கி கூறினாள்—“நான் அச்சுறுத்தப்பட்டேன், தள்ளப்பட்டேன், அடிக்கப்பட்டேன், துன்புறுத்தப்பட்டேன்.”

Verse 41

रौद्रेण देवराजेन नष्टनाथेव भूरिशः । दुःखस्यांतमपश्यंती प्राणांस्त्यक्तुं व्यवस्थिता

தேவராஜனின் கடும் துன்புறுத்தலால் அவள் ஆதரவற்றவள்போல் ஆனாள். தன் துயரத்திற்கு முடிவு காணாது உயிரைத் துறக்கத் தீர்மானித்தாள்.

Verse 42

पुत्रं मे तारकं देहि तस्माद्दुःखमहार्णवात् । एवमुक्तस्तु दैत्येंद्रः कोपव्याकुललोचनः

“எனக்கு தாரகன் என்ற மகனை அருள்வாயாக; அப்பொழுது இந்தத் துயரப் பெருங்கடலிலிருந்து நான் விடுபடுவேன்.” என்று கூற, தைத்தியேந்திரனின் கண்கள் கோபத்தால் நடுங்கின.

Verse 43

शक्तोपि देवराजस्य प्रतिकर्तुं महासुरः । तप एव पुनश्चर्तुं व्यवस्यत महाबलः

தேவராஜனை எதிர்த்து பழிவாங்க வல்லவனாக இருந்தும், அந்த மகாபல மஹாசுரன் மீண்டும் தவமே செய்யத் தீர்மானித்தான்.

Verse 44

ज्ञात्वा तस्य तु संकल्पं ब्रह्मा क्रूरतरं पुनः । आजगाम त्वरायुक्तो यत्रासौ दितिनंदनः

அவனுடைய எண்ணத்தை அறிந்து, பிரம்மா மேலும் கடுமையடைந்து, விரைவாக திதியின் அந்த மகன் இருந்த இடத்திற்குச் சென்றார்.

Verse 45

ब्रह्मोवाच । किमर्थं पुत्र भूयस्त्वं कर्तुं नियममुद्यतः । तदहं ते पुनर्दद्मि कांक्षितं पुत्रमोजसा

பிரம்மா கூறினார்—“மகனே, நீ மீண்டும் ஏன் நியமவிரதம் செய்யத் தயாராகிறாய்? ஆகையால் என் வல்லமையால் நீ விரும்பிய மகனை மீண்டும் உனக்குத் தருகிறேன்.”

Verse 46

वज्रांग उवाच । उत्थितेन मया दृष्टा समाधानात्त्वदाज्ञया । त्रासितेंद्रेण मामाह सा वरांगी सुतार्थिनी

வஜ்ராங்கன் கூறினான்—உன் ஆணையால் சமாதியிலிருந்து எழுந்து நான் அவளை கண்டேன். இந்திரனால் அச்சுறுத்தப்பட்ட அந்த அழகிய அங்கங்களையுடைய, புதல்வனை நாடிய பெண் என்னிடம் பேசினாள்.

Verse 47

पुत्रं मे तारकं देहि तुष्टो मे त्वं पितामह । ब्रह्मोवाच । अलं ते तपसा वीर मा क्लेशे दुस्तरे विश

“எனக்கு ‘தாரக’ என்ற பெயருடைய புதல்வனை அருள்வாயாக; பிதாமக பிரம்மா, நீ என்மேல் திருப்தியடைந்துள்ளாய்.” பிரம்மா கூறினார்—“வீரனே, உன் தவம் போதும்; தாங்க இயலாத துன்பத்தில் புகாதே.”

Verse 48

पुत्रस्तु तारको नाम भविष्यति महाबलः । देवसीमंतिनीनां तु धम्मिल्लक विमोक्षकः

‘தாரக’ என்ற பெயருடைய புதல்வன் பிறப்பான்; அவன் மிகுந்த வலிமையுடையவன். மேலும் தேவஸ்திரீகளின் பின்னிய கூந்தல் முடிச்சு (தம்மில்லக) அவிழ்ப்பவனாக இருப்பான்.

Verse 49

इत्युक्तो दैत्यनाथस्तु प्रणम्य प्रपितामहम् । गत्वा तां नंदयामास महिषीं कर्शितांतराम्

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் தைத்தியர்களின் தலைவன் தன் பரபிதாமகனை வணங்கி, பின்னர் உள்ளம் துயரால் சோர்ந்திருந்த அந்த அரசியைக் களிப்புறச் செய்தான்.

Verse 50

तौ दंपती कृतार्थौ तु जग्मतुः स्वाश्रमं तदा । आहितं तु तदा गर्भं वरांगी वरवर्णिनी

அப்போது அந்த தம்பதியர் தங்கள் நோக்கம் நிறைவேறி தம் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றனர். அதே வேளையில் அழகிய அங்கங்களும் இனிய நிறமும் உடைய அவள் கருவுற்றாள்.

Verse 51

पूर्णं वर्षसहस्रं तु दधारोदर एव हि । ततो वर्षसहस्रांते वरांगी सा प्रसूयत

அவள் முழு ஆயிரம் ஆண்டுகள் கருவை வயிற்றில் தாங்கினாள். பின்னர் அந்த ஆயிரம் ஆண்டுகளின் முடிவில் அழகிய அங்கங்களுடைய அவள் மகனைப் பெற்றாள்.

Verse 52

जायमाने तु दैत्ये तु तस्मिन्लोकभयंकरे । चचाल सर्वा पृथिवी प्रोद्भूताश्च महार्णवाः

உலகங்களுக்கு அச்சமூட்டும் அந்த தைத்யன் பிறக்கும்போது, முழு பூமியும் நடுங்கியது; பேர்கடல்கள் கொந்தளித்து எழுந்தன.

Verse 53

चेलुर्धराधराश्चापि ववुर्वाताश्च भीषणाः । जेपुर्जप्यं मुनिवरा नेदुर्व्यालमृगा अपि

மலைகளும் அசைந்தன; பயங்கரக் காற்றுகள் வீசின. முனிவரர்கள் ஜபிக்கத்தக்க மந்திரத்தைத் தொடர்ந்து ஜபித்தனர்; பாம்புகளும் வனவிலங்குகளும் கூட அலறின.

Verse 54

जहौ कांतिश्चंद्रसूर्यौ नीहारच्छादिता दिशः । जाते महासुरे तस्मिन्सर्वे चापि महासुराः

சந்திரனும் சூரியனும் தங்கள் ஒளியை இழந்தன; திசைகள் பனிமூட்டத்தால் மறைந்தன. அந்த மஹாசுரன் பிறந்தவுடன் எல்லா வலிமைமிக்க அசுரர்களும் கூட ஒன்று சேர்ந்தனர்.

Verse 55

आजग्मुर्हर्षितास्तत्र तथा चासुरयोषितः । जगुर्हर्षसमाविष्टा ननृतुश्चाप्सरोगणाः

அங்கே மகிழ்ச்சியுடன் அசுரர்களின் மனைவியரும் வந்தடைந்தனர். ஆனந்தத்தில் மூழ்கி அவர்கள் பாடினர்; அப்சரைகளின் கூட்டமும் நடனமாடியது.

Verse 56

ततो महोत्सवे जाते दानवानां महाद्युते । विषण्णमनसो देवाः सहेंद्रा अभवंस्तदा

அப்போது தானவர்களின் மகோৎসவம் நிகழ்ந்தபோது, ஓ மஹாதேஜஸ்வியே, இந்திரனுடன் கூடிய தேவர்கள் மனம் தளர்ந்து மிகுந்த துயருற்றனர்।

Verse 57

वरांगी तु सुतं दृष्ट्वा हर्षेणापूरिता तदा । बहुमेने च दैत्येंद्रो विजातं तं तदा तया

அப்போது வராங்கி தன் மகனைப் பார்த்தவுடன் பேரானந்தத்தில் நிறைந்தாள்; தைத்தியர்களின் தலைவனும் அவளால் பெற்ற அந்தக் குழந்தையை மிகுந்த மதிப்புடன் போற்றினான்।

Verse 58

जातमात्रस्तु दैत्येंद्रस्तारकश्चोग्रविक्रमः । अभिषिक्तो सुरैर्मुख्यैः कुजंभमहिषादिभिः

பிறந்த உடனே உக்கிரப் பராக்கிரமம் கொண்ட தைத்தியேந்திரன் தாரகன், குஜம்ப, மஹிஷ முதலிய முதன்மையோரால் அபிஷேகம் செய்து அரசனாக்கப்பட்டான்।

Verse 59

सर्वासुरमहाराज्ये पृथिवीतुलनक्षमे । स तु प्राप्तमहाराज्यस्तारको नृपसत्तम

அனைத்து அசுரர்களின் பேரரசில்—பூமியையே ஒப்பிடத் தக்க வல்லமை கொண்ட அந்த ஆட்சியில்—ஓ அரசர்களில் சிறந்தவரே, தாரகன் மாபெரும் அரசாட்சியைப் பெற்றான்।

Verse 60

उवाच दानवश्रेष्ठो युक्तियुक्तमिदं वचः । तारक उवाच । शृणुध्वमसुराः सर्वे वाक्यं मम महाबलाः

தானவர்களில் சிறந்தவன் இவ்வாறு நியாயமிகு சொற்களை உரைத்தான். தாரகன் கூறினான்—ஓ மஹாபலமுடைய அசுரர்களே, நீங்கள் அனைவரும் என் வார்த்தையை கேளுங்கள்।

Verse 61

वंशक्षयकरा देवाः सर्वेषामेव दानवाः । अस्माकं जातिधर्मेण विरूढं वैरमक्षयम्

தேவர்களே எங்கள் வம்சத்தை அழிப்பவர்கள்—அனைத்து தானவர்களுக்கும் அதுவே. எங்கள் ஜாதி-தர்ம விதியால் எங்களிடையே அழியாத பகை வளர்ந்தது.

Verse 62

वयं तपश्चरिष्यामः सुराणां निग्रहाय तु । स्वबाहुबलमाश्रित्य सर्व एव न संशयः

தேவர்களை அடக்குவதற்காக நாம் தவம் செய்வோம். நம் சொந்த புஜபலத்தை நம்பி நாம் அனைவரும் செய்வோம்—சந்தேகம் இல்லை.

Verse 63

तच्छ्रुत्वा संमतं कृत्वा पारियात्रं ययौ गिरिं । निराहारः पंचतपाः पत्रभुग्वारिभोजनः

அதை கேட்டுத் தன் சம்மதம் அளித்து பாரியாத்ர மலைக்குச் சென்றான். கடுந்தவத்தில் நிராஹாரமாக இருந்து—இலைகளை உண்டு, நீரையே உணவாகக் கொண்டான்.

Verse 64

शतंशतं समानां तु तपांस्येतान्यथाकरोत् । एवं तु कर्शिते देहे तपोराशित्वमागते

நூறு நூறு ஆண்டுகள் அவன் இத்தவங்களை முறையாகச் செய்தான். இவ்வாறு உடல் இளைத்தபின் அவன் தவவலிமையின் பேர்நிதியாக ஆனான்.

Verse 65

ब्रह्मागत्याह दैत्येंद्रं वरं वरय सुव्रत । स वव्रे सर्वभूतेभ्यो न मे मृत्युर्भवेदिति

அப்போது பிரம்மா வந்து தைத்யேந்திரனிடம் கூறினார்—“நல்ல விரதனே, வரம் கேள்.” அவன் கேட்டான்—“எந்த உயிரினத்தாலும் எனக்கு மரணம் வராதிருக்கட்டும்.”

Verse 66

तमुवाच ततो ब्रह्मा देहिनां मरणं ध्रुवम् । यतस्ततोपि वरय मृत्युं यस्मान्न शंकसे

அப்போது பிரம்மா அவனை நோக்கி கூறினார்—உடல் கொண்ட உயிர்களுக்கு மரணம் நிச்சயம். ஆகவே நீ அதற்கு அஞ்சாததால், வரமாக உன் மரணத்தைத் தேர்ந்தெடு.

Verse 67

ततः संचिंत्य दैत्येंद्रः शिशोर्वै सप्तवासरात् । वव्रे महासुरो मृत्युं मोहितो ह्यवलेपतः

பின்னர் சிந்தித்து, தைத்யர்களின் தலைவன்—அகந்தை மயக்கத்தில் ஆழ்ந்த அந்த மகாசுரன்—ஏழு நாட்களுக்குப் பின் அந்தக் குழந்தையின் கையால் மரணத்தை வரமாகத் தேர்ந்தான்.

Verse 68

जगामोमित्युदाहृत्य ब्रह्मा दैत्यो निजं गृहम् । अथाह मंत्रिणस्तूर्णं बलं मे संप्रयुज्यताम्

‘ஓம், நான் புறப்படுகிறேன்’ என்று உச்சரித்து அந்த தைத்யன் தன் இல்லத்திற்குச் சென்றான். பின்னர் அமைச்சர்களிடம்—‘என் படையை விரைவில் திரட்டுங்கள்’ என்றான்.

Verse 69

यदि वो मत्प्रियं कार्यं निग्राह्याः सुरसत्तमाः । निगृहीतेषु मे प्रीतिर्जायते चातुलाऽसुराः

நீங்கள் எனக்கு உகந்த செயலைச் செய்ய விரும்பினால், தேவர்களில் சிறந்தவர்களே, அசுரர்களை அடக்குங்கள். அவர்கள் அடக்கப்பட்டால் எனக்குள் அளவற்ற மகிழ்ச்சி எழுகிறது.

Verse 70

तारकस्य वचः श्रुत्वा ग्रसनो नाम दानवः । सेनानीर्दैत्यराजस्य सज्जं चक्रे बलं च तत्

தாரகனின் சொற்களைக் கேட்டு, ‘கிரசன’ என்ற தானவன்—தைத்யராஜாவின் சேனாதிபதி—அந்தப் படையைப் போருக்கு ஆயத்தப்படுத்தினான்.

Verse 71

आहत्य भेरीं गंभीरां दैत्यानाहूय सत्वरः । दशकोटीश्वरा दैत्या दैत्यानां चंडविक्रमाः

ஆழ்ந்த ஒலியுடைய போர்முரசை அடித்து, அவன் விரைந்து தைத்தியர்களை அழைத்தான். அவர்கள் பத்துக் கோடி ஆண்டவர்கள்; தைத்தியர்களில் மிகக் கடும் வீரமுடைய தைத்தியர்கள்.

Verse 72

तेषामग्रेसरो जंभः कुजंभोनंतरोऽसुरः । महिषः कुंजरो मेघः कालनेमिर्निमिस्तथा

அவர்களில் முதன்மையானவன் ஜம்பன்; அடுத்ததாக குஜம்பன் என்னும் அசுரன். மேலும் மகிஷன், குஞ்ஜரன், மேகன், காலநேமி, நிமி ஆகியோரும் இருந்தனர்.

Verse 73

मंथनो जंभकः शुम्भो दैत्येंद्रा दशनायकाः । अन्ये च शतशस्तत्र पृथिवीतुलनक्षमाः

மந்தனன், ஜம்பகன், சும்பன்—இவர்கள் தைத்தியேந்திரர்கள்; மொத்தம் பத்து தலைவர்கள். மேலும் அங்கே நூற்றுக்கணக்கானோர், வலிமையில் பூமியுடன் ஒப்பிடத்தக்கவர்கள் இருந்தனர்.

Verse 74

गरुडानां सहस्रेण चक्राष्टकविभूषितः । सकूबरपरीवारश्चतुर्योजनविस्तृतः

ஆயிரம் கருடர்களுடன், எட்டு சக்கரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, கூபரர் பரிவாரத்துடன் சேர்ந்து அது நான்கு யோஜனை பரப்பளவு கொண்டதாக இருந்தது.

Verse 75

स्यंदनस्तारकस्यासीत्व्याघ्रसिंहखरार्वभिः । युक्ता रथास्तु ग्रसन जंभकौ जंभकुंभिनां

தாரகனின் ச்யந்தனம் (ரதம்) புலிகள், சிங்கங்கள், கழுதைகள், ஒட்டகங்கள் ஆகியவற்றால் இணைக்கப்பட்டிருந்தது. ஜம்பன், கும்பன் தைத்தியருக்கோ ‘கிரசன’ ‘ஜம்பக’ எனும் (வாகன) பெயர்களால் இணைக்கப்பட்ட ரதங்கள் இருந்தன.

Verse 76

मेघस्य द्वीपिभिर्युक्तः कूष्मांडैः कालनेमिनः । पर्वताभश्चतुर्दंष्ट्रो निमेश्चैव महागजः

மேகன் சிறுத்தைகளுடன் கூடியவன்; காலநேமி கூஷ்மாண்டக் கணங்களுடன் இணைந்தவன். சதுர்தம்ஷ்ட்ரன் மலைபோன்ற உருவன்; நிமேஷன் உண்மையிலே மகாகஜம்.

Verse 77

शतहस्ततुरंगस्थो मंथनो नाम दैत्यराट् । जंभकस्तूष्ट्रमारूढो गिरींद्राभं महाबलः

சதஹஸ்த-துரங்கத்தின் மேல் ஏறிய மந்தனன் என்னும் தைத்யராஜன் இருந்தான். ஜம்பகன்—மிகுந்த வலிமையுடன், மலைமன்னன் போல்—ஒட்டகத்தின் மேல் ஏறியிருந்தான்.

Verse 78

शुंभो मेषं समारूढोऽन्येप्येवं चित्रवाहनाः । प्रचंडाश्चित्रवर्माणः कुंडलोष्णीषभूषिताः

சும்பன் ஆட்டின் மேல் ஏறினான்; மற்றவர்களும் அதுபோல வியத்தகு வாகனங்களில் ஏறினர். அவர்கள் கொடுமையானோர், வண்ணமயக் கவசம் அணிந்தோர், காதணியும் உஷ்ணீஷமும் பூண்டோர்.

Verse 79

तद्बलं दैत्यसिंहस्य भीमरूपं व्यजायत । प्रमत्तमत्तमातंगतुरंगरथसंकुलम्

அப்போது தைத்யசிங்கனான அவனுடைய படை பயங்கர வடிவில் வெளிப்பட்டது—வெறிகொண்ட, மதமுற்ற யானைகள், குதிரைகள், தேர்கள் நிறைந்ததாக இருந்தது.

Verse 80

प्रतस्थेऽमरयुद्धाय बहुपत्तिपताकिकम् । एतस्मिन्नंतरे वायुर्देवदूतोऽसुरालये

அவன் அமரர்களுடன் போர் செய்யப் புறப்பட்டான்—பல படைகளும் கொடிகளும் பதாகைகளும் கொண்டதாக. இந்நேரத்தில் தேவதூதன் வாயு அசுரர்களின் இல்லத்துக்கு வந்தடைந்தான்.

Verse 81

दृष्ट्वा तद्दानवबलं जगामेंद्रस्य शंसितुं । स गत्वा तु सभां दिव्यां महेंद्रस्य महात्मनः

அந்த தானவர்களின் படையைப் பார்த்தவுடன், அதை இந்திரனுக்கு அறிவிக்கச் சென்றான். சென்று மகாத்மா மகேந்திரன் (இந்திரன்) உடைய தெய்வீக சபையில் நுழைந்தான்.

Verse 82

शशंस मध्ये देवानां तत्कार्यं समुपस्थितम् । तच्छ्रुत्वा देवराजस्तु निमीलितविलोचनः

தேவர்களின் நடுவில், வேண்டிய காரியம் இப்போது முன்வந்தது என்று அவன் அறிவித்தான். அதை கேட்ட தேவராஜன் (இந்திரன்) கண்களை மூடிக் கொண்டான்.

Verse 83

बृहस्पतिमुवाचेदं वाक्यं काले महाभुजः । इंद्र उवाच । संप्राप्नोति विमर्दोयं देवानां दानवैः सह

அப்போது காலத்திற்கேற்றவாறு வலிமைமிக்க கரங்களையுடைய இந்திரன் பிரகஸ்பதியிடம் கூறினான்— “தேவர்கள் மற்றும் தானவர்கள் இடையேயான இந்த மோதல் இப்போது நெருங்கிவிட்டது.”

Verse 84

कार्यं किमत्र तद्ब्रूहि नीत्युपायोपबृंहितम् । एतच्छ्रुत्वा तु वचनं महेंद्रस्य गिरां पतिः

“இங்கே செய்ய வேண்டியது என்ன? நெறியும் உபாயங்களும் துணையாகக் கூறு.” மகேந்திரன் (இந்திரன்) சொன்ன இவ்வார்த்தைகளை கேட்ட வாக்கின் தலைவர் (பிரகஸ்பதி) …

Verse 85

इत्युवाच महाभागो बृहस्पतिरुदारधीः । बृहस्पतिरुवाच । सामपूर्वा श्रुता नीतिश्चतुरंगापताकिनी

இவ்வாறு உயர்ந்த அறிவுடைய மகாபாகன் பிரகஸ்பதி உரைத்தான். பிரகஸ்பதி கூறினான்— “சாமம் முன்நின்ற அரசநெறியை நான் கேட்டுள்ளேன்; அது கொடியுடன் கூடிய நான்கு அங்கப் படைபோல் ஒழுங்கமைந்தது.”

Verse 86

जिगीषतां सुरश्रेष्ठ स्थितिरेषा सनातनी । सामभेदस्तथा दानं दंडश्चांगचतुष्टयम्

தேவர்களில் சிறந்தவரே! வெற்றியை நாடுவோர்க்கு இது சனாதன நெறி—சாமம், பேதம், தானம், தண்டம்; இவையே நான்கு அங்க உபாயங்கள்.

Verse 87

न सांत्वगोचरे लुब्धानभेद्यास्त्वेकधर्मिणः । न दानमत्त्र संसिद्ध्यै प्रसह्यैवापहारिणाम्

பேராசையுடையோர் சமாதானத்தால் வசப்படார்; ஒரே சுயநல வழியில் நிலைத்தோர் பேதத்தாலும் திரும்பார். வலுக்கட்டாயமாகப் பறிப்போர்க்கு தானமும் வெற்றி தராது.

Verse 88

एकोभ्युपायो दंडोऽत्र भवतां यदि रोचते । एवमुक्तः सहस्राक्ष एवमेतदुवाच ह

உங்களுக்கு விருப்பமாயின், இங்கே ஒரே வழி—தண்டமே. இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது, சஹஸ்ராக்ஷன் (இந்திரன்) இதே வார்த்தையைச் சொன்னான்.

Verse 89

कर्त्तव्यतां च संचिंत्य प्रोवाचामरसंसदि । इंद्र उवाच । अवधानेन मे वाचं शृणुध्वं नाकवासिनः

செய்ய வேண்டியது என்ன என்று சிந்தித்து, அவர் தேவர் சபையில் உரைத்தார். இந்திரன் கூறினான்: வானுலக வாசிகளே, என் சொற்களை கவனத்துடன் கேளுங்கள்.

Verse 90

भवंतो यज्ञभोक्तारो दिव्यात्मानो हि सान्वयाः । स्वे महिम्नि स्थिता नित्यं जगतः पालने रताः

நீங்கள் யாகங்களின் போக்தர்கள்—தெய்வீக ஆத்மாவுடையோர், தத்தம் குல மரபுடன் கூடியோர். தம் மகிமையில் நித்தம் நிலைத்து, உலகப் பாதுகாப்பில் எப்போதும் ஈடுபட்டுள்ளீர்.

Verse 91

क्रियतां समरोद्योगः सैन्यं संयोज्यतां मम । आह्रियंतां च शस्त्राणि पूज्यंतां शस्त्रदेवताः

போருக்கான ஆயத்தம் செய்யப்படுக; என் சேனை ஒன்று சேர்க்கப்படுக. ஆயுதங்கள் கொண்டு வரப்படுக; ஆயுதங்களின் அதிஷ்டாத்ரி தேவதைகள் பூஜிக்கப்படுக.

Verse 92

वाहनानि विमानानि योजयद्ध्वं ममेश्वराः । यमं सेनापतिं कृत्वा शीघ्रमेव दिवौकसः

ஓ தேவேஸ்வரர்களே, என் வாகனங்களையும் விமானங்களையும் இணைக்கவும். யமனை சேனாபதியாக நியமித்து, ஓ விண்ணுலக வாசிகளே, விரைவில் புறப்படுங்கள்.

Verse 93

इत्युक्तास्समनह्यंत देवानां ये प्रधानतः । वाजिनामयुतेनाजौ हेमघंटा परिष्कृतम्

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் தேவர்களில் முதன்மையோர் ஆயத்தமடைந்தனர். போர்க்களத்தில் பத்தாயிரம் குதிரைகள் பொன் மணிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு அணிவகுத்தன.

Verse 94

नानाश्चर्यगुणोपेतं संप्राप्तं देवदानवैः । रथं मातलिना युक्तं देवराजस्य दुर्जयम्

பல அதிசய குணங்களால் நிறைந்த, தேவரும் தானவரும் கொண்டு வந்த தேவராஜ இந்திரனின் ரதம் வந்தடைந்தது—மாதலி இணைத்த, வெல்ல முடியாத அஜேய ரதம்.

Verse 95

यमो महिषमास्थाय सेनाग्रे समवर्त्तत । चंडकिंकरवृंदेन सर्वतः परिवारितः

யமன் எருமை மீது ஏறி சேனையின் முன்னணியில் நிலை கொண்டான். அவன் நாலாபுறமும் கொடிய கிங்கரர்களின் கூட்டத்தால் சூழப்பட்டிருந்தான்.

Verse 96

कल्पकालोद्गतज्वाला पूरितोम्बरगोचरः । हुताशनस्त्वजारूढः शक्तिहस्तो व्यवस्थितः

கல்பாந்தத்தில் எழும் தீஜ்வாலைகள் ஆகாயவெளியெங்கும் நிரம்பச் செய்து, ஹுதாசனனாகிய அக்னிதேவன் ஆட்டின் மேல் ஏறி, கையில் சக்தியைத் தாங்கி, நிலைபெற்று நின்றான்।

Verse 97

पवनोऽङकुशहस्तश्च विस्तारित महाजवः । भुजगेंद्रसमारूढो जलेशो भगवान्स्वयम्

கையில் அங்குசம் தாங்கி, பேர்வேகமுடைய பவனன், புஜகேந்திரன் மீது ஏறி இருந்தான்; அவனே தானே பகவான் ஜலேசன்—நீரின் அதிபதி—ஆக விளங்கினான்।

Verse 98

नरयुक्ते रथे देवो राक्षसेशो वियच्चरः । तीक्ष्णखड्गयुतो भीमः समरे समवस्थितः

மனிதர்கள் இழுக்கும் தேரில், ஆகாயத்தில் உலாவும் ராக்ஷசேசன், கூரிய வாளுடன், பயங்கர வடிவம் கொண்டு, போரில் தயாராய் நின்றான்।

Verse 99

महासिंहरथे देवो धनाध्यक्षो गदायुधः । चंद्रादित्यावश्विनौ च चतुरंगबलान्विताः

மகாசிங்கத் தேரில், கதாயுதம் தாங்கிய தனாதிபதி தேவன் அமர்ந்திருந்தான்; மேலும் சந்திரன், ஆதித்யன், அஸ்வினிக் குமாரர்களும் நான்கு அங்கப் படையுடன் உடனிருந்தனர்।

Verse 100

सेनान्यो देवराजस्य दुर्जया भुवनत्रये । कोटयस्तास्त्रयस्त्रिंशद्देवदेवनिकायिनाम्

தேவராஜன் இந்திரனின் சேனாதிபதிகள் மூவுலகிலும் வெல்லரியவர்கள்; தேவர்களின் பல நிகாயங்களுக்குரிய அந்தப் படைகள் முப்பத்துமூன்று கோடி என எண்ணப்பட்டன।

Verse 101

हिमाचलाभे सितचारुचामरे सुवर्णपद्मामलसुंदरस्रजि । कृताभिरामो ज्वलकुंकुमांकुरे कपोललीलालिकदंबसंकुले

அவன் இமாசலம்போல் வெண்மையாக ஒளிர்ந்து, கையில் அழகிய வெள்ளைச் சாமரத்தைத் தாங்கினான். பொன்னிறத் தாமரைகளால் ஆன தூய அழகிய மாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, கன்னங்களில் ஜ்வலிக்கும் குங்குமச் சின்னங்களுடன், அந்த மணத்தால் ஈர்க்கப்பட்ட விளையாடும் தேனீக் கூட்டங்களால் சூழ்ந்து பிரகாசித்தான்।

Verse 102

स्थितस्तदैरावणनाम कुंजरे महामनाश्चित्रविभूषणांबरः । विशालवज्रः सुवितानभूषितः प्रकीर्णकेयूरभुजंगमंडलः

அப்போது அவன் ஐராவதன் என்னும் யானை அரசன் மீது நின்றான்—மகத்தான மனத்துடன், வியத்தகு ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஆடைகளை அணிந்தவன். கையில் பெரும் வஜ்ரம்; மேலே அழகிய விதானம் (மண்டபச் சாயை) பொலிந்தது; தோள்களில் சிதறிய கேயூரங்களும் பாம்புபோன்ற ஆபரண வளையங்களும் அவனைச் சூழ அலங்கரித்தன।

Verse 103

सहस्रदृग्वंदितपादपल्लवस्त्रिविष्टपे शोभत पाकशासनः । तुरंग मातंग कुलौघसंकुला सितातपत्त्रद्ध्वजशालिनी च

திரிவிஷ்டபத்தில் (சுவர்க்கத்தில்) பாகசாசனன் இந்திரன் ஒளிர்ந்தான்—சஹஸ்ரநேத்ரனால் வணங்கப்பட்ட அவன் பாதத் தாமரைகள். அவனைச் சுற்றி குதிரை, யானை கூட்டங்கள் பெருகி இருந்தன; வெண்சத்திரங்களும் கொடிகளும் அந்தக் காட்சியை அலங்கரித்தன।

Verse 104

बभूव सा दुर्जयपत्तिसंतता विभाति नानायुधयोधदुस्तरा । ततोश्विनौ च मरुतः ससाध्याः सपुरंदराः

அப்போது வெல்ல இயலாத படைகளின் தொடர்ச்சி தோன்றியது—பலவகை ஆயுதம் தாங்கிய வீரர்களால் நிரம்பி, எதிர்க்க முடியாததாகவும் ஒளிவீசுவதாகவும் இருந்தது. அதன் பின் அச்வினி இரட்டையர், மருதர்கள், சாத்யர்கள் மற்றும் புரந்தரன் (இந்திரன்) வெளிப்பட்டனர்।

Verse 105

यक्षराक्षसगंधर्वा दिव्य नानास्त्रपाणयः । जघ्नुर्दैत्येश्वरं सर्वे संभूय तु महाबलाः

யக்ஷர்கள், ராக்ஷசர்கள், கந்தர்வர்கள்—தெய்வீகமான பலவகை ஆயுதங்களைத் தாங்கி—அனைத்து மகாபலிகளும் ஒன்றுகூடி தைத்தியர்களின் அரசனை வதம் செய்தனர்।

Verse 106

न चैवास्त्राण्यसज्जंत गात्रे वज्राचलोपमे । अथो रथादवप्लुत्य तारको दानवाधिपः

வஜ்ரமலை போன்ற அவன் உடலில் ஆயுதங்கள் சிறிதும் பதியவில்லை. அப்போது தானவர்களின் அதிபதி தாரகன் தேரிலிருந்து தாவி இறங்கினான்.

Verse 107

जघान कोटिशो देवान्करपार्ष्णिभिरेव च । हतशेषाणि सैन्यानि देवानां विप्र दुद्रुवुः

அவன் கைகளின் குதிகால்களாலேயே கோடிக்கணக்கான தேவர்களை வீழ்த்தினான். ஓ பிராமணரே, கொலையிலிருந்து மீந்த தேவர்களின் படைகள் அஞ்சி ஓடின.

Verse 108

दिशो भीतानि संत्यज्य रणोपकरणानि च । दृष्ट्वा तान्विद्रुतान्देवांस्तारको वाक्यमब्रवीत्

எல்லாத் திசைகளிலும் அஞ்சி ஓடி, போர்க்கருவிகளைத் துறந்த தேவர்களைப் பார்த்துத் தாரகன் இவ்வாறு கூறினான்.

Verse 109

मा वधिष्ठ सुरान्दैत्या वज्रांगाय च मंदिरे । शीघ्रमानीय दर्श्यंतां बद्धान्पश्यत्वयं सुरान्

“ஓ தைத்தியர்களே, வஜ்ராங்கனின் ஆலயத்தில் தேவர்களை கொல்லாதீர்கள். அவர்களை விரைவில் கட்டி கொண்டு வந்து காட்டுங்கள்—வஜ்ராங்கன் கட்டப்பட்ட தேவர்களைப் பார்க்கட்டும்.”

Verse 110

लोकपालांस्ततो दैत्यो बद्ध्वा चेंद्रमुखान्रणे । सरुद्रान्सुदृढैः पाशैः पशुपालः पशूनिव

அப்போது அந்த தைத்தியன் போர்க்களத்தில் இந்திரன் முதலிய லோகபாலர்களை கட்டினான்; மேலும் மிக உறுதியான கயிறுகளால் ருத்ரர்களையும், மாட்டுக்காரன் மிருகங்களை கட்டுவது போல, கட்டிவைத்தான்.

Verse 111

स भूयो रथमास्थाय जगाम स्वकमालयं । सिद्धगंधर्वसंघुष्टं विपुलाचलमस्तकम्

பின்னர் அவர் மீண்டும் தேரில் ஏறி தமது சொந்த தாமத்திற்குச் சென்றார்—விரிந்த மலைச்சிகரத்தில், சித்தர் மற்றும் கந்தர்வர் குரல்கள் முழங்கும் இடத்தில்।