Adhyaya 36

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । ततो देवाः प्रयातास्ते विमानैर्बहुभिस्तदा । रामोप्यनुजगामाशु कुंभयोनेस्तपोवनम्

புலஸ்த்யர் கூறினார்—அப்போது அந்த தேவர்கள் பல விமானங்களில் புறப்பட்டனர்; ராமனும் விரைவாக கும்பயோனி (அகஸ்த்யர்) அவர்களின் தவவனத்தைத் தொடர்ந்து சென்றான்.

Verse 2

उक्तं भगवता तेन भूयोप्यागमनं क्रियाः । पूर्वमेव सभायां च यो मां द्रष्टुं समागतः

அந்த பகவான் மீண்டும் வருவதற்கான விதிகளையும் கிரியைகளையும் உரைத்தார். மேலும் முன்பே சபையில் என்னை தரிசிக்க வந்தவன்—

Verse 3

तदहं देवतादेशात्तत्कार्यार्थे महामुनिं । पश्यामि तं मुनिं गत्वा देवदानवपूजितम्

ஆகவே தேவர்களின் ஆணையின்படி, அந்த காரியத்தை நிறைவேற்றுவதற்காக நான் மகாமுனியை தரிசிக்கச் சென்றேன். சென்று, தேவரும் தானவரும் போற்றும் அந்த முனிவரை நான் கண்டேன்.

Verse 4

उपदेशं च मे तुष्टः स्वयं दास्यति सत्तमः । दुःखी येन पुनर्मर्त्ये न भवामि कदाचन

என்னிடம் மகிழ்ந்த அந்தச் சிறந்த சத்புருஷன் தானே எனக்கு உபதேசம் அளிப்பார்; அதனால் நான் மானிட உலகில் மீண்டும் எப்போதும் துயருறமாட்டேன்।

Verse 5

पिता दशरथो मह्यं कौसल्या जननी तथा । सूर्यवंशे समुत्पन्नस्तथाप्येवं सुदुःखितः

என் தந்தை தசரதன்; தாயும் கௌசல்யை. சூரியவம்சத்தில் பிறந்தாலும் நான் இவ்வாறு மிகுந்த துயரத்தில் ஆழ்ந்துள்ளேன்।

Verse 6

राज्यकाले वने वासो भार्यया चानुजेन च । हरणं चापि भार्याया रावणेन कृतं मम

அரசாட்சிக் காலத்தில் நான் மனைவியுடனும் இளைய சகோதரனுடனும் வனத்தில் வாழ்ந்தேன்; மேலும் ராவணன் என் மனைவியை அபகரித்தான்।

Verse 7

असहायेन तु मया तीर्त्वा सागरमुत्तमम् । रुद्ध्वा तु तां पुरीं सर्वां कृत्वा तस्य कुलक्षयम्

துணையின்றி நான் அந்தச் சிறந்த கடலைக் கடந்து, அந்த நகரமெங்கும் முற்றுகையிட்டு, அவன் குலத்தை அழித்தேன்।

Verse 8

दृष्टा सीता मया त्यक्ता देवानां तु पुरस्तदा । शुद्धां तां मां तथोचुस्ते मया सीता तथा गृहम्

தேவர்களின் முன்னிலையில் சீதை தூயவளெனத் தெளிந்தும் நான் அவளைத் துறந்தேன்; அப்போது அவர்கள் ‘அவள் தூயவள்’ என்றனர். இவ்வாறு சீதையையும் இல்லறத்தையும் நான் விலக்கினேன்।

Verse 9

समानीता प्रीतिमता लोकवाक्याद्विसर्जिता । वने वसति सा देवी पुरे चाहं वसामि वै

அன்புடையவரால் மீண்டும் அழைத்து வரப்பட்டவளாயினும், உலகின் பேச்சினால் மீண்டும் அனுப்பப்பட்டாள். அந்த தேவி வனத்தில் வாழ்கிறாள்; நான் நிச்சயமாக நகரத்தில் வாழ்கிறேன்.

Verse 10

जातोहमुत्तमे वंशे उत्तमोहं धनुष्मताम् । उत्तमं दुःखमापन्नो हृदयं नैव भिद्यते

நான் உயர்ந்த குலத்தில் பிறந்தவன்; வில்லாளர்களில் நான் முதன்மை. ஆயினும் மிகப் பெரும் துயரத்தில் அகப்பட்டும் என் இதயம் சிறிதும் உடையாது.

Verse 11

वज्रसारस्य सारेण धात्राहं निर्मितो ध्रुवम् । इदानीं ब्राह्मणादेशाद्भ्रमामि धरणीतले

உறுதியாக, படைப்பாளர் என்னை வைரத்தின் சாரச் சாரத்தால் உருவாக்கினார். இப்போது பிராமணரின் ஆணையால் நான் பூமித்தளத்தில் அலைகிறேன்.

Verse 12

तपः स्थितस्तु शूद्रोसौ मया पापो निपातितः । देववाक्यात्तु मे भूयः प्राणो मे हृदि संस्थितः

தவத்தில் இருந்த அந்த சூத்ரனை நான் பாவி எனக் கருதி வீழ்த்தினேன். ஆனால் தேவர்களின் வாக்கினால் என் உயிர் மீண்டும் திரும்பி இப்போது என் இதயத்தில் நிலைத்துள்ளது.

Verse 13

पश्यामि तं मुनिं वंद्यं जगतोस्य हिते रतम् । दृष्टेन मे तथा दुःखं नाशमेष्यति सत्वरम्

இந்த உலகின் நலனில் ஈடுபட்ட வணக்கத்திற்குரிய அந்த முனிவரை நான் காண்கிறேன். அவரை காணும் மட்டும் என் துயரம் விரைவில் நீங்கும்.

Verse 14

उदयेन सहस्रांशोर्हिमं यद्वद्विलीयते । तद्वन्मे दुःखसंप्राप्तिः सर्वथा नाशमेष्यति

ஆயிரக் கதிரோன் சூரியன் உதயமானால் பனி எவ்வாறு உருகுகிறதோ, அவ்வாறே என் துயர அனுபவமும் முற்றிலும் அழியும்.

Verse 15

दृष्ट्वा च देवान्संप्राप्तानगस्त्यो भगवानृषिः । अर्घ्यमादाय सुप्रीतः सर्वांस्तानभ्यपूजयत्

தேவர்கள் வந்தடைந்ததைப் பார்த்து பகவான் அகஸ்திய முனிவர் மிக மகிழ்ந்தார்; அர்க்யம் எடுத்துக் கொண்டு அவர்களையெல்லாம் முறையாகப் பூஜித்தார்.

Verse 16

ते तु गृह्य ततः पूजां संभाष्य च महामुनिं । जग्मुस्तेन तदा हृष्टा नाकपृष्ठं सहानुगाः

அவர்கள் அந்தப் பூஜையை ஏற்றுக் கொண்டு மகாமுனியுடன் உரையாடி, அப்போது மகிழ்ந்து தம் பரிவாரத்துடன் விண்ணுலகத்திற்குச் சென்றனர்.

Verse 17

गतेषु तेषु काकुत्स्थः पुष्पकादवरुह्य च । अभिवादयितुं प्राप्तः सोगस्त्यमृषिमुत्तमम्

அவர்கள் சென்ற பின் காகுத்ஸ்தன் (ராமன்) புஷ்பக விமானத்திலிருந்து இறங்கி, உத்தம முனிவர் அகஸ்தியருக்கு வணங்க வருகை தந்தான்.

Verse 18

राजोवाच । सुतो दशरथस्याहं भवंतमभिवादितुम् । आगतो वै मुनिश्रेष्ठ सौम्येनेक्षस्व चक्षुषा

அரசன் கூறினான்—நான் தசரதனின் புதல்வன்; முனிவருள் சிறந்தவரே, உமக்கு வணங்க வந்தேன். தயை செய்து மென்மையான பார்வையால் என்னை நோக்குங்கள்.

Verse 19

निर्धूतपापस्त्वां दृष्ट्वा भवामीह न संशयः । एतावदुक्त्वा स मुनिमभिवाद्य पुनः पुनः

உம்மைத் தரிசித்தவுடன் என் பாவங்கள் நீங்குகின்றன—இதில் ஐயமில்லை. இவ்வளவு சொல்லி அவன் அந்த முனிவரை மீண்டும் மீண்டும் வணங்கினான்.

Verse 20

कुशलं भृत्यवर्गस्य मृगाणां तनयस्य च । भगवद्दर्शनाकांक्षी शूद्रं हत्वा त्विहागतः

பணியாளர் கூட்டம் நலமா? மான்களும் உன் மகனும் நலமா? பகவான் தரிசன ஆசையால் நீ ஒரு சூத்ரனை கொன்று இங்கு வந்தாய்.

Verse 21

अगस्त्य उवाच । स्वागतं ते रघुश्रेष्ठ जगद्वंद्य सनातन । दर्शनात्तव काकुत्स्थ पूतोहं मुनिभिः सह

அகஸ்தியர் கூறினார்—ரகுகுலச் சிறந்தவனே, உலகம் வணங்கும் சனாதனனே, உமக்கு வரவேற்பு. காகுத்ஸ்தனே, உமது தரிசனத்தால் நான் முனிவர்களுடன் தூய்மையடைந்தேன்.

Verse 22

त्वत्कृते रघुशार्दूल गृहाणार्घं महाद्युते । स्वागतं नरशार्दूल दिष्ट्या प्राप्तोसि शत्रुहन्

ரகுசார்தூலனே, மஹாத்யுதியே, உமக்காக இவ்வர்க்யத்தை ஏற்றருள்வீர். நரசார்தூலனே, வரவேற்பு; சத்ருஹனே, நல்விதியால் நீர் இங்கு வந்தீர்.

Verse 23

त्वं हि नित्यं बहुमतो गुणैर्बहुभिरुत्तमैः । अतस्त्वं पूजनीयो वै मम नित्यं हृदिस्थितः

நீ பல உயர்ந்த நற்குணங்களால் எப்போதும் மிக மதிக்கப்படுபவன். ஆகவே நீ உண்மையிலே வணக்கத்திற்குரியவன்; என்றும் என் இதயத்தில் உறைகிறாய்.

Verse 24

सुरा हि कथयंति त्वां शूद्रघातिनमागतं । ब्राह्मणस्य च धर्मेण त्वया वै जीवितः सुतः

தேவர்கள் உம்மை இங்கு வந்த சூத்ரஹந்தன் எனக் கூறுகின்றனர்; ஆயினும் பிராமண தர்மத்தின்படி நீர் உமது புதல்வனை நிச்சயமாக மீண்டும் உயிர்ப்பித்தீர்।

Verse 25

उष्यतां चेह भगवः सकाशे मम राघव । प्रभाते पुष्पकेणासि गंतायोध्यां महामते

பகவான் ராகவா, என் அருகில் இங்கே தங்குவீராக. விடியற்காலையில், மகாமதியே, நீர் புஷ்பக விமானத்தில் அயோத்திக்குச் செல்வீர்।

Verse 26

इदं चाभरणं सौम्य सुकृतं विश्वकर्मणा । दिव्यं दिव्येनवपुषा दीप्यमानं स्वतेजसा

மென்மையானவரே, இந்த ஆபரணமும் விஸ்வகர்மனால் அழகுறச் செய்யப்பட்டது—தெய்வீகம், தெய்வீக வடிவம் உடையது, தன் ஒளியால் தானே பிரகாசிப்பது।

Verse 27

प्रतिगृह्णीष्व राजेन्द्र मत्प्रियं कुरु राघव । लब्धस्य हि पुनर्द्दाने सुमहत्फलमुच्यते

ராஜேந்திரா, ராகவா, இதை ஏற்றுக்கொண்டு எனக்கு இனிய செயலைச் செய்வீராக. ஏற்கெனவே பெற்றதை மீண்டும் தானம் செய்வது மிகப் பெரிய பலனைத் தரும் என்று சொல்லப்படுகிறது।

Verse 28

त्वं हि शक्तः परित्रातुं सेंद्रानपि सुरोत्तमान् । तस्मात्प्रदास्ये विधिवत्प्रतीच्छस्व नरर्षभ

நீர் இந்திரனுடன் கூடிய உயர்ந்த தேவர்களையும் காக்க வல்லவர். ஆகவே நான் விதிப்படி இதை அளிக்கிறேன்—மனுஷர்களில் சிறந்தவரே, முறையாக ஏற்றுக்கொள்வீராக।

Verse 29

अथोवाच महाबाहुरिक्ष्वाकूणां महारथः । कृतांजलिर्मुनिश्रेष्ठं स्वं च धर्ममनुस्मरन्

அப்போது இக்ஷ்வாகு குலத்தின் மகாபாகு மகாரதன், தன் தர்மத்தை நினைந்து, முனிவருள் சிறந்தவருக்கு கைகூப்பி இவ்வாறு கூறினான்।

Verse 30

प्रतिग्रहो वै भगवंस्तव मेऽत्र विगर्हितः । क्षत्रियेण कथं विप्र प्रतिग्राह्यं विजानता

ஓ பகவனே, என் எண்ணத்தில் இங்கு தானம் ஏற்றுக்கொள்வது பழிக்கத்தக்கது. ஓ விப்ரரே, முறையை அறிந்த க்ஷத்திரியன் தானத்தை எவ்வாறு ஏற்க முடியும்?

Verse 31

ब्राह्मणेन तु यद्दत्तं तन्मे त्वं वक्तुमर्हसि । सपुत्रो गृहवानस्मि समर्थोस्मि महामुने

ஓ மகாமுனியே, பிராமணன் என்ன கொடுத்தான் என்பதை எனக்குச் சொல்லத் தகுதியானவர் நீரே. நான் மகனுடன் கூடிய இல்லறத்தான்; செய்ய வல்லவனும் ஆவேன்।

Verse 32

आपदा चन चाक्रांतः कथं ग्राह्यः प्रतिग्रहः । भार्या मे सुचिरं नष्टा न चान्या मम विद्यते

துன்பத்தால் அழுத்தப்பட்ட நான் தானத்தை எவ்வாறு ஏற்க முடியும்? என் மனைவி நீண்ட காலமாக காணாமல் போயுள்ளார்; அவளைத் தவிர எனக்கு வேறு மனைவி இல்லை।

Verse 33

केवलं दोषभागी च भवामीह न संशयः । कष्टां चैव दशां प्राप्य क्षत्रियोपि प्रतिग्रही

சந்தேகமில்லை; இங்கு பழியைச் சுமப்பவன் நானே. கடுமையான நிலையடைந்தால் க்ஷத்திரியனும் தானம் ஏற்கும் பராதீனனாக ஆகிவிடுகிறான்।

Verse 34

कुर्वन्न दोषमाप्नोति मनुरेवात्र कारणम् । वृद्धौ च मातापितरौ साध्वी भार्या शिशुः सुतः

இவ்வாறு செய்தால் குற்றம் ஏற்படாது—இங்கு மனுவே அதிகாரம். குறிப்பாக முதிய தாய்-தந்தை, சத்வதி மனைவி, மேலும் தன் குழந்தை மற்றும் மகனை இயன்றவரை காத்து பேண வேண்டும்.

Verse 35

अप्यकार्यशतं कृत्वा भर्तव्या मनुरब्रवीत् । नाहं प्रतीच्छे विप्रर्षे त्वया दत्तं प्रतिग्रहं

மனு கூறினார்—“அவள் நூறு தவறுகள் செய்தாலும் அவளைப் பேண வேண்டும். ஆனால், ஓ சிறந்த பிராமணரே, நீ அளித்த இந்த தானத்தை நான் ஏற்கமாட்டேன்.”

Verse 36

न च मे भवता कोपः कार्यो वै सुरपूजित

தேவர்களால் போற்றப்படுபவரே, என்மீது கோபம் கொள்ள வேண்டாம்.

Verse 37

अगस्त्य उवाच । न च प्रतिग्रहे दोषो गृहीते पार्थिवैर्नृप । भवान्वै तारणे शक्तस्त्रैलोक्यस्यापि राघव

அகஸ்தியர் கூறினார்—“அரசே, அரசர்கள் ஏற்றுக் கொண்ட தானத்தை ஏற்றதில் குற்றமில்லை. ராகவா, நீ மூவுலகையும் கூட மீட்க வல்லவன்.”

Verse 38

तारय ब्राह्मणं राम विशेषेण तपस्विनं । तस्मात्प्रदास्ये विधिवत्प्रतीच्छस्व नराघिप

ராமா, இந்தப் பிராமணனை—குறிப்பாக இந்தத் தபஸ்வியை—மீட்டு அருள்வாயாக. ஆகவே நான் முறையாக அளிக்கிறேன்; மனிதரின் அரசே, இதை ஏற்றுக் கொள்.

Verse 39

राम उवाच । क्षत्रियेण कथं विप्र प्रतिग्राह्यं विजानता । ब्राह्मणेन तु यद्दत्तं तन्मे त्वं वक्तुमर्हसि

ராமன் கூறினான்—ஓ விப்ரரே! தர்மத்தை அறிந்த க்ஷத்திரியன் தானத்தை எவ்வாறு ஏற்க வேண்டும்? மேலும் பிராமணன் அளிக்கும் தானத்தில் எது ஏற்கத்தக்கது? அதை எனக்குச் சொல்ல வேண்டும்।

Verse 40

अगस्त्य उवाच । आसीत्कृतयुगे राम ब्रह्मपूते पुरातने । अपार्थिवाः प्रजाः सर्वाः सुराणां च शतक्रतुः

அகஸ்தியர் கூறினார்—ஓ ராமா! பழம்பெரும் க்ருதயுகத்தில், பிரம்மாவின் ஒழுங்கு உறுதியாக நிலவியபோது, எல்லாப் பிரஜைகளும் அபார்த்திவ (பூமியற்ற) இயல்புடையவர்களாய் இருந்தனர்; தேவர்களில் சதக்ரது இந்திரன் ஆட்சி செய்தான்।

Verse 41

ताः प्रजा देवदेवेशं राजार्थं समुपागमन् । सुराणां विद्यते राजा देवदेवः शतक्रतुः

அரசன் வேண்டி அந்தப் பிரஜைகள் தேவர்களின் தேவாதிபதியிடம் சென்றனர். தேவர்களிடையே அரசன் உண்டு—தேவதேவன் சதக்ரது இந்திரன்।

Verse 42

श्रेयसेस्मासु लोकेश पार्थिवं कुरु सांप्रतं । यस्मिन्पूजां प्रयुंजानाः पुरुषा भुंजते महीम्

ஓ லோகேசா! இவ்வுலகங்களின் நலனுக்காக இப்போது பூமியில் அரசாட்சியை நிறுவு; அதில் மனிதர்கள் பூஜை செய்து பூமியை அனுபவித்து தாங்கிப் பேணுவர்।

Verse 43

ततो ब्रह्मा सुरश्रेष्ठो लोकपालान्सवासवान् । समाहूयाब्रवीत्सर्वांस्तेजोभागोऽत्र युज्यताम्

அப்போது தேவர்களில் சிறந்த பிரம்மா, இந்திரனுடன் லோகபாலர்களை அழைத்து அனைவரிடமும் கூறினார்—“இங்கே ஒவ்வொருவரும் தம் தம் தெய்வீகத் தேஜஸின் பங்கைச் சேர்க்கட்டும்।”

Verse 44

ततो ददुर्लोकपालाश्चतुर्भागं स्वतेजसा । अक्षयश्च ततो ब्रह्मा यतो जातोऽक्षयो नृपः

அப்போது லோகபாலர்கள் தமது சொந்தத் தேஜஸால் நான்கு பங்கினை அளித்தனர். அந்த அங்கத்தால் பிரம்மா ‘அக்ஷய’ (அழியாதவன்) எனப் புகழ்பெற்றார்; அரசே, அவரிடமிருந்தே ‘அக்ஷய’ என்ற பெயருடைய புதல்வன் பிறந்தான்.

Verse 45

तं ब्रह्मा लोकपालानामंशं पुंसामयोजयत् । ततो नृपस्तदा तासां प्रजानां क्षेमपंडितः

பிரம்மா அவனை லோகபாலர்களின் தெய்வீக அங்கத்தால் இணைத்தார். அப்போது அந்த அரசன் தன் குடிகளின் நலமும் பாதுகாப்பும் காக்கும் ஞானமிக்க காவலனானான்.

Verse 46

तत्रैंद्रेण तु भागेन सर्वानाज्ञापयेन्नृपः । वारुणेन च भागेन सर्वान्पुष्णाति देहिनः

அங்கே இந்திரனுக்கு ஒப்பான பங்கால் அரசன் அனைவரையும் ஆணையிட வேண்டும்; வருணனுக்கு ஒப்பான பங்கால் எல்லா உடலுடைய உயிர்களையும் போஷித்து காக்கிறான்.

Verse 47

कौबेरेण तथांशेन त्वर्थान्दिशति पार्थिवः । यश्च याम्यो नृपे भागस्तेन शास्ति च वै प्रजाः

குபேரனுக்கு ஒப்பான பங்கால் அரசன் செல்வமும் வளங்களும் ஒதுக்கி வழங்குகிறான்; யமனுக்கு ஒப்பான அரசப் பங்கால் குடிகளைத் தண்டநீதியால் ஆள்கிறான்.

Verse 48

तत्र चैंद्रेण भागेन नरेन्द्रोसि रघूत्तम । प्रतिगृह्णीष्वाभरणं तारणार्थे मम प्रभो

அங்கே இந்திரனின் அங்கத்தால் நீயே அரசன், ரகுவம்சச் சிறந்தவனே. என் மீட்பிற்காக, ஆண்டவனே, இந்த ஆபரணத்தை ஏற்றருள்வாயாக.

Verse 49

ततो रामः प्रजग्राह मुनेर्हस्तान्महात्मनः । दिव्यमाभरणं चित्रं प्रदीप्तमिव भास्करं

அப்போது ராமன் அந்த மகாத்ம முனிவரின் கையிலிருந்து சூரியனைப் போல ஒளிவீசும், அற்புதமான தெய்வீக ஆபரணத்தை ஏற்றுக்கொண்டான்।

Verse 50

प्रतिगृह्य ततोगस्त्याद्राघवः परवीरहा । निरीक्ष्य सुचिरं कालं विचार्य च पुनः पुनः

அகஸ்தியரிடமிருந்து அதை பெற்ற பரவீரஹா ராகவன் அதை நீண்ட நேரம் நோக்கி, மீண்டும் மீண்டும் சிந்தித்தான்।

Verse 51

मौक्तिकानि विचित्राणि धात्रीफलसमानि च । जांबूनदनिबद्धानि वज्रविद्रुमनीलकैः

அதில் ஆமலகி கனியைப் போன்ற வடிவமுடைய அற்புத முத்துக்கள் இருந்தன; தூய ஜாம்பூநதத் தங்கத்தில் பதித்து, வைரம், பவளம், நீலக்கல் ஆகியவற்றால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது।

Verse 52

पद्मरागैः सगोमेधैर्वैडूर्यैः पुष्परागकैः । सुनिबद्धं सुविभक्तं सुकृतं विश्वकर्मणा

அது பத்மராகம், கோமேதகம், வைடூரியம், புஷ்பராகம் ஆகிய ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, உறுதியாகப் பதிக்கப்பட்டு, ஒழுங்காகப் பிரிக்கப்பட்டு, விஸ்வகர்மனால் நன்கு வடிவமைக்கப்பட்டது।

Verse 53

दृष्ट्वा प्रीतिसमायुक्तो भूयश्चेदं व्यचिंतयत् । नेदृशानि च रत्नानि मया दृष्टानि कानिचित्

அதைப் பார்த்ததும் அவன் பேரானந்தம் கொண்டான்; மீண்டும் சிந்தித்தான்—“இத்தகைய ரத்தினங்களை நான் ஒருபோதும் கண்டதில்லை।”

Verse 54

उपशोभानि बद्धानि पृथ्वीमूल्यसमानि च । विभीषणस्य लंकायां न दृष्टानि मया पुरा

இவை நன்கு அலங்கரிக்கப்பட்டு கட்டி நிறுவப்பட்டவை—பூமியின் மதிப்புக்கு ஒப்பானவை; விபீஷணனின் லங்கையிலும் நான் முன்பு ஒருபோதும் கண்டதில்லை।

Verse 55

इति संचित्य मनसा राघवस्तमृषिं पुनः । आगमं तस्य दिव्यस्य प्रष्टुं समुपचक्रमे

இவ்வாறு மனத்தை ஒருமைப்படுத்தி ராகவன் மீண்டும் அந்த முனிவரை அணுகி, அவருக்குரிய தெய்வீக ஆகமம் (புனித உபதேசம்) பற்றி கேட்கத் தொடங்கினான்।

Verse 56

अत्यद्भुतमिदं ब्रह्मन्न प्राप्यं च महीक्षिताम् । कथं भगवता प्राप्तं कुतो वा केन निर्मितम्

ஓ பிரம்மனே! இது மிக அதிசயமானது; அரசர்களுக்கும் எட்டாதது. பகவானுக்கு இது எவ்வாறு கிடைத்தது? இது எங்கிருந்து வந்தது, அல்லது யார் இதை உருவாக்கினார்?

Verse 57

कुतूहलवशाच्चैव पृच्छामि त्वां महामते । करतलेस्थिते रत्ने करमध्यं प्रकाशते

வெறும் ஆர்வத்தினால், ஓ மகாமுனியே, உம்மிடம் கேட்கிறேன்—கைத்தளத்தில் ரத்தினம் வைத்தால் கையின் நடுப்பகுதி ஏன் ஒளிர்வதாகத் தோன்றுகிறது?

Verse 58

अधमं तद्विजानीयात्सर्वशास्त्रेषु गर्हितम् । दिशः प्रकाशयेद्यत्तन्मध्यमं मुनिसत्तम

எல்லா சாஸ்திரங்களிலும் கண்டிக்கப்படுவதைக் கீழ்மையானது என அறிக; ஆனால் திசைகளை ஒளிரச் செய்து வழி காட்டுவது நடுநிலை (மத்தியம்), ஓ முனிவரிறைவே।

Verse 59

ऊर्ध्वगं त्रिशिखं यत्स्यादुत्तमं तदुदाहृतम् । एतान्युत्तमजातीनि ऋषिभिः कीर्तितानि तु

மேல்நோக்கி உயர்ந்து மூன்று சிகரங்கள் உடையது உத்தமம் என அறிவிக்கப்பட்டது. இவையே உத்தம ஜாதிகள் என்று ரிஷிகள் புகழ்ந்து கூறியுள்ளனர்.

Verse 60

आश्चर्याणां बहूनां हि दिव्यानां भगवान्निधिः । एवं वदति काकुत्स्थे मुनिर्वाक्यमथाब्रवीत्

பல தெய்வீக அதிசயங்களின் நிதியான பகவான் காகுத்ஸ்தன் (ராமன்) முன் இவ்வாறு உரைத்துக் கொண்டிருந்தபோது, முனிவர் தமது சொற்களைச் சொன்னார்.

Verse 61

अगस्त्य उवाच । शृणु राम पुरावृत्तं पुरा त्रेतायुगे महत् । द्वापरे समनुप्राप्ते वने यद्दृष्टवानहम्

அகஸ்தியர் கூறினார்—ராமா, திரேதாயுகத்திற்குரிய ஒரு மாபெரும் பழங்கதை கேள்; துவாபர யுகம் வந்தபோது வனத்தில் நான் நேரில் கண்டதைச் சொல்கிறேன்.

Verse 62

आश्चर्यं सुमहाबाहो निबोध रघुनंदन । पुरा त्रेतायुगे ह्यासीदरण्यं बहुविस्तरम्

மிகு வலிமை உடையவனே, ரகுநந்தனே! இந்த அதிசயத்தை அறிக—பண்டைய திரேதாயுகத்தில் மிக விரிந்த ஒரு வனம் இருந்தது.

Verse 63

समंताद्योजनशतं मृगव्याघ्रविवर्जितम् । तस्मिन्निष्पुरुषेऽरण्ये चिकीर्षुस्तप उत्तमम्

சுற்றிலும் நூறு யோஜனை அளவிற்கு அந்த வனம் மான், புலி ஆகியவற்றின்றி இருந்தது. அந்த மனிதர் இல்லா வனத்தில் அவர் உத்தம தவம் செய்ய விரும்பி (அங்கு தங்கினார்).

Verse 64

अहमाक्रमितुं सौम्य तदरण्यमुपागतः । तस्यारण्यस्य मध्यं तु युक्तं मूलफलैः सदा

அன்பரே, அந்தக் காட்டைத் தாண்டுவதற்காக நான் அங்கே வந்தேன்; அந்தக் காட்டின் நடுப்பகுதி எப்போதும் கிழங்குகளும் கனிகளும் நிறைந்ததாக இருந்தது।

Verse 65

शाकैर्बहुविधाकारैर्नानारूपैः सुकाननैः । तस्यारण्यस्य मध्ये तु पंचयोजनमायतम्

பலவகைத் தழைச் செடிகளாலும் பல உருவங்களாலும் அது இனிய கானகமாக விளங்கியது; அந்தக் காட்டின் நடுவில் ஐந்து யோஜனை அளவு பரந்த பகுதி இருந்தது।

Verse 66

हंसकारंडवाकीर्णं चक्रवाकोपशोभितम् । तत्राश्चर्यं मया दृष्टं सरः परमशोभितम्

அங்கே நான் ஒரு அதிசயமான ஏரியைக் கண்டேன்—அன்னங்களும் காரண்டவ வாத்துகளும் நிறைந்தது; சக்ரவாகப் பறவைகள் அலங்கரித்தது; மிகுந்த ஒளியுடன் விளங்கியது।

Verse 67

विसारिकच्छपाकीर्णं बकपंक्तिगणैर्युतम् । समीपे तस्य सरसस्तपस्तप्तुं गतः पुरा

அந்த ஏரி விசாரிகா பறவைகளாலும் ஆமைகளாலும் நிரம்பி, வரிசைவரிசையாகக் கூடிய கொக்குக் கூட்டங்களால் சூழப்பட்டிருந்தது; அதன் அருகே அவர் முன்பு தவம் செய்யச் சென்றார்।

Verse 68

देशं पुण्यमुपेत्यैवं सर्वहिंसाविवर्जितम् । तत्राहमवसं रात्रिं नैदाघीं पुरुषर्षभ

இவ்வாறு எல்லா வன்முறையும் அற்ற புனித நாட்டை அடைந்து, மனிதர்களில் சிறந்தவரே, நான் அங்கே கோடைக்காலத்தின் ஒரு இரவைத் தங்கினேன்।

Verse 69

प्रभाते पुरुत्थाय सरस्तदुपचक्रमे । अथापश्यं शवमहमस्पृष्टजरसं क्वचित्

விடியற்காலையில் எழுந்து நான் அந்த ஏரியை நோக்கிச் சென்றேன். அப்போது எங்கோ அழுகலும் சிதைவும் தொடாத ஒரு சடலத்தை கண்டேன்.

Verse 70

तिष्ठंतं परया लक्ष्म्या सरसो नातिदूरतः । तदर्थं चिंतयानोहं मुहूर्तमिव राघव

ஏரியிலிருந்து அதிகத் தொலைவில் அல்லாமல், பரமச் சிறப்பொளியுடன் அவன் நின்றதைப் பார்த்து, ஓ ராகவா, அந்தக் காரியத்தை நான் ஒரு கணம் போல சிந்தித்தேன்.

Verse 71

अस्य तीरे न वै प्राणी को वाप्येष सुरर्षभः । मुनिर्वा पार्थिवो वापि क्व मुनिः पार्थिवोपि वा

“இந்தக் கரையில் உண்மையிலே எந்த உயிரும் இல்லை. அப்படியெனில் இவர் யார், ஓ தேவர்களில் சிறந்தவரே? முனிவரா, அரசரா? இங்கே முனிவர் எங்கே—அரசரும் எங்கே?”

Verse 72

अथवा पार्थिवसुतस्तस्यैवं संभवः कृतः । अतीतेहनि रात्रौ वा प्रातर्वापि मृतो यदि

அல்லது அரசகுமாரனுக்கு இவ்வாறு நேர்ந்திருக்க, நாள் கடந்த பின்போ, இரவில் போ, அல்லது விடியற்காலமே போ, அவன் இறந்திருந்தால்—

Verse 73

अवश्यं तु मया ज्ञेया सरसोस्य विनिष्क्रिया । यावदेवं स्थितश्चाहं चिंतयानो रघूत्तम

“ஆனால் இந்த ஏரியிலிருந்து விடுதலை பெறும் வழியை நான் நிச்சயமாக அறிய வேண்டும். நான் இந்நிலையில் இருக்கும் வரை, ஓ ரகுவில் சிறந்தவரே, தொடர்ந்து சிந்தித்துக் கொண்டே இருப்பேன்.”

Verse 74

अथापश्यं मूहूर्तात्तु दिव्यमद्भुतदर्शनम् । विमानं परमोदारं हंसयुक्तं मनोजवम्

அப்பொழுது சிறிது நேரத்திற்குப் பின் நான் ஒரு தெய்வீகமான, அதிசயமான தரிசனத்தை கண்டேன்—அன்னங்களால் இணைக்கப்பட்டு, மனவேகம்போல் விரைந்து செல்லும் மிகச் சிறந்த விமானம்।

Verse 75

पुरस्तत्र सहस्रं तु विमानेप्सरसां नृप । गंधर्वाश्चैव तत्संख्या रमयंति वरं नरम्

அங்கே முன்னால், அரசே, விமானங்களில் ஆயிரம் அப்சரஸ்கள் இருந்தனர்; அதே எண்ணிக்கையிலான கந்தர்வர்கள் அந்தச் சிறந்த மனிதனை மகிழ்வித்தனர்।

Verse 76

गायंति दिव्यगेयानि वादयंति तथा परे । अथापश्यं नरं तस्माद्विमानादवरोहितम्

சிலர் தெய்வீகப் பாடல்களைப் பாடினர்; மற்றவர்கள் இசைக்கருவிகளை இசைத்தனர். பின்னர் அந்த விமானத்திலிருந்து ஒரு மனிதன் இறங்குவதைக் கண்டேன்।

Verse 77

शवमांसं भक्षयन्तं च स्नात्वा रघुकुलोद्वह । ततो भुक्त्वा यथाकामं स मांसं बहुपीवरम्

ராகுகுலச் சிறந்தவனே, நீராடிய பின் அவன் சவமாம்சம்கூட உண்டான்; பின்னர் விருப்பம்போல் உண்டு, மிகுந்த கொழுப்புள்ள நிறைய மாம்சத்தைச் சாப்பிட்டான்।

Verse 78

अवतीर्य सरः शीघ्रमारुरोह दिवं पुनः । तमहं देवसंकाशं श्रिया परमयान्वितम्

அவன் விரைவாக ஏரியில் இறங்கி, மீண்டும் விண்ணுலகத்துக்கு ஏறிச் சென்றான். நான் அவனை தேவரைப் போல் ஒளிமிக்கவனாக, பரம ஸ்ரீயால் அலங்கரிக்கப்பட்டவனாகக் கண்டேன்।

Verse 79

भो भो स्वर्गिन्महाभाग पृच्छामि त्वां कथं त्विदम् । जुगुप्सितस्तवाहारो गतिश्चेयं तवोत्तमा

ஓ ஸ்வர்கவாசி மகாபாகனே! உம்மை நான் கேட்கிறேன்—இது எவ்வாறு? உமது உணவு அருவருப்பானது; ஆனால் உமது நிலை (கதி) மிகச் சிறந்தது.

Verse 80

यदि गुह्यं न चैतत्ते कथय त्वद्य मे भवान् । कामतः श्रोतुमिच्छामि किमेतत्परमं वचः

இது உமக்கு மறைபொருளல்லையெனில், இன்று எனக்குச் சொல்லும். நான் பக்தியுடன் கேட்க விரும்புகிறேன்—இது பரம வாக்கு என்ன?

Verse 81

को भवान्वद संदेहमाहारश्च विगर्हितः । त्वयेदं भुज्यते सौम्य किमर्थं क्व च वर्तसे

நீர் யார்? என் ஐயத்தைத் தீர்க்கும். இந்த உணவு நிந்தைக்குரியது—ஓ சௌம்யனே, இதை ஏன் உண்ணுகிறீர்? எதற்காக, மேலும் எங்கே வாழ்கிறீர்?

Verse 82

कस्यायमैश्वरोभावः शवत्वेन विनिर्मितः । आहारं च कथं निंद्यं श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः

இது யாருடைய ஐஸ்வர்ய நிலை, சவநிலையாக அமைந்தது? மேலும் இந்த உணவு ஏன் கண்டிக்கப்படுகிறது? இதன் தத்துவ உண்மையை முழுதும் கேட்க விரும்புகிறேன்.

Verse 83

श्रुत्वा च भाषितं तत्र मम राम सतां वर । प्रांजलिः प्रत्युवाचेदं स स्वर्गी रघुनंदन

அங்கே கூறியதை கேட்ட அந்த ஸ்வர்கவாசி கைகூப்பி பதிலளித்தான்—“ஓ ராமா, சத்புருஷர்களில் சிறந்தவனே; ஓ ரகுநந்தனா!”

Verse 84

शृणुष्वाद्य यथावृत्तं ममेदं सुखदुःखजम् । कामो हि दुरितक्रम्यः शृणु यत्पृच्छसे द्विज

இப்போது கேள்; நடந்ததுபோலவே என் இந்த வரலாறு—இன்பமும் துன்பமும் பிறப்பித்தது. காமமே உண்மையில் தவறின் வழிக்குத் தள்ளும்; ஓ இருபிறப்பனே, நீ கேட்டதை கேள்।

Verse 85

पुरा वैदर्भको राजा पिता मे हि महायशाः । वासुदेव इति ख्यातस्त्रिषु लोकेषु धार्मिकः

முன்னொரு காலத்தில் விதர்ப நாட்டில் ஒரு மன்னன் இருந்தான்—என் தந்தை—மிகப் புகழ்மிக்கவன். அவன் ‘வாசுதேவன்’ எனப் பெயர்பெற்று, மூவுலகிலும் தர்மநிஷ்டன் எனப் பிரசித்தி பெற்றான்।

Verse 86

तस्य पुत्रद्वयं ब्रह्मन्द्वाभ्यां स्त्रीभ्यामजायत । अहं श्वेत इति ख्यातो यवीयान्सुरथोऽभवत्

ஓ பிராமணரே, அவனுக்கு இரண்டு மனைவியரால் இரண்டு புதல்வர்கள் பிறந்தனர். நான் ‘ச்வேதன்’ எனப் பெயர்பெற்றேன்; இளையவன் ‘சுரதன்’ ஆனான்।

Verse 87

पितर्युपरते तस्मिन्पौरा मामभ्यषेचयन् । तत्राहंकारयन्राज्यं धर्मे चासं समाहितः

என் தந்தை மறைந்தபோது, நகர மக்கள் எனக்கு அபிஷேகம் செய்தனர். அப்போது நான் அரசுப் பொறுப்பை ஏற்று, தர்மத்தில் மனத்தை உறுதியாக நிலைநிறுத்தினேன்।

Verse 88

एवं वर्षसहस्राणि बहूनि समुपाव्रजन् । मम राज्यं कारयतः परिपालयतः प्रजाः

இவ்வாறு பல ஆயிரம் ஆண்டுகள் கடந்தன—நான் அரசை நடத்தச் செய்து, குடிகளைப் பேணிக் காத்துக் கொண்டிருந்தபோது।

Verse 89

सोहं निमित्ते कस्मिंश्चिद्वैराग्येण द्विजोत्तम । मरणं हृदये कृत्वा तपोवनमुपागमम्

ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தவரே! ஏதோ ஒரு காரணத்தால் எனக்கு வைராக்யம் உண்டாயிற்று. மரணத்தை உள்ளத்தில் நிலைநிறுத்தி நான் தவவனத்திற்குச் சென்றேன்.

Verse 90

सोहं वनमिदं रम्यं भृशं पक्षिविवर्जितम् । प्रविष्टस्तप आस्थातुमस्यैव सरसोंतिके

பின்னர் நான் இந்த இனிய வனத்தில் நுழைந்தேன்; அது முற்றிலும் பறவையற்றது. இவ்வேறு ஏரிக்கரையிலேயே தவம் செய்ய எண்ணினேன்.

Verse 91

राज्येऽभिषिच्य सुरथं भ्रातरं तं नराधिपम् । इदं सरः समासाद्य तपस्तप्तं सुदारुणम्

தன் சகோதரன் சுரதனை அரசனாக அபிஷேகம் செய்து, அவர் இந்த ஏரியை அணைந்து மிகக் கடுமையான தவம் செய்தார்.

Verse 92

दशवर्षसहस्राणि तपस्तप्त्वा महावने । शुभं तु भवनं प्राप्तो ब्रह्मलोकमनामयम्

மகா வனத்தில் பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் தவம் செய்து, அவர் மங்கலமான வாசஸ்தலத்தை அடைந்தார்—நோயற்ற, குறையற்ற பிரம்மலோகம்.

Verse 93

स्वर्गस्थमपि मां ब्रह्मन्क्षुत्पिपासे द्विजोत्तम । अबाधेतां भृशं चाहमभवं व्यथितेंद्रियः

ஓ பிராமணரே, ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தவரே! நான் ஸ்வர்கத்தில் இருந்தபோதும் பசி, தாகம் என்னை மிகக் கடுமையாக வாட்டின; எனது இந்திரியங்கள் மிகவும் கலங்கின.

Verse 94

ततस्त्रिभुवनश्रेष्ठमवोचं वै पितामहम् । भगवन्स्वर्गलोकोऽयं क्षुत्पिपासा विवर्जितः

அப்போது நான் மூவுலகிலும் சிறந்த பிதாமஹன் பிரம்மனை நோக்கி கூறினேன்— “பகவனே, இச் சுவர்க்கலோகம் பசி தாகமின்றி உள்ளது.”

Verse 95

कस्येयं कर्मणः पक्तिः क्षुत्पिपासे यतो हि मे । आहारः कश्च मे देव ब्रूहि त्वं श्रीपितामह

“என் கர்மத்தின் எந்தப் பயன் பழுத்ததால் எனக்கு பசி தாகம் வருகிறது? எனக்கான உணவு எது, தேவா? திருப்பிதாமஹனே, கூறுவீராக।”

Verse 96

ततः पितामहः सम्यक्चिरं ध्यात्वा महामुने । मामुवाच ततो वाक्यं नास्ति भोज्यं स्वदेहजम्

அப்போது பிதாமஹன் பிரம்மா, ஓ மகாமுனியே, நீண்ட நேரம் ஆழ்ந்து சிந்தித்து என்னிடம் கூறினார்— “தன் உடலிலிருந்து பிறந்த உணவு எதுவும் இல்லை।”

Verse 97

ॠते ते स्वानि मांसानि भक्षय त्वं तु हि नित्यशः । स्वशरीरं त्वया पुष्टं कुर्वता तप उत्तमम्

“உன் சொந்த மாம்சத்தைத் தவிர்த்து தினமும் பிற உணவை உண்ணலாம்; ஆனால் உடலைப் போஷித்து உத்தம தவத்தைச் செய்।”

Verse 98

नादत्तं जायते तात श्वेत पश्य महीतले । आग्रहाद्भिक्षमाणाय भिक्षापि प्राणिने पुरा

“அன்பு ஸ்வேதா, பூமியில் பாரு— கொடுக்காமல் எதுவும் கிடையாது. முற்காலத்தில் உயிர்க்கும் பிச்சை கூட அது வற்புறுத்திக் கேட்டால்தான் வழங்கப்பட்டது।”

Verse 99

न हि दत्ता गृहे भ्रांत्या मोहादतिथये तदा । तेन स्वर्गगतस्यापि क्षुत्पिपासे तवाधुना

அந்நேரம் மயக்கம், மோகத்தால் வீட்டில் வந்த அதிதிக்கு விருந்தோம்பல் செய்யப்படவில்லை. அதனால் சொர்க்கம் சென்றிருந்தாலும் இப்போது உனக்கு பசி, தாகம் உண்டாகின்றன.

Verse 100

स त्वं प्रपुष्टमाहारैः स्वशरीरमनुत्तमम् । भक्षयस्व च राजेंद्र सा ते तृप्तिर्भविष्यति

ஆகவே, அரசே! உணவால் உன் ஒப்பற்ற உடலை நன்கு வளர்த்துக் கொண்டு, இப்போது அதையே உண்டு விடு; அதுவே உனக்குத் திருப்தியாகும்.

Verse 101

एवमुक्तस्ततो देवं ब्रह्माणमहमुक्तवान् । भक्षिते च स्वके देहे पुनरन्यन्न मे विभो

இவ்வாறு கூறப்பட்டபின் நான் தேவன் பிரம்மாவிடம் சொன்னேன்— “விபோ! என் சொந்த உடல் உண்டுபோனால், பின்னர் எனக்கு வேறு உடல் இல்லை.”

Verse 102

क्षुधानिवारणं नैव देहस्यास्य विनौदनं । खादामि ह्यक्षयं देव प्रियं मे न हि जायते

இது பசியை மட்டும் நீக்குவதற்கும் அல்ல, இந்த உடலின் இன்பத்திற்கும் அல்ல. தேவா! நான் அழியாததை உண்ணுகிறேன்; எனக்கு இனிய ஒன்று எதுவும் பிறப்பதில்லை.

Verse 103

ततोब्रवीत्पुनर्ब्रह्मा तव देहोऽक्षयः कृतः । दिनेदिने ते पुष्टात्मा शवः श्वेत भविष्यति

அப்போது பிரம்மா மீண்டும் கூறினார்— “உன் உடல் அழிவற்றதாக ஆக்கப்பட்டது. நாள்தோறும் உன் வளர்ந்த வடிவு வெண்மையான சவம்போல் ஆகும்.”

Verse 104

यावद्वर्षशतं पूर्णं स्वमांसं खाद भो नृप । यदागच्छति चागस्त्यः श्वेतारण्यं महातपाः

அரசே! முழு நூறு ஆண்டுகள் உன் சொந்த மாம்சத்தையே உண்டு—மகாதபஸ்வி அகஸ்தியர் ஸ்வேதாரண்யம் வரும்வரை.

Verse 105

भगवानतिदुर्धर्षस्तदा कृच्छ्राद्विमोक्ष्यसे । स हि तारयितुं शक्तः सेंद्रानपि सुरासुरान्

அந்த பகவான் மிக அஜேயன்; அப்போது நீ துன்பத்திலிருந்து விடுதலை பெறுவாய். ஏனெனில் அவர் இந்திரன் உட்பட தேவர்கள், அசுரர்கள் அனைவரையும் மீட்க வல்லவர்.

Verse 106

आहारं कुत्सितं चेमं राजर्षे किं पुनस्तव । सुरकार्यं महत्तेन सुकृतं तु महात्मना

அரசரிஷியே! இந்த (எளிய) உணவே இகழத்தக்கது எனில், உன்னுடையதைப் பற்றி என்ன சொல்ல? ஆயினும் அந்த மகாத்மா அந்த மகத்தான செயல் மூலம் தேவர்களின் பெரும் பணியை நன்றாக நிறைவேற்றினார்.

Verse 107

उदधिं निर्जलं कृत्वा दानवाश्च निपातिताः । विंध्यश्चादित्यविद्वेषाद्वर्धमानो निवारितः

கடலை நீரற்றதாக்கி தானவர்கள் வீழ்த்தப்பட்டனர்; மேலும் சூரியனை வெறுத்து வளர்ந்த விந்திய மலைவும் கட்டுப்படுத்தப்பட்டது.

Verse 108

लंबमाना मही चैषा गुरुत्वेनाधिवासिता । दक्षिणा दिग्दिवं याता त्रैलाक्यं विषमस्थितम्

இந்தப் பூமி தன் கனத்தால் அழுத்தப்பட்டு கீழே தொங்கித் தாழ்ந்தது; தெற்கு திசை வானத்தை நோக்கி உயர்ந்தது; மூன்று உலகங்களும் சீரற்ற நிலையில் நிலைத்தன.

Verse 109

मया गत्वा सुरैः सार्द्धं प्रेषितो दक्षिणां दिशम् । समां कुरु महाभाग गुरुत्वेन जगत्समम्

நான் தேவர்களுடன் சென்று தென் திசைக்கு அனுப்பப்பட்டேன். ஓ மகாபாகா, உன் பாரத்தால் இதைச் சமமாக்கி உலகத்துக்கு ஒப்பாக்கு।

Verse 110

एवं च तेन मुनिना स्थित्वा सर्वा धरा समा । कृता राजेंद्र मुनिना एवमद्यापि दृश्यते

இவ்வாறு அந்த முனிவர் அங்கே நிலைத்து, முழு பூமியையும் சமமாக்கினார். ஓ ராஜேந்திரா, முனிவர் செய்தது இன்றும் அப்படியே காணப்படுகிறது।

Verse 111

सोहं भगवत श्रुत्वा देवदेवस्य भाषितम् । भुंजे च कुत्सिताहारं स्वशरीरमनुत्तमम्

ஓ பகவனே, தேவர்களின் தேவனின் சொற்களை கேட்டும் நான் இழிவான உணவை உண்டு, இவ்வுயர்ந்த உடலைத் தாங்குகிறேன்।

Verse 112

पूर्णं वर्षशतं चाद्य भोजनं कुत्सितं च मे । क्षयं नाभ्येति तद्विप्र तृप्तिश्चापि ममोत्तमा

ஓ விப்ரரே, இன்றும் என் இழிவான உணவு நூறு ஆண்டுகள் நிறைவாக இருந்து குறையாது; எனது திருப்தியும் மிகச் சிறந்தது।

Verse 113

तं मुनिं कृच्छ्रसन्तप्तश्चिंतयामि दिवानिशम् । कदा वै दर्शनं मह्यं स मुनिर्दास्यते वने

துன்பத்தால் வாடி நான் அந்த முனிவரை நாள் இரவு நினைக்கிறேன். அவர் வனத்தில் எனக்கு எப்போது தரிசனம் அளிப்பார்?

Verse 114

एवं मे चिंतयानस्य गतं वर्षशतन्त्विह । सोगस्त्यो हि गतिर्ब्रह्मन्मुनिर्मे भविता ध्रुवं

இவ்வாறு நான் சிந்தித்துக் கொண்டிருக்கையில் இங்கே நூறு ஆண்டுகள் கடந்தன. ஓ பிராமணரே, அகஸ்தியரே எனக்கு பரம சரணம்; நிச்சயமாக அவரே என் முனி-வழிகாட்டியாக இருப்பார்.

Verse 115

न गतिर्भविता मह्यं कुंभयोनिमृते द्विजम् । श्रुत्वेत्थं भाषितं राम दृष्ट्वाहारं च कुत्सितम्

ஓ த்விஜச்ரேஷ்டரே, கும்பயோனி (அகஸ்தியர்) தவிர எனக்கு வேறு சரணம் இல்லை. ஓ ராமா, நீ இவ்வாறு கூறியதை கேட்டு, அந்த இழிவான உணவையும் பார்த்தபோதும்…

Verse 116

कृपया परया युक्तस्तं नृपं स्वर्गगामिनम् । करोम्यहं सुधाभोज्यं नाशयामि च कुत्सितम्

உயர்ந்த கருணையால் உந்தப்பட்டு, சுவர்க்கம் அடையவுள்ள அந்த அரசனை அமுதம் உண்ணத் தகுதியானவனாக்குவேன்; அந்த இழிவானதையும் அழித்துவிடுவேன்.

Verse 117

चिन्तयन्नित्यवोचं तमगस्त्यः किं करिष्यति । अहमेतत्कुत्सितं ते नाशयामि महामते

இவ்வாறு எண்ணிய அகஸ்தியர் கூறினார்—“அவன் என்ன செய்ய முடியும்? ஓ மகாமதியே, உன் இந்த இழிவானதை நான் அழித்துவிடுவேன்.”

Verse 118

ईप्सितं प्रार्थयस्वास्मान्मनः प्रीतिकरं परम् । स स्वर्गी मां ततः प्राह कथं ब्रह्मवचोन्यथा

“உனக்கு விருப்பமானதை, மனத்திற்கு மிகப் பிரியமானதை எங்களிடம் வேண்டிக் கொள்.” அப்போது அந்த சுவர்க்கியன் என்னிடம் கூறினான்—“பிரம்மாவின் வாக்கு எவ்வாறு வேறாக (பொய்யாக) ஆகும்?”

Verse 119

कर्तुं मुने मया शक्यं न चान्यस्तारयिष्यति । ॠते वै कुंभयोनिं तं मैत्रावरुणसंभवम्

முனிவரே, இதைச் செய்ய எனக்குச் சக்தி உண்டு; மித்ர-வருணன் வம்சத்தில் பிறந்த கும்பயோனி வசிஷ்டர் தவிர வேறு யாரும் (உம்மை/இதனை) கரை சேர்க்க இயலார்।

Verse 120

अपृष्टोपि मया ब्रह्मन्नेवमूचे पितामहः । एवं ब्रुवाणं तं श्वेतमुक्तवानहमस्मि सः

பிராமணரே, நான் கேட்காவிட்டாலும் பிதாமகர் பிரம்மா எனக்கு இவ்வாறு உரைத்தார்; அவர் இப்படிச் சொல்லிக் கொண்டிருக்கையில், அந்தச் ச்வேதனிடம் நான்—“அவன் நானே” என்று கூறினேன்।

Verse 121

आगतस्तव भाग्येन दृष्टोहं नात्र संशयः । ततः स्वर्गी स मां ज्ञात्वा दंडवत्पतितो भुवि

உன் நல்வாழ்த்தால் நான் வந்தடைந்தேன்; நீ என்னைக் கண்டாய்—இதில் ஐயமில்லை. அப்போது அந்தச் சுவர்க்கவாசி என்னை அறிந்து, பூமியில் தண்டவத் விழுந்து வணங்கினான்।

Verse 122

तमुत्थाप्य ततो रामाब्रवं किं ते करोम्यहम् । राजोवाच । आहारात्कुत्सिताद्ब्रह्मंस्तारयस्वाद्य दुष्कृतात्

பின்பு அவனை எழுப்பி ராமா, “உனக்காக நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?” என்றாள். அரசன் கூறினான்: “பிராமணரே, இழிவான உணவால் உண்டான இந்தப் பாவத்திலிருந்து இன்று என்னை மீட்டருளுங்கள்।”

Verse 123

येन लोकोऽक्षयः स्वर्गो भविता त्वत्कृतेन मे । ततः प्रतिग्रहो दत्तो जगद्वंद्य नृपेण हि

உமது செயல் காரணமாக எனக்கு அழியாத சுவர்க்கலோகம் உண்டாகும். ஆகவே, உலகம் வணங்கும் பெருமகனே, அரசன் உமக்கு பிரதிக்ரஹம்—தானம் ஏற்கும் உரிமையை—உறுதியாக அளித்தான்।

Verse 127

भवान्मामनुगृह्णातु प्रतीच्छस्व प्रतिग्रहम्

தாங்கள் என்மீது கருணை காட்டி, இந்தத் தானத்தை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

Verse 128

कृता मतिस्तारणाय न लोभाद्रघुनंदन । गृहीते भूषणे राम मम हस्तगते तदा

ரகுகுலத் தோன்றலே, என் நோக்கம் மீட்பதே தவிர பேராசை அன்று. இராமா, அப்போது அந்த ஆபரணம் என் கையில் இருந்தது.

Verse 129

मानुषः पौर्विको देहस्तदा नष्टोस्य भूपते । प्रणष्टे तु शरीरे च राजर्षिः परया मुदा

அரசே, அப்போது அவனது முந்தைய மனித உடல் அழிந்தது. உடல் அழிந்ததும், அந்த ராஜரிஷி மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தார்.

Verse 130

मयोक्तोसौ विमानेन जगाम त्रिदिवं पुनः । तेन मे शक्रतुल्येन दत्तमाभरणं शुभं

என்னால் கூறப்பட்ட அவர், விமானத்தின் மூலம் மீண்டும் சொர்க்கத்திற்குச் சென்றார். இந்திரனுக்கு நிகரான அவரால் எனக்கு இந்த மங்களகரமான ஆபரணம் வழங்கப்பட்டது.

Verse 131

तस्मिन्निमित्ते काकुत्स्थ दत्तमद्भुतकर्मणा । श्वेतो वैदर्भको राजा तदाभूद्गतकल्मषः

காகுஸ்தனே, அந்தச் சந்தர்ப்பத்தில், அற்புதமான செயல்களைச் செய்யும் தத்தரால், விதர்ப நாட்டு அரசன் ஸ்வேதன் பாவங்களிலிருந்து விடுபட்டான்.