Adhyaya 26

Verse 1

भीष्म उवाच । दीर्घायुरारोग्यकुलातिवृद्धिभिर्युक्तः पुमान्रूपकुलान्वितः स्यात् । मुहुर्मुहुर्जन्मनि येन सम्यक्व्रतं समाचक्ष्व च शीतरश्मेः

பீஷ்மர் கூறினார்—ஹே சீதரஷ்மி (சந்திரனுபோல் குளிர்கதிருடையவனே), அந்த விரதத்தின் முறையான விதியை விளக்குவாயாக; அதனால் மனிதன் மீண்டும் மீண்டும் பிறப்புகளில் நீண்ட ஆயுள், ஆரோக்கியம், குலவளர்ச்சி, அழகு மற்றும் உயர்குலப் பெருமை பெறுவான்।

Verse 2

पुलस्त्य उवाच । त्वया पृष्टमिदं सम्यगक्षयस्वर्गकारकम् । रहस्यं तु प्रवक्ष्यामि यत्पुराणविदो विदुः

புலஸ்த்யர் கூறினார்—நீ இதைச் சரியாகக் கேட்டாய்; இது அழியாத ஸ்வர்கத்தை அளிப்பது. இப்போது புராணவிதர்கள் அறிந்த அந்த இரகசியத்தை நான் உரைப்பேன்.

Verse 3

रोहिणीचंद्रशयनं नामव्रतमिहोच्यते । तस्मिन्नारायणस्यार्चामर्चयेदिंदुनामभिः

இங்கே ‘ரோஹிணீ–சந்திர-சயனம்’ எனும் விரதம் கூறப்படுகிறது. அந்நேரத்தில் நாராயணரின் திருவுருவை இந்து (சந்திரன்) பெயர்களால் அர்ச்சிக்க வேண்டும்.

Verse 4

यदा सोमदिने शुक्ला भवेत्पंचदशी क्वचित् । अथवा ब्रह्मनक्षत्रं पौर्णमास्यां प्रजायते

ஒரு திங்கட்கிழமையில் சுக்லபட்சத்தின் பதினைந்தாம் திதி (பௌர்ணமி) வந்தால், அல்லது பௌர்ணமி இரவில் பிரஹ்ம-நக்ஷத்திரம் உதித்தால்—

Verse 5

तदा स्नानं नरः कुर्यात्पंचगव्येन सर्षपैः । आप्यायस्वेति च जपेद्विद्वानष्टशतं पुनः

அப்போது மனிதன் கடுகுடன் பஞ்சகவ்யம் கொண்டு ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும். மேலும் அறிஞன் ‘ஆப்யாயஸ்வ’ மந்திரத்தை மீண்டும் எட்டுநூறு முறை ஜபிக்க வேண்டும்.

Verse 8

शूद्रोपि परया भक्त्या पाषंडालापवर्जितः । सोमाय शांताय नमोस्तु पादावनंतधाम्नेति च जानुजंघे । ऊरुद्वयं चापि जलोदराय संपूजयेन्मेढ्रमनंगधाम्ने

சூத்ரனாக இருந்தாலும், பரம பக்தியுடன் பாசண்டர்களின் பேச்சை விலக்கி இருந்தால், (பெருமானின் அங்கங்களை) வழிபடலாம்—திருப்பாதங்களில் ‘சாந்த சோமனுக்கு நமஸ்காரம்; அனந்ததாமனுக்கு நமः’ என்று; பின்னர் முழங்கால் மற்றும் கால் பகுதி; இரு தொடைகளை ‘ஜலோதர’ என; மேலும் உபஸ்தத்தை ‘அனங்கதாமன்’ எனச் சொல்லி முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 9

नमोनमः कामसुखप्रदाय कटिः शशांकस्य सदार्चनीयः । तथोदरं चाप्यमृतोदराय नाभिः शशांकाय नमोभिपूज्या

காமசுகம் அருளி எந்நாளும் ஆராதிக்கத் தகுந்த சந்திரனின் இடுப்பிற்கு நமோ நமः. அதுபோல அமுதம் நிறைந்ததுபோன்ற வயிற்றிற்கும் வணக்கம்; சந்திரனின் நாபிக்கும் வணக்கம்—அது பக்தியுடன் சிறப்பாகப் பூஜிக்கத் தகும்.

Verse 10

नमोस्तु चंद्राय मुखं च नित्यं दंता द्विजानामधिपाय पूज्याः । हास्यं नमश्चंद्रमसेऽभिपूज्यमोष्ठौ तु कौमोदवनप्रियाय

சந்திரதேவனுக்கு வணக்கம்; அவரது முகத்திற்கும் எந்நாளும் வணக்கம். அவரது பற்கள் இருபிறப்போரின் அதிபதிபோல் பூஜைக்குரியவை. சந்திரனின் புன்னகைக்கு சிறப்பு ஆராதனையுடன் வணக்கம்; அவரது உதடுகள் கௌமோதவனப் பிரியனுக்கே அர்ப்பணமாகுக.

Verse 11

नासा च नाथाय वरौषधीनामानंदबीजाय पुनर्भ्रुवौ च । नेत्रद्वयं पद्मनिभं तथेंदोरिंदीवरव्यासकराय शौरेः

அவரது மூக்கு சிறந்த மூலிகைகளின் நாதனாயிற்று; மீண்டும் அவரது புருவங்கள் ஆனந்தத்தின் விதையாயின. அவரது இரு கண்கள் தாமரைபோல் இருந்து சந்திரரூபமாயின; மேலும் ஷௌரி (விஷ்ணு)யாகவும்—நீலத்தாமரைபோல் விரிந்த கரங்களையுடையவராகவும் ஆனது.

Verse 12

नमः समस्ताध्वरपूजिताय कर्णद्वयं दैत्यनिषूदनाय । ललाटमिंदोरुदधिप्रियाय केशाः सुषुम्नाधिपतेः प्रपूज्याः

அனைத்து யாகங்களிலும் பூஜிக்கப்படும் பரமனுக்கு வணக்கம்; அசுரநாசகனின் இரு காதுகளுக்கும் வணக்கம். சந்திரனுக்கும் கடலுக்கும் பிரியமான அவரது நெற்றிக்கும் வணக்கம். சுஷும்னாவின் அதிபதியான அவரின் கூந்தலும் நிச்சயமாகப் பெரும்பூஜைக்குரியது.

Verse 13

शिरः शशांकाय नमो मुरारेर्विश्वेश्वरायाथ नमः किरीटं । पद्मप्रिये रोहिणीनाम लक्ष्मि सौभाग्यसौख्यामृतसागराय

சந்திரம் தாங்கிய சிரத்திற்கும் வணக்கம்; முராரி, விஸ்வேஸ்வரனுக்கும் வணக்கம்; கிரீடத்திற்கும் வணக்கம். தாமரைப் பிரியையான ரோஹிணி எனப்படும் லக்ஷ்மியே! நல்வாழ்வும் இன்பமும் எனும் அமுதக் கடலான உமக்கு வணக்கம்.

Verse 14

दैवीं च संपूज्य सुगंधिपुष्पैर्नैवेद्यधूपादिभिरिंदुपत्नीम् । सुप्त्वा तु भूमौ पुनरुत्थितो यः स्नात्वा च विप्राय हविष्यभुक्तः

மணமிகு மலர்கள், நைவேத்யம், தூபம் முதலியவற்றால் இந்துவின் துணைவியான தேவியை முறையாகப் பூஜித்து; தரையில் உறங்கி மீண்டும் எழுந்து; நீராடி பிராமணரை மரியாதை செய்து அவருக்கு தானம் அளித்து, பின்னர் ஹவிஷ்யம் (யாகத்திற்குரிய சாத்த்விக உணவு) மட்டும் உண்ணுபவன்—இவ்விரதத்தை ஆற்றுவான்…

Verse 15

देयः प्रभाते सहिरण्य वारिकुंभो नमः पापविनाशनाय । संप्राश्य गोमूत्रममांसमन्नमक्षारमष्टावथ विंशतिं च

விடியற்காலையில் பொன்னுடன் கூடிய நீர்க்குடத்தை அர்ப்பணித்து—“பாபவிநாசனாய நமः” என்று வணங்க வேண்டும். பின்னர் கோமூத்திரம் ஆசமனம் செய்து, மாம்சமற்ற உணவை உண்ண வேண்டும்; மேலும் எட்டு மற்றும் இருபது (அதாவது இருபத்தெட்டு) அளவு தானியத்தையும் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 16

ग्रासांश्च त्रीन्सर्पियुतानुपोष्य भुक्त्वेतिहासं शृणुयान्मुहूर्तं । कदंबनीलोत्पलकेतकानि जातिःसरोजं शतपत्रिका च

உபவாசம் இருந்து நெய் கலந்த மூன்று கவளங்கள் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும்; பின்னர் உணவுக்குப் பின் சிறிதுநேரம் (முஹூர்த்தம்) புனித இதிகாச/கதை கேட்க வேண்டும். கடம்பம், நீலோத்பலம், கேதகி, ஜாதி (மல்லிகை), சரோஜம் (தாமரை), சதபத்ரிகை மலர்களும் பூஜைக்கு உகந்தவை.

Verse 17

अम्लानपुष्पाण्यथ सिंदुवारं पुष्पं पुनर्भारतमल्लिकायाः । शुक्लं च पुष्पं करवीरपुष्पं श्रीचंपकं चंद्रमसे प्रदेयम्

சந்திரனுக்கு வாடாத புதிய மலர்களை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்—சிந்துவாரம், பாரத-மல்லிகை மலர், வெண்மலர்கள், கரவீர மலர்கள், மேலும் திருச்சம்பக மலர்.

Verse 18

श्रावणादिषु मासेषु क्रमादेतानि सर्वदा । यस्मिन्मासे व्रतादिः स्यात्तत्पुष्पैरर्चयेद्धरिम्

ஸ்ராவண முதலான மாதங்களில் இம்மலர்கள் வரிசைப்படி எப்போதும் பயன்படுத்தப்பட வேண்டும். எந்த மாதத்தில் விரதம் முதலிய அனுஷ்டானம் செய்யப்படுகிறதோ, அந்த மாதத்திற்கு விதிக்கப்பட்ட மலர்களால் ஹரியை அர்ச்சிக்க வேண்டும்.

Verse 19

एवं संवत्सरं यावदुपोष्य विधिवन्नरः । व्रतांते शयनं दद्याच्छयनोपस्करान्वितम्

இவ்வாறு முறையாக ஒரு ஆண்டு முழுதும் உபவாசம் இருந்து, விரத முடிவில் படுக்கையையும் அதற்குரிய படுக்கை உபகரணங்களுடனும் தானமாக அளிக்க வேண்டும்।

Verse 20

रोहिणीचंद्रमिथुनं कारयित्वा तु कांचनम् । चंद्रः षडंगुलः कार्यो रोहिणी चतुरंगुला

தங்கத்தில் ரோஹிணி–சந்திரன் என்ற இரட்டைப் பிரதிமையைச் செய்து, சந்திரனை ஆறு அங்குலமும் ரோஹிணியை நான்கு அங்குலமும் அளவாக அமைக்க வேண்டும்।

Verse 21

मुक्ताफलाष्टकयुतां सितनेत्रसमन्विताम् । क्षीरकुंभोपरि पुनः कांस्यपात्राक्षतान्विताम्

எட்டு முத்துகளுடன், வெண்மையான ‘கண்’ குறிகளுடன் கூடிய அதனை மீண்டும் பால் குடத்தின் மேல் வைத்து, உடையாத அரிசி (அக்ஷதை) நிறைந்த வெண்கலப் பாத்திரத்தையும் சேர்த்து வைக்க வேண்டும்।

Verse 22

दद्यान्मंत्रेण पूर्वाह्णे शालीक्षुफलसंयुताम् । श्वेतामथ सुवर्णास्यां रौप्यखुरसमन्विताम्

முற்பகலில் மந்திரத்துடன், நெல் (சாலி), கரும்பு, பழங்களுடன் கூடிய (பசுவை) தானமாக அளிக்க வேண்டும்—அது வெண்நிறமாய், பொன்முகமாய், வெள்ளிக் குளம்புகளுடன் இருக்க வேண்டும்।

Verse 23

सवस्त्रभाजनां धेनुं तथा शंखं च भाजनम् । भूषणैर्द्विजदाम्पत्यमलंकृत्य गुणान्वितं

ஆடை மற்றும் பாத்திரத்துடன் கூடிய பசுவைத் தானமாக அளித்து, பாத்திரமாகப் பயன்படும் சங்கையும் அளிக்க வேண்டும்; மேலும் குணமிக்க அந்தண தம்பதியரை ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்க வேண்டும்।

Verse 24

चंद्रोयं विप्ररूपेण सभार्य इति कल्पयेत् । यथा ते रोहिणी कृष्ण शयनं न त्यजेदपि

இந்தச் சந்திரனை மனைவியுடன் கூடிய பிராமண வடிவமாகக் கற்பித்து தியானிக்க வேண்டும்; அப்படிச் செய்தால், ஓ கிருஷ்ணா, உன் ரோஹிணி ஒரு கணமும் படுக்கையை (உன் சங்கத்தை) விட்டு விலகமாட்டாள்.

Verse 25

सोमरूपस्य वैतद्वन्न मे भेदो विभूतिभिः । यथा त्वमेव सर्वेषां परमानंदमुक्तिदः

இவ்வாறே, சோமரூபனுக்குப் (சந்திரனுக்குப்) என் பல்வேறு விபூதிகளில் எந்த வேறுபாடும் இல்லை; ஏனெனில் நீயே அனைவருக்கும் பரமானந்தமும் முக்தியும் அளிப்பவன்.

Verse 26

इति श्रीपाद्मपुराणे प्रथमे सृष्टिखंडे रोहिणीचंद्रशयनव्रतं नाम षड्विंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ பத்மபுராணத்தின் முதல் ஸ்ருஷ்டிகண்டத்தில் ‘ரோஹிணீ–சந்திர-சயன விரதம்’ எனப்படும் இருபத்தாறாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 27

रूपारोग्यायुषामेतद्विधायकमनुत्तमम् । इदमेव पितॄणां च सर्वदा वल्लभं नृप

ஓ அரசே! இது அழகு, ஆரோக்கியம், நீண்ட ஆயுள் அளிக்கும் ஒப்பற்ற விதியாகும்; இதுவே பித்ருக்களுக்கு எப்போதும் பிரியமானது.

Verse 28

त्रैलोक्याधिपतिर्भूत्वा सप्तकल्पशतत्रयम् । चंद्रलोकमवाप्नोति पुनरावृत्तिदुर्लभम्

மூன்று உலகங்களின் அதிபதியாகி மூன்றுநூற்று ஏழு கல்பங்கள் வரை, அவன் சந்திரலோகத்தை அடைகிறான்—அங்கிருந்து மீள்வது அரிது.

Verse 29

नारी वा रोहिणीचंद्रशयनं या समाचरेत् । सापि तत्फलमाप्नोति पुनरावृत्तिदुर्लभम्

எந்தப் பெண்ணும் விதிப்படி ‘ரோஹிணீ–சந்திர-சயனம்’ என்ற விரதத்தை அனுஷ்டித்தால், அவளும் அதே பலனை அடைவாள்; அதில் உலகப் பிறவிக்குத் திரும்புதல் அரிதாகும்.

Verse 30

इति पठति शृणोति वा य इत्थं मधुमथनार्चनमिंदुकीर्तनेन । मतिमपि च ददाति सोपि शौरेर्भवनगतः परिपूज्यतेमरौघैः

இவ்வாறு நிலவுபோன்ற கீர்த்தனத்தால் மதுமதனனின் இந்த ஸ்துதியை ஓதுவோனும் கேட்போனும், பிறர்க்கு நல்லுணர்வையும் அளிப்போனும்—அவனும் ஷௌரி (விஷ்ணு) திருவீட்டில் புகுந்து தேவர்களின் கூட்டத்தால் முழுமையாகப் போற்றப்படுவான்।