Adhyaya 19

Verse 1

भीष्म उवाच । पुष्करस्य च नंदायाः श्रुतं माहात्म्यमुत्तमं । ऋषिकोटिर्यदायाता पुष्करे मुखदर्शनात्

பீஷ்மர் கூறினார்—புஷ்கரமும் நந்தையும் உடைய பரமோத்தம மஹாத்மியத்தை நான் கேட்டேன்; புஷ்கரத்தின் முக-தீர்த்த தரிசனத்தால் ஒரு கோடி ரிஷிகள் அங்கு வந்தனர்.

Verse 2

सर्वैः सुरूपता लब्धा सर्वमेतन्मया श्रुतं । यज्ञोपवीतैर्भक्तानि यानि तानि वदस्व मे

அனைவரும் அழகிய வடிவம் பெற்றனர் என்று நான் கேட்டேன். இப்போது கூறுங்கள்—யஜ்ஞோபவீதம் அணிவதால் யார் யார் பக்தர்களாகக் கருதப்படுவர்?

Verse 3

कथं तीर्थविभागस्तु कृतस्तैस्सु महात्मभिः । आश्रमे यानि तीर्थानि कृतान्यपि महर्षिभिः

அந்த மகாத்மர்கள் தீர்த்தங்களின் வகைப்பாடும் ஒழுங்கும் எவ்வாறு அமைத்தனர்? மேலும் ஆசிரமங்களுக்குள் மகரிஷிகள் நிறுவிய தீர்த்தங்கள் யாவை—எனக்குச் சொல்லுங்கள்.

Verse 4

पदन्यासः कृतः पूर्वं विष्णुना यज्ञपर्वते । नागैस्तत्र पंचतीर्थं कृतं तैस्तु महाविषैः

முன்னொரு காலத்தில் யஜ்ஞப் பர்வதத்தில் விஷ்ணு தமது பாதச்சுவடுகளை நிறுவினார். அங்கேயே மகாவிஷம் உடைய நாகர்கள் பஞ்சதீர்த்தத்தை அமைத்தனர்.

Verse 5

पिंडप्रदानवापी च केन पूर्वं विनिर्मिता । उदङ्मुखी भूमिगता कथं गंगासरस्वती

பிண்டம் அளிப்பதற்கான வாபி (கிணறு) முன்பு யார் கட்டினார்? மேலும் கங்கை, சரஸ்வதி வடக்கு நோக்கி நிலத்தடியில் எவ்வாறு சென்றன?

Verse 6

ब्राह्मणैर्वेदविद्वद्भिः कथं यात्रा त्रिपुष्करे । कर्तव्या यत्फलं तस्या जायते तद्वदस्व मे

வேதங்களில் தேர்ந்த பிராமணர்கள் திரிபுஷ்கரத் தீர்த்தயாத்திரையை எவ்வாறு செய்ய வேண்டும்? அதனால் உண்டாகும் புண்ணியப் பலன் என்னவென்று எனக்குச் சொல்லுங்கள்।

Verse 7

पुलस्त्य उवाच । प्रश्नभारो महानेष भवता परिकल्पितः । तदेकाग्रमना भूत्वा शृणु तीर्थ महाफलं

புலஸ்த்யர் கூறினார்—நீ வைத்த கேள்விகளின் பாரம் மிகப் பெரிது. ஆகவே மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி இந்தத் தீர்த்தத்தின் மகாபலனை கேள்।

Verse 8

यस्य हस्तौ च पादौ च मनश्चैव सुसंयतं । विद्यातपश्च कीर्तिश्च स तीर्थफलमश्नुते

யாருடைய கைகள், கால்கள், மனம் நன்கு கட்டுப்பாட்டில் உள்ளனவோ, கல்வி, தவம், நற்கீர்த்தி உடையவரோ—அவரே தீர்த்தப் பலனை அடைவார்।

Verse 9

प्रतिग्रहादुपावृत्तः संतुष्टो येनकेन चित् । अहंकारनिवृत्तश्च स तीर्थफलमश्नुते

யார் பரிசு/தானம் பெறுதலைத் தவிர்த்து, எது கிடைத்தாலும் திருப்தியுடன் இருந்து, அகங்காரமின்றி வாழ்கிறாரோ—அவரே தீர்த்தத்தின் உண்மைப் பலனை அடைவார்।

Verse 10

अक्रोधनश्च राजेंद्र सत्यशीलो दृढव्रतः । आत्मोपमश्च भूतेषु स तीर्थफलमश्नुते

அரசே! யார் கோபமற்றவர், சத்தியநிஷ்டையுடையவர், உறுதியான விரதம் கொண்டவர், மேலும் எல்லா உயிர்களையும் தன்னைப் போலவே கருதுபவர்—அவரே தீர்த்தத்தின் முழுப் பலனை அடைவார்।

Verse 11

ऋषीणां परमं गुह्यमिदं भरतसत्तम । पूर्वं यत्र महाराज सत्रे पैतामहे तथा

ஓ பரதசிறந்தவனே! இது முனிவர்களின் மிக மறைவான உபதேசம். ஓ மஹாராஜா! முன்னொரு காலத்தில் அங்கேயே பிதாமஹனின் பைதாமஹ சத்ரயாகத்திலும் இதுவே உரைக்கப்பட்டது.

Verse 12

यतीनामुग्रतपसां येषां कोटिः समागता । मुखदर्शनमाश्रित्य स्थितास्ते ज्येष्ठपुष्करे

கடுந்தவம் புரியும் யதிகளின் ஒரு கோடி அங்கே கூடியது; அவரின் முகதரிசன அருளைச் சார்ந்து அவர்கள் ஜ்யேஷ்ட-புஷ்கரத்தில் தங்கினர்.

Verse 13

सुरूपतां परां लब्ध्वा प्रीतास्ते मुनिसत्तमाः । हर्षेण महताविष्टा ब्रह्मदर्शनकांक्षिणः

உயர்ந்த அழகிய ரூபத்தை அடைந்து அந்த முனிவர்சிறந்தோர் மகிழ்ந்தனர்; பேரானந்தத்தில் நிறைந்து அவர்கள் பிரம்மதரிசனத்தை விரும்பினர்.

Verse 14

यज्ञोपवीतैस्ते भूमिं माप्य सर्वे चतुर्द्दिशं । कृत्वा तीर्थं विभागं च स्थिता भक्तिपरायणाः

யஜ்ஞோபவீதம் அணிந்து அவர்கள் நான்கு திசைகளிலும் நிலத்தை அளந்தனர்; மேலும் தீர்த்தங்களின் பிரிவுகளை அமைத்து, பக்தியில் நிலைத்திருந்தனர்.

Verse 15

आसन्नश्च ततस्तेषां तदा तुष्टः पितामहः । कोटिं कृत्वा तदा तेषां मानं दृष्ट्वा मनीषिणां

அப்போது திருப்தியுற்ற பிதாமஹன் (பிரம்மா) அவர்களிடம் அணுகினார்; மேலும் அந்த ஞானிகளின் மதிப்பை கோடிகளாகக் கணக்கிட்டு நோக்கி, அவர்களுக்கு உரிய மரியாதை அளித்தார்.

Verse 16

अद्यप्रभृति युष्माकं धर्मवृद्धिर्भविष्यति । इहागत्य नरो यो वै यदंगं प्रथमं जले

இன்றுமுதல் உங்கள் தர்மம் வளர்ச்சி பெறும். இங்கு வந்து மனிதன் எந்த அங்கத்தை முதலில் நீரில் மூழ்கடிப்பானோ—

Verse 17

प्लावविष्यति रूपार्थं रूपिता तीर्थकारिता । भविष्यति न संदेहो योजनायतमंडले

வடிவம் வெளிப்படுவதற்காக அது பெருகி வழியும்; இவ்வாறு தீர்த்தம் உருவாக்கும் சக்தி வடிவமைக்கப்பட்டது. ஐயம் இல்லை—ஒரு யோஜனை அளவுள்ள வட்டப்பரப்பில் அது நிகழும்।

Verse 18

अर्धयोजनविस्तारं दीर्घं सार्धं हि योजनम् । एतत्प्रमाणं तीर्थस्य ऋषिकोटिप्रवर्त्तितम्

இதன் அகலம் அரை யோஜனை; நீளம் ஒன்றரை யோஜனை. இதுவே தீர்த்தத்தின் அளவு; கோடி ரிஷிகள் நிறுவிய அளவாகும்।

Verse 19

अमृतस्येव तृप्येत अपमानस्य योगवित् । विषवच्च जुगुप्सेत संमानस्य सदा द्विजः

யோகத்தை அறிந்தவன் அவமதிப்பிலும் அமிர்தம் போல் திருப்தியடைய வேண்டும்; இருமுறை பிறந்தவன் எப்போதும் மரியாதையை விஷம் போல் வெறுக்க வேண்டும்।

Verse 20

सरस्वती महापुण्या प्रविष्टा ज्येष्ठपुष्करे । तत्रब्रह्मादयो देवा ऋषयः सिद्धचारणाः

மகாபுண்ணியமான சரஸ்வதி ஜ்யேஷ்ட-புஷ்கரத்தில் பிரவேசித்தாள். அங்கே பிரம்மா முதலிய தேவர்கள், ரிஷிகள், சித்தர்கள், சாரணர்கள் இருந்தனர்।

Verse 21

अभिगच्छंति राजेंद्र चैत्रशुक्ल चतुर्दशीं । तत्राभिषेकं कुर्वीत पितृदेवार्चने रतः

ஓ ராஜேந்திரா! சைத்ர சுக்லப் பக்ஷத்தின் சதுர்தசியன்று அங்கே சென்று பித்ரு-தேவார்ச்சனையில் ஈடுபட்டு அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 22

गोमेधं च तदाप्नोति कुलं चैव समुद्धरेत् । एवं तीर्थविभागस्तु कृतस्तैस्तु महर्षिभिः

அவன் கோமேத யாகத்தின் பலனை அடைந்து, தன் குலத்தையும் உயர்த்துவான்; இவ்வாறு தீர்த்தங்களின் வகைப்பாடு அந்த மகரிஷிகளால் நிறுவப்பட்டது।

Verse 23

पितॄन्देवांश्च सन्तर्प्य विष्णुलोके महीयते । तत्र स्नात्वा भवेन्मर्त्यो विमलश्चन्द्रमा यथा

பித்ருக்களையும் தேவர்களையும் திருப்திப்படுத்தி அவன் விஷ்ணுலோகத்தில் போற்றப்படுவான்; அங்கே நீராடினால் மனிதன் களங்கமற்றவன் ஆகிறான்—தெளிந்த சந்திரனைப் போல।

Verse 24

ब्रह्मलोकमवाप्नोति गतिं च परमां व्रजेत् । नृलोके देवदेवस्य तीर्थं त्रैलोक्यविश्रुतम्

அவன் பிரம்மலோகத்தை அடைந்து பரமகதியைச் சேர்வான்; மனிதலோகத்தில் தேவர்களின் தேவனுக்குரிய, மூவுலகிலும் புகழ்பெற்ற தீர்த்தம் ஒன்று உள்ளது।

Verse 25

पुष्करं नाम विख्यातं महापातकनाशनम् । दशकोटिसहस्राणि तीर्थानां वै महीपते

ஓ மஹீபதே! ‘புஷ்கரம்’ எனப் பெயர்பெற்ற இந்தத் தீர்த்தம் மகாபாதகங்களை அழிப்பது; அரசே, இதில் தீர்த்தங்களின் பத்துக் கோடி ஆயிரங்கள் ஒருங்கே நிறைந்துள்ளன।

Verse 26

सान्निध्यं पुष्करे येषां त्रिसन्ध्यं कुलनन्दन । आदित्या वसवो रुद्रास्साध्याश्च स मरुद्गणाः

குலநந்தனே! புஷ்கரத்தில் தினமும் திரிசந்த்யா வழிபாட்டை ஆற்றுவோரின் அருகில் ஆதித்யர், வசுக்கள், ருத்ரர், சாத்யர் மற்றும் மருத்கணங்கள் எப்போதும் சன்னிதியாக இருப்பர்।

Verse 27

गन्धर्वाप्सरसश्चैव नित्यं सन्निहिता विभोः । यत्र देवास्तपस्तप्त्वा दैत्या ब्रह्मर्षयस्तथा

விபோ! தேவர்கள் தவம் செய்த இடத்திலும், அதுபோல தைத்யரும் பிரம்மரிஷிகளும் தவம் செய்த இடத்திலும், கந்தர்வரும் அப்சரஸ்களும் எப்போதும் சன்னிதியாக இருப்பர்।

Verse 28

दिव्य योगा महाराज पुण्येन महतान्विताः । मनसाप्यभिकामस्य पुष्कराणि मनस्विनः

மகாராஜா! தெய்வீக யோகசக்தியும் மாபெரும் புண்ணியமும் கொண்ட இந்தப் புனித புஷ்கரங்கள், நல்லொழுக்கமுடையோரின் விருப்பங்களை மனத்தின் எண்ணத்தாலேயே நிறைவேற்றும்।

Verse 29

पूयन्ते सर्वपापानि नाकपृष्ठे स मोदते । तस्मिंस्तीर्थे महाराज नित्यमेव पितामहः

அனைத்து பாவங்களும் நீங்கிப் பரிசுத்தமடையும்; அவன் சுவர்க்கத்தில் மகிழ்வான். மகாராஜா! அந்தத் தீர்த்தத்தில் பிதாமகர் பிரம்மா நித்தியமாக வாசம் செய்கிறார்।

Verse 30

उवास परमप्रीतो देवदानवसम्मतः । पुष्करेषु महाराज देवास्सर्षिपुरोगमाः

மகாராஜா! தேவர்களாலும் தானவர்களாலும் மதிக்கப்பட்ட அவர் பேரானந்தத்துடன் புஷ்கரத்தில் தங்கினார்; ரிஷிகள் முன்னணியில் தேவர்களும் அங்கேயே நிலைத்திருந்தனர்।

Verse 31

सिद्धिं च समनुप्राप्ताः पुण्येन महतान्विताः । तत्राभिषेकं यः कुर्यात्पितृदेवार्चने रतः

அவர்கள் மகாபுண்ணியத்தால் நிறைந்தவர்களாய் சித்தியையும் அடைகின்றனர். அங்கே பித்ரு-தேவ வழிபாட்டில் ஈடுபட்டு அபிஷேகம் செய்பவன்—

Verse 32

अश्वमेधाद्दशगुणं प्रवदंति मनीषिणः । अप्येकं भोजयेद्विप्रं पुष्करारण्यमाश्रितः

ஞானிகள் இதை அச்வமேத யாகத்தைவிட பத்துமடங்கு புண்ணியமானது எனக் கூறுகின்றனர்—புஷ்கரப் புனித வனத்தில் தங்கி ஒரே ஒரு பிராமணனுக்கேனும் அன்னம் அளித்தாலும்.

Verse 33

अन्नेन तेन संप्रीता कोटिर्भवति पूजिता । तेनासौ कर्मणा भीष्म प्रेत्य चेह च मोदते

அந்த அன்னதானத்தால் கோடிக்கணக்கானோர் திருப்தியடைந்து மதிக்கப்படுவர். அதே செயல்வழியே, ஓ பீஷ்மா, அவன் இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் மகிழ்வான்.

Verse 34

शाकैर्मूलैः फलैर्वापि येन वा वर्त्तयेत्स्वयम् । तद्वै दद्याद्ब्राह्मणाय श्रद्धावाननसूयकः

ஒருவன் தன் வாழ்வை நடத்தும் உணவு எதுவாயினும்—கீரை, கிழங்கு, பழம் அல்லது வேறெதுவாக இருந்தாலும்—அதேதை நம்பிக்கையுடன், பகைமையின்றி, பிராமணனுக்கு அளிக்க வேண்டும்.

Verse 35

तेनैव प्राप्नुयात्प्राज्ञो हयमेधफलं नरः । ब्राह्मणः क्षत्रियो वैश्यः शूद्रो वा राजसत्तम

அதே வழியால் அறிவுடையவன் அச்வமேத யாகத்தின் பலனை அடைகிறான்—அவன் பிராமணனாக இருந்தாலும், க்ஷத்திரியனாக, வைசியனாக, சூத்ரனாக இருந்தாலும், ஓ அரசர்களில் சிறந்தவனே.

Verse 36

पैतामहं सरः पुण्यं पुष्करं नाम नामतः । वैखानसानां सिद्धानां मुनीनां पुण्यदं हि यत्

பிதாமஹன் பிரம்மாவுடன் தொடர்புடைய ‘பைதாமஹ’ எனப் புகழ்பெற்ற புஷ்கர என்ற புனிதத் தடாகம் இது. இது வைகானஸ ரிஷிகள், சித்தர்கள், முனிவர்கள் ஆகியோர்க்குப் புண்ணியம் அளிக்கும்.

Verse 37

सरस्वती पुण्यतमा यस्माद्याता महार्णवम् । आदिदेवो महायोगी यत्रास्ते मधुसूदनः

மிகப் புனிதமான சரஸ்வதி மகாசமுத்திரத்தில் கலந்த இடத்தில், அந்தத் திருத்தலத்தில் ஆதிதேவன், மகாயோகி மதுசூதனன் வாசம் செய்கிறான்.

Verse 38

ख्यात आदिवराहेति नाम्ना त्रिदशपूजितः । हीनवर्णाश्च ये वर्णास्तीर्थे पैतामहे गताः

அவர் ‘ஆதி-வராஹ’ என்ற நாமத்தால் புகழ்பெற்றவர்; தேவர்களால் வணங்கப்படுபவர். ‘தாழ்ந்தவர்’ எனக் கருதப்படுவோரும் பைதாமஹ தீர்த்தத்திற்குச் சென்றால் அங்கே நன்மை பெறுவர்.

Verse 39

न वियोनिं व्रजंत्येते स्नात्वा तीर्थे महात्मनः । कार्तिक्यां च विशेषेण योभिगच्छेत्तु पुष्करं

மகாத்மனே! தீர்த்தத்தில் நீராடுவோர் தீய யோனியில் வீழ்வதில்லை. குறிப்பாக கார்த்திக மாதத்தில் புஷ்கரத்திற்குச் செல்பவர்க்கு இந்தப் பயன் மிகச் சிறப்பாகும்.

Verse 40

फलं तत्राक्षयं तस्य भवतीत्यनुशुश्रुम । सायंप्रातः स्मरेद्यस्तु पुष्कराणि कृतांजलि

அங்கே பெறும் பலன் அழியாததாகும் என்று நாம் கேட்டோம். யார் மாலைவும் விடியற்காலமும் கைகூப்பி புஷ்கரங்களை நினைவுகூர்கிறாரோ, அவர்க்கு நிலைத்த புண்ணியம் கிடைக்கும்.

Verse 41

उपस्पृष्टं भवेत्तेन सर्वतीर्थे तु कौरव । जन्मप्रभृति यत्पापं स्त्रियो वा पुरुषस्य वा

ஓ கௌரவா! அந்தச் செயல் காரணமாக மனிதன் எல்லாத் தீர்த்தங்களையும் தொட்டதுபோல் தூய்மையடைகிறான். பிறப்பிலிருந்து பெண் அல்லது ஆண் சேர்த்த பாவமெல்லாம் அழிகிறது.

Verse 42

पुष्करे स्नानमात्रेण सर्वमेतत्प्रणश्यति । यथासुराणां प्रवरः सर्वेषां तु पितामहः

புஷ்கரத்தில் வெறும் நீராடுதலாலேயே இவை அனைத்தும் அழிகின்றன; அசுரர்களில் முதன்மையானவன் கூட எல்லோருக்கும் பிதாமகன் எனக் கூறப்படுவது போல.

Verse 43

तथैव पुष्करं तीर्थं तीर्थानामादिरुच्यते । त द्दृष्ट्वा दशवर्षाणि पुष्करे नियतः शुचिः

அதேபோல் புஷ்கரத் தீர்த்தம் எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் முதலானதும் சிறந்ததும் எனச் சொல்லப்படுகிறது. அதைத் தரிசித்து, கட்டுப்பாடுடன் தூய்மையாக பத்து ஆண்டுகள் புஷ்கரத்தில் தங்க வேண்டும்.

Verse 44

क्रतून्सर्वानवाप्नोति ब्रह्मलोकं स गच्छति । यस्तु वर्षशतं पूर्णमग्निहोत्रमुपासते

யார் முழு நூறு ஆண்டுகள் விதிப்படி அக்னிஹோத்ரத்தை அனுஷ்டிக்கிறாரோ, அவர் எல்லா யாகங்களின் பலனையும் பெற்று பிரம்மலோகத்தை அடைகிறார்.

Verse 45

कार्तिकीं वा वसेदेकां पुष्करे सममेव तु । पुष्करे दुष्करो होमः पुष्करे दुष्करं तपः

அல்லது புஷ்கரத்தில் கார்த்திகை மாதம் ஒரு மாதமாவது தங்கலாம். உண்மையாகவே புஷ்கரத்தில் ஹோமம் செய்வது கடினம்; புஷ்கரத்தில் தவம் செய்வதும் கடினமே.

Verse 46

पुष्करे दुष्करं दानं वासश्चैव सुदुष्करः । ब्राह्मणो वेदविद्वांस्तु गत्वा वै ज्येष्ठपुष्करं

புஷ்கரத்தில் தானம் செய்வது அரிது; அங்கே வாசிப்பது இன்னும் அரிது. ஆயினும் வேதம் அறிந்த பிராமணன் ஜ்யேஷ்ட-புஷ்கரத்திற்கு (மிகச் சிறந்த புஷ்கரத்திற்கு) சென்று (புண்ணியம் பெறுவான்).

Verse 47

स्नानाद्भवेन्मोक्षभागी श्राद्धेन पितृतारकः । नाममात्रोपि यो विप्रो गत्वा संध्यामुपासते

ஸ்நானத்தால் மோட்சப் பங்காளி ஆகிறான்; ஸ்ராத்தத்தால் பித்ருக்களைத் தாரகன் ஆகிறான். பெயரளவிலான பிராமணனாக இருந்தாலும், சென்று ஸந்த்யா உபாசனை செய்தால் (புண்ணியம் பெறுவான்).

Verse 48

वर्षाणि द्वादशैवेह तेन संध्या ह्युपासिता । भवेत्तु नात्र संदेहः पुरा प्रोक्तं स्वयंभुवा

இங்கே அவன் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் நிச்சயமாக ஸந்த்யா உபாசனை செய்தான். அப்படியே ஆகும்—இதில் ஐயமில்லை; ஏனெனில் இதை முன்பு ஸ்வயம்பூ (பிரம்மா) தாமே உரைத்தார்.

Verse 49

सावित्री कथितो दोषः कुले तस्य न जायते । या पत्नी ददते भर्तुः संध्योपास्तिं करिष्यतः

ஸாவித்ரீ விதியில் கூறப்பட்ட குற்றம், ஸந்த்யா உபாசனை செய்யத் தயாரான தன் கணவருக்கு மனைவி (சேவை-உதவி) அளிக்கும் அந்த மனிதனின் குலத்தில் உண்டாகாது.

Verse 50

करकेण तु ताम्रेण तोयं मुक्ता दिवं व्रजेत् । ब्रह्मलोकमनुप्राप्य तिष्ठति ब्रह्मणो दिनं

செம்புப் பாத்திரத்தால் நீர்தானம் செய்பவன் ஸ்வர்க்கம் செல்கிறான். பிரம்மலோகத்தை அடைந்து, பிரம்மாவின் ஒரு நாள் அளவு காலம் அங்கே தங்குவான்.

Verse 51

तेनापि द्वादशाब्दानि संध्योपास्ता न संशयः । भवेत्समीपगा पत्नी कुर्वतः पितृतर्पणं

அந்தச் செய்கையாலேயும் பன்னிரண்டு ஆண்டுகளின் சந்த்யோபாசனை செய்த பலன் கிடைக்கும்—இதில் ஐயமில்லை. பித்ருத் தர்ப்பணம் செய்யும் போது மனைவி அருகிலேயே இருக்க வேண்டும்.

Verse 53

दक्षिणां दिशमास्थाय गायत्र्या राजसत्तम । पितॄणां परमा तृप्तिः क्रियते द्वादशाब्दिकी

அரசர்களில் சிறந்தவனே! தென் திசையை நோக்கி காயத்ரீ ஜபம் செய்தால் பித்ருக்களுக்கு உன்னதமான திருப்தி உண்டாகும்; அது பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் நிலைக்கும்.

Verse 54

युगसहस्रं पिण्डेन श्राद्धेनानन्त्यमश्नुते । एतदर्थं हि विद्वांसः कुर्वंते दारसंग्रहं

சிராத்தத்தில் பிண்டம் அளிப்பதால் ஆயிரம் யுகங்கள் வரை அழியாத புண்ணியம் கிடைக்கும். இதற்காகவே ஞானிகள் திருமணம் செய்து இல்லறத்தை ஏற்கின்றனர்.

Verse 55

तीर्थे गत्त्वा प्रदास्यामः पिंडान्वै श्राद्धपूर्वकं । तेषां पुत्रा धनं धान्यमविच्छिन्ना च संततिः

தீர்த்தத்திற்குச் சென்று சிராத்தம் முன்னிட்டு பிண்டங்களை அளிப்போம். அவர்களுக்கு புதல்வர்கள், செல்வம், தானியம், மேலும் துண்டிக்காத சந்ததி உண்டாகும்.

Verse 56

भवेद्वै नात्र संदेह एतदाह पितामहः । तर्पयित्वा पितॄन्देवानग्निष्टोमफलं लभेत्

இதில் எவ்வித ஐயமும் இல்லை—என்று பிதாமஹன் பிரம்மா கூறினார். பித்ருக்களையும் தேவர்களையும் திருப்திப்படுத்தினால் அக்னிஷ்டோம யாகத்தின் பலன் கிடைக்கும்.

Verse 57

आश्रमानपि ते वच्मि शृणुष्वैकमना नृप । अगस्त्येन कृतश्चात्र आश्रमो देवसंमितः

அரசே! ஆசிரமங்களையும் உனக்குச் சொல்கிறேன்; ஒருமனத்துடன் கேள். இங்கே அகஸ்திய முனிவர் நிறுவிய, தேவர்களால் போற்றப்படும் தெய்வத்தன்மை உடைய ஆசிரமம் உள்ளது.

Verse 58

सप्तर्षीणां पुरा चात्र आश्रमो देवसम्मतः । ब्रह्मर्षीणां तथा चात्र मनूनां परमस्तथा

இங்கே பழங்காலத்தில் சப்தரிஷிகளின் ஆசிரமம் ஒன்று இருந்தது; அது தேவர்களால் மதிக்கப்பட்டது. அதுபோல இங்கே பிரம்மரிஷிகளின் ஆசிரமமும் இருந்தது; மனுக்களுடன் பரமமாக இணைந்த உயர்ந்த ஆசிரமமும் இருந்தது.

Verse 59

नागानां च पुरी रम्या यज्ञपर्वतरोधसि । अगस्त्यस्य महाराज प्रभावममितात्मनः

யஜ்ஞபர்வதத்தின் சரிவில் நாகர்களின் இனிய நகரம் ஒன்று உள்ளது. மகாராஜா! அளவற்ற ஆன்மவலிமை உடைய அகஸ்தியரின் மாபெரும் பிரபாவத்தை (பெருமையை) கேள்.

Verse 60

कथयामि समासेन शृणु त्वं सुसमाहितः । पूर्वं कृतयुगे भीष्म दानवा युद्धदुर्मदाः

சுருக்கமாகச் சொல்கிறேன்; நீ முழு கவனத்துடன் கேள். பீஷ்மா! முன்னொரு க்ருதயுகத்தில் தானவர்கள் போரின் அகந்தையால் மயங்கியிருந்தனர்.

Verse 61

कालेया इति विख्याता गणाः परमदारुणाः । ते तु वृत्रं समाश्रित्य देवान्हंतुं समुद्यताः

‘காலேயர்’ எனப் புகழ்பெற்ற அந்தக் கூட்டங்கள் மிகக் கொடியவை. அவர்கள் வ்ருத்ரனைச் சரணடைந்து, தேவர்களை அழிக்க எழுந்தனர்.

Verse 62

ततो देवाः समुद्विग्ना ब्रह्माणमुपतस्थिरे । कृतांजलींस्तु तान्सर्वान्परमेष्ठीत्युवाच ह

பிறகு தேவர்கள் மிகவும் கலக்கமடைந்து பிரம்மாவை அணுகினர். கைகூப்பி நின்ற அவர்கள் அனைவரிடமும் பரமேஷ்டி (பிரம்மா) கூறினார்.

Verse 63

विदितं मे सुराः सर्वं यद्वः कार्यं चिकीर्षितं । तमुपायं प्रवक्ष्यामि यथा वृत्रं वधिष्यथ

ஓ தேவர்களே! நீங்கள் செய்ய விரும்பும் காரியம் அனைத்தும் எனக்குத் தெரியும். விருத்திராசுரனை நீங்கள் எப்படிக் கொல்ல முடியும் என்பதற்கான வழியை நான் கூறுகிறேன்.

Verse 64

दधीचिरिति विख्यातो महानृषिरुदारधीः । तं गत्वा सहितास्सर्वे वरं च प्रतियाचत

ததீசி என்று புகழ்பெற்ற பரந்த மனப்பான்மை கொண்ட ஒரு மகரிஷி இருக்கிறார். நீங்கள் அனைவரும் ஒன்றாக அவரிடம் சென்று வரம் கேளுங்கள்.

Verse 65

स वो दास्यति धर्मात्मा सुप्रीतेनांतरात्मना । स वाच्यः सहितैः सर्वैर्भवद्भिर्जयकांक्षिभिः

அந்த தர்மாத்மா மகிழ்ச்சியான உள்ளத்துடன் அதை உங்களுக்குத் தருவார். எனவே, வெற்றியை விரும்பும் நீங்கள் அனைவரும் ஒன்றாகச் சேர்ந்து அவரிடம் கேட்க வேண்டும்.

Verse 66

स्वान्यस्थीनि प्रयच्छस्व त्रैलोक्यहितकांक्षया । स शरीरं समुत्सृज्य स्वान्यस्थीनि प्रदास्यति

"மூவுலகின் நன்மையைக் கருதி உங்கள் எலும்புகளைத் தாருங்கள்." அவர் தனது உடலைத் துறந்து தனது எலும்புகளைக் கொடுப்பார்.

Verse 67

तस्यास्थिभिर्महाघोरं वज्रं संक्रियतां दृढं । महच्छत्रुहनं दिव्यं तदस्त्रमशनिः स्मृतं

அவருடைய எலும்புகளால் மிகப் பயங்கரமான, உறுதியான, உடையாத வஜ்ரம் உருவாக்கப்படுக. பெரும் பகைவரை அழிக்கும் அந்த தெய்வ ஆயுதமே ‘அசனி’ (இடிவஜ்ரம்) எனப் புகழப்படுகிறது.

Verse 68

तेन वज्रेण वै वृत्रं वधिष्यति शतक्रतुः । एतद्वः सर्वमाख्यातं तस्मात्सर्वं विधीयतां

அந்த வஜ்ரத்தாலே சதக்ரது (இந்திரன்) நிச்சயமாக வ்ருத்ரனை வதம் செய்வான். இவை அனைத்தும் உங்களுக்கு முழுமையாக விளக்கப்பட்டன; ஆகவே இப்போது எல்லாம் விதிப்படி நிறைவேற்றப்படுக.

Verse 69

एवमुक्तास्ततो देवा अनुज्ञाप्य पितामहं । शतक्रतुं पुरस्कृत्य दधीचेराश्रमं ययुः

இவ்வாறு கூறப்பட்டபின் தேவர்கள் பிதாமஹன் (பிரம்மா) அனுமதி பெற்று, சதக்ரது (இந்திரன்) முன்னணியாக ததீசி முனிவரின் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றனர்.

Verse 70

सरस्वत्याः परे पारे नानाद्रुमलतावृतं । षट्पदोद्गीतनिनदैरुद्घुष्टं सामगैरिव

சரஸ்வதியின் அப்பால் கரையில் பலவகை மரங்களும் கொடிகளும் சூழ்ந்த இடம் இருந்தது; தேனீக்களின் முணுமுணுப்பு-பாடல் ஒலியால் அது, சாமவேதப் பாடகர்கள் உரக்க சாமகானம் செய்கிறதுபோல் முழங்கியது.

Verse 71

पुंस्कोकिलरवोन्मिश्रं जीवं जीवकनादितम् । महिषैश्च वराहैश्च सृमरैश्चमरैरपि

அங்கே ஆண் குயில்களின் கூவல் கலந்திருந்தது; ‘ஜீவ’ மற்றும் ‘ஜீவக’ பறவைகளின் குரலால் அந்த இடம் முழங்கியது; மேலும் எருமைகள், காட்டுப்பன்றிகள், மான்கள், சாமர மான்களும் அங்கு உலாவின.

Verse 72

तत्रतत्रानुचरितैः शार्दूलभयवर्जितैः । करेणुभिर्वारणैश्च प्रभिन्नकरटामुखैः

அங்கங்கே புலி அச்சமின்றி சுதந்திரமாகச் சுற்றும் பெண் யானைகளும் ஆண் யானைகளும் காணப்பட்டன; அவர்களின் கன்னப்பகுதியில் மதநீர் வழிந்தோடியது।

Verse 73

स्वरोद्गारैश्च क्रीडद्भिः समंतादनुनादितं । सिंहव्याघ्रैर्महानादं नदद्भिरनुनादितं

விளையாடும் உயிர்களின் குரல் ஒலிகளால் அது எங்கும் முழங்கியது; மேலும் சிங்கங்களும் புலிகளும் இடும் பேரகர்ஜனத்தால் மீண்டும் மீண்டும் எதிரொலித்தது।

Verse 74

मयूरैश्चापि संलीनैर्गुहाकंदरवासिभिः । तेषु तेषु च कुंजेषु नादितं सुमनोरमं

குகைகளிலும் பாறைச் சிளைகளிலும் வாழ்ந்து ஒளிந்திருந்த மயில்களும் இருந்தன; அவை அந்தந்த தோப்புகளில் மிக இனிய குரலால் முழங்கின.

Verse 75

त्रिविष्टपसमप्रख्यं दधीच्याश्रममागमन् । तत्रापश्यन्दधीचिं तं दिवाकरसमप्रभम्

அவர்கள் ஸ்வர்க்கத்தை ஒத்த ஒளிவீசும் ததீசி ஆசிரமத்தை அடைந்தனர்; அங்கே சூரியனை ஒத்த பிரகாசமுடைய ததீசி முனிவரை கண்டனர்।

Verse 76

जाज्वल्यमानं वपुषा यथा लक्ष्म्या चतुर्भुजम् । तस्य पादौ सुरा राजन्नभिवंद्य प्रणम्य च । अयाचंत वरं सर्वे यथोक्तं परमेष्ठिना

அவர் லக்ஷ்மியுடன் கூடிய நான்கு கரங்களையுடையவர்; உடல் ஒளியால் ஜ்வலித்தார். அரசே, தேவர்கள் அவரது திருவடிகளில் வணங்கி நமஸ்கரித்து, பரமேஷ்டி பிரம்மா கூறியபடியே அனைவரும் வரம் வேண்டினர்।

Verse 77

ततो दधीचिः परमप्रतीतः सुरोत्तमांस्तानिदमित्युवाच । करोमि यद्वो हितमद्य देवाः स्वं वापि देहं त्वहमुत्सृजामि

அப்போது மிகப் புகழ்பெற்ற ததீசி அந்தத் தலைசிறந்த தேவர்களிடம் கூறினார்— “தேவர்களே, இன்று உங்கள் நலனுக்காக வேண்டியதைச் செய்வேன்; தேவைப்பட்டால் என் உடலையும் துறப்பேன்।”

Verse 78

तानेवमुक्त्वा द्विपदां वरिष्ठः प्राणांस्ततोऽसौ सहसोत्ससर्ज । सुरास्तदस्थीनि सवासवास्ते यथोपयोगं जगृहुः स्म तस्य

இவ்வாறு கூறி இருபாதிகளுள் சிறந்த அந்த முனிவர் திடீரென உயிர்மூச்சை விட்டார். பின்னர் வாசவனாகிய இந்திரனுடன் தேவர்கள் அவன் எலும்புகளை வேண்டிய பயன்பாட்டிற்கேற்பச் சேகரித்தனர்।

Verse 79

प्रहृष्टरूपाश्च जयाय देवास्त्वष्टारमासाद्य तमर्थमूचुः । त्वष्टा तु तेषां वचनं निशम्य प्रहृष्टरूपः प्रयतः प्रयत्नात्

வெற்றியை நாடி மகிழ்ந்த தேவர்கள் த்வஷ்டாவை அணுகி தங்கள் வேண்டுகோளைச் சொன்னார்கள். அவர்களின் சொற்களை கேட்ட த்வஷ்டா மகிழ்ந்து, கவனத்துடனும் உறுதியுடனும் தீவிர முயற்சியுடன் பணியில் ஈடுபட்டார்।

Verse 80

चकार वज्रं भृशमुग्रवीर्यं कृत्वा च शस्त्रं तमुवाच हृष्टः । अनेन शस्त्रप्रवरेण देव भस्मीकुरुष्वाद्य सुरारिमुग्रं

அவர் மிகக் கடுமையான வலிமை கொண்ட வஜ்ரத்தை உருவாக்கினார். அந்தச் சிறந்த ஆயுதத்தைச் செய்து மகிழ்ச்சியுடன் கூறினார்— “தேவா, இந்த உத்தம ஆயுதத்தால் இன்று தேவர்களின் கொடிய பகைவனைச் சாம்பலாக்கு।”

Verse 81

ततो हतारिः सगणः सुखं त्वं प्रशाधि कृत्स्नं त्रिदिवं दिविष्ठः । त्वष्ट्रा तथोक्तस्तु पुरंदरश्च वज्रं प्रहृष्टः प्रयतो ह्यगृह्णात्

பின்னர் பகைவர்களும் அவர்களது படைகளும் அழிந்தபின், தேவர்களில் சிறந்தவனே, நீ இன்பமாக முழு திரிதிவத்தையும் ஆளுவாயாக. த்வஷ்டா இவ்வாறு கூற, புரந்தரனாகிய இந்திரன் மகிழ்ந்து அமைதியுடன் வஜ்ரத்தை எடுத்துக் கொண்டான்।

Verse 82

ततः स वज्रेणयुतो दैवतैरभिपूजितः । आससाद ततो वृत्रं स्थितमावृत्य रोदसी

அப்போது வஜ்ராயுதம் தாங்கியவன், தேவர்களால் முறையாகப் போற்றப்பட்டு, முன்னே சென்றான். பின்னர் வானமும் பூமியும் மூடிக் கொண்டிருந்த வ்ருத்ரனை எதிர்கொண்டான்.

Verse 83

कालकेयैर्महाकायैस्समंतादभिरक्षितं । समुद्यत प्रहरणैः सशृंगैरिव पर्वतैः

அது எல்லாத் திசைகளிலும் பெருந்தோற்றமுடைய காலகேயர்களால் காக்கப்பட்டது; உயர்த்திய ஆயுதங்களுடன் அவர்கள் உயர்சிகர மலைகளைப் போலத் தோன்றினர்.

Verse 84

ततो युद्धं समभवद्देवानां सह दानवैः । मुहूर्तं भरतश्रेष्ठ लोकत्रासकरं महत्

அப்போது தேவர்களுக்கும் தானவர்களுக்கும் இடையில் போர் எழுந்தது—ஓ பரதசிரேஷ்டா! அது சிறிது நேரம் மிகப் பெரிதும் உலகங்களை அச்சுறுத்துவதுமாக இருந்தது.

Verse 85

उद्यतैः प्रतिसृष्टानां खड्गानां वीरबाहुभिः । आसीत्सुतुमुलः शब्दः शरीरैरभिपाटितैः

வீரபுயங்கள் உயர்த்தி ஒருவர்மேல் ஒருவர் எறிந்த வாள்களாலும், வெட்டுண்டு வீழ்ந்த உடல்களாலும், மிகக் கடும் ஆரவாரம் எழுந்தது.

Verse 86

शिरोभिः प्रपतद्भिश्चाप्यंतरिक्षान्महीतलं । तालैरिव महीपाल वृतं तैरेव दृश्यते

ஓ மஹீபாலா! ஆகாயத்திலிருந்து பூமிக்கு விழும் தலைகளால் நிலம் அவைகளால் மூடப்பட்டதுபோல் தோன்றியது; பனைமர வரிசைகளால் சூழப்பட்டதுபோல்.

Verse 87

ते हेमकवचा भूत्वा कालेयाः परिघायुधाः । त्रिदशानभ्यवर्तन्त दावदग्धा इव द्रुमाः

அப்போது காலேயர்கள் பொற்கவசம் அணிந்து, பரிகம் (இரும்புக் கோல்) ஆயுதமாகக் கொண்டு, காட்டுத்தீயால் கருகிய மரங்களைப் போல தேவர்களை நோக்கி பாய்ந்தனர்।

Verse 88

तेषां वेगवतां वेगं सहितानां प्रधावताम् । न शेकुः सहिताः सोढुं भग्नास्ते प्राद्रवन्भयात्

அந்த வேகமிகு வீரர்கள் ஒன்றாகப் பாய்ந்து வந்த பேர்வேகத்தை அவர்கள் தாங்க இயலாமல், சிதறி அஞ்சி ஓடினர்।

Verse 89

तान्दृष्ट्वा द्रवतो भीतान्सहस्राक्षः पुरंदरः । वृत्रं च वर्द्धमानं तु कश्मलं महदाविशत्

அஞ்சி ஓடுவோரைக் கண்ட சஹஸ்ராக்ஷன் புரந்தரன் இந்திரனை—விருத்திரன் மேலும் வலிமை பெறுவதைக் கண்டு—பெரும் துயரம் ஆட்கொண்டது।

Verse 90

तं शक्रं कश्मलाविष्टं दृष्ट्वा विष्णुः सनातनः । स्वतेजो व्यदधाच्छक्रे बलमस्य विवर्धयन्

சக்ரன் கலக்கத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டதைப் பார்த்த சனாதன விஷ்ணு, தமது தெய்வீக தேஜஸை அவனுள் ஊட்டி, அவன் வலிமையைப் பெருக்கினார்।

Verse 91

विष्णुनाप्यायितं शक्रं दृष्ट्वादे वगणास्तदा । सर्वे तेजस्समादध्युस्तथा ब्रह्मर्षयोऽमलाः

விஷ்ணுவால் உற்சாகம் பெற்ற சக்ரனைப் பார்த்து, அப்போது தேவர்களெல்லாம் தத்தம் தேஜஸை ஒன்றுசேர்த்தனர்; அதுபோல மாசற்ற பிரம்மரிஷிகளும் செய்தனர்।

Verse 92

स समाप्यायितः शक्रो विष्णुना दैवतैः सह । ऋषिभिश्च महाभागैर्बलवान्समपद्यत

இவ்வாறு விஷ்ணுவும் தேவர்களும், மகாபாக்கிய முனிவர்களும் சேர்ந்து ஊக்கமளித்து உயிர்ப்பித்ததால், சக்ரன் (இந்திரன்) மீண்டும் வலிமை பெற்றான்.

Verse 93

ज्ञात्वा बलस्थं त्रिदशाधिपं तं ननाद वृत्रस्सुमहानि नादम् । तस्य प्रणादेन धरा दिशश्च खं द्यौर्नगाश्चेति चचाल सर्वं

தேவர்களின் அதிபதி வலிமையில் உறுதியாக நிற்பதை அறிந்து, வ்ருத்ரன் மிகப் பெரும் கர்ஜனை செய்தான். அவன் அந்தப் பேரொலியால் பூமி, திசைகள், ஆகாயம், விண்ணுலகம், மலைகள்—எல்லாம் அதிர்ந்தன.

Verse 94

ततो महेंद्रः परमाभितप्तः श्रुत्वा रवं घोरतरं महांतम् । भयेन मग्नस्त्वरितं मुमोच वज्रं महान्तं खलु तस्य शीर्षे

அப்போது மகேந்திரன் (இந்திரன்) மிகுந்த துயருற்று, அந்த மிகக் கொடிய பேரொலியைக் கேட்டு அச்சத்தில் மூழ்கி, உடனே அவன் தலையில் தன் பெரும் வஜ்ரத்தை எறிந்தான்.

Verse 95

स शक्रवज्राभिहतः पपात महास्वनः कांचनमाल्यधारी । यथा महाशैलवरः पुरस्तात्स मंदरो विष्णुकरात्प्रमुक्तः

சக்ரனின் வஜ்ரத்தால் தாக்கப்பட்ட அந்தப் பேரொலி உடையவன், பொன்மாலையை அணிந்தவனாய், கீழே விழுந்தான்—முன்னொரு காலத்தில் விஷ்ணுவின் கையிலிருந்து விடுபட்ட மந்தர மலை அனைவரின் முன் விழுந்ததுபோல்.

Verse 96

तस्मिन्हते दैत्यवरे भयार्तः शक्रः प्रदुद्राव सरः प्रवेष्टुं । वज्रं च मेने स्वकरात्प्रमुक्तं वृत्रं भयाच्चैव हतं न पश्यति

அந்த தைத்யச் சிறந்தவன் கொல்லப்பட்டபோதும், அச்சத்தால் துன்புற்ற சக்ரன் ஏரிக்குள் புகுவதற்காக ஓடினான். வஜ்ரம் தன் கையிலிருந்து வழுந்துவிட்டதாக எண்ணி, பயத்தால் வ்ருத்ரன் கொல்லப்பட்டதையும் காணவில்லை.

Verse 97

सर्वे च देवा मुदिताः प्रहृष्टाः सहर्षयश्चैनमथो स्तुवंति । शेषांश्च दैत्यांस्त्वरितं समेत्य जघ्नुः सुरा वृत्रवधाभितप्तान्

தேவர்கள் அனைவரும் முனிவர்களுடன் மகிழ்ந்து அவரைத் துதித்தனர். விருத்திராசுரன் வதத்தால் வருந்திய மீதமுள்ள அசுரர்களைத் தேவர்கள் விரைந்து சென்று அழித்தனர்.

Verse 98

ते वध्यमानास्त्रिदशैस्तदानीं महासुरा वायुसमानवेगाः । समुद्रमेवाविविशुर्भयार्ताः प्रविश्य चैवोदधिमप्रमेयम्

தேவர்களால் தாக்கப்பட்ட அந்தப் பேரசுரர்கள் காற்றின் வேகத்தில் சென்று, அச்சத்துடன் அளவிட முடியாத கடலுக்குள் புகுந்தனர்.

Verse 99

झषाकुलं रत्नसमाकुलं च तदा स्म मंत्रं सहिताः प्रचक्रुः । तत्र स्म केचिन्मतिनिश्चयज्ञास्तांस्तानुपायान्परिचिंतयंतः

மீன்களும் ரத்தினங்களும் நிறைந்த அந்த இடத்தில் அவர்கள் ஒன்றுகூடி ஆலோசனை செய்தனர். அங்கு அறிவுக்கூர்மை உடைய சிலர் பல்வேறு வழிமுறைகளைச் சிந்தித்தனர்.

Verse 100

भयार्दिता देवनिकायतप्तास्त्रैलोक्यनाशाय मतिं प्रचक्रुः । तेषां तु तत्र क्षयकालयोगाद्घोरामतिश्चिंतयतां बभूव

தேவர்களால் துன்புறுத்தப்பட்ட அவர்கள் மூவுலகங்களையும் அழிக்கத் தீர்மானித்தனர். அழிவுக்காலம் நெருங்கியதால் அவர்களுக்கு அத்தகைய கொடிய எண்ணம் தோன்றியது.

Verse 101

ये संति विद्यातपसोपपन्नास्तेषां विनाशः प्रथमं च कार्यः । लोकाश्च सर्वे तपसा ध्रियंते तस्मात्त्वरध्वं तपसः क्षयाय

கல்வியும் தவமும் உடையவர்களை முதலில் அழிக்க வேண்டும். உலகங்கள் அனைத்தும் தவத்தாலேயே நிலைபெற்றுள்ளன, ஆதலால் தவத்தை அழிக்க விரைந்து செயல்படுங்கள்.

Verse 102

ये संति केचिद्धि वसुंधरायां तपस्विनो धर्मविदश्च तज्ज्ञाः । तेषां वधश्चक्रियतां हि क्षिप्रं तेषु प्रणष्टेषु जगद्विनष्टम्

இப்பூமியில் உள்ள தவசிகள் மற்றும் தர்மம் அறிந்தவர்களை உடனே கொன்றுவிடுங்கள்; அவர்கள் அழிந்தால், இவ்வுலகமே அழிந்துவிடும்.

Verse 103

एवं हि सर्वे गतबुद्धिभावा जगद्विनाशे परमप्रहृष्टाः । दुर्गंसमाश्रित्य महोर्मिमंतं रत्नाकरं वारुणमालयं स्म

இவ்வாறு நற்புத்தியை இழந்த அவர்கள் அனைவரும் உலகின் அழிவைக் கண்டு மிகவும் மகிழ்ந்து, பெரிய அலைகளைக் கொண்ட வருணனின் இருப்பிடமான கடலில் தஞ்சம் புகுந்தனர்.

Verse 104

समुद्रं ते समासाद्य वारुणं त्वंभसां निधिं । कालेयास्समपद्यंत त्रैलोक्यस्य विनाशने

நீரின் இருப்பிடமும் வருணனின் இடமுமான அந்த கடலை அடைந்து, அந்த காலேயர்கள் மூன்று உலகங்களையும் அழிக்கத் தயாரானார்கள்.

Verse 105

ते रात्रौ समभिक्रुद्धा बभक्षुस्तांस्तदा मुनीन् । आश्रमेषु च ये संति पुण्येष्वायतनेषु च

இரவில் மிகுந்த கோபத்துடன், புனிதமான ஆசிரமங்களிலும் கோவில்களிலும் தங்கியிருந்த முனிவர்களை அவர்கள் தின்றனர்.

Verse 106

वसिष्ठस्याश्रमे विप्रा भक्षितास्तैर्दुरात्मभिः । अशीतिः शतमष्टौ च वने चान्ये तपस्विनः

வசிஷ்டரின் ஆசிரமத்தில் அந்தத் துராத்மாக்கள் அந்தணர்களைத் தின்றனர்; காட்டில் இருந்த வேறு எண்பத்தெட்டு தவசிகளையும் தின்றனர்.

Verse 107

च्यवनस्याश्रमं गत्वा पुण्यं द्विजनिषेवितम् । फलमूलाशनानां हि मुनीनां भक्षितं शतं

ச்யவன முனிவரின் புனிதமும் இருபிறப்போர் சேவிக்கும் ஆசிரமத்திற்குச் சென்று, அங்கு பழம்‑வேர் உணவால் வாழும் முனிவர்கள் நூறு பங்குகளை உண்டு முடித்தனர்.

Verse 108

एवं रात्रौ स्म कुर्वंतो विविशुश्चार्णवं दिवा । भरद्वाजाश्रमं गत्वा नियता ब्रह्मचारिणः

இவ்வாறு இரவில் அவ்வாறு செய்து, பகலில் கடலில் நுழைந்து, கட்டுப்பாடுடைய பிரம்மச்சாரிகள் பரத்வாஜ முனிவரின் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றனர்.

Verse 109

वाताहारांबुभक्षाश्च विंशतिश्च निषूदिताः । एवं क्रमेण भक्षार्थं मुनीनां दानवास्तदा

காற்றை உணவாகக் கொண்டவர்களும் நீரையே உணவாகக் கொண்டவர்களும் ஆகிய இருபது தவசிகள் கொல்லப்பட்டனர். இவ்வாறு அக்காலத்தில் தானவர்கள் முறையே முனிவர்களை விழுங்குவதற்காகச் சென்றனர்.

Verse 110

निशायां पर्यधावंत शक्ता भुजबलाश्रयात् । कालेन महता ते वै जघ्नुर्मुनिगणान्बहून्

இரவில் அவர்கள் தங்கள் புஜபலத்தை நம்பி வலிமை பெற்றவர்களாய் அலைந்து ஓடினர்; நீண்ட காலப்போக்கில் பல முனிவர் குழுக்களை உண்மையிலேயே கொன்றனர்.

Verse 111

न चैतानवबुध्यंत मनुजा मनुजाधिप । निस्वाध्यायवषट्कारं नष्टयज्ञोत्सवक्रियम्

மனுஜாதிபா! மனிதர்கள் இவற்றை உணரவில்லை; ஏனெனில் ஸ்வாத்யாயமும் ‘வஷட்’ உச்சரிப்பும் நின்று, யாக‑உற்சவச் சடங்குகள் சிதைந்து அழிந்தன.

Verse 112

जगदासीन्निरुत्साहं कालेयभयपीडितं । एवं प्रक्षीयमाणास्ते मानवा मनुजेश्वर

காலேயர்களின் அச்சத்தால் பீடிக்கப்பட்ட உலகம் உற்சாகம் இழந்தது. ஓ மனிதரின் அரசே, அவ்வாறு அந்த மனிதர்கள் மெதுவாக மெதுவாக சோர்ந்து சிதைந்தனர்.

Verse 113

आत्मत्राणपरा भीताः प्राद्रवंस्तु दिशो दश । केचिद्गुहां प्रविविशुर्विकीर्णाश्चापरे द्विजाः

தம்மைக் காப்பதிலேயே பற்றுடன் அஞ்சியவர்கள் பத்து திசைகளிலும் ஓடினர். சில இருபிறப்பினர் குகைகளில் புகுந்தனர்; மற்றவர்கள் சிதறிப் போனார்கள்.

Verse 114

अपरे च भयोद्विग्ना भयात्प्राणान्समत्यजन् । केचित्तत्र महेष्वासाः शूराः परमदर्पिताः

மற்றவர்கள் அச்சத்தால் கலங்கி, பயத்தினாலேயே உயிரை விட்டனர். ஆயினும் அங்கே சிலர் மகாதனுர்தரர்கள்—வீரர்கள், மிகுந்த பெருமிதமும் வலிமையும் உடையவர்கள் இருந்தனர்.

Verse 115

मार्गमाणाः परं यत्नंदानवानांप्रचक्रिरे । नचैताननुजग्मुस्ते समुद्रं समुपाश्रितान्

தானவர்களைத் தேடி அவர்கள் மிகுந்த முயற்சி செய்தனர்; ஆனால் கடலை அடைக்கலமாகக் கொண்ட தானவர்களை அவர்கள் தொடர்ந்து செல்லவில்லை.

Verse 116

शमं न जग्मुः परममाजग्मुः क्षयमेव च । जगत्प्रशमने जाते नष्टयज्ञोत्सवक्रिये

அவர்களுக்கு அமைதி கிடைக்கவில்லை; மாறாக அவர்கள் முழு அழிவையே அடைந்தனர். உலகம் அமைதியடைந்தபோது யாகங்களும் விழாக்களும் சார்ந்த கிரியைகள் மறைந்தன.

Verse 117

आजग्मुः परमोद्विग्नास्त्रिदशा मनुजेश्वर । समेत्य समहेंद्रास्तु भयान्मंत्रं प्रचक्रिरे

மனுஜேஸ்வரா! மிகுந்த கலக்கமுற்ற முப்பத்துமூன்று தேவர்கள் இந்திரனுடன் கூடிச் சேர்ந்து, அச்சத்தால் காப்பு மந்திரத்தை அமைத்தனர்.

Verse 118

नारायणं पुरस्कृत्य वैकुंठमपराजितम् । ततो देवास्समेतास्ते तदोचुर्मधुसूदनम्

அபராஜிதனான வைகுண்டநாத நாராயணனை முன்னிறுத்தி தேவர்கள் கூடிச் சேர்ந்து, அப்போது மதுசூதனனை நோக்கி உரைத்தனர்.

Verse 119

त्वं नः स्रष्टा च गोप्ता च भर्ता च जगतः प्रभो । त्वया सृष्टं जगत्सर्वं यच्चेंगं यच्च नेङ्गति

ஜகத்பிரபோ! நீயே எங்கள் படைப்பாளி, காப்பாளர், பேணுபவன்; உன்னாலேயே இவ்வுலகம் முழுதும் படைக்கப்பட்டது—இயங்குவது, இயங்காததும்.

Verse 120

त्वया भूमिः पुरा नष्टा समुद्रात्पुष्करेक्षण । वाराहं रूपमास्थाय जगदर्थे समुद्धृता

தாமரைக்கண்ணனே! ஒருகாலத்தில் பூமி கடலில் மறைந்தபோது, நீ வராக வடிவம் கொண்டு உலக நலனுக்காக அவளை மீட்டெடுத்தாய்.

Verse 121

आदिदैत्यो महावीर्यो हिरण्यकशिपुः पुरा । नारसिंहं वपुः कृत्वा सूदितः पुरुषोत्तम

புருஷோத்தமனே! பழங்காலத்தில் ஆதிதைத்யனும் மகாவீரனுமான ஹிரண்யகசிபுவை நீ நரசிம்ம வடிவம் கொண்டு வதைத்தாய்.

Verse 122

अवध्यः सर्वभूतानां बलिश्चापि महासुरः । वामनं वपुरास्थाय त्रैलोक्याद्भ्रंशितस्त्वया

அனைத்து உயிர்களுக்கும் அவத்யனான மகா அசுரன் பலியும், நீ வாமன வடிவம் கொண்டு அவனைத் திரிலோகத்திலிருந்து வீழ்த்தினாய்।

Verse 123

असुरः सुमहेष्वासो जंभ इत्यभिविश्रुतः । यज्ञक्षोभकरः क्रूरस्त्वमरैर्विनिपातितः

ஜம்பன் எனப் புகழ்பெற்ற அந்த அசுரன், பெரும் வில்லாளன்; யாகங்களை கலக்கி, கொடியவன்; அவனை தேவர்கள் வீழ்த்தினர்।

Verse 124

एवमादीनि कर्माणि येषां संख्या न विद्यते । अस्माकं भयभीतानां त्वं गतिर्मधुसूदन

இவ்வாறான செயல்கள் (எங்களால்) எண்ணற்றவை; அச்சத்தால் நடுங்கும் எங்களுக்கு நீயே ஒரே சரணம், ஓ மதுசூதன।

Verse 125

तस्मात्त्वां देवदेवेश लोकार्थं ज्ञापयामहे । रक्ष लोकांश्च देवांश्च शक्रं च महतो भयात्

ஆகையால், தேவர்களின் தேவேசா, உலக நலனுக்காக உம்மை வேண்டுகிறோம்; இந்தப் பெரும் அச்சத்திலிருந்து உலகங்களையும் தேவர்களையும், சக்ரன் (இந்திரன்) உட்பட காத்தருள்வாயாக।

Verse 126

भवत्प्रसादाद्वर्तंते प्रजास्सर्वाश्चतुर्विधाः । स्वस्था भवंति मनुजा हव्यकव्यैर्दिवौकसः

உமது அருளால் நான்கு வகை எல்லாப் பிரஜைகளும் செழிக்கின்றன; மனிதர்கள் நலமுடன் அமைதியாய் வாழ்கின்றனர்; தேவர்கள் ஹவ்ய-கவ்ய அர்ப்பணங்களால் போஷிக்கப்படுகின்றனர்।

Verse 127

लोका ह्येवं प्रवर्तंते अन्योन्यं च समाश्रिताः । त्वत्प्रभावान्निरुद्विग्नास्त्वयैव परिरक्षिताः

இவ்வாறு உலகங்கள் தத்தம் ஒழுங்கில் நடைபெறுகின்றன; ஒன்றொன்று சார்ந்தவையாக உள்ளன. உமது பிரபாவத்தால் அவை அச்சமின்றி இருக்கின்றன; உம்மாலேயே முழுமையாகப் பாதுகாக்கப்படுகின்றன.

Verse 128

इदं च समनुप्राप्तं लोकानां भयमुत्तम् । जानीमो न च केनैते वध्यंते ब्राह्मणा निशि

இப்போது மக்கள்மீது இந்த உச்சமான அச்சம் வந்து சேர்ந்துள்ளது. ஆயினும் இரவில் இப் பிராமணர்கள் யாரால் கொல்லப்படுகின்றனர் என்பதை நாம் அறியோம்.

Verse 129

ब्राह्मणेषु च क्षीणेषु पृथिवी क्षयमेष्यति । त्वत्प्रसादान्महाबाहो लोकास्सर्वे जगत्पते

பிராமணர்கள் தளர்ந்தால் பூமி அழிவை அடையும். ஓ மகாபாஹோ, ஓ ஜகத்பதே—உமது அருளால் எல்லா உலகங்களும் காக்கப்படுக.

Verse 130

विनाशं नाधिगच्छेयुस्त्वया वै परिरक्षिताः । विष्णु उवाच । विदितं मे सुरास्सर्वं प्रजायाः क्षयकारणम्

‘உம்மால் காக்கப்படுவோர் அழிவை அடையமாட்டார்கள்.’ விஷ்ணு கூறினார்—‘தேவர்களே, உயிர்களின் வீழ்ச்சிக்கான காரணம் அனைத்தும் எனக்குத் தெரியும்.’

Verse 131

भवतां चापि वक्ष्यामि शृणुध्वं विगतज्वराः । कालकेया इति ख्याता गणाः परमदारुणाः

அவர்களைப் பற்றியும் நான் கூறுகிறேன்—நீங்கள் கலக்கமின்றி கேளுங்கள். ‘காலகேயர்’ எனப் புகழ்பெற்ற கூட்டங்கள் இயல்பிலேயே மிகக் கொடியவர்கள்.

Verse 132

ते वृत्रं निहतं दृष्ट्वा सहस्राक्षेण धीमता । जीवितं परिरक्षन्तः प्रविष्टा वरुणालयम्

ஞானமிகு ஆயிரக்கண் இந்திரன் வ்ருத்ரனை வதைத்ததைக் கண்டு, உயிரைக் காக்க விரும்பி அவர்கள் வருணனின் தாமத்தில் புகுந்தனர்।

Verse 133

ते प्रविश्योदधिं घोरं नानाग्राहसमाकुलम् । उत्सादनार्थं लोकस्य रात्रौ घ्नंति मुनीनिह

அவர்கள் பயங்கரமான கடலில் புகுந்து, பலவகை முதலைகளால் நிறைந்த அந்த நீரில், உலக ஒழுங்கை அழிக்க எண்ணி இங்கே இரவில் முனிவர்களைக் கொல்கிறார்கள்।

Verse 134

न तु शक्याः क्षयं नेतुं समुद्रांतर्हिता हि ते । समुद्रस्य क्षये बुद्धिर्भवद्भिः परिचिंत्यताम्

ஆனால் அவர்களை அழிக்க இயலாது; ஏனெனில் அவர்கள் கடலின் உள்ளே மறைந்துள்ளனர். ஆகவே கடலை வற்றச் செய்வதிலே உங்கள் தீர்மானம் நிலைக்கட்டும்।

Verse 135

एतच्छ्रुत्वा वचो देवा विष्णुना समुदाहृतम् । परमेष्ठिनमासाद्य अगस्त्यस्याश्रमं ययुः

விஷ்ணு உரைத்த இவ்வசனங்களை கேட்ட தேவர்கள் பரமேஷ்டி பிரம்மாவை அணுகி, பின்னர் அகஸ்தியரின் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றனர்।

Verse 136

तत्रापश्यन्महात्मानं वारुणं दीप्ततेजसम् । उपास्यमानमृषिभिर्द्देवैरिव पितामहम्

அங்கே அவர்கள் மகாத்மா வருணனை கண்டனர்—ஒளிரும் தேஜஸால் பிரகாசித்து—தேவர்கள் பிதாமகன் பிரம்மாவை பணிவது போல முனிவர்கள் அவரை பக்தியுடன் உபசரித்தனர்।

Verse 137

तेभिगम्य महात्मानं मैत्रावरुणिमुत्तमम् । अप्रमत्तं तपोराशिं कर्मभिः स्वैरनुष्ठितैः

அப்போது அவர்கள் அந்த மகாத்மா, சிறந்த மைத்ராவருணியை அணுகி—எப்போதும் விழிப்புடன் தவநிதியாக இருப்பவரை—தத்தம் ஒழுக்கநெறிகளுக்கேற்ப தாமே ஆற்றிய செயல்களால் பணிந்து போற்றினர்।

Verse 138

देवा ऊचुः । नहुषेणाभितप्तानां लोकानां त्वं गतिः पुरा । भ्रंशितश्च सुरैश्वर्याल्लोकार्थं लोककंटकः

தேவர்கள் கூறினர்—முன்பு நஹுஷனால் துன்புறுத்தப்பட்ட உலகங்களுக்கு நீயே அடைக்கலம். ஆனால் இப்போது தேவராஜ்யப் பெருமையிலிருந்து வீழ்ந்தபின்பும், உலகநலன் என்ற பெயரில் மக்களைப் பீடிக்கும் ‘உலகக் கண்ணி’யாகிவிட்டாய்.

Verse 139

क्रोधात्प्रवृद्धः स महान्भास्करस्य नगोत्तमः । वचस्तवानतिक्रामन्विन्ध्यः शैलो न वर्धते

கோபத்தால் பெருகிய அந்த மகத்தான சிறந்த மலை—விந்தியம்—பாஸ்கரனை எதிர்த்து சினந்தாலும், உன் கட்டளையை மீறாததால் அது வளர்வதில்லை.

Verse 140

तमसाच्छादिते लोके मृत्युनाभ्यर्दिताः प्रजाः । त्वामेव नाथमागम्य निर्वृतिं परमां गताः

உலகம் இருளால் மூடப்பட்டபோது, உயிர்கள் மரணத்தால் வாட்டப்பட்டபோது, அவர்கள் உன்னையே நாதனாக அணுகி உன்னத அமைதியை அடைந்தனர்.

Verse 141

अस्माकं भयभीतानां नित्यमेव भवान्गतिः । ततस्त्वद्य प्रयाचामस्त्वां वरं वरदो ह्यसि

பயத்தால் நடுங்கும் எங்களுக்கு நீயே எப்போதும் அடைக்கலம். ஆகவே இன்று உன்னிடம் வரம் வேண்டுகிறோம்; நீயே உண்மையில் வரதன்.

Verse 142

भीष्म उवाच । किमर्थं सहसा विंध्यः प्रवृद्धः क्रोधमूर्च्छितः । एतदिच्छाम्यहं श्रोतुं विस्तरेण महामुने

பீஷ்மர் கூறினார்—எதனால் விந்திய மலை திடீரென மிகப் பெரிதாக வளர்ந்து, கோபமூர்ச்சையால் ஆட்கொள்ளப்பட்டது? ஓ மகாமுனியே, இதை விரிவாகக் கேட்க விரும்புகிறேன்।

Verse 143

पुलस्त्य उवाच । अद्रिराजं महाशैलं मेरुं कनकपर्वतम् । उदयेऽस्तमये भानुः प्रदक्षिणमवर्तत

புலஸ்த்யர் கூறினார்—மலைகளின் அரசனும் மகாசிகரமும் பொன்மலையுமான மேருவை, சூரியன் உதயத்திலும் அஸ்தமனத்திலும் வலம்வந்து (பிரதட்சிணம் செய்து) சுற்றினான்।

Verse 144

तं दृष्ट्वा तु तदा विंध्यः शैलः सूर्यमथाब्रवीत् । यथा हि मेरुर्भवता नित्यशः परिगम्यते

அவனைப் பார்த்த விந்திய மலை சூரியனிடம் கூறியது—நீ தினந்தோறும் தவறாது மேருவை அணுகி (சுற்றி) வருவது போல,

Verse 145

प्रदक्षिणं च क्रियते मामेवं कुरु भास्कर । एवमुक्तस्ततः सूर्यः शैलेंद्रं प्रत्यभाषत

மேலும் பிரதட்சிணமும் செய்யப்படுகிறது—ஓ பாஸ்கரா, எனக்காகவும் அதையே செய். இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது சூரியன் மலைநாதனுக்கு மறுமொழி கூறினான்।

Verse 146

नाहमात्मेच्छया शैलं करोम्येनं प्रदक्षिणम् । एष मार्गः प्रदिष्टो मे येनेदं निर्मितं जगत्

நான் என் விருப்பத்தால் இந்த மலையை வலம்வருவதில்லை. எனக்காக விதிக்கப்பட்ட பாதை இதுவே; இதன் வழியாலேயே இந்த உலகம் அமைக்கப்பட்டது।

Verse 147

एवमुक्तस्तदा क्रोधात्प्रवृद्धः सहसाचलः । सूर्याचंद्रमसोर्मार्गं रोद्धुमिच्छन्परंतप

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் அந்த மலை கோபத்தால் திடீரென பெரிதாயிற்று; ஹே பரந்தப, சூரியன்-சந்திரன் பாதையைத் தடுக்க விரும்பியது।

Verse 148

ततो हि देवाः सहितास्तु सर्वे सेंद्राः समागम्य महाद्रिराजम् । निवारयामासुरथोत्पतंतं न वै स तेषां वचनं चकार

அப்போது இந்திரனுடன் எல்லாத் தேவர்களும் கூடிச் சென்று மலைராஜனை அணுகி, எழுந்து பாய முயன்ற அவனைத் தடுக்க முயன்றனர்; ஆனால் அவன் அவர்களின் சொல்லைச் சிறிதும் ஏற்கவில்லை।

Verse 149

ततो हि जग्मुर्मुनिमाश्रमस्थं तपस्विनां धर्मवतां वरिष्ठम् । अगस्त्यमत्यद्भुतदीप्तवीर्यं तं चार्यमूचुः सहिताः सुरास्ते

பின்னர் அந்தத் தேவர்கள் ஆசிரமத்தில் வாழும் முனிவரிடம் சென்றனர்—தவசிகளிலும் தர்மநெறியாளர்களிலும் முதன்மையானவர். அதிசயமாக ஒளிரும் வீரியமுடைய அகஸ்தியரை அணுகி, அந்த ஆச்சாரியரை அவர்கள் ஒன்றாகப் பணிவுடன் உரைத்தனர்।

Verse 150

देवा ऊचुः । सूर्याचंद्रमसोर्मार्गं नक्षत्राणां गतिं तथा । शैलराडावृणोत्येष विंध्यः क्रोधवशानुगः

தேவர்கள் கூறினர்—கோபவசப்பட்ட இந்த விந்திய மலைராஜன் சூரியன்-சந்திரன் பாதையையும், நட்சத்திரங்களின் இயக்கத்தையும் மூடி தடுத்து நிறுத்துகிறான்।

Verse 151

तं निवारयितुं शक्तो नान्यः कश्चिन्मुनीश्वर । तच्छ्रुत्वा वचनं विप्रः सुराणां शैलमभ्यगात्

ஹே முனீஸ்வர, அவனைத் தடுக்க வல்லவர் வேறு யாரும் இல்லை. இதைக் கேட்ட அந்த விப்ரர் தேவர்களின் மலை நோக்கிச் சென்றார்।

Verse 152

सोभिगम्याब्रवीद्विंध्यं सादरं समुपस्थितम् । मार्गमिच्छाम्यहं दत्तं भवता पर्वतोत्तम

அவன் விந்திய மலைக்குச் சென்று, மரியாதையுடன் அருகில் நின்ற விந்தியனை நோக்கி— “மலைகளில் சிறந்தவனே! நீ அளிக்கும் வழியை நான் வேண்டுகிறேன்” என்றான்.

Verse 153

दक्षिणामभिगंतास्मि दिशं कार्येण केनचित् । यावदागमनं मे स्यात्तावत्त्वं प्रतिपालय

நான் ஒரு காரியத்தினால் தென் திசைக்குச் செல்கிறேன்; நான் திரும்பி வரும் வரை நீ இதைக் காத்து பராமரித்திரு.

Verse 154

निवृत्ते मयि शैलेंद्र ततो वर्धस्व कामतः । पुलस्त्य उवाच । अद्यापि दक्षिणाद्देशाद्वारुणिर्न निवर्तते

“நான் திரும்பிய பின், மலைநாதனே, நீ விருப்பம்போல் வளர்க.” புலஸ்த்யர் கூறினார்— “இன்றும் வாருணி தென் நாட்டிலிருந்து திரும்பவில்லை.”

Verse 155

एतत्ते सर्वमाख्यातं यथा विन्ध्यो न वर्धते । अगस्त्यस्य प्रभावेण यन्मां त्वं परिपृच्छसि

நீ என்னைக் கேட்டதனைத்தையும் நான் கூறினேன்—அகஸ்தியரின் பிரபாவத்தால் விந்திய மலை எவ்வாறு மேலும் வளராது என்பதைக் கூறினேன்.

Verse 156

कालेयास्तु यथा राजन्सुरैः सर्वैर्निषूदिताः । अगस्त्यद्वारमासाद्य तन्मे निगदतः शृणु

அரசே! கேள்—அகஸ்தியரின் வாசல் (ஆசிரமம்) அடைந்த பின், காலேயர்கள் எவ்வாறு எல்லாத் தேவர்களாலும் அழிக்கப்பட்டார்கள் என்பதை நான் உரைக்கிறேன்.

Verse 157

त्रिदशानां वचः श्रुत्वा मैत्रावरुणिरब्रवीत् । किमर्थं समुपायाता वरं मत्तः किमिच्छथ

தேவர்களின் சொற்களை கேட்ட மைத்ராவருணி முனிவர் கூறினார்— “எந்த நோக்கத்தால் இங்கு வந்தீர்கள்? என்னிடமிருந்து எந்த வரத்தை விரும்புகிறீர்கள்?”

Verse 158

एवमुक्तास्तदा तेन देवास्तं मुनिमब्रुवन् । इच्छाम एकं वरमद्भुतं वयं पिबार्णवं देवमुने महात्मन्

அவர் இவ்வாறு கூறியபோது தேவர்கள் அந்த முனிவரிடம் சொன்னார்கள்— “தேவமுனியே, மகாத்மாவே! எங்களுக்கு ஒரு அதிசய வரம் வேண்டும்— நீர் மகாசமுத்திரத்தைப் பருக வேண்டும்.”

Verse 159

एवं त्वयेच्छेम कृते महर्षे महार्णवं पीयमानं समग्रम् । ततो विहन्याम च सानुबंधं कालेयसंज्ञं सुरविद्विषां बलम्

மகರ್ಷியே! நீர் அருளினால், முழு மகாசமுத்திரமும் பருகப்பட்டதாகச் செய்வோம்; பின்னர் அதன் துணையாருடன் ‘காலேய’ எனப்படும் தேவர்க்கெதிரிகளின் படையை அழிப்போம்.

Verse 160

त्रिदशानां वचः श्रुत्वा तथेति मुनिरब्रवीत् । करिष्ये भवतां कामं लोकानां सुखकारकम्

தேவர்களின் சொற்களை கேட்ட முனிவர் கூறினார்— “அப்படியே ஆகட்டும். உங்கள் விருப்பத்தை நிறைவேற்றுவேன்; இது உலகங்களுக்கு இன்பம் தரும் செயல்.”

Verse 161

एवमुक्त्वा ततोऽगच्छत्समुद्रं निधिमंभसाम् । तपःसिद्धैश्च मुनिभिः सार्धं देवैश्च सुव्रत

இவ்வாறு கூறி, அந்த முனிவர் நீரின் நிதியான சமுத்திரத்திற்குச் சென்றார்; தவத்தால் सिद्धி பெற்ற முனிவர்களுடனும் தேவர்களுடனும் சேர்ந்து, ஓ சுவ்ரதா.

Verse 162

मनुष्योरगगंधर्वा यक्षाः किंपुरुषास्तथा । अनुजग्मुर्महात्मानं द्रष्टुकामास्तदद्भुतम्

மனிதர், நாகர், கந்தர்வர், யட்சர், கிம்புருஷரும் அந்த மகாத்மாவைத் தொடர்ந்து சென்றனர்; அந்த அதிசயத்தைப் பார்க்கும் ஆவலால்।

Verse 163

ततोऽभ्यपश्यत्सहितः समुद्रं भीमनिःस्वनम् । नृत्यंतमिव चोर्मीभिर्वल्गंतमिव वायुना

பின்னர் அவர் துணையர்களுடன் சேர்ந்து பயங்கர ஒலியுடன் முழங்கும் கடலைக் கண்டார்—அலைகளால் நடனம் ஆடுவது போலவும், காற்றின் வேகத்தால் துள்ளுவது போலவும்।

Verse 164

हसंतमिव फेनौघैः स्खलंतं कंदरेषु च । नानाग्राहसमाकीर्णं नानाद्विजगणैर्युतम्

நுரை வெள்ளத்தால் சிரிப்பது போலவும், பள்ளத்தாக்குகளில் தடுமாறுவது போலவும் தோன்றியது; பலவகை முதலைகளால் நிரம்பி, பலவகை நீர்ப்பறவைக் கூட்டங்களுடன் இருந்தது।

Verse 165

अगस्त्यसहिता देवाः सगंधर्वमहोरगाः । ऋषयश्च महाभागाः समासेदुर्महोदधिम्

அகஸ்தியருடன் தேவர்கள்—கந்தர்வர், மகாநாகர் உடனும்—மிகப் பாக்கியமுள்ள ரிஷிகளுடனும் மகாசமுத்திரத்தை அணுகினர்।

Verse 166

समुद्रं स समासाद्य वारुणिर्भगवानृषिः । उवाच सहितान्देवानृषींस्तांस्तु समागतान्

கடலை அடைந்த பின், பகவான் ரிஷி வாருணி அங்கு கூடியிருந்த தேவர்களையும் ரிஷிகளையும் நோக்கி உரைத்தார்।

Verse 167

पातुकामः समुद्रं च अगस्त्य ऋषिसत्तमः । एष लोकहितार्थाय पिबामि वरुणालयम्

கடலைக் குடிக்க விரும்பிய முனிவருள் சிறந்த அகத்தியர் கூறினார்— “உலக நலனுக்காக வருணனின் ஆலயமான இந்தக் கடலை நான் குடிப்பேன்।”

Verse 168

भवतां यदनुष्ठेयं तच्छीघ्रं संविधीयताम् । एतावदुक्त्वा वचनं मैत्रावरुणिरग्रतः

“நீங்கள் செய்ய வேண்டிய அனுஷ்டானம் எதுவோ, அதை விரைவில் ஏற்பாடு செய்து நிறைவேற்றுங்கள்.” இவ்வளவே சொல்லி மைத்ராவருணி (அகத்தியர்) அவர்கள்முன் உரைத்தார்।

Verse 169

समुद्रमपिबत्क्रुद्धस्सर्वलोकस्य पश्यतः । पीयमानं समुद्रं तु दृष्ट्वा देवाः सवासवाः

கோபத்துடன் அவர் எல்லா உலகங்களும் பார்த்திருக்க, கடலைக் குடித்தார். கடல் குடிக்கப்படுவதைக் கண்டு இந்திரனுடன் தேவர்கள்…

Verse 170

विस्मयं परमं जग्मुस्स्तुतिभिश्चाप्यपूजयन् । त्वं नस्त्राता विधाता च लोकानां लोकभावनः । त्वत्प्रसादात्समुत्सेधमुपगच्छेत्समं जगत्

அவர்கள் பேராச்சரியத்தில் மூழ்கி ஸ்துதிகளால் வழிபட்டனர்— “நீயே எங்கள் காப்பாளன், படைப்பாளன்; உலகங்களைப் போஷிப்பவன். உன் அருளால் முழு பிரபஞ்சமும் சமநிலையில் உயர்ந்து செழிக்கிறது।”

Verse 171

संपूज्यमानस्त्रिदशैर्महात्मा गंधर्वमुख्येषु नदत्सु चैव । दिव्यैश्च पुष्पैरवकीर्यमाणो महार्णवं निःसलिलं चकार

தேவர்களால் போற்றப்பட்ட அந்த மகாத்மா—முதன்மை கந்தர்வர்கள் பாடல் முழங்க, தெய்வப் பூமழை பொழிய—மாபெரும் கடலை நீரற்றதாக்கினார்।

Verse 172

दृष्ट्वा कृतं निःसलिलं महार्णवं सुराः समस्ताः परमप्रहृष्टाः । प्रगृह्य दिव्यानि वरायुधानि तान्दानवान्जघ्नुरदीनसत्त्वाः

மாபெரும் கடல் நீரற்றதாய் செய்யப்பட்டதைப் பார்த்து எல்லாத் தேவரும் பேரானந்தம் அடைந்தனர். தெய்வீகமான சிறந்த ஆயுதங்களை ஏந்தி, அஞ்சாத வீரர்களாய் தானவர்களை வீழ்த்தினர்.

Verse 173

ते वध्यमानास्त्रिदशैर्महात्मभिर्महाबलैर्वेगयुतैर्नदद्भिः । न सेहिरे वेगवतां महात्मनां वेगं तदा धारयितुं दिवौकसाम्

மகாத்மா, மகாபலமிக்க, வேகமுடன் கர்ஜித்து தாக்கும் தேவர்களால் அவர்கள் கொல்லப்பட்டபோது, அந்தப் பகைவர்கள் வானுலக வாசிகளான அந்த வல்லவர்களின் பேர்வேகத்தைத் தாங்கவும் தடுக்கவும் இயலவில்லை.

Verse 174

ते वध्यमानास्त्रिदशैर्दानवा भीमनिःस्वनाः । चक्रुः सुतुमुलं युद्धं मुहूर्त्तमिव भारत

தேவர்களால் வீழ்த்தப்பட்டுக் கொண்டிருந்தாலும், பயங்கர முழக்கமிடும் தானவர்கள், ஓ பாரதா, மிகக் கடுமையான கலகலப்பான போரைக் செய்தனர்—அது ஒரு முகூர்த்தம் மட்டுமே நீடித்ததுபோல்.

Verse 175

ते पूर्वं तपसा दग्धा मुनिभिर्भावितात्मभिः । यतमानाः परं शक्त्या त्रिदशैर्विनिषूदिताः

அவர்கள் முன்பு தவத்தின் தீவிரத்தால் சுட்டெரிக்கப்பட்டனர்; கட்டுப்பட்ட உள்ளமுடைய முனிவர்களால் பக்குவப்படுத்தப்பட்டனர்; ஆயினும் உச்ச சக்தியுடன் முயன்றபோதும் தேவர்களால் அழிக்கப்பட்டனர்.

Verse 176

ते हेमनिष्काभरणाः कुंडलांगदधारिणः । निहता बह्वशोभंत पुष्पिता इव किंशुकाः

பொன்னாபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, காதணியும் தோள்வளையும் அணிந்த அவர்கள் கொல்லப்பட்டபோதும் மிகுந்த ஒளியுடன் கிடந்தனர்—மலர்ந்த கிஞ்சுக மரங்களைப் போல.

Verse 177

हतशिष्टास्ततः केचित्कालेयदनुजोत्तमाः । विदार्य वसुधां देवीं पातालतलमाश्रिताः

அப்போது காளேயனின் மீதமிருந்த சில சிறந்த இளைய சகோதரர்கள் தேவியான வசுதையைப் பிளந்து பாதாளத் தளத்தில் அடைக்கலம் புகுந்தனர்.

Verse 178

निहतान्दानवान्दृष्ट्वा त्रिदशा मुनिपुंगवम् । तुष्टुवुर्विविधैर्वाक्यैरिदं चैवाब्रुवन्वचः

தானவர்கள் கொல்லப்பட்டதைப் பார்த்த தேவர்கள் முனிவருள் சிறந்தவரை பலவித வாக்குகளால் துதித்து, பின்னர் இவ்வார்த்தைகளையும் கூறினர்.

Verse 179

त्वत्प्रसादान्महाभाग लोकैः प्राप्तं महत्सुखम् । त्वत्तेजसा च निहताः कालेया भीमविक्रमाः

மகாபாகனே! உமது அருளால் உலகங்கள் பெரும் இன்பத்தை அடைந்தன; உமது தேஜஸால் பயங்கர வீரமுடைய காளேயர்கள் அழிந்தனர்.

Verse 180

पूरयस्व महाविप्र समुद्रं लोकभावनम् । यत्त्वया सलिलं पीतं तदस्मिन्पुनरुत्सृज

மகாவிப்ரரே! உலகங்களைப் பேணும் சமுத்திரத்தை மீண்டும் நிரப்புங்கள்; நீங்கள் அருந்திய நீரை இதிலேயே மீண்டும் விடுங்கள்.

Verse 181

एवमुक्तः प्रत्युवाच भगवान्मुनिपुंगवः । जीर्णं तद्धि मया तोयमुपायोन्यः प्रचिंत्यताम्

இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது பகவான் முனிவருள் சிறந்தவர் பதிலளித்தார்—‘அந்நீரை நான் ஏற்கெனவே ஜீரணித்துவிட்டேன்; ஆகவே வேறு வழி சிந்திக்கப்படுக.’

Verse 182

पूरणार्थं समुद्रस्य भवद्भिर्यत्नमास्थितैः । एवं श्रुत्वा तु वचनं महर्षेर्भावितात्मनः

“கடலை நிரப்பும் பொருட்டு நீங்கள் இம்முயற்சியை மேற்கொண்டீர்கள்.” இவ்வாறு தியானநிலையுடைய மகரிஷியின் சொற்களை கேட்டபின்…

Verse 183

विस्मिताश्च विषण्णाश्च बभूवुः सहितास्सुराः । परस्परमनुज्ञाप्य प्रणम्य मुनिपुंगवम्

வியப்பும் மனவருத்தமும் கொண்ட கூடிய தேவர்கள்; ஒருவருக்கொருவர் விடைபெற்று, முனிவருள் சிறந்தவரை வணங்கினர்.

Verse 184

प्रजाः सर्वा महाराज विप्रा जग्मुर्यथागतम् । त्रिदशा विष्णुना सार्द्धमनुजग्मुः पितामहम्

மகாராஜா, எல்லாப் பிரஜைகளும் பிராமணர்களும் வந்தபடியே திரும்பிச் சென்றனர்; தேவர்கள் விஷ்ணுவுடன் பிதாமகன் பிரம்மாவைத் தொடர்ந்து சென்றனர்.

Verse 185

पूरणार्थं समुद्रस्य मंत्रयंतः परस्परम् । ऊचुः प्रांजलयः सर्वे सागरस्य हि पूरणम्

கடலை நிரப்புவது குறித்து ஒருவருடன் ஒருவர் ஆலோசித்து, அனைவரும் கைகூப்பி கடல்-நிரப்புதலைப் பற்றி உரைத்தனர்.

Verse 186

तानुवाच समेतांस्तु ब्रह्मा लोकपितामहः । गच्छध्वं विबुधास्सर्वे यथाकामं यथेप्सितम्

அப்போது உலகப் பிதாமகன் பிரம்மா கூடியவர்களை நோக்கி, “தேவர்களே, உங்கள் விருப்பம்போலவும் வேண்டியபடியும் நீங்கள் அனைவரும் செல்லுங்கள்” என்று கூறினார்.

Verse 187

महता कालयोगेन प्रकृतिं यास्यतेऽर्णवः । ज्ञातींस्तु कारणं कृत्वा महाराजो भगीरथः

மகத்தான காலயோகத்தின் ஓட்டத்தில் கடல் மீண்டும் தன் இயல்புநிலையை அடையும். ஆனால் மகாராஜா பகீரதன் தன் உறவினரை நோக்கமாகக் கொண்டு அதற்கேற்றவாறு செயல்பட்டான்.

Verse 188

गंगौघेन समुद्रं च पुनः संपूरयिष्यति । एवं ते ब्रह्मणा देवाः प्रेषिता ऋषिसत्तमाः

கங்கையின் பேரோட்டத்தால் அது மீண்டும் கடலை நிரப்பும். ஓ முனிவர்சிறந்தவரே, இவ்வாறு பிரம்மனால் அந்த தேவர்கள் அனுப்பப்பட்டனர்.

Verse 189

उवाच भगवांस्तुष्टस्त्वगस्त्यमृषिसत्तमम् । देवकार्यं तु भवता दानवानां विनाशनम्

மகிழ்ந்த பகவான் முனிவர்சிறந்த அகஸ்தியரிடம் கூறினார்—“தேவர்களின் பணி உம்மால் நிறைவேறியது; தானவர்களின் அழிவு நிகழ்ந்தது.”

Verse 190

यतस्संतारिता देवास्तेन तुष्टोस्मि वै मुने । अभिप्रेतो वरो यस्ते याचयस्व ददामि तम्

ஓ முனிவரே, உம்மால் தேவர்கள் காப்பாற்றப்பட்டதால் நான் உண்மையிலே மகிழ்ந்தேன். உமக்கு விருப்பமான வரத்தை வேண்டுக; அதை நான் அளிப்பேன்.

Verse 191

एवमुक्तस्तदागस्त्यः प्रणिपातपुरःसरम् । इहस्थेन मया देव देवकार्यमिदं कृतम्

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் அகஸ்தியர் முதலில் வணங்கி கூறினார்—“ஓ தேவா, இங்கேயே இருந்து நான் இந்த தேவர்பணியை நிறைவேற்றினேன்.”

Verse 192

सर्वाश्रमाणां प्रवरो भवत्वेष ममाश्रमः । त्वया चोक्तस्तु भगवन्भविता नात्र संशयः

எல்லா ஆசிரமங்களிலும் என் இந்த ஆசிரமம் தலைசிறந்ததாக ஆகுக. பகவனே, நீர் கூறியபடியே அது நிச்சயமாக நிகழும்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 193

ब्रह्मोवाच । यात्रां तु पुष्करे कृत्वा इहागत्य नरास्तु ये । इह कुंडेषु ये स्नानं तर्पणं पितृदेवयोः

பிரம்மா கூறினார்—புஷ்கரத்தில் தீர்த்தயாத்திரை செய்து பின்னர் இங்கு வருகிற மனிதர்கள், மேலும் இங்குள்ள புனித குண்டங்களில் நீராடி பித்ரர்களுக்கும் தேவர்களுக்கும் தர்ப்பணம் செய்பவர்கள்—

Verse 194

अर्चनं चैव देवेषु सर्वमक्षयकारकम् । अर्घ्यं चोच्चावचं गृह्य शष्कुलापूपकांस्ततः

தேவர்களுக்கு செய்யும் அர்ச்சனை முழுவதும் அழியாத புண்ணியத்தை அளிக்கும். பலவகை அர்க்கியத்தை எடுத்துக் கொண்டு பின்னர் சஷ்குலம், ஆபூபகம் முதலிய நைவேத்யங்களை சமர்ப்பிக்க வேண்டும்.

Verse 195

दास्यंति द्विजमुख्येभ्यस्तेषां वासस्त्रिविष्टपे । श्राद्धेन पितरस्तृप्ता यावदाभूतसंप्लवम्

அவர்கள் அவற்றை சிறந்த இருபிறப்பாளர்களுக்கு அளிப்பார்கள்; அவர்களுக்கு திரிவிஷ்டபம் (சுவர்க்கம்) இல் வாசம் உண்டாகும். ஸ்ராத்தத்தால் பித்ரர்கள் பிரளயம் வரை திருப்தியாய் இருப்பர்.

Verse 196

कंदमूलफलैर्वापि तर्पयिष्यति यो मुनिम् । सप्तर्षिस्थानमासाद्य मोदते शास्वतीः समाः

கிழங்கு, வேர், பழங்கள் ஆகியவற்றினால்கூட ஒரு முனிவரை திருப்திப்படுத்துபவன், சப்தரிஷிகளின் உலகை அடைந்து நிலையான ஆண்டுகள் முழுதும் மகிழ்வான்.

Verse 197

यज्ञपर्वतमारूढो दृष्ट्वा गंगाविनिर्गमम् । उदङ्मुखी देवनदी निर्गता पुष्करं प्रति

யஜ்ஞபர்வதத்தில் ஏறி கங்கையின் அவதாரத்தை கண்டபின், வடக்கு நோக்கிய தேவநதி புஷ்கரத்தை நோக்கி புறப்பட்டாள்।

Verse 198

अत्राभिषेकं यः कुर्यात्पितृदेवार्चने रतः । अश्वमेधफलं तस्य भवत्येव न संशयः

இங்கே பித்ரு-தேவர் ஆராதனையில் ஈடுபட்டு அபிஷேகம் செய்பவன், ஐயமின்றி அஷ்வமேத யாகத்தின் பலனை அடைவான்।

Verse 199

यस्त्वेकं भोजयेद्विप्रं कोटिर्भवति भोजिता । अक्षयं त्वन्नपानं च अत्र दत्तं मुनीश्वर

ஆனால் ஒரே ஒரு பிராமணனுக்கே உணவளித்தாலும், அவன் கோடி பேருக்கு உணவளித்ததற்குச் சமன். முனீஸ்வரா, இங்கே அளிக்கப்படும் அன்னம்-பானம் அக்ஷயமாகும்।

Verse 200

यो यमिच्छति कामं तु सर्वं तस्य भविष्यति । न वियोनिं व्रजत्यत्र स्नातमात्रो नरो भुवि

மனிதன் எதை விரும்பினாலும் அது அனைத்தும் அவனுக்குச் சித்தியாகும். இங்கே வெறும் ஸ்நானம் செய்தவரும் பூமியில் தாழ்ந்த யோனியில் பிறக்க மாட்டார்।

Verse 201

स्थानानां परमं स्थानं तीर्थानां तीर्थमुत्तमम् । मया दत्तं मुनिश्रेष्ठ भविष्यति न संशयः

இது எல்லா இடங்களிலும் பரம இடமாகவும், எல்லா தீர்த்தங்களிலும் உத்தம தீர்த்தமாகவும் விளங்கும். முனிச்ரேஷ்டா, இது எனது அருளளிப்பு; ஐயமில்லை।