Adhyaya 11

Verse 1

भीष्म उवाच । कस्मिन्वासरभागे तु श्राद्धी श्राद्धं समाचरेत् । तीर्थेषु केषु वै श्राद्धं कृतं बहुफलं द्विज

பீஷ்மர் கூறினார்— ஸ்ராத்தம் செய்ய விரும்பும் ஸ்ராத்தி, நாளின் எந்தப் பகுதியில் விதிப்படி ஸ்ராத்தத்தை ஆற்ற வேண்டும்? மேலும், ஓ த்விஜோத்தமா, எந்தத் தீர்த்தங்களில் செய்த ஸ்ராத்தம் மிகுந்த பலனை அளிக்கும்?

Verse 2

पुलस्त्य उवाच । तीर्थं तु पुष्करं नाम यत्तु श्रेष्ठतमं स्मृतम् । सर्वेषां द्विजमुख्यानां मनोरथमिव स्थितम्

புலஸ்த்யர் கூறினார்— ‘புஷ்கரம்’ எனப்படும் தீர்த்தம் எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் சிறந்ததாக ஸ்மிருதிகளில் கூறப்படுகிறது; அது எல்லா த்விஜமுக்கியரின் மனோரதம் போல நிலைத்துள்ளது.

Verse 3

तत्र दत्तं हुतं जप्तमनन्तं भवति ध्रुवम् । पितॄणां वल्लभं नित्यमृषीणां परमं मतम्

அங்கே அளிக்கும் தானம், செய்யும் ஹோமம், உரைக்கும் ஜபம்—இவை உறுதியாக முடிவில்லா பலனாகின்றன. அது பித்ருக்களுக்கு எப்போதும் பிரியம்; ரிஷிகளின் கருத்தில் அதுவே பரமம்.

Verse 4

नंदाथ ललिता तद्वत्तीर्थं मायापुरी शुभा । तथा मित्रपदं राजंस्ततः केदारमुत्तमम्

அதன்பின் நந்தா, லலிதா; அதுபோல அந்தத் தீர்த்தம்; மங்களமான மாயாபுரி; மேலும், ஓ அரசே, மித்ரபதம்; அதன் பின் சிறந்த கேதாரம்.

Verse 5

गंगासागरमित्याहुः सर्वतीर्थमयं शुभम् । तीर्थं ब्रह्मसरस्तद्वच्छतद्रुसलिलं शुभम्

கங்காசாகரம் என்று கூறுவர்—அது மங்களமும் எல்லாத் தீர்த்தங்களின் புண்ணியமும் கொண்டது. அதுபோல பிரம்மசரஸ் தீர்த்தம்; சதத்ரு நதியின் புனித நீரும் மங்களமானது.

Verse 6

तीर्थं तु नैमिषं नाम सर्वतीर्थफलप्रदम् । गंगोद्भेदस्तु गोमत्यां यत्रोद्भूतः सनातनः

நைமிஷம் எனும் தீர்த்தம் எல்லாத் தீர்த்தங்களின் பலனையும் அளிப்பது. அங்கே கோமதியில் கங்கையின் சனாதன உத்பவம் வெளிப்படுகிறது.

Verse 7

तथा यज्ञवराहस्तु देवदेवश्च शूलधृक् । यत्र तत्कांचनं दानमष्टादशभुजो हरः

அங்கே யஜ்ஞ-வராஹனும், திரிசூலதாரியான தேவர்களின் தேவனும் தரிசனம் அளிக்கின்றனர். அங்கேயே பொன் தானம் போற்றப்படுகிறது; அங்கு பதினெட்டு கரங்களுடைய ஹரன் வீற்றிருக்கிறார்.

Verse 8

नेमिस्तु धर्मचक्रस्य शीर्णा यत्राभवत्पुरा । तदेतन्नैमिशारण्यं सर्वतीर्थनिषेवितम्

முன்னொரு காலத்தில் தர்மசக்கரத்தின் நெமி தேய்ந்த இடமே இது. இதுவே நைமிஷாரண்யம்; எல்லாத் தீர்த்தங்களாலும் சேவிக்கப்படுகிறது.

Verse 9

देवदेवस्य तत्रापि वराहस्य च दर्शनम् । यः प्रयाति स पूतात्मा नारायणपुरं व्रजेत्

அங்கே தேவர்களின் தேவனையும் வராஹனையும் தரிசிக்கலாம். அங்கிருந்து புறப்படுபவன் தூய ஆத்மாவுடன் நாராயணபுரம் செல்வான்.

Verse 10

कोकामुखं परं तीर्थमिन्द्रमार्गोपि लक्ष्यते । अथापि पितृतीर्थं तु ब्रह्मणोव्यक्तजन्मनः

கோகாமுகம் உயர்ந்த தீர்த்தம்; அங்கே இந்திரமார்க்கமும் காணப்படுகிறது. அங்கேயே அவ்யக்த-ஜன்மனான பிரம்மாவின் பித்ரு தீர்த்தமும் உள்ளது.

Verse 11

पुष्करारण्यसंस्थोसौ यत्र देवः पितामहः । विरिंचिदर्शनं श्रेष्ठमपवर्गफलप्रदम्

அவன் புஷ்கர வனத்தில் தங்குகின்றான்; அங்கே தேவப் பிதாமஹன் பிரம்மா வாசம் செய்கிறார். விரிஞ்சி தரிசனம் மிகச் சிறந்தது; அது மோட்சப் பலனை அளிக்கும்.

Verse 12

कृतं नाम महापुण्यं सर्वपापनिषूदनम् । यत्राद्यो नारसिंहस्तु स्वयमेव जनार्दनः

‘க்ருத’ எனப்படும் தலம் மகாபுண்யம் அளிப்பதும், எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பதும்; அங்கே ஆதிநரசிம்ஹன் தாமே ஜனார்தனன் (விஷ்ணு) ஆவார்.

Verse 13

तीर्थमिक्षुमतीनाम पितॄणां च शुभावहा । तुष्यन्ति पितरो नित्यं गंगायमुनसंगमे

‘இக்ஷுமதி’ எனும் தீர்த்தம் பித்ருக்களுக்கு மங்களம் தருவது. கங்கை-யமுனை சங்கமத்தில் பித்ருக்கள் எப்போதும் திருப்தியடைகின்றனர்.

Verse 14

कुरुक्षेत्रं महापुण्यं यत्र मार्गोपि लक्ष्यते । अद्यापि पितृतीर्थं तु सर्वकामफलप्रदम्

குருக்ஷேத்திரம் மகாபுண்யத் தலம்; அதன் வழியும் கூட தெளிவாக அறியப்படும் அளவுக்கு புகழ்பெற்றது. அங்கே உள்ள பித்ரு தீர்த்தம் இன்றும் எல்லா விருப்பங்களின் பலனையும் தரும்.

Verse 15

नीलकण्ठमिति ख्यातं पितृतीर्थं नराधिप । तथा भद्रसरः पुण्यं सरो मानसमेव च

ஓ அரசே! ‘நீலகண்டம்’ எனப் புகழ்பெற்ற பித்ரு தீர்த்தம் உள்ளது; அதுபோல புனிதமான ‘பத்ரஸரஸ்’ ஏரி, மேலும் ‘மானஸ’ ஏரியும் உள்ளது.

Verse 16

मंदाकिनी तथाऽच्छोदा विपाशा च सरस्वती । सर्वमित्रपदं तद्वद्वैद्यनाथं महाफलम्

மந்தாகினி, அச்சோதா, விபாசா, சரஸ்வதி; அதுபோல சர்வமித்ரபதம், மேலும் வைத்தியநாதம்—இவை அனைத்தும் தரிசன-பூஜையால் மகாபலன் தரும் தீர்த்தங்கள்.

Verse 17

क्षिप्रा नदी तथा पुण्या तथा कालञ्जरं शुभम् । तीर्थोद्भेदं हरोद्भेदं गर्भभेदं महालयम्

க்ஷிப்ரா நதியும் புனிதமானது; அதுபோல சுபமான காலஞ்சர மலைவும். மேலும் தீர்த்தோத்பேதம், ஹரோத்த்பேதம், கர்ப்பபேதம், மகாலயம்—இவையும் புண்ணியத் தலங்கள்.

Verse 18

भद्रेश्वरं विष्णुपदं नर्मदा द्वारमेव च । गयापिंडप्रदानेन समान्याहुर्महर्षयः

மஹரிஷிகள் கூறுகின்றனர்: பத்ரேஸ்வரம், விஷ்ணுபதம், நர்மதா-த்வாரம்—இவை கயாவில் பிண்டதானம் செய்ததற்குச் சமமான புண்ணியத்தை அளிக்கும்.

Verse 19

एतानि पितृतीर्थानि सर्वपापहराणि च । स्मरणादपि लोकानां किमु श्राद्धप्रदायिनाम्

இவை பித்ருத் தீர்த்தங்கள்; எல்லாப் பாவங்களையும் நீக்கும். வெறும் நினைவாலேயே மக்களைத் தூய்மைப்படுத்தினால், அங்கே ஸ்ராத்தம் செய்வோரின் பலன் எவ்வளவு பெரிதோ!

Verse 20

ओंकारं पितृतीर्थं तु कावेरीकपिलोदकम् । संभेदश्चण्डवेगायां तथैवामरकंटकम्

ஓங்காரம், பித்ருத் தீர்த்தம், காவேரி-கபிலா நீர், சண்டவேகா நதியின் சங்கமம், மேலும் அமரகண்டகம்—இவையும் புனிதத் தீர்த்தங்களாகச் சொல்லப்படுகின்றன.

Verse 21

कुरुक्षेत्राच्चद्विगुणं तस्मिन्स्नानादिकं भवेत् । शुक्लतीर्थं तु विख्यातं तीर्थं सोमेश्वरं परम्

இங்கு குருக்ஷேத்திரத்தை விட இருமடங்கு புண்ணியம் உண்டாகும்; அங்கே செய்யும் ஸ்நானம் முதலிய புனிதச் செயல்கள் அதற்கேற்ற பலன் தரும். அந்தத் தீர்த்தம் ‘சுக்ல தீர்த்தம்’ எனப் புகழ்பெற்றது; அங்கேயுள்ள பரம தீர்த்தம் சோமேஸ்வரம்.

Verse 22

सर्वव्याधिहरंपुण्यंफलंकोटिगुणाधिकम् । श्राद्धेदानेतथाहोमेस्वाध्यायेचापिसन्निधौ

இதன் புண்ணியம் எல்லா நோய்களையும் நீக்கும்; பலன் கோடிமடங்கு அதிகம்—ஸ்ராத்தம், தானம், ஹோமம், மேலும் ஸ்வாத்யாயத்தின் சன்னிதியிலும்.

Verse 23

कायावारोहणं नाम देवदेवस्य शूलिनः । अवतारं रोचमानं ब्राह्मणावसथे शुभे

தேவர்களின் தேவனாகிய திரிசூலதாரி சிவனுக்கு ‘காயாவரோஹணம்’ எனப்படும் அவதாரம் உண்டு; அது ஒரு மங்களமான பிராமண இல்லத்தில் ஒளிவீசித் தோன்றியது.

Verse 24

जातं तत्सुमहापुण्यं तथा चर्मण्वती नदी । शूलतापी पयोष्णी च पयोष्णीसंगमस्तथा

அந்த மிகப் பெரும் புண்ணியமிக்க தலம் தோன்றியது; மேலும் சர்மண்வதீ நதி, சூலதாபீ, பயோஷ்ணீ—அத்துடன் பயோஷ்ணீ சங்கமமும் (உண்டாயிற்று).

Verse 25

महौषधी चारणा च नागतीर्थप्रवर्त्तिनी । महावेणा नदी पुण्या महाशालस्तथैव च

மஹௌஷதீ, சாரணா, நாகதீர்த்தப்-ப்ரவர்த்தினீ; புனிதமான மஹாவேணா நதி; அதுபோல மஹாசாலமும் (கூறப்படுகிறது).

Verse 26

गोमती वरुणा तद्वत्तीर्थं हौताशनं परम् । भैरवं भृगुतुंगं च गौरीतीर्थमनुत्तमम्

கோமதி, வருணா மற்றும் அதுபோன்ற புனிதத் தீர்த்தம்; மிகப் புண்ணியமான ஹௌதாசனத் தீர்த்தம்; பைரவம், ப்ருகுதுங்கம், மேலும் ஒப்பற்ற கௌரீ-தீர்த்தம்—இவை அனைத்தும் புகழ்பெற்றவை.

Verse 27

तीर्थं वैनायकं नाम वस्त्रेश्वरमनुत्तमम् । तथा पापहरं नाम पुण्या वेत्रवती नदी

வைநாயகன் எனப்படும் தீர்த்தமும், ஒப்பற்ற வஸ்த்ரேஸ்வரத் தலமும் உள்ளது. அதுபோல ‘பாபஹர’ எனும் தீர்த்தமும், புண்ணியமிக்க வேத்ரவதி நதியும் உள்ளது.

Verse 28

महारुद्रं महालिंगं दशार्णा च महानदी । शतरुद्रा शताह्वा च तथा पितृपदं पुरम्

மகாருத்ரம், மகாலிங்கம், தசார்ணா எனும் மகாநதி, சதருத்ரா, சதாஹ்வா, மேலும் ‘பித்ருபத’ எனப்படும் நகரம்—இவையெல்லாம் புனிதமானவை.

Verse 29

अंगारवाहिका तद्वन्नदौ द्वौ शोणघर्घरौ । कालिका च नदी पुण्या पितरा च नदी शुभा

அதேபோல் அங்காரவாஹிகா நதி உள்ளது; மேலும் சோணா, கர்கரா எனும் இரண்டு நதிகள் உள்ளன. புண்ணியமிக்க காலிகா நதியும், மங்களகரமான பிதரா நதியும் உள்ளன.

Verse 30

एतानि पितृतीर्थानि शस्यंते स्नानदानयोः । श्राद्धमेतेषु यद्दत्तं तदनंतफलं स्मृतम्

இவை பித்ரு-தீர்த்தங்கள்; நீராடலும் தானமும் செய்யப் புகழப்படுகின்றன. இங்கு அர்ப்பணிக்கப்படும் ஸ்ராத்தம் அளவற்ற பலன் தரும் என ஸ்மிருதியில் கூறப்படுகிறது.

Verse 31

शतावटा नदी ज्वाला शरद्वी च नदी तथा । द्वारका कृष्णतीर्थं च तथा ह्युदक्सरस्वती

சதாவடா, ஜ்வாலா ஆகிய நதிகள்; அதுபோல சரத்வீ நதி; மேலும் த்வாரகா—ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் புனித தீர்த்தம்—மற்றும் உதக்ஸரஸ்வதி (இவையெல்லாம் புண்ணியத் தலங்கள்).

Verse 32

नदी मालवती नाम तथा च गिरिकर्णिका । धूतपापं तथा तीर्थं समुद्रे दक्षिणे तथा

மாலவதீ எனப்படும் நதியும், கிரிகர்ணிகா எனப்படும் நதியும் உள்ளன; மேலும் ‘தூதபாபம்’ எனும் தீர்த்தம் தென் கடற்கரையில் அமைந்துள்ளது.

Verse 33

गोकर्णो गजकर्णश्च तथा चक्रनदी शुभा । श्रीशैलं शाकतीर्थं च नारसिंहमतः परम्

கோகರ್ಣம், கஜகர்ணம், மேலும் மங்களமான சக்ரநதி; ஸ்ரீசைலம், சாகதீர்த்தம், அதன் பின் நரசிம்ஹத் தலம்—இவையெல்லாம் புண்ணியத் தலங்கள்.

Verse 34

महेंद्रं च तथा पुण्या पुण्या चापि महानदी । एतेष्वपि सदा श्राद्धमनंतफलदं स्मृतम्

மஹேந்திரத்தில், புண்யாவில், மேலும் மகாநதி புண்யாவிலும்—இத்தலங்களில் செய்யப்படும் ஸ்ராத்தம் எப்போதும் அளவற்ற பலன் தருவதாக ஸ்மிருதிகளில் கூறப்பட்டுள்ளது.

Verse 35

दर्शनादपि पुण्यानि सद्यः पापहराणि वै । तुंगभद्रा नदी पुण्या तथा चक्ररथीति च

இவற்றை தரிசிப்பதுமே புண்ணியம்; அவை உடனே பாவங்களை நீக்கும். துங்கபத்ரா நதி புனிதம்; அதுபோல ‘சக்ரரதீ’ எனும் தீர்த்தமும் புனிதம்.

Verse 36

भीमेश्वरं कृष्णवेणा कावेरी चांजना नदी । नदी गोदावरी पुण्या त्रिसंध्या पूर्णमुत्तमम्

பீமேஸ்வரம், கிருஷ்ணவேணா மற்றும் காவேரி நதிகள், அஞ்சனா நதி, புனிதமான கோதாவரி—இவை திரிசந்த்யையுடன் கூடிய மிகச் சிறந்த, நிறைவான தீர்த்தங்கள்.

Verse 37

तीर्थं त्रैयंबकं नाम सर्वतीर्थनमस्कृतम् । यत्रास्ते भगवान्भीमः स्वयमेव त्रिलोचनः

திர்யைம்பகம் எனும் தீர்த்தம் ஒன்று உண்டு; அது எல்லாத் தீர்த்தங்களாலும் வணங்கப்படுவது. அங்கே த்ரிலோசனனாகிய பகவான் பீமன் தாமே நேரில் உறைகிறார்.

Verse 38

श्राद्धमेतेषु सर्वेषु दत्तं कोटिगुणं भवेत् । स्मरणादपि पापानि व्रजंति शतधा नृप

அரசே, இவ்வெல்லா தீர்த்தங்களிலும் அளிக்கப்படும் ஸ்ராத்தம் கோடி மடங்கு பலன் தரும்; நினைத்தாலே கூட பாவங்கள் நூறு மடங்காக விலகும்.

Verse 39

श्रीपर्णा च नदी पुण्या व्यासतीर्थमनुत्तमम् । तथा मत्स्यनदी कारा शिवधारा तथैव च

மேலும் புனிதமான ஸ்ரீபர்ணா நதி, ஒப்பற்ற வ்யாச தீர்த்தம்; அதுபோல மத்ஸ்ய நதி, காரா, சிவதாரா ஆகியவையும் (புனிதம்).

Verse 40

भवतीर्थं च विख्यातं पुण्यतीर्थं च शाश्वतम् । पुण्यं रामेश्वरं तद्वद्वेणापुरमलंपुरम्

பவதீர்த்தம் புகழ்பெற்றது, நிலையான புண்ணிய தீர்த்தம்; அதுபோல புண்ணியமிக்க ராமேஸ்வரம், மேலும் வேணாபுரம் மற்றும் மலம்புரமும் (புனிதம்).

Verse 41

अंगारकं च विख्यातमात्मदर्शमलंबुषम् । वत्सव्रातेश्वरं तद्वत्तथागोकामुखं परम्

அவ்வாறே புகழ்பெற்ற அங்காரகத் தீர்த்தம், ஆத்மதர்சத் தீர்த்தம், அலம்புஷம்; அதுபோல வத்ஸவ்ராடேஸ்வரம், மேலும் பரமமான கோகாமுகத் தீர்த்தமும் (உள்ளது)।

Verse 42

गोवर्द्धनं हरिश्चंद्रं पुरश्चन्द्रं पृथूदकम् । सहस्राक्षं हिरण्याक्षं तथा च कदलीनदी

கோவர்த்தனம், ஹரிச்சந்திரம், புரச்சந்திரம், ப்ருதூதகம்; ஸஹஸ்ராக்ஷம், ஹிரண்யாக்ஷம்—மேலும் கடளீ நதியும் (உள்ளது)।

Verse 43

नामधेयानि च तथा तथा सौमित्रिसंगतम् । इंद्रनीलं महानादं तथा च प्रियमेलकम्

மேலும் அவ்வாறே பெயர்களும் கூறப்பட்டன—சௌமித்ரிசங்கதம், இந்திரநீலம், மகாநாதம், மேலும் பிரியமேலகம்।

Verse 44

एतान्यपि सदा श्राद्धे प्रशस्तान्यधिकानि च । एतेषु सर्वदेवानां सांनिध्यं पठ्यते यतः

இவையும் ஸ்ராத்தத்தில் எப்போதும் புகழப்படுகின்றன; மேலும் மிகச் சிறப்பாகப் போற்றப்படுகின்றன; ஏனெனில் இவற்றில் எல்லாத் தேவர்களின் சாந்நித்யம் கிடைக்கும் என்று சொல்லப்படுகிறது।

Verse 45

दानमेतेषु सर्वेषु भवेत्कोटिशताधिकम् । बाहुदा च नदी पुण्या तथा सिद्धवटं शुभम्

இவற்றில் எல்லாவற்றிலும் செய்யப்படும் தானம் நூறு கோடிகளுக்கும் மேலான புண்ணியப் பலனை அளிக்கும்; பாஹுதா நதியும் புனிதம், மேலும் சுபமான சித்தவட்டமும் (பாவனம்) ஆகும்।

Verse 46

तीर्थं पाशुपतं चैव नदी पर्यटिका तथा । श्राद्धमेतेषु सर्वेषु दत्तं कोटिशतोत्तरम्

பாசுபத தீர்த்தத்திலும், பர்யடிகா எனும் நதிக்கரையிலும்—இவ்வெல்லா இடங்களிலும் செய்யப்படும் ஸ்ராத்தம் நூறு கோடிகளைவிட மேலான புண்ணியத்தை அளிக்கும்।

Verse 47

तथैव पंचतीर्थं च यत्र गोदावरी नदी । युता लिंगसहस्रेण सव्येतर जलावहा

அதேபோல் பஞ்சதீர்த்தம் உள்ளது; அங்கு கோதாவரி நதி ஆயிரம் லிங்கங்களுடன் இணைந்து இடது, வலது—இரு கரைகளிலும் நீரைச் சுமந்து ஓடுகிறது।

Verse 48

जामदग्न्यस्य तत्तीर्थं मोदायतनमुत्तमम् । प्रतीकस्य भयात्सिद्धा यत्र गोदावरी नदी

ஜாமதக்ன்யரின் அந்தத் தீர்த்தம் ‘மோதாயதனம்’ எனும் சிறந்த தலம்; அங்கு பிரதீகன் என்ற அச்சத்தால் सिद्धமாக (பலனளிப்பதாக) கோதாவரி நதி ஓடுகிறது।

Verse 49

तीर्थं तद्धव्यकव्यानामप्सरोगणसंयुतम् । श्राद्धाग्नि दानकार्यं च तत्र कोटिशताधिकम्

அந்தத் தீர்த்தம் அப்ஸரா கணங்களால் சூழப்பட்டு, தேவர்களுக்கு ஹவ்யமும் பித்ருக்களுக்கு கவ்யமும் அர்ப்பணிக்க மிகச் சிறப்பானது; அங்கு ஸ்ராத்தம், அக்னிகாரியம், தானம் ஆகியவற்றின் புண்ணியம் நூறு கோடிகளைவிட அதிகமாகப் பெருகும்।

Verse 50

तथा सहस्रलिंगं च राघवेश्वरमुत्तमम् । सेन्द्रकाला नदी पुण्या तत्र शक्रो गतः पुरा

அதேபோல் ஸஹஸ்ரலிங்கமும் சிறந்த ராகவேஸ்வரத் தலமும் உள்ளது; அங்கு புனிதமான சேந்த்ரகாலா நதி ஓடுகிறது; பழங்காலத்தில் சக்ரன் (இந்திரன்) அங்கு சென்றான்।

Verse 51

निहत्य नमुचिं मित्रं तपसा स्वर्गमाप्तवान् । तत्र दत्तं नरैः श्राद्धमनंतफलदं भवेत्

நண்பன் நமுசியை வதைத்து, அவர் தவத்தால் ஸ்வர்கத்தை அடைந்தார். அங்கே மக்கள் செய்யும் ஸ்ராத்தம் அளவற்ற பலனை அளிக்கும் என கூறப்படுகிறது.

Verse 52

पुष्करं नाम वै तीर्थं शालग्रामं तथैव च । शोणपातश्च विख्यातो यत्र वैश्वानराशयः

புஷ்கரம் எனும் தீர்த்தமும், அதுபோல சாலக்ராமமும் உள்ளது. மேலும் சோணபாதம் புகழ்பெற்றது; அங்கே வைஸ்வானரனின் ஆசயம் (வாசஸ்தலம்) உள்ளது.

Verse 53

तीर्थं सारस्वतं चैव स्वामितीर्थं तथैव च । मलंदरा नदी पुण्या कौशिकी चंद्रका तथा

சாரஸ்வத தீர்த்தமும், அதுபோல ஸ்வாமிதீர்த்தமும்; புண்ணியமான மலந்தரா நதியும்; மேலும் கௌசிகீ, சந்திரகா ஆகியவையும்.

Verse 54

विदर्भा चाथ वेगा च पयोष्णी प्राङ्मुखा परा । कावेरी चोत्तरांगा च तथा जालंधरो गिरिः

விதர்பா, வேகா, பயோஷ்ணீ, சிறந்த பிராங்முகா; மேலும் காவேரி, உத்தராங்கா, ஜாலந்தர மலை ஆகியவையும்.

Verse 55

एतेषु श्राद्धतीर्थेषु श्राद्धमानंत्यमश्नुते । लोहदंडं तथा तीर्थं चित्रकूटस्तथैव च

இந்த ஸ்ராத்தத் தீர்த்தங்களில் ஸ்ராத்தம் செய்தால் அளவற்ற புண்ணியம் கிடைக்கும். மேலும் லோஹதண்டம் எனும் தீர்த்தமும், சித்ரகூடமும் உள்ளன.

Verse 56

दिव्यं सर्वत्र गंगायास्तथा नद्यास्तटं शुभम् । कुब्जाम्रकं तथा तीर्थमुर्वशीपुलिनं तथा

கங்கையின் ஓட்டம் எங்கும் தெய்வீகமானது; அதுபோல நதியின் மங்களகரமான கரையும் புனிதம். குப்ஜாம்ரகம் எனும் தீர்த்தமும், உர்வசி-புலினம் எனும் மணற்கரையும் புண்ணியமானவை.

Verse 57

संसारमोचनं तीर्थं तथैव ऋणमोचनम् । एतेषु पितृतीर्थेषु श्राद्धमानंत्यमश्नुते

ஸம்ஸாரமோசனம் எனும் தீர்த்தமும், அதுபோல ऋணமோசனம் எனும் தீர்த்தமும் உள்ளது. இப் பித்ரு-தீர்த்தங்களில் சிராத்தம் செய்பவன் அளவற்ற புண்ணியப் பயனை அடைகிறான்.

Verse 58

अट्टहासं तथा तीर्थं गौतमेश्वरमेव च । तथा वसिष्ठतीर्थं च भारतं च ततः परम्

அட்டஹாசம் எனும் தீர்த்தம், கௌதமேஸ்வரர், மேலும் வசிஷ்ட தீர்த்தம்—அதற்கு அப்பால் பாரதம் (இந்திய தேசம்) பற்றியும் கூறப்பட்டது.

Verse 59

ब्रह्मावर्तं कुशावर्तं हंसतीर्थं तथैव च । पिंडारकं च विख्यातं शंखोद्धारं तथैव च

பிரஹ்மாவர்த்தம், குசாவர்த்தம், ஹம்ஸ தீர்த்தம்; மேலும் புகழ்பெற்ற பிண்டாரகம், சங்கோத்தாரம் ஆகியனவும் புனித தீர்த்தங்கள்.

Verse 60

भांडेश्वरं बिल्वकं च नीलपर्वतमेव च । तथा च बदरीतीर्थं सर्वतीर्थेश्वरेश्वरम्

பாண்டேஸ்வரம், பில்வகம், நீலபர்வதம்; மேலும் பதரீ தீர்த்தம்—அனைத்து தீர்த்தங்களின் ஆண்டவனுக்கும் ஆண்டவனாகிய பரம சிறப்பு உடையது.

Verse 61

वसुधाराह्वयं तीर्थं रामतीर्थं तथैव च । जयंती विजया चैव शुक्लतीर्थं तथैव च

வசுதாரா எனப்படும் தீர்த்தமும், அதுபோல ராமதீர்த்தமும்; மேலும் ஜயந்தீ, விஜயா, சுக்லதீர்த்தம் ஆகியனவும் புனித தீர்த்தங்களாகும்.

Verse 62

एषु श्राद्धप्रदातारः प्रयांति परमं पदम् । तीर्थं मातृगृहं नाम करवीरपुरं तथा

இத்தீர்த்தங்களில் சிராத்தம் அளிப்போர் பரமபதத்தை அடைவர். (அவற்றில்) மாத்ருக்ருஹம் எனும் தீர்த்தமும், கரவீரபுரமும் உள்ளன.

Verse 63

सप्तगोदावरीनाम सर्वतीर्थेश्वरेश्वरम् । तत्र श्राद्धं प्रदातव्यमनंतफलमीप्सुभिः

அனைத்து தீர்த்தங்களிலும் பரமேஸ்வரனாகப் போற்றப்படும் ‘சப்தகோதாவரி’ என்னும் தலத்தில், முடிவிலாப் பலன் விரும்புவோர் சிராத்தம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 64

कीकटेषु गया पुण्या पुण्यं राजगृहं वनम् । च्यवनस्याश्रमं पुण्यं नदी पुण्या पुनःपुना

கீகட நாட்டில் கயா புனிதம்; ராஜக்ருஹ வனமும் புனிதம். ச்யவன முனிவரின் ஆசிரமமும் புனிதம்; அந்த நதியும் மீண்டும் மீண்டும் புனிதமாய் கூறப்படுகிறது.

Verse 65

विषयाराधनं पुण्यं नदी या तु पुनःपुना । यत्र गाथा विचरति ब्रह्मणा परिकीर्तिता

ஆராதனை செய்தால் புண்ணியம் தரும் அந்த நதி மீண்டும் மீண்டும் பாக்கியமுடையது; பிரம்மனால் புகழப்பட்ட புனித கാഥை அங்கே உலாவுகிறது.

Verse 66

एष्टव्या बहवः पुत्रा यद्येकोपि गयां व्रजेत् । यजेत वाश्वमेधेन नीलं वा वृषमुत्सृजेत्

பல புதல்வர்களை விரும்ப வேண்டும்—அவர்களில் ஒருவன் கூட பித்ரு-சிராத்தத்திற்காக கயாவிற்கு சென்றால் போதும். அல்லது அச்வமேத யாகம் செய்யலாம்; அல்லது நீலநிற வृषபத்தை தர்மதானமாக விடலாம்.

Verse 67

एषा गाथा विचरति तीर्थेष्वायतनेषु च । सर्वे मनुष्या राजेंद्र कीर्त्तयंतः समागताः

ஓ ராஜேந்திரா! இந்த காத்தா தீர்த்தங்களிலும் புனித ஆலயங்களிலும் பரவி நடக்கிறது; எங்கும் மக்கள் கூடிச் சேர்ந்து இதை கீர்த்தித்து புகழ்கின்றனர்.

Verse 68

किमस्माकं कुले कश्चिद्गयां यास्यति यः सुतः । प्रीणयिष्यति तान्गत्वा सप्तपूर्वांस्तथापरान्

எங்கள் குலத்தில் கயாவிற்கு செல்லும் ஒரு மகன் இருப்பானா? அங்கு சென்று அவன் எங்கள் ஏழு முன்னோர்களையும், பின்னரும் உள்ள பித்ருக்களையும் திருப்திப்படுத்துவான்.

Verse 69

मातामहानामप्येवं श्रुतिरेषा चिरंतनी । गंगायामस्थिनिचयं गत्वा क्षेप्स्यति यः सुतः

தாய்வழித் தாத்தாக்களையும் பற்றியும் இதே பழமையான மரபு உண்டு—எந்த மகன் கங்கைக்கு சென்று அவர்களின் அஸ்திசஞ்சயத்தை அங்கே கரைத்துவிடுகிறானோ, அவன் அந்தக் கிரியையை நிறைவேற்றுகிறான்.

Verse 70

तिलैः सप्ताष्टभिर्वापि दास्यते च जलांजलिम् । अरण्यत्रितये वापि पिंडदानं करिष्यति

அவன் ஏழு அல்லது எட்டு எள்ளுடன் கலந்த நீராஞ்சலியை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; மேலும் அరణ்ய-மூன்றிலும் விதிப்படி பிண்டதானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 71

प्रथमं पुष्करारण्ये नैमिषे तदनंतरं । धर्मारण्यं पुनः प्राप्य श्राद्धं भक्त्या प्रदास्यति

முதலில் புஷ்கர வனத்தில், அதன் பின் நைமிஷத்தில்; மீண்டும் தர்மாரண்யம் அடைந்து பக்தியுடன் ஸ்ராத்தத்தை அர்ப்பணிப்பான்.

Verse 72

गयायां धर्मपृष्ठे वा सरसि ब्रह्मणस्तथा । गयाशीर्षवटे चैव पितॄणां दत्तमक्षयम्

கயாவில்—தர்மப்ருஷ்டத்தில் அல்லது பிரம்மசரஸில், மேலும் கயாசீர்ஷ வட்டமரத்தடியில்—பித்ருக்களுக்கு அளிப்பது அక్షயமாகும்.

Verse 73

व्रजन्कृत्वा निवापं यस्त्वध्वानं परिसर्पति । नरकस्थान्पितॄन्सोपि स्वर्गं नयति सत्वरं

பயணத்தில் வழியிலே நிவாபம் அர்ப்பணித்து செல்லுமவன், நரகத்தில் உள்ள பித்ருக்களையும் விரைவில் ஸ்வர்க்கத்துக்கு அழைத்துச் செல்கிறான்.

Verse 74

कुले तस्य न राजेंद्र प्रेतो भवति कश्चन । प्रेतत्वं मोक्षभावं च पिंडदानाच्च गच्छति

அரசேந்திரா, அவன் குலத்தில் யாரும் பிரேதமாக மாறார். பிண்டதானத்தால் பிரேதநிலை நீங்கி, மோக்ஷத்துக்குரிய நிலை பெறப்படும்.

Verse 75

एको मुनिस्ताम्रकराग्रहस्तो ह्याम्रेषु मूले सलिलं ददाति । आम्राश्च सिक्ताः पितरश्च तृप्ता एका क्रिया द्व्यर्थकरी प्रसिद्धा

ஒரு முனிவர் கையில் தாமிரப் பாத்திரம் கொண்டு மாமரத்தின் வேரில் நீரை அர்ப்பணிக்கிறார். மாமரம் பாசனமடைகிறது; பித்ருக்களும் திருப்தியடைகிறார்கள்—ஒரே செயல் இரு பயன் தருவது என்று புகழ்பெற்றது.

Verse 76

गयायां पिण्डदानस्य नान्यद्दानं विशिष्यते । एकेन पिंडदानेन तृप्तास्ते मोक्षगामिनः

கயாவில் பிண்டதானத்தை விட உயர்ந்த தானம் இல்லை. ஒரே பிண்டதானத்தால் பித்ருக்கள் திருப்தியடைந்து மோட்சப் பாதையில் செல்கின்றனர்.

Verse 77

धान्यप्रदानं प्रवरं वदंति वसुप्रदानं च तथामुनींद्राः । गया सुतीर्थेषु नरैः प्रदत्तं तद्धर्महेतुं प्रवरं वदंति

முனிவர்கள் தானியதானம் சிறந்தது என்றும், செல்வதானமும் அதுபோல உயர்ந்தது என்றும் கூறுகின்றனர். ஆனால் கயா முதலிய புனித தீர்த்தங்களில் மனிதர் அளிக்கும் தானமே தர்மத்தின் பரம காரணம் என அறிவிக்கின்றனர்.

Verse 78

सर्वात्मना सुरुचिना महाचल महानदी । ये तु पश्यंति तां गत्वा मानसे दक्षिणोत्तरे

முழு உள்ளத்தோடும் தூய மகிழ்ச்சியோடும், மானசரோவரத்தின் தென் மற்றும் வட கரைகளில் சென்று அந்த மகாபர்வதத்தையும் மகாநதியையும் தரிசிப்போர் பாக்கியவான்கள் ஆவர்.

Verse 79

प्रणम्य द्विजमुख्येभ्यः प्राप्तं तैर्जन्मनः फलं । यद्यदिच्छति वै मर्त्यस्तत्तदाप्नोत्यसंशयम्

மிகச் சிறந்த இருமுறை பிறந்தவர்களுக்கு வணங்கி, மனிதன் பிறவியின் உண்மைப் பயனை அடைகிறான். அவன் எதை எதை விரும்புகிறானோ, அதை அதை ஐயமின்றி பெறுகிறான்.

Verse 80

एष तूद्देशतः प्रोक्तस्तीर्थानां सग्रहो मया । वागीशोपि न शक्नोति विस्तरात्किमु मानुषः

நான் தீர்த்தங்களின் இந்தத் தொகுப்பைச் சுருக்கமாகவே கூறினேன். வாக்கின் அதிபதியான வாகீசன் (பிரஹஸ்பதி) கூட இதனை விரிவாகச் சொல்ல இயலாது; மனிதன் எவ்வாறு சொல்ல முடியும்?

Verse 81

सत्यं तीर्थं दया तीर्थं तीर्थमिन्द्रियनिग्रहः । वर्णाश्रमाणां गेहेपि तीर्थं शम उदाहृतम्

சத்தியமே தீர்த்தம்; கருணையும் தீர்த்தம்; இந்திரியக் கட்டுப்பாடும் தீர்த்தமே. வர்ண‑ஆச்ரம தர்மம் கடைப்பிடிக்கும் இல்லறத்திலும் ‘சமம்’ (மன அமைதி) தீர்த்தம் என உரைக்கப்படுகிறது.

Verse 82

येषु तीर्थेषु यच्छ्राद्धं तत्कोटिगुणमिष्यते । गयायां यत्तु वै श्राद्धं तच्छ्राद्धमपवर्गदम्

எந்த தீர்த்தங்களில் செய்யப்படும் சிராத்தமும் கோடி மடங்கு பலன் தரும் எனக் கூறப்படுகிறது; ஆனால் கயாவில் செய்யப்படும் சிராத்தம் நிச்சயமாக அபவர்கம்—மோட்சம்—அளிக்கும் சிராத்தம் ஆகும்.

Verse 83

यस्मात्तस्मात्प्रयत्नेन तीर्थे श्राद्धं विधीयते । प्रातःकालो मुहूर्तांस्त्रीन्संगवस्तावदेव तु

ஆகையால் அதே காரணத்தால் முயற்சியுடன் தீர்த்தத்தில் சிராத்தம் செய்ய வேண்டும். உரிய காலம் காலை—மூன்று முஹூர்த்தங்கள்; சங்கவம் (முற்பகல்) கூட அதே அளவாகும்.

Verse 84

मध्याह्नस्त्रिमुहूर्तः स्यादपराह्णस्ततः परम् । सायाह्नस्त्रिमुहूर्तः स्याच्छ्राद्धं तत्र न कारयेत्

மதியநேரம் மூன்று முஹூர்த்தங்கள்; அதன் பின் அபராஹ்ணம். மாலையும் மூன்று முஹூர்த்தங்கள்—அந்த நேரத்தில் சிராத்தம் செய்யக் கூடாது.

Verse 85

राक्षसी नाम सा वेला गर्हिता सर्वकर्मसु । अह्नो मुहूर्ता व्याख्याता दशपंच च सर्वदा

அந்த நேரம் ‘ராக்ஷஸீ’ என அழைக்கப்படுகிறது; எல்லா கர்மங்களிலும் அது கண்டிக்கப்படுகிறது. பகலின் முஹூர்த்தங்கள் எப்போதும் பதினைந்து என விளக்கப்பட்டுள்ளது.

Verse 86

तत्राष्टमो मुहूर्तो यः स कालः कुतपः स्मृतः । मध्याह्नात्सर्वदा यस्मान्मंदी भवति भास्करः

அங்கே எட்டாவது முஹூர்த்தம் ‘குதப’ காலம் எனப்படும்; மதியத்திற்குப் பின் பாஸ்கரனின் தீவிரம் எப்போதும் மெதுவாக மிருதுவாகிறது.

Verse 87

तस्मादनंतफलदस्तत्रारंभो विशिष्यते । खड्गपात्रं च कुतपस्तथा नैपालकंबलम्

ஆகையால் அங்கே தொடங்கப்படும் செயல் அளவற்ற பலன் தருவதாகச் சிறப்பாகக் கருதப்படுகிறது—(தானமாக) வாள்-பாத்திரம், குதபம், நேபாளக் கம்பளம் முதலியன.

Verse 88

रुक्मं दर्भास्तिला गावो दौहित्रश्चाष्टमः स्मृतः । पापं कुत्सितमित्याहुस्तस्य तत्तापकारिणः

பொன், தர்பை, எள், பசுக்கள், மேலும் தௌஹித்ரன் (மகளின் மகன்)—இவை எட்டாவதாக நினைவுகூரப்படுகின்றன. பாவம் ‘குத்ஸிதம்’ எனப்படும்; அது தக்க தாபத்தை உண்டாக்குவதால்.

Verse 89

अष्टावेते यतस्तस्मात्कुतपा इति विश्रुताः । ऊर्ध्वं मुहुर्त्तात्कुतपान्महूर्त्तं च चतुष्टयम्

இவை எட்டு என்பதால் ‘குதபா’ எனப் புகழ்பெற்றன. மேலும் குதப முஹூர்த்தத்திற்குமேல் நான்கு முஹூர்த்தங்களின் தொகுதி உள்ளது.

Verse 90

मुहूर्त्तपंचकं चैव स्वधावाचनमिष्यते । विष्णुदेहसमुद्भूताः कुशाः कृष्णतिलास्तथा

ஸ்வதா-வாசனம் (ஸ்வதா ஆஹ்வானம்) செய்ய ஐந்து முஹூர்த்தங்களின் காலமும் விதிக்கப்பட்டுள்ளது. மேலும் குசை மற்றும் கருப்பு எள்ளும் விஷ்ணுவின் தேகத்திலிருந்து தோன்றின எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 91

श्राद्धस्य लक्षणं कालमिति प्राहुर्मनीषिणः । तिलोदकांजलिर्देयो जलांते तीर्थवासिभिः

சிராத்தத்தின் இலக்கணம் உரிய காலமே என்று ஞானிகள் கூறுவர். தீர்த்தவாசிகள் நீர்கரையில் எள்ளுடன் கலந்த நீரஞ்சலியை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 92

सदर्भहस्तेनैकेन गृहे श्राद्धं गमिष्यति । पुण्यं पवित्रमायुष्यं सर्वपापविनाशनम्

ஒரே கையில் தர்ப்பை (தர்பம்) ஏந்தி வீட்டில் சிராத்தம் செய்யச் சென்றாலும் அவன் புண்ணியம் பெறுவான்; அது தூய்மை தருவது, ஆயுள் வளர்ப்பது, எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பது.

Verse 93

ब्रह्मणा चैव कथितं तीर्थश्राद्धानुकीर्तनम् । शृणोति यः पठेद्वापि श्रीमान्संजायते नरः

பிரம்மா உரைத்த தீர்த்தச் சிராத்த விதிகளின் இந்த அனுகீர்த்தனத்தை யார் கேட்கிறாரோ அல்லது பாராயணம் செய்கிறாரோ, அவர் செல்வமும் சுபமுமுடையவராகிறார்.

Verse 94

श्राद्धकाले च वक्तव्यं तथा तीर्थनिवासिभिः । सर्वपापोपशांन्त्यर्थमलक्ष्मीनाशनं मतं

சிராத்தக் காலத்தில் இதை ஓத வேண்டும்; தீர்த்தத்தில் வாழ்பவர்களும் அதுபோல ஓத வேண்டும். இது எல்லாப் பாவங்களையும் அமைதிப்படுத்தவும் அலட்சுமியை அழிக்கவும் உதவும் எனக் கருதப்படுகிறது.

Verse 95

इदं पवित्रं यशसो निधानमिदं महापातकनाशनं च । ब्रह्मार्करुद्रैरभिपूजितं च श्राद्धस्य माहात्म्यमुशंति तज्ज्ञाः

இது தூய்மை தருவது, புகழின் பொக்கிஷம், மகாபாதகங்களை அழிப்பது. பிரம்மா, அர்க்கன் (சூரியன்), ருத்ரன் ஆகியோராலும் போற்றப்படுவது—இதுவே சிராத்தத்தின் மஹிமை என அறிஞர்கள் உரைப்பர்.