Adhyaya 8

இந்த அதிகாரத்தில் கங்கையின் பரம மகிமையும், அவள் கரையில் நடக்க வேண்டிய கடுமையான ஒழுக்க‑நியமங்களும் கூறப்படுகின்றன. பக்தியுடன் கங்காஜலத்தைத் தொடுதல், அருந்துதல், நீராடுதல் ஆகியவை மகாயாகப் பலனுக்கு இணையான புண்ணியம் தரும் எனச் சொல்லி, தீர்த்தயாத்திரிகர்களைத் தடுக்கவும் அவமதிக்கவும் செய்தால் நரகப் பயன் உண்டென எச்சரிக்கப்படுகிறது. பின்னர் தூய்மை விதிகள் மேலும் கடுமையடைகின்றன—கரையிலோ நீரிலோ மலமூத்திரம், உச்சிஷ்டம், சளி முதலியவற்றைச் சேர்த்தல் மிகக் கொடிய, கிட்டத்தட்ட பரிகாரம் அரிதான பாவமாக வர்ணிக்கப்படுகிறது. கங்கைத் துறையில் செய்த பாவம் வேறு இடத்தில் போகாது என்றும் வலியுறுத்தப்படுகிறது. அடுத்த பகுதியில் இந்திரன்‑சசி மற்றும் பத்மகந்தா/க்ரௌஞ்சி கதையை எடுத்துக்காட்டாகக் கொண்டு, கங்கையில் உயிர் நீத்தல், குறிப்பாக எலும்புகள் நீரில் மூழ்கி இருப்பது, நீண்டகால சுவர்க்க மரியாதையும் விஷ்ணுலோக நெருக்கமும் தரும் எனக் காட்டப்படுகிறது. இறுதியில் மரண வேளையில் “கங்கை” என்று உச்சரித்தல் அல்லது அவள் மகிமையை நினைதல் முக்தி அல்லது பெரும் சுவர்க்கப் பலன் தரும் என முடிவுறுகிறது.