Adhyaya 7

இந்த அதிகாரத்தில் கங்கையின் மகிமை ஸ்தோத்திரமாக உரைக்கப்படுகிறது—கங்கையின் நாமஸ்மரணம், தரிசனம், ஸ்நானம், கரையோர மணல் அல்லது நீரின் ஒரு துளி தொடுதல்கூட பாபங்களை அழித்து மோக்ஷம் அளிக்கும்; இது தவம், யாகம் முதலியவற்றை விட உயர்ந்தது எனப் புகழப்படுகிறது. பின்னர் திரேதாயுகக் கதை வருகிறது. தர்மஸ்வன் எனும் தர்மநிஷ்ட பிராமணன் கங்கையை அணுகி விடுதலை வேண்டுகிறான். அதே வேளையில் காலகல்பன் எனும் கொடிய பாவி, காளையைத் துன்புறுத்திய பாவம் முதலியவற்றால் பயங்கரமாக இறக்கிறான்; தர்மஸ்வன் கருணையால் அவன்மேல் கங்காஜலத்தைத் தெளிக்கிறான். யமதூதர்கள் அவனைப் பிடிக்க வர, விஷ்ணுதூதர்கள் தோன்றி—கங்கையின் துளிகள் எல்லாப் பாவங்களையும் போக்கும்; ஆகவே அவன் ஹரியின் தாமத்திற்கு தகுதியானவன் என வாதிடுகின்றனர். போருக்குப் பின் யமதூதர்கள் ஓடிவிட, காலகல்பன் வைகுண்டத்திற்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டு இறுதியில் பரமமோக்ஷம் அடைகிறான். தர்மஸ்வன் கங்கையைப் போற்றி, கங்காநீரில் உடலை விடும் போது கங்காநாமத்தை நினைத்து பரமகதி அடையும் வரம் பெறுகிறான்.