Adhyaya 23

வ்யாசர் அரசன் கோசராசன் மற்றும் அரசி சுப்ராஜ்ஞையை ஏகாதசி விரதத்தில் நிலைத்த சிறந்த வைஷ்ணவர்களாக அறிமுகப்படுத்துகிறார். அவர்கள் தசமியின் கட்டுப்பாடுகளைப் பின்பற்றி ஏகாதசியின் நள்ளிரவில் ஜாகரணம் செய்து—பாடல், நடனம், தூபம்-தீபம், துளசி சேவை, கூட்டுக் கீர்த்தனையால் ஹரியை வழிபடுகின்றனர். பிராமணர் சௌரி அவர்களின் அரிய ஒழுக்கத்தைப் பாராட்டி, அந்தத் தூய்மையின் காரணத்தை வினவுகிறார். சுப்ராஜ்ஞை தன் முன்ஜன்மப் பாவநிலையை வெளிப்படுத்துகிறாள்—வெசியாழ்வும், நித்யோதயன் எனும் துராசாரனுடன் தொடர்பும். அந்நிலையில் துன்பத்தால்/அறியாமலே நிகழ்ந்த உபவாசம், தீபம் ஏற்றல், இரவு ஜாகரணம், நாமஸ்மரணம் ஆகியவை ஏகாதசி நாளில் பாவநாசமாக அமைந்தன. யமலோகத்தில் சித்ரகுப்தன் ஏகாதசியின் மகிமையைச் சாட்சியமாகச் சொல்கிறான்; தர்மராஜ யமன் அவர்களை மதித்து விடுவித்து விஷ்ணுலோகத்துக்கு அனுப்புகிறான். பின்னர் பரலோகத்தின் இரு பாதைகள் விளக்கப்படுகின்றன—தர்மிகளுக்கு அலங்கரிக்கப்பட்ட ஆனந்தப் பாதை, பாவிகளுக்கு விரிந்த வேதனைப் பாதை; நரகங்களும் தண்டனைகளும் பட்டியலிடப்படுகின்றன. இறுதியில் ஏகாதசி பரம விரதம் என மீண்டும் உறுதிப்படுத்தி, அரச தம்பதியின் ஹரி-பிராப்தியுடன் அதிகாரம் நிறைவு பெறுகிறது।