Adhyaya 16

இந்த अध्यாயத்தில் ஹரி-பக்தியே உண்மையான உயர்வின் அளவுகோல் என்று கூறப்படுகிறது. ஜாதி, குலம், சடங்கு-வழக்கம் ஆகியவற்றால் அல்ல; பக்தியில்லாத பிராமணனும் தாழ்ந்தவன், பக்தியுள்ள கீழ்க்குலத்தவரும் போற்றத்தக்கவர் என வலியுறுத்தப்படுகிறது. பின்னர் த்வாபரயுகத்தில் சபர பக்தன் சக்ரீகாவின் கதை வருகிறது. அவன் எளிய அன்பால் விஷ்ணுவுக்கு பழங்களை அர்ப்பணிக்க விரும்புகிறான்; தூய்மை விதிகள் தெரியாமல் முதலில் சுவைத்து, பின்னர் அர்ப்பணிக்கிறான். ஒரு பழம் தொண்டையில் சிக்க, முராரிக்கு அர்ப்பணிக்க வேண்டிய பதற்றத்தில் தன் உடலைக் காயப்படுத்திக் கொள்கிறான். அப்போது பகவான் விஷ்ணு தோன்றி அவனை ஒப்பற்ற பக்தன் எனப் புகழ்ந்து, ஸ்பரிசமாத்திரத்தால் குணப்படுத்தி, அவன் ஸ்துதியை ஏற்றுக்கொள்கிறார். சக்ரீகா உலகியலான வரம் எதையும் வேண்டாது; இறைவனில் அசையாத மனமும் இறுதியில் மோட்சமும் மட்டுமே வேண்டி, விடுதலை அடைகிறான். முடிவு: செல்வம், ஸ்தோத்திரம், தவம், ஜபம் அல்ல—பக்தி ஒன்றினாலே விஷ்ணு திருப்தியடைகிறார்.