Adhyaya 15

இந்த அதிகாரத்தில் வைஷ்ணவத் தத்துவம் கூறப்படுகிறது—உலகமும் தேவர்களும் விஷ்ணுவின் அங்கங்களே; ஹரிநாமங்களை இடையறாது நினைத்தால் கால-தேசக் கட்டுப்பாடின்றி பாவம் நீங்கும். பின்னர் போதனைக்கதை: “ராமா” என்று சொல்லப் பயிற்றுவிக்கப்பட்ட கிளியை ஒரு விலைமகள் பெறுகிறாள். அந்த நாமோச்சாரணத்தால் கிளியும் அவளும் தூய்மையடைகின்றனர். அவர்கள் இறந்தபின் யமதூதர்கள் பிடிக்க வர, விஷ்ணுதூதர்கள் தடுத்து நிறுத்தி மோதல் நிகழ்கிறது; யமதூதர்கள் தோற்கடிக்கப்படுகின்றனர். இறுதியில் யமன் தன் தூதர்களுக்கு கட்டளையிடுகிறான்—ராம, கோவிந்த, கேசவ, ஹரி, விஷ்ணு, நாராயண முதலிய நாமங்களை நினைப்போர் அல்லது உச்சரிப்போர், குறிப்பாக ஏகாதசி விரதம் கடைப்பிடிப்போர் மற்றும் விஷ்ணுபாதஜலம் தாங்கிய பக்தர்கள், தண்டனைக்குரியோர் அல்ல; அவர்களிடம் செல்லவேண்டாம். முடிவில் ராமநாமத்தின் மகிமை விரிவாகப் புகழப்படுகிறது—மந்திரங்களைவிட உயர்ந்தது, கர்மங்களில் பலன் தருவது, பயணம்-பயம் ஆகியவற்றில் காப்பது, மரணவேளையில் பரம துணை என்று।