Adhyaya 98

Verse 1

सूत उवाच । एवमुक्ते शुभे वाक्ये विज्वलेन महात्मना । कुंजलो वदतां श्रेष्ठः स्तोत्रं पुण्यमुदैरयत्

சூதர் கூறினார்—மகாத்மா விஜ்வலன் இவ்வாறு மங்களமான சொற்களைச் சொன்னபின், பேச்சில் சிறந்த குஞ்சலன் புனித ஸ்தோத்திரத்தை உரைத்தான்.

Verse 2

ध्यात्वा नत्वा हृषीकेशं सर्वक्लेशविनाशनम् । सर्वश्रेयः प्रदातारं हरेः स्तोत्रमुदीरितम्

ஹ்ருஷீகேசனைத் தியானித்து வணங்கி—அவர் எல்லா துன்பங்களையும் அழிப்பவர், எல்லா நன்மைகளையும் அருள்பவர்—அப்போது ஹரியின் ஸ்தோத்திரம் உரைக்கப்படுகிறது.

Verse 3

वासुदेवाभिधानं तत्सर्वश्रेयः प्रदायकम् । मोक्षद्वारं सुखोपेतं शांतिदं पुष्टिवर्द्धनम्

‘வாசுதேவ’ எனும் அந்த நாமஸ்துதி எல்லா உயர்ந்த நன்மைகளையும் அருளும்; அது மோட்சத்தின் வாசல், இன்பம் நிறைந்தது, அமைதி தருவது, புஷ்டி-செல்வம் வளர்ப்பது.

Verse 4

सर्वकामप्रदातारं ज्ञानदं ज्ञानवर्द्धनम् । वासुदेवस्य यत्स्तोत्रं विज्वलाय प्रकाशितम्

அனைத்துக் காமங்களையும் அருளும், ஞானம் அளிக்கும், ஞானத்தை வளர்க்கும் வாசுதேவரின் அந்த ஸ்தோத்திரம் விஜ்வலாவுக்கு வெளிப்படுத்தப்பட்டது.

Verse 5

वासुदेवाभिधानं चाप्रमेयं पुण्यवर्द्धनम् । सोऽवगम्य पितुः सर्वं विज्वलः पक्षिणांवरः

அவன் அளவிட முடியாத, புண்ணியத்தை வளர்க்கும் வாசுதேவரின் திருநாமத்தை அறிந்தான்; பறவைகளில் முதன்மையான விஜ்வலன் தந்தையிடமிருந்து அனைத்தையும் உணர்ந்தான்.

Verse 6

तत्रगंतुंप्रचक्रामपितुःपृष्टंतदानृप । एवं गंतुं कृतमतिं विज्वलं ज्ञानपारगम्

அரசே! அப்போது தந்தை கேட்டபின் அவன் அங்கே செல்லப் புறப்பட்டான். இவ்வாறு செல்லத் தீர்மானித்து, ஞானத்தின் கரை கடந்த ஒளிமிகு விஜ்வலன் முன்னே சென்றான்.

Verse 7

उवाच पुत्रं धर्मात्मा उपकारसमुद्यतम्

தர்மாத்மா, உதவி செய்யத் தயாரான தன் மகனிடம் கூறினார்.

Verse 8

कुंजल उवाच । पुत्र तस्य महज्जाने पातकं भूपतेः शृणु । यतो गत्वा पठ स्वत्वं सुबाहोश्चोपशृण्वतः

குஞ்ஜலன் கூறினான்—மகனே! அந்த அரசனின் பெரும் பாவத்தை, எனக்கு நன்கு அறிந்ததை, கேள். அங்கே சென்று உண்மையான நிகழ்வை உரைத்து வாசி; சுபாஹுவும் கேட்கும்படியாகச் செய்.

Verse 9

यथायथा श्रोष्यति स्तोत्रमुत्तमं तथा तथा ज्ञानमयो भविष्यति । श्रीवासुदेवस्य न संशयो वै तस्य प्रसादात्सुशिवं मयोक्तम्

யார் யார் இந்த உத்தம ஸ்தோத்திரத்தை மீண்டும் மீண்டும் கேட்கிறாரோ, அவரவர் அதற்கேற்ப உண்மை ஞானத்தில் நிறைந்து வளர்வார். ஸ்ரீ வாசுதேவரைப் பற்றி ஐயமில்லை; அவருடைய அருளால் நான் இப் பரம மங்களமான உரையை உரைத்தேன்.

Verse 10

आमंत्र्य स गुरुं पश्चादुड्डीय लघुविक्रमः । आनंदकाननं पुण्यं संप्राप्तो विज्वलस्तदा

குருவிடம் விடைபெற்று, விரைவடி கொண்ட விஜ்வலன் அப்போது பறந்து சென்று, புண்ணியமான ‘ஆனந்தகானனம்’ எனப்படும் புனிதத் தோப்பை அடைந்தான்.

Verse 11

वृक्षच्छायां समाश्रित्य उपविष्टो मुदान्वितः । समालोक्य स राजानं विमानेनागतं पुनः

மரநிழலை அடைக்கலமாகக் கொண்டு அவன் மகிழ்ச்சியுடன் அமர்ந்தான். பின்னர் அவன் பார்த்தான்—அந்த அரசன் மீண்டும் ஒரு தெய்வீக விமானத்தில் வந்து கொண்டிருந்தான்.

Verse 12

एष्यत्यसौ कदा राजा सुबाहुः प्रियया सह । पातकान्मोचयिष्यामि स्तोत्रेणानेन वै कदा

அந்த அரசன் சுபாஹு தன் பிரியையுடன் எப்போது வருவான்? மேலும் இந்த ஸ்தோத்திரத்தின் மூலம் அவனைப் பாவங்களிலிருந்து நான் எப்போது விடுவிப்பேன்?

Verse 13

तावद्विमानः संप्राप्तः किंकिणीजालमंडितः । घंटारवसमाकीर्णो वीणावेणुसमन्वितः

அந்த வேளையில், சலசலக்கும் கிங்கிணி மணிகளின் வலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டதும், மணி ஒலியால் நிறைந்ததும், வீணை மற்றும் வேணுவின் இசையுடன் கூடியதுமான ஒரு தெய்வீக விமானம் வந்து சேர்ந்தது.

Verse 14

गंधर्वस्वरसंघुष्टश्चाप्सरोभिः समन्वितः । सर्वकामसमृद्धस्तु अन्नोदकविवर्जितः

கந்தர்வர்களின் இசையால் முழங்கியும், அப்சரஸ்களுடன் இணைந்தும் இருந்த அது எல்லா விருப்பங்களாலும் நிறைந்திருந்தது; ஆனால் அன்னமும் நீரும் அற்றதாக இருந்தது.

Verse 15

तस्मिन्याने स्थितो राजा सुबाहुः प्रियया सह । समुत्तीर्णो विमानात्स सुतार्क्ष्य प्रियया सह

அந்த யானத்தில் அமர்ந்திருந்த சுபாஹு அரசன் தன் பிரியையுடன் இருந்தான்; பின்னர் அவன் விமானத்திலிருந்து இறங்கினான்—சுதார்க்ஷ்யனும் தன் பிரியையுடன் இறங்கினான்.

Verse 16

शस्त्रमादाय तीक्ष्णं तु यावत्कृंतति तच्छवम् । तावद्धि विज्वलेनापि समाह्वानं कृतं तदा

கூர்மையான ஆயுதத்தை எடுத்துக் கொண்டு அவன் அந்தச் சடலத்தை எத்தனை நேரம் வெட்டிக் கொண்டிருந்தானோ, அத்தனை நேரமும் அப்போது விஜ்வலனாலும் அழைப்பு (ஆஹ்வானம்) செய்யப்பட்டது.

Verse 17

भो भोः पुरुषशार्दूल देवोपम भवानिदम् । करोति निर्घृणं कर्म नृशंसैर्न च शक्यते

ஓ ஓ மனிதர்களில் புலியே, தேவருக்கு ஒப்பானவனே! நீ செய்கிற இந்த இரக்கமற்ற செயல் கொடூர மனத்தாராலும் சகிக்க முடியாதது.

Verse 18

कर्तुं पुरुषशार्दूल कोऽयं विधिविपर्ययः । दुष्कृतं साहसं कर्म निंद्यं लोकेषु सर्वदा

ஓ மனிதர்களில் புலியே! நீ செய்யத் துணியும் இந்த நியதி-தர்மத்தின் புரட்டல் என்ன? இத்தகைய துணிச்சலான செயல் பாவமே; உலகங்களில் எப்போதும் பழிக்கப்படும்.

Verse 19

वेदाचारविहीनं तु कस्मात्प्रारब्धवानि ह । तन्मे त्वं कारणं सर्वं कथयस्व यथा तथा

வேதவிதி ஆச்சாரம் இன்றியே நீ இதை ஏன் தொடங்கினாய்? அதன் முழுக் காரணத்தையும் உண்மையாய் எனக்குச் சொல்.

Verse 20

इत्येवं भाषितं तस्य विज्वलस्य महात्मनः । समाकर्ण्य महाराजः स्वप्रियां वाक्यमब्रवीत्

அந்த மகாத்மா விஜ்வலன் கூறிய இவ்வார்த்தைகளை கேட்ட மகாராஜன் தன் பிரியையிடம் இவ்வாறு சொன்னான்.

Verse 21

प्रिये वर्षशतं भुक्तं मयेदं पापकर्मणा । कदा न भाषितं केन यथायं परिभाषते

பிரியே, என் பாவச் செயலினால் நான் இதை நூறு ஆண்டுகள் அனுபவித்தேன். இவன் இப்போது என்னை எவ்வாறு கடிந்து பேசுகிறானோ, அப்படிப் பேசியவர் முன்பு யாரும் இல்லை.

Verse 22

ममैवं पीड्यमानस्य क्षुधया हृदयं प्रिये । निर्गतं चोत्सुकं कांते शांतिश्चित्ते प्रवर्तते

பிரியே, பசியால் இவ்வாறு வதைக்கப்படும் என் இதயம் உடலை விட்டு வெளியேறத் துடிப்பதுபோல் கலங்குகிறது; காந்தே, மனத்தில் அமைதி எழவில்லை.

Verse 23

यावदस्य श्रुतं वाक्यं सर्वदुःखस्य शांतिदम् । तावच्चित्ते समाह्लादो वर्तते चारुहासिनि

அழகிய புன்னகையுடையவளே, எல்லாத் துயரையும் தணிக்கும் அவன் சொற்கள் கேட்கப்படும் வரையில், உள்ளத்தில் ஆழ்ந்த மகிழ்ச்சி நிலைத்திருக்கும்.

Verse 24

कोयं देवो नु गंधर्वः सहस्राक्षो भविष्यति । मुनीनां स्याद्वचः सत्यं यदुक्तं मुनिना पुरा

இவர் யார்—தேவரா அல்லது கந்தர்வரா—எதிர்காலத்தில் ‘சஹஸ்ராக்ஷன்’ ஆகவிருப்பவர்? முனிவர் முன்பு உரைத்தபடி, முனிகளின் வாக்கு உண்மையாவதாக।

Verse 25

एवमाभाषितं श्रुत्वा प्रियस्यानंतरं प्रिया । राजानं प्रत्युवाचाथ भार्या पतिपरायणा

தன் அன்பரின் சொற்களை கேட்டவுடன், கணவனையே தெய்வமாகக் கொண்ட பக்தியுள்ள மனைவி அரசனுக்கு மறுமொழி கூறினாள்।

Verse 26

सत्यमुक्तं त्वया नाथ इदमाश्चर्यमुत्तमम् । यथा ते वर्तते कांत मम चित्ते तथा पुनः

நாதா! நீங்கள் உரைத்தது உண்மையே; இது மிக உயர்ந்த அதிசயம். காந்தா! உங்களுள் உள்ள நிலைபோலவே, மீண்டும் என் உள்ளத்திலும் அதே உணர்வு உள்ளது।

Verse 27

पक्षिरूपधरः कोऽयं पृच्छते हितकारिवत् । एवमाभाषितं श्रुत्वा प्रियायाः पृथिवीपतिः

பறவையின் வடிவம் எடுத்துக் கொண்டு, நலன் நாடுபவன் போலக் கேள்வி கேட்பவன் யார்? பிரியையின் இவ்வுரையை கேட்ட பூமிபதி (அரசன்) …

Verse 28

बद्धांजलिपुटोभूत्वा पक्षिणं वाक्यमब्रवीत् । सुबाहुरुवाच । स्वागतं ते महाप्राज्ञ पक्षिरूपधरः प्रभो

கைகளை கூப்பி வணங்கி, அவர் அந்தப் பறவையிடம் பேசினார். சுபாஹு கூறினான்—மகாப்ராஜ்ஞரே! பறவையுருவம் கொண்ட பிரபுவே! உமக்கு வரவேற்பு।

Verse 29

शिरसा भार्यया सार्द्धं तव पादांबुजद्वयम् । नमस्करोम्यहं पुण्यमस्तु नस्त्वत्प्रसादतः

நான் என் மனைவியுடன் தலை வணங்கி உமது தாமரைத் திருவடிகளின் இரட்டையையும் வணங்குகிறேன். உமது அருளால் எமக்கு புண்ணியமும் மங்களமும் உண்டாகுக.

Verse 30

भवान्कः पक्षिरूपेण पुण्यमेवं प्रभाषते । यादृशं क्रियतेकर्म पूर्वदेहेन सत्तम

பறவையின் வடிவில் இருந்தும் இத்தகைய புனித வார்த்தைகளைப் பேசும் நீங்கள் யார்? ஹே சத்தமா, முன் உடலில் நீங்கள் எத்தகைய கர்மத்தைச் செய்தீர்?

Verse 31

सुकृतं दुष्कृतं वापि तदिहैव प्रभुज्यते । अथ तेनात्मकं वृत्तं तस्याग्रे च निवेदितम्

நற்கர்மமோ தீக்கர்மமோ—அதன் பயன் நிச்சயமாக இங்கேயே அனுபவிக்கப்படுகிறது. பின்னர் அந்தக் கர்மத்தால் அமைந்த வாழ்க்கைநடை அவன் முன் அறிவிக்கப்படுகிறது.

Verse 32

यथोक्तं कुंजलेनापि पित्रा पूर्वं श्रुतं तथा । कथयस्वात्मवृत्तांतं भवान्को मां प्रभाषते

குஞ்சலன் முன்பு சொன்னதுபோலும், என் தந்தை முன்பு கேட்டதுபோலும், அதேபடி கூறுங்கள். உங்கள் வரலாற்றைச் சொல்லுங்கள்—என்னிடம் பேசும் நீங்கள் யார்?

Verse 33

सुबाहुं प्रत्युवाचेदं वाक्यं पक्षिवरस्तदा । विज्वल उवाच । शुकजात्यां समुत्पन्नः कुंजलोनाम मे पिता

அப்போது சிறந்த பறவை சுபாஹுவிடம் இவ்வாறு கூறியது. விஜ்வலன் சொன்னான்—நான் கிளி குலத்தில் பிறந்தவன்; என் தந்தையின் பெயர் குஞ்சலன்.

Verse 34

तस्याहं विज्वलो नाम तृतीयस्तु सुतेष्वहम् । नाहं देवो न गंधर्वो न च सिद्धो महाभुज

அவருடைய புதல்வர்களில் நான் மூன்றாவன்; என் பெயர் விஜ்வலன். ஓ மகாபாகுவே, நான் தேவனும் அல்ல, கந்தர்வனும் அல்ல, சித்தனும் அல்ல.

Verse 35

नित्यमेव प्रपश्यामि कर्म चैवं सुदारुणम् । कियत्कालं महत्कर्म साहसाकारसंयुतम्

நான் எப்போதும் இந்தச் செயலைக் காண்கிறேன்—மிகக் கொடுமையானது. துணிச்சலும் துடுக்குமும் நிறைந்த இந்தப் பெரும் முயற்சி எத்தனை காலம் தொடரும்?

Verse 36

करिष्यसि महाराज तन्मे कथय सांप्रतम् । सुबाहुरुवाच । वासुदेवाभिधानं यत्पूर्वमुक्तं हि ब्राह्मणैः

ஓ மகாராஜா, இப்போது நீங்கள் என்ன செய்வீர்கள் என்று எனக்குச் சொல்லுங்கள். சுபாகு கூறினார்—‘வாசுதேவ’ என்ற அந்தப் பெயரை முன்பு பிராமணர்களே உரைத்தனர்.

Verse 37

श्रोष्याम्यहं यदा भद्र गतिं स्वां प्राप्नुयां तदा । पुण्यात्मना भाषितं वै मुनिना संयतात्मना

ஓ நற்குணனே, நான் என் நியதியான நிலையை அடையும் போது, அந்தப் புண்ணியாத்மா, தன்னடக்கமுடைய முனிவர் உரைத்ததை நிச்சயமாகக் கேட்பேன்.

Verse 38

तदाहं पातकान्मुक्तो भविष्यामि न संशयः । विज्वल उवाच । तवार्थे पृच्छितस्तातस्तेन मे कथितं च यत्

அப்போது நான் பாவங்களிலிருந்து விடுபடுவேன்—இதில் ஐயமில்லை. விஜ்வலன் கூறினான்—உன் பொருட்டே என் தந்தையிடம் கேட்கப்பட்டது; அவர் சொன்னதையே எனக்குச் சொன்னார்.

Verse 39

तत्तेद्याहं प्रवक्ष्यामि शाश्वतं शृणु सत्तम

ஆகையால் இப்போது உனக்கு அந்த நித்திய உபதேசத்தை உரைக்கிறேன்; ஓ நற்குணங்களில் சிறந்தவனே, கவனமாகக் கேள்।

Verse 40

ओंअस्य श्रीवासुदेवाभिधानस्य स्तोत्रस्य नारदऋषिरनुष्टुप्छंदः । ओंकारोदेवता सर्वपातकनाशनार्थे चतुर्वर्गसाधनार्थे च जपे विनियोगः । ओंनमो भगवते वासुदेवाय इति मंत्रः । पावनं परमं पुण्यं वेदज्ञं वेदमंदिरम् । विद्याधारं भवाधारं प्रणवं वै नमाम्यहम्

‘ஸ்ரீ வாசுதேவ’ எனப்படும் இச்ச்தோத்திரத்தின் ரிஷி நாரதர்; சந்தம் அனுஷ்டுப். இதன் தேவதை ஓங்காரம்; எல்லாப் பாவநாசத்திற்கும், தர்ம-அர்த்த-காம-மோக்ஷம் எனும் நான்கு புருஷார்த்தங்களின் சாதனைக்குமாக ஜபவினியோகம். மந்திரம்—“ஓம் நமோ பகவதே வாசுதேவாய।” நான் பிரணவம் (ஓம்) ஐ வணங்குகிறேன்—அது பாவனமானது, பரம புண்ணியமானது, வேதஞானி, வேதங்களின் ஆலயம்; வித்யையின் ஆதாரம், உலகப் பவத்தின் ஆதாரம்।

Verse 41

निरावासं निराकारं सुप्रकाशं महोदयम् । निर्गुणं गुणसंबद्धं नमामि प्रणवं परम्

நான் பரம பிரணவம் (ஓம்) ஐ வணங்குகிறேன்—அது வாசமற்றது, உருவமற்றது, தன்னொளியால் பிரகாசிப்பது, உயர்ந்த எழுச்சியின் மூலமாம்; குணங்களைக் கடந்தது, ஆயினும் குணங்களோடு தொடர்புற்று வெளிப்படுவது।

Verse 42

महाकांतं महोत्साहं महामोहविनाशनम् । आचिन्वंतं जगत्सर्वं गुणातीतं नमाम्यहम्

நான் மிகப் பிரியமான, மிகுந்த வீரத்துடன் விளங்கும், பேர்மயக்கத்தை அழிப்பவனை வணங்குகிறேன்—அவன் அனைத்துலகையும் ஊடுருவி அதைத் தாங்கி ஒருமைப்படுத்துகிறான்; முக்குணங்களைக் கடந்தவன்।

Verse 43

भाति सर्वत्र यो भूत्वा भूतानां भूतिवर्द्धनः । अभयं भिक्षुसंबद्धं नमामि प्रणवं शिवम्

நான் சிவஸ்வரூபமான புனித பிரணவம் (ஓம்) ஐ வணங்குகிறேன்—அது எங்கும் நிறைந்து எல்லா இடங்களிலும் ஒளிர்கிறது; எல்லா உயிர்களின் நலனையும் வளர்க்கிறது; அச்சமின்மைத் தன்மையாய் இருந்து பிக்ஷு-மார்க்கம் (சந்நியாசம்) உடன் தொடர்புடையது।

Verse 44

गायत्रीसाम गायंतं गीतं गीतप्रियं शुभम् । गंधर्वगीतभोक्तारं प्रणवं प्रणमाम्यहम्

காயத்ரீயாகவும் சாமமாகவும் பாடப்படுபவனும், மங்களமும் பாடல்-பிரியனும், கந்தர்வர் பாடல்களின் ரசிப்பவனுமான புனிதப் பிரணவம் (ஓம்) அவருக்கு நான் வணங்குகிறேன்।

Verse 45

विचारं वेदरूपं तं यज्ञस्थं भक्तवत्सलम् । योनिं सर्वस्य लोकस्य ओंकारं प्रणमाम्यहम्

விவேகத் தத்துவமாகவும் வேதமய வடிவமாகவும், யாகத்தில் நிலைபெற்றவனும், பக்தர்களுக்கு அன்புடையவனும், எல்லா உலகங்களின் யோனி (மூல ஆதாரம்) ஆன ஓங்காரனை நான் வணங்குகிறேன்।

Verse 46

तारकं सर्वभूतानां नौरूपेण विराजितम् । संसारार्णवमग्नानां नमामि प्रणवं हरिम्

எல்லா உயிர்களுக்கும் தாரகனாய், படகுருவில் ஒளிர்ந்து, சம்சாரக் கடலில் மூழ்கியவர்களை மீட்பவனான பிரணவ-ஹரியை நான் வணங்குகிறேன்।

Verse 47

सर्वलोकेषु वसते एकरूपेण नैकधा । धामकैवल्यरूपेण नमामि प्रणवं शिवम्

அவன் எல்லா உலகங்களிலும் வாசிக்கிறான்—சாரத்தில் ஒருவனே, பலனல்ல. பரம தாமமும் கைவல்ய வடிவமும் ஆன பிரணவ-சிவனை நான் வணங்குகிறேன்।

Verse 48

सूक्ष्मं सूक्ष्मतरं शुद्धं निर्गुणं गुणनायकम् । वर्जितं प्राकृतैर्भावैर्वेदस्थानं नमाम्यहम्

நுண்ணியதும் அதிலும் நுண்ணியதும், தூயதும், குணங்களைக் கடந்தும் குணங்களின் நாயகனுமான; ப்ராக்ருத நிலையால் தீண்டப்படாத, வேதங்களின் ஆதாரமான அந்தத் தத்துவத்தை நான் வணங்குகிறேன்।

Verse 49

देवदैत्यवियोगैश्च वर्जितं तुष्टिभिः सदा । दैवैश्च योगिभिर्ध्येयं तमोंकारं नमाम्यहम्

தேவர்–தைத்தியர் வியோகக் கலகங்களால் தீண்டப்படாத, எப்போதும் திருப்தியால் நிறைந்த, தேவரும் யோகியரும் தியானிக்கத் தகுந்த அந்தப் பிரணவஸ்வரூப ஓங்காரத்துக்கு நான் வணங்குகிறேன்.

Verse 50

व्यापकं विश्ववेत्तारं विज्ञानं परमं शुभम् । शिवं शिवगुणं शांतं वंदे प्रणवमीश्वरम्

எங்கும் நிறைந்தவன், உலகை அறிந்தவன், பரம ஞானச్వరூபன், மிகுந்த மங்களம்; சிவன், சிவகுணம் உடையவன், அமைதியானவன்—அந்தப் பிரணவ ஈஸ்வரனை நான் வணங்குகிறேன்.

Verse 51

यस्य मायां प्रविष्टास्तु ब्रह्माद्याश्च सुरासुराः । न विंदंति परं शुद्धं मोक्षद्वारं नमाम्यहम्

யாருடைய மாயையில் பிரம்மா முதலிய தேவர்-அசுரர் அனைவரும் புகுந்துள்ளனர்; அவர்கள் அந்தப் பரம தூய தத்துவத்தை—மோட்சத்தின் வாசலை—அடைய இயலார்; அவரையே நான் வணங்குகிறேன்.

Verse 52

आनंदकंदाय विशुद्धबुद्धये शुद्धाय हंसाय परावराय । नमोऽस्तु तस्मै गणनायकाय श्रीवासुदेवाय महाप्रभाय

ஆனந்தத்தின் மூலமே, மிகத் தூய புத்திச் சுடரே, மாசற்ற பரம ஹம்சனே, பரமும் அபரமும் கடந்தவனே; கணநாயகனான ஸ்ரீ வாசுதேவ மகாபிரபுவுக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 53

श्रीपांचजन्येन विराजमानं रविप्रभेणापि सुदर्शनेन । गदाब्जकेनापि विराजमानं प्रभुं सदैनं शरणं प्रपद्ये

ஸ்ரீ பாஞ்சஜன்ய சங்கைத் தாங்கி ஒளிரும், சூரியப் பிரகாசம் போல் எரியும் சுதர்சனச் சக்கரத்தால் தீப்தியுறும், கதையும் தாமரையும் கொண்டு மேலும் விளங்கும் அந்த எந்நாளும் ஒளிரும் பிரபுவை நான் சரணடைகிறேன்.

Verse 54

यं वेदगुह्यं सगुणं गुणानामाधारभूतं सचराचरस्य । यं सूर्यवैश्वानरतुल्यतेजसं तं वासुदेवं शरणं प्रपद्ये

வேதங்களின் மறைபொருளாய், (நிர்குணனாயிருந்தும்) சகுணனெனப் போற்றப்படுபவனாய், எல்லாக் குணங்களுக்கும் ஆதாரமாய், சராசர உலகின் அடித்தளமாய், சூரியனும் வைஶ்வானர அக்கினியும் ஒத்த ஒளியுடையவனாய் விளங்கும் அந்த வாசுதேவனை நான் சரணடைகிறேன்.

Verse 55

क्षुधानिधानं विमलं सुरूपमानंदमानेन विराजमानम् । यं प्राप्य जीवंति सुरादिलोकास्तं वासुदेवं शरणं प्रपद्ये

பசித்தோர்க்கு நிதிபோல இருப்பவனாய், தூய்மையும் அழகிய திருவுருவும் உடையவனாய், ஆனந்தத்தின் அளவால் ஒளிர்பவனாய்; அவனை அடைந்தால் தேவர்கள் முதலான உலகங்கள் உண்மையாய் உயிர்ப்பெறும்—அந்த வாசுதேவனை நான் சரணடைகிறேன்.

Verse 56

तमोघनानां स्वकरैर्विनाशं करोति नित्यं परिकर्महेतुः । उद्द्योतमानं रविदीप्ततेजसं तं वासुदेवं शरणं प्रपद्ये

எல்லா நல்வழக்கத்தின் காரணமாய், தன் கரங்களாலே அடர்ந்த இருளை எப்போதும் அழிப்பவனாய், சூரிய ஒளியை ஒத்த தெய்வத் தேஜஸால் பிரகாசிப்பவனாய் விளங்கும் அந்த வாசுதேவனை நான் சரணடைகிறேன்.

Verse 57

यो भाति सर्वत्र रविप्रभावैः करोति शोषं च रसं ददाति । यः प्राणिनामंतरगः स वायुस्तं वासुदेवं शरणं प्रपद्ये

சூரியனின் சக்திகளால் எங்கும் ஒளிர்பவனாய், உலர்ச்சியையும் உண்டாக்கி, ஈரத்தையும் சாறையும் அருள்பவனாய்; உயிர்களின் உள்ளே உயிர்வாயுவாய் இயங்குபவனாய் உள்ள அந்த வாசுதேவனை நான் சரணடைகிறேன்.

Verse 58

स्वेच्छानुरूपेण स देवदेवो बिभर्ति लोकान्सकलान्महीपान् । संतारणे नौरिव वर्तते यस्तं वासुदेवं शरणं प्रपद्ये

தன் திருவுள்ளத்திற்கேற்ப அந்த தேவாதிதேவன் எல்லா உலகங்களையும் பூமியின் எல்லா அரசர்களையும் தாங்கி வளர்க்கிறான்; சம்சாரக் கடலைக் கடத்தும் படகுபோல் இருப்பவனான அந்த வாசுதேவனை நான் சரணடைகிறேன்.

Verse 59

अंतर्गतो लोकमयः सदैव पचत्यसौ स्थावरजंगमानाम् । स्वाहामुखो देवगणस्य हेतुस्तं वासुदेवं शरणं प्रपद्ये

உள்ளே உறைந்து உலகமெங்கும் பரவி, அசைவும் அசையாதும் ஆகிய எல்லா உயிர்களையும் இடையறாது பரிபக்குவப்படுத்துபவன். ‘ஸ்வாஹா’ எனும் அர்ப்பண ஒலியால் அழைக்கப்படும், தேவர்கணத்தின் காரணமான வாசுதேவனைச் சரணடைகிறேன்।

Verse 60

रसैः सुपुण्यैः सकलैः सहैव पुष्णाति सौम्यो गुणदश्च लोके । अन्नानि योनिर्मल तेजसैव तं वासुदेवं शरणं प्रपद्ये

அனைத்து மிகப் புண்ணிய ரசங்களோடும் கூடி, அந்த சௌம்யன் உலகின் பத்து குணங்களையும் போஷிக்கிறான். களங்கமற்ற ஒளியுடன், அன்னங்களின் ஆதிமூலமான வாசுதேவனைச் சரணடைகிறேன்।

Verse 61

अस्त्येव सर्वत्र विनाशहेतुः सर्वाश्रयः सर्वमयः स सर्वः । विना हृषीकैर्विषयान्प्रभुंक्ते तं वासुदेवं शरणं प्रपद्ये

அவர் எங்கும் நிச்சயமாக உள்ளார்—அழிவின் காரணம், அனைவருக்கும் ஆதாரம், அனைத்திலும் நிறைந்த ‘அனைத்தும்’ அவர். இந்திரியங்களைச் சாராமல் விஷயங்களை அனுபவிப்பவன்; அந்த வாசுதேவனைச் சரணடைகிறேன்।

Verse 62

जीवस्वरूपेण बिभर्ति लोकांस्ततः स्वमूर्तान्सचराचरांश्च । निष्केवलो ज्ञानमयः सुशुद्धस्तं वासुदेवं शरणं प्रपद्ये

ஜீவஸ்வரூபமாக இருந்து அவர் உலகங்களைத் தாங்குகிறார்; மேலும் தமது வெளிப்பட்ட மூர்த்திகளாக அசையும்‑அசையாத அனைத்தையும் தாங்குகிறார். நிர்மலன், முழு ஞானமயம், பரிசுத்தன்—அந்த வாசுதேவனைச் சரணடைகிறேன்।

Verse 63

दैत्यांतकं दुःखविनाशमूलं शांतं परं शक्तिमयं विशालम् । यं प्राप्य देवा विनयं प्रयांति तं वासुदेवं शरणं प्रपद्ये

அசுராந்தகன், துயரநாசத்தின் மூலன், அமைதியானவன், பரமன், சக்திமயம், விசாலன்—அவனை அடைந்தால் தேவர்களும் பணிவுடன் தாழ்வர்; அந்த வாசுதேவனைச் சரணடைகிறேன்।

Verse 64

सुखं सुखांतं सुखदं सुरेशं ज्ञानार्णवं तं मुनिपं सुरेशम् । सत्याश्रयं सत्यगुणोपविष्टं तं वासुदेवं शरणं प्रपद्ये

நான் அந்த வாசுதேவனைச் சரணடைகிறேன்—அவர் சுகஸ்வரூபன், சுகத்தின் உச்ச நிறைவு, சுகம் அளிப்பவன்; தேவர்களின் ஈசன்; ஞானக் கடல்; முனிவர்களின் தலைவன்; சத்தியத்தின் ஆதாரம், சத்தியக் குணங்களில் நிலைத்தவன்।

Verse 65

यज्ञांगरूपं परमार्थरूपं मायान्वितं मापतिमुग्रपुण्यम् । विज्ञानमेकं जगतां निवासं तं वासुदेवं शरणं प्रपद्ये

நான் வாசுதேவனைச் சரணடைகிறேன்—அவரது வடிவமே யாகத்தின் அங்கங்களின் வடிவம்; அவரது இயல்பே பரமார்த்தம் (உயர்ந்த சத்தியம்); மாயையுடன் தொடர்புடையவராயினும் உலகின் ஆண்டவன்-காவலன், மிகப் புனிதன்; ஒரே ஞானமே அவர், எல்லா உலகங்களின் வாசஸ்தலமும் அவர்।

Verse 66

अंभोधिमध्ये शयनं हितस्य नागांगभोगे शयनं विशाले । श्रीपादपद्मद्वयमेव तस्य तद्वासुदेवस्य नमामि नित्यम्

நான் எப்போதும் அந்த வாசுதேவனை வணங்குகிறேன்—அவர் கடலின் நடுவே சயனிப்பவர், விரிந்த ஆதிசேஷனின் சுருள்களில் பள்ளிகொள்வவர்; குறிப்பாக அவரது திருப்பாதத் தாமரை இரட்டையையே நான் நிதம் வணங்குகிறேன்।

Verse 67

पुण्यान्वितं शंकरमेव नित्यं तीर्थैरनेकैः परिसेव्यमानम् । तत्पादपद्मद्वयमेव तस्य श्रीवासुदेवस्य अघापहं तत्

சங்கரன் எப்போதும் புண்ணியமயன்; பல தீர்த்தங்களால் சேவிக்கப்படுபவன்; ஆயினும் உண்மையில் பாவத்தை அகற்றுவது அந்த ஸ்ரீவாசுதேவனின் திருப்பாதத் தாமரை இரட்டையே ஆகும்।

Verse 68

पादांबुजं रक्तमहोत्पलाभमंभोजसल्लिंगजयोपयुक्तम् । अलंकृतं नूपुरमुद्रिकाभिः श्रीवासुदेवस्य नमामि नित्यम्

நான் எப்போதும் ஸ்ரீவாசுதேவனின் திருப்பாதத் தாமரைகளை வணங்குகிறேன்—அவை செம்மை மஹோத்பலத்தைப் போல் ஒளிர்வவை; தாமரை, சங்கு, கொடி ஆகிய மங்களச் சின்னங்களால் குறியிடப்பட்டவை; சிலம்பும் விரல் மோதிரங்களும் அணிந்து அலங்கரிக்கப்பட்டவை।

Verse 69

देवैः सुसिद्धैर्मुनिभिः सदैव नुतं सुभक्त्या उरगाधिपैश्च । तत्पादपंकेरुहमेवपुण्यं श्रीवासुदेवस्य नमामि नित्यम्

தேவர்கள், சித்தர்கள், முனிவர்கள் மற்றும் நாகாதிபதிகளும் பக்தியுடன் எப்போதும் போற்றும் பரம புனிதமான தாமரைத் திருவடிகளை உடைய ஸ்ரீ வாசுதேவரை நான் நித்தமும் வணங்குகிறேன்।

Verse 70

यस्यापि पादांभसि मज्जमानाः पूता दिवं यांति विकल्मषास्ते । मोक्षं लभंते मुनयः सुतुष्टास्तं वासुदेवं शरणं प्रपद्ये

அவருடைய திருவடிநீரில் மூழ்குவோர் புனிதராய் பாவமின்றி விண்ணுலகம் செல்வர்; திருப்தியடைந்த முனிவர்களும் மோட்சம் பெறுவர். அந்த வாசுதேவரிடமே நான் சரணடைகிறேன்।

Verse 71

पादोदकं तिष्ठति यत्र विष्णोर्गंगादितीर्थानि सदैव तत्र । पिबंति येद्यापि सपापदेहास्ते यांति शुद्धाः सुगृहं मुरारेः

விஷ்ணுவின் திருவடிகளைத் துவைத்த நீர் எங்கு இருக்கிறதோ, அங்கே கங்கை முதலிய எல்லா தீர்த்தங்களும் எப்போதும் இருக்கின்றன. பாவம் நிறைந்த உடலுடையவர்களும் அதை அருந்தினால், தூய்மையடைந்து முராரியின் மங்களமான திருவீட்டிற்கு செல்வர்।

Verse 72

पादोदकेनाप्यभिषिच्यमाना उग्रैश्च पापैः परिलिप्तदेहाः । ते यांति मुक्तिं परमेश्वरस्य तस्यैव पादौ सततं नमामि

கடுமையான பாவங்களால் மாசுபட்ட உடலுடையவர்களும், ஆண்டவனின் திருவடிநீரால் சிறிதளவும் தெளிக்கப்பட்டால், பரமேஸ்வரனின் முக்தியை அடைவர். அந்தத் திருவடிகளை நான் எப்போதும் வணங்குகிறேன்।

Verse 73

नैवेद्यमात्रेण सुभक्षितेन सुचक्रिणस्तस्य महात्मनस्तु । श्रीवाजपेयस्य फलं लभंते सर्वार्थयुक्ताश्च नरा भवंति

அழகிய சக்கரத்தைத் தாங்கிய அந்த மகாத்மா இறைவனுக்கு நன்கு தயாரித்த நைவேத்யத்தை மட்டும் அர்ப்பணித்தாலே, மனிதர்கள் ஸ்ரீ வாஜபேய யாகத்தின் பலனைப் பெறுவர்; எல்லா வேண்டிய பயன்களும் நிறைவேறும்.

Verse 74

नारायणं तं नरकाधिनाशनं मायाविहीनं सकलं गुणज्ञम् । यं ध्यायमानाः सुगतिं प्रयांति तं वासुदेवं शरणं प्रपद्ये

நரகத்தின் ஆட்சி அழிப்பவனும், மாயையற்றவனும், நிறைவானவனும், எல்லா நற்குணங்களையும் அறிந்தவனுமான வாசுதேவ-நாராயணனை நான் சரணடைகிறேன்; அவரைத் தியானிப்போர் சுகதியை அடைவர்।

Verse 75

यो वंद्यस्त्वृषिसिद्धचारणगणैर्देवैः सदा पूज्यते । यो विश्वस्य विसृष्टिहेतुकरणे ब्रह्मादिदेवप्रभुः । यः संसारमहार्णवे निपतितस्योद्धारको वत्सल । स्तस्यैवापि नमाम्यहं सुचरणौ भक्त्या वरौ पावनौ

ரிஷி, சித்தர், சாரணர் கூட்டங்களாலும் தேவர்களாலும் எப்போதும் வணங்கப்பட்டு பூஜிக்கப்படுபவனும், உலகப் படைப்பின் காரியத்தில் பிரம்மா முதலிய தேவர்களுக்கும் அதிபதியுமானவனும், சம்சாரப் பெருங்கடலில் விழுந்தவரை அன்புடன் மீட்பவனுமான அவனுடைய உயர்ந்த, தூய திருவடிகளை நான் பக்தியுடன் வணங்குகிறேன்।

Verse 76

यो दृष्टो मखमंडपे सुरगणैः श्रीवामनः सामगः । सामोद्गीतकुतूहलः सुरगणैस्त्रैलोक्य एकः प्रभुः । कुर्वंतं नयनेक्षणैः शुभकरैर्निष्पापतां तद्बले । स्तस्याहं चरणारविंदयुगलं वंदे परं पावनम्

யாக மண்டபத்தில் தேவர்கள் கண்ட, சாமவேதப் பாடல் பாடும் ஸ்ரீ வாமனர்—மூவுலகின் ஒரே ஆண்டவன்—அவரின் சாமோத்கீதத்தின் வியப்பால் தேவர்கள் மகிழ்ந்தனர்; மேலும் அவர் தம் மங்களகரமான பார்வையால், தம் வல்லமையால், பாவமின்மையை அருள்கிறார்—அந்த பரமத் தூய தாமரைத் திருவடிகளை நான் வணங்குகிறேன்।

Verse 77

राजंतं द्विजमंडले मखमुखे ब्रह्मश्रियाशोभितं । दिव्येनापि सुतेजसा करमयं यं चेंद्रनीलोपमम् । देवानां हितकाम्यया सुतनुजं वैरोचनस्यापि तं । याचंतं मम दीयतां त्रिपदकं वंदे प्रभुं वामनम्

யாகத்தின் முன்பகுதியில் பிராமணர் கூட்டத்தின் நடுவே ஒளிர்ந்து, பிரம்மஸ்ரீயின் அழகால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, தெய்வீகமான உயர்ந்த தேஜஸால் உருவான உடல் நீலமணி போலத் திகழ்ந்த பிரபு வாமனரை நான் வணங்குகிறேன்; தேவர்களின் நலனுக்காக (பலியாகிய) வைரோசனன் புதல்வனாக இருந்தும் வந்து, “எனக்கு மூன்று அடிப் நிலம் தாருங்கள்” என்று யாசித்தார்।

Verse 78

तं द्रष्टुं रविमंडले मुनिगणैः संप्राप्तवंतं दिवं । चंद्रार्कास्तमयांतरे किल पदा संच्छादयंतं तदा । तस्यैवापि सुचक्रिणः सुरगणाः प्रापुर्लयं सांप्रतं । का ये विश्वविकोशकेतमतुलं नौमि प्रभोर्विक्रमम्

அவரைக் காண முனிவர் கூட்டம் சூரிய மண்டலத்திலுள்ள விண்ணுலகத்தை அடைந்தது. சந்திரன், சூரியன் அஸ்தமிக்கும் இடைவேளையில், அவரது பாதங்கள் எல்லாவற்றையும் மூடுவது போலத் தோன்றியது. அந்த மங்களச் சக்கரதாரி ஆண்டவனின் முன்னிலையில் தேவர்களும் இப்போது லயத்தை அணைந்தனர். முழு உலகையும் விரிக்கும் கொடியாகிய ஆண்டவனின் ஒப்பற்ற திருவிக்ரமத்தை நான் எவ்வாறு போதுமானதாகப் புகழ்வேன்?

Verse 98

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थमाहात्म्ये च्यवनचरित्रेऽष्टनवतितमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீபத்மபுராணத்தின் பூமிகண்டத்தில், வேனோபாக்யானத்தின் உட்பட்ட குருதீர்த்த மஹாத்ம்யத்தில் ச்யவன சரிதத்தை உரைக்கும் தொண்ணூற்றெட்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।