Adhyaya 95

Verse 1

सुबाहुरुवाच । स्वर्गस्य मे गुणान्ब्रूहि सांप्रतं द्विजसत्तम । एतत्सर्वं द्विजश्रेष्ठ करिष्यामि स्वभाविकम्

சுபாஹு கூறினான்—ஓ த்விஜசத்தமா, இப்போது எனக்கு ஸ்வர்கத்தின் குணங்களைச் சொல்லுங்கள். ஓ த்விஜச்ரேஷ்டா, இவை அனைத்தையும் இயல்பிற்கேற்ற முறையில் முறையாகச் செய்வேன்।

Verse 2

जैमिनिरुवाच । नंदनादीनि रम्याणि दिव्यानि विविधानि च । तत्रोद्यानानि पुण्यानि सर्वकामयुतानि च

ஜைமினி கூறினார்—நந்தனம் முதலிய இன்பமிகு தோட்டங்கள் தெய்வீகமும் பலவகையுமாக உள்ளன. அங்கே புண்ணியமான பூங்காக்களும் உள்ளன; அவை எல்லா விருப்பங்களாலும் நிறைந்தவை।

Verse 3

सर्वकामफलैर्वृक्षैः शोभनानि समंततः । विमानानि सुदिव्यानि सेवितान्यप्सरोगणैः

எங்கும் எல்லா விருப்பங்களுக்கும் கனியளிக்கும் மரங்களால் அழகுபெற்ற மிகத் தெய்வீக விமானங்கள் இருந்தன; அவற்றை அப்ஸரைகளின் கூட்டம் பணிந்துசேவித்தது।

Verse 4

सर्वत्रैव विचित्राणि कामगानि वशानि च । तरुणादित्यवर्णानि मुक्ताजालांतराणि च

அங்கே எங்கும் வியப்பூட்டும் தெய்வீகப் பொருட்கள் இருந்தன—விருப்பம்போல் நகர்வன, முழுதும் கட்டுப்பட்டவன; உதயசூரிய நிறத்தில் ஒளிர்வன, முத்துச் சாளர வலைப்பின்னல்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டன।

Verse 5

चंद्रमंडलशुभ्राणि हेमशय्यासनानि च । सर्वकामसमृद्धाश्च सर्वदुःखविवर्जिताः

சந்திரவட்டம் போல வெண்மையாக ஒளிரும் பொன்னான படுக்கைகளும் ஆசனங்களும் அங்கே உள்ளன; அவர்கள் எல்லா விருப்பங்களிலும் நிறைவு பெற்றவர்கள், எல்லாத் துயரங்களிலிருந்தும் விடுபட்டவர்கள்।

Verse 6

नराः सुकृतिनस्तेषु विचरंति यथा भुवि । न तत्र नास्तिका यांति न स्तेना नाजितेंद्रियाः

அந்த உலகில் புண்ணியச் செயல்களால் நிறைந்தவர்கள், பூமியில் போலவே எளிதாகச் சுற்றித் திரிவார்கள். அங்கே நாஸ்திகர், திருடர், மற்றும் இంద్రியக் கட்டுப்பாடில்லாதோர் செல்ல முடியாது।

Verse 7

न नृशंसा न पिशुना न कृतघ्ना न मानिनः । सत्यास्तपःस्थिताः शूरा दयावंतः क्षमापराः

அங்கே கொடூரர் இல்லை, பழிசொல்லி இல்லை, நன்றியறியாதவர் இல்லை, அகந்தையாளர் இல்லை. அவர்கள் உண்மையாளர், தவத்தில் நிலைத்தவர், வீரர், கருணையாளர், மன்னிப்பில் ஈடுபட்டவர்।

Verse 8

यज्वानो दानशीलाश्च तत्र गच्छंति ते नराः । न रोगो न जरामृत्युर्न शोको न हिमातपौ

யாகம் செய்பவரும் தானத்தில் ஈடுபடுபவரும் அங்கே செல்கிறார்கள். அங்கே நோய் இல்லை, முதுமை-மரணம் இல்லை, சோகம் இல்லை, குளிரும் வெப்பமும் துன்பமளிக்காது।

Verse 9

न तत्र क्षुत्पिपासा च कस्य ग्लानिर्न विद्यते । एते चान्ये च बहवो गुणाः स्वर्गस्य भूपते

அங்கே யாருக்கும் பசி தாகம் இல்லை; யாருக்கும் சோர்வும் இல்லை. அரசே, இவையும் இன்னும் பல குணங்களும் ஸ்வர்க்கத்திற்கே உரியவை.

Verse 10

दोषास्तत्रैव ये संति ताञ्छृणुष्व च सांप्रतम् । शुभस्य कर्मणः कृत्स्नं फलं तत्रैव भुज्यते

இப்போது அங்கேயே உள்ள குறைகளையும் கேள். நற்கர்மத்தின் முழுப் பலனும் அங்கேயே அனுபவிக்கப்படுகிறது.

Verse 11

न चात्र क्रियते भूयः सोऽत्र दोषो महान्स्मृतः । असंतोषश्च भवति दृष्ट्वा दीप्तां परां श्रियम्

அங்கே மீண்டும் எந்த முயற்சியும் செய்யப்படாது; இதுவே பெரிய குறையாகக் கூறப்படுகிறது. பிறரின் ஒளிவீசும் பரம செல்வத்தைப் பார்த்து அதிருப்தியும் எழுகிறது.

Verse 12

सुखव्याप्तमनस्कानां सहसा पतनं तथा । इह यत्क्रियते कर्म फलं तत्रैव भुज्यते

இன்பங்களில் மூழ்கிய மனத்தாருக்கு திடீரென வீழ்ச்சி ஏற்படும். இங்கே செய்யப்படும் கர்மத்தின் பலன் இங்கேயே (இவ்வாழ்விலேயே) அனுபவிக்கப்படுகிறது.

Verse 13

कर्मभूमिरियं राजन्फलभूमिरसौ स्मृता । सुबाहुरुवाच । महांतस्तु इमे दोषास्त्वया स्वर्गस्य कीर्तिताः

அரசே, இது ‘கர்மபூமி’ எனப்படுகிறது; அது ‘பலபூமி’ என நினைக்கப்படுகிறது. சுபாஹு கூறினார்—நீங்கள் ஸ்வர்க்கத்தின் இம்மகா குறைகளையே விளக்கியுள்ளீர்கள்.

Verse 14

निर्दोषाः शाश्वता येन्ये तांस्त्वं लोकान्वद द्विज । जैमिनिरुवाच । आब्रह्मसदनादेव दोषाः संति च वै नृप

த்விஜன் கூறினான்—ஹே த்விஜா, குற்றமற்றும் நித்தியமுமான பிற உலகங்களை எனக்குச் சொல்வாயாக. ஜைமினி கூறினார்—ஹே அரசே, பிரம்மாவின் சதனம் வரை கூட குறைகள் உள்ளன.

Verse 15

अतएव हि नेच्छंति स्वर्गप्राप्तिं मनीषिणः । आब्रह्मसदनादूर्ध्वं तद्विष्णोः परमं पदम्

ஆகையால் ஞானிகள் சுவர்க்கப் பெறுதலை விரும்பார்; பிரம்மசதனத்திற்கும் அப்பால் விஷ்ணுவின் பரமபதம் உள்ளது.

Verse 16

शुभं सनातनं ज्योतिः परंब्रह्मेति तद्विदुः । न तत्र मूढा गच्छंति पुरुषा विषयात्मकाः

அறிவோர் அதனை மங்களமான நித்திய ஒளி—பரப்ரஹ்மம்—என்று அறிவர்; விஷயங்களில் கட்டுண்ட மயங்கியோர் அங்கே செல்லார்.

Verse 17

दंभमोहभयद्रोह क्रोधलोभैरभिद्रुताः । निर्ममा निरहंकारा निर्द्वंद्वास्संयतेंद्रियाः

தம்பம், மோகம், பயம், துரோகம், கோபம், பேராசை ஆகியவற்றால் தாக்கப்பட்டும், அவர்கள் பற்றற்றோர், அகந்தையற்றோர், இருமைத் தாண்டியோர், புலனடக்கமுடையோர் ஆகின்றனர்.

Verse 18

ध्यानयोगरताश्चैव तत्र गच्छंति साधवः । एतत्ते सर्वमाख्यातं यन्मां त्वं परिपृच्छसि

தியானயோகத்தில் ஈடுபட்ட சாதுக்கள் அங்கே செல்கின்றனர். நீ என்னிடம் கேட்ட அனைத்தையும் நான் உனக்குச் சொல்லிவிட்டேன்.

Verse 19

एवं स्वर्गगुणं श्रुत्वा सुबाहुः पृथिवीपतिः । तमुवाच महात्मानं जैमिनिं वदतांवरम्

இவ்வாறு சொர்க்கத்தின் குணங்களைச் செவிமடுத்து, பூமியின் அரசன் சுபாஹு, பேச்சில் முதன்மையான மகாத்மா ஜைமினியை நோக்கி உரைத்தான்।

Verse 20

सुबाहुरुवाच । नाहं स्वर्गं गमिष्यामि न चैवेच्छाम्यहं मुने । यस्माच्च पतनं प्रोक्तं तत्कर्म न करोम्यहम्

சுபாஹு கூறினான்—முனிவரே, நான் சொர்க்கத்திற்குச் செல்லமாட்டேன்; அதையும் விரும்பமாட்டேன். வீழ்ச்சிக்குக் காரணம் எனச் சொல்லப்பட்ட அந்தச் செயலை நான் செய்யேன்।

Verse 21

दानमेकं महाभाग नाहं दास्येकदाध्रुवम् । दानाच्च फललोभाच्च तस्मात्पतति वै नरः

மகாபாகனே, நான் ஒருமுறை மட்டும் தானம் செய்யமாட்டேன்—நிச்சயமாக இல்லை. தானத்தில் பலன் பற்றிய ஆசை இருந்தால் மனிதன் தர்மத்திலிருந்து வீழ்வான்।

Verse 22

इत्येवमुक्त्वा धर्मात्मा सुबाहुः पृथिवीपतिः । ध्यानयोगेन देवेशं यजिष्ये कमलाप्रियम्

இவ்வாறு கூறி, தர்மாத்மாவான பூமியின் அரசன் சுபாஹு உரைத்தான்—தியானயோகத்தால் தேவேசனும் கமலாப்ரியனுமான பகவானை நான் வழிபடுவேன்।

Verse 23

दाहप्रलयसंवर्जं विष्णुलोकं व्रजाम्यहम् । जैमिनिरुवाच । सत्यमुक्तं त्वया भूप सर्वश्रेयः समाकुलम्

அக்னித் தகிப்பால் வரும் பிரளயத்தையும் கடந்த விஷ்ணுலோகத்திற்குச் செல்கிறேன். ஜைமினி கூறினார்—அரசே, நீ சொன்னது உண்மை; அது எல்லா உயர்ந்த நலன்களாலும் நிறைந்தது।

Verse 24

राजानो धर्मशीलाश्च महायज्ञैर्यजंति ते । सर्वदानानि दीयंते यज्ञेषु नृपनंदन

அரசகுமாரனே! தர்மநெறியில் நிலைத்த அரசர்கள் மகாயாகங்களை நடத்துவர்; அந்த யாகங்களில் எல்லாவகைத் தானங்களும் வழங்கப்படுகின்றன।

Verse 25

आदावन्नं तु यज्ञेषु वस्त्रं तांबूलमेव च । कांचनं भूमिदानं च गोदानं प्रददंति च

யாகத்தின் தொடக்கத்தில் அவர்கள் அன்னம், ஆடை, தாம்பூலம் ஆகியவற்றை அர்ப்பணிப்பர்; மேலும் பொன், நிலதானம், கோதானமும் அளிப்பர்।

Verse 26

सुयज्ञैर्वैष्णवं लोकं ते प्रयांति नरोत्तमाः । दानेन तृप्तिमायांति संतुष्टाः संति भूमिपाः

நன்கு நிகழ்த்திய யாகங்களால் அந்தச் சிறந்தோர் வைஷ்ணவ லோகத்தை அடைவர்; தானத்தால் அரசர்கள் நிறைவு பெற்று மனநிறைவுடன் இருப்பர்।

Verse 27

तपस्विनो महात्मानो नित्यमेवं यजंति ते । सुभिक्षां याचयित्वा तु स्वस्थानं तु समागताः

தவத்தில் நிலைத்த மகாத்மர்கள் எப்போதும் இவ்விதமே யஜன-ஆராதனை செய்வர்; வளமான அன்னவளத்தை வேண்டி தம் இருப்பிடத்திற்குத் திரும்பினர்।

Verse 28

भिक्षार्थं तस्य भागानि प्रकुर्वंति च भूपते । ब्राह्मणाय विभागैकं गोग्रासं तु महामते

அரசே! பிச்சைக்காக அவர்கள் அதனைப் பங்கிட்டு வைப்பர்; பேரறிவாளனே, ஒரு பங்கு பிராமணருக்காகவும், ஒரு கவளம் பசுவுக்காகவும் ஒதுக்குவர்।

Verse 29

सुपार्श्ववर्तिनां चैकं प्रयच्छंति तपोधनाः । तस्यान्नस्य प्रदानेन फलं भुंजंति मानवाः

தவச் செல்வம் நிறைந்த முனிவர்கள் அருகில் நிற்பவர்களுக்கும் ஒரு பங்கைக் கொடுப்பர். அந்த அன்னத்தைத் தானம் செய்தால் மனிதர் அதன் புண்ணியப் பலனை அனுபவிப்பர்.

Verse 30

क्षुधातृषाविहीनास्ते विष्णुलोकं व्रजंति वै । तस्मात्त्वमपि राजेंद्र देहि न्यायार्जितं धनम्

அவர்கள் பசி தாகமின்றி நிச்சயமாக விஷ்ணுலோகத்தை அடைகின்றனர். ஆகவே, அரசேந்திரா, நீதியால் ஈட்டிய செல்வத்தை நீயும் தானம் செய்.

Verse 31

दानाज्ज्ञानं ततः प्राप्य ज्ञानात्सिद्धिं प्रयास्यति । य इदं शृणुयान्मर्त्यः पुण्याख्यानमनुत्तमम्

தானத்தால் ஞானம் கிடைக்கும்; அந்த ஞானத்தால் சித்தியை அணைகிறான். இந்த ஒப்பற்ற புண்ணியக் கதையை கேட்கும் மனிதனும் பலன் பெறுவான்.

Verse 32

तस्य सर्वार्थसिद्धिः स्यात्पापं सर्वं विलीयते । विमुक्तः सर्वपापेभ्यो विष्णुलोकं सगच्छति

அவனுக்கு எல்லா நோக்கங்களும் நிறைவேறும்; எல்லாப் பாவங்களும் கரைந்து போகும். அனைத்துப் பாவங்களிலிருந்து விடுபட்டு அவன் விஷ்ணுலோகத்தை அடைவான்.

Verse 95

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थे च्यवनचरित्रे पंचनवतितमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீபத்மபுராணத்தின் பூமிகண்டத்தில், வேனோபாக்யானத்தின் உட்பகுதியாக குருதீர்த்தமும் ச்யவன சரிதமும் கூறும் தொண்ணூற்றைந்தாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.