Adhyaya 93

Verse 1

कुंजल उवाच । किं विज्वल त्वया दृष्टमपूर्वं भ्रमता महीम् । आश्चर्येण समायुक्तं तन्मे कथय सुव्रत

குஞ்சலன் கூறினான்—ஓ விஜ்வலா! பூமியெங்கும் சுற்றித் திரிந்தபோது நீ கண்ட அதிசயமிகு, முன் காணாத ஒன்றெது? ஓ சுவ்ரதா, அதை எனக்குச் சொல்।

Verse 2

इतः प्रयासि कं देशमाहारार्थं तु सोद्यमी । यद्य दृष्टं त्वया चित्रं समाख्याहि सुतोत्तम

இங்கிருந்து உணவிற்காக முயன்று நீ எந்த நாட்டிற்குச் செல்கிறாய்? மேலும் நீ ஏதேனும் வியப்பூட்டும் விசித்திரத்தை கண்டிருந்தால் கூறு, ஓ சிறந்த புதல்வா।

Verse 3

विज्वल उवाच । अस्ति मेरुगिरेः पृष्ठे आनंदं नाम काननम् । दिव्यवृक्षैः समाकीर्णंफ लपुष्पमयैः सदा

விஜ்வலன் கூறினான்—மேருமலையின் பின்புறச் சரிவில் ‘ஆனந்த’ம் எனும் ஒரு கானகம் உள்ளது; அது தெய்வீக மரங்களால் நிரம்பி, எப்போதும் கனிகளும் மலர்களும் பொலிவுற நிறைந்துள்ளது।

Verse 4

देववृंदैः समाकीर्णं मुनिसिद्धसमन्वितम् । अप्सरोभिः सुरूपाभिर्गंधर्वैः किन्नरोरगैः

அது தேவர்களின் கூட்டங்களால் நிரம்பி, முனிவர்களும் சித்தர்களும் உடன் சூழ்ந்திருந்தது; மேலும் அழகிய அப்ஸரஸ்கள், கந்தர்வர்கள், கின்னரர்கள், நாகர்கள் ஆகியோராலும் நிறைந்திருந்தது।

Verse 5

वापीकूपतडागैश्च नदीप्रस्रवणैस्तथा । आनंदकाननं पुण्यं दिव्यभावैः प्रभासते

கிணறுகள், வாவிகள், தடாகங்கள், மேலும் நதிகளும் ஊற்றுநீரோடைகளும் சூழ்ந்த அந்தப் புனித ‘ஆனந்தகானனம்’ தெய்வீகப் பாவத்தால் ஒளிவீசி விளங்குகிறது।

Verse 6

विमानैः कोटिसंख्याभिर्हंसकुंदेंदुसन्निभैः । गीतकोलाहलैः रम्यैर्मेघध्वनिनिनादितम्

அன்னம், குந்தமலர், நிலவு போன்ற ஒளியுடன் கோடிக்கணக்கான விமானங்களால் அது அலங்கரிக்கப்பட்டது; இனிய பாடல் ஆரவாரத்தால் மனமகிழ்வித்து, மேகமுழக்கம் போன்ற ஒலியால் முழங்கியது।

Verse 7

षट्पदानां निनादेन सर्वत्र मधुरायते । चंदनैश्चूतवृक्षैश्च चंपकैः पुष्पितैर्वृतम्

தேனீக்களின் முணுமுணுப்பால் எங்கும் இனிமை நிறைந்தது; சந்தன மரங்கள், மாமரங்கள், மலர்ந்த சம்பக மரங்கள் சூழ்ந்து அதை அலங்கரித்தன।

Verse 8

नानावृक्षैः प्रभात्येवमानंदवनमुत्तमम् । नानापक्षिनिनादेन बहुकोलाहलान्वितम्

பலவகை மரங்களால் அந்தச் சிறந்த ஆனந்தவனம் விடியற்காலம் போல் ஒளிர்ந்தது; பலவகைப் பறவைகளின் குரலால் பெரும் ஆரவாரத்துடன் நிறைந்திருந்தது।

Verse 9

एवमानंदनं दृष्टं मया तत्र सुशोभनम् । विमलं च सरस्तात शोभते सागरोपमम्

இவ்வாறு அங்கே நான் மிக அழகிய ஆனந்தனத்தை கண்டேன்; அன்பரே, அங்குள்ள மாசற்ற ஏரி கடலைப் போல் ஒளிவீசி விளங்கியது।

Verse 10

संपूर्णं पुण्यतोयेन पद्मसौगंधिकैः शुभैः । जलजैस्तु समाकीर्णं हंसकारंडवान्वितम्

அந்த ஏரி புனித நீரால் முழுமையாக நிரம்பி, நறுமணமிக்க நல்வாழ்த்துப் பத்மங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது. நீரிலே மலரும் மலர்களால் நிறைந்து, அன்னங்களும் காரண்டவ வாத்துகளும் சூழ்ந்து விளங்கியது.

Verse 11

एवमासीत्सरस्तस्य सुमध्ये काननस्य हि । देवगंधर्वसंबाधैर्मुनिवृंदैरलंकृतम्

இவ்வாறு அந்தக் காட்டின் நடுவே அந்த ஏரி இருந்தது. தேவர்கள், கந்தர்வர்கள் கூட்டத்தால் நிரம்பி, முனிவர் குழுக்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது.

Verse 12

किंनरोरगगंधर्वैश्चारणैश्च सुशोभते । तत्राश्चर्यं मया दृष्टं वक्तुं तात न शक्यते

அது கின்னரர், நாகர், கந்தர்வர், சாரணர் ஆகியோரால் மிகச் சிறப்பாக ஒளிர்ந்தது. அங்கே நான் ஒரு அதிசயத்தை கண்டேன்—அப்பா, அதை வார்த்தைகளால் சொல்ல இயலாது.

Verse 13

विमानेनापि दिव्येन कलशैरुपशोभते । छत्रदंडपताकाभीराजमानेन सत्तम

நற்குணச் சிறந்தவரே, அது தெய்வீக விமானத்தாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டு, கலசங்களால் மேலும் அழகு பெற்றது. குடைகள், தண்டங்கள், கொடிகள் ஆகியவற்றால் அரசொளியுடன் பிரகாசித்தது.

Verse 14

सर्वभोगाविलेनापि गीयमानेथ किन्नरैः । गंधर्वैरप्सरोभिश्च शोभमानोथ सुव्रत

நல்ல விரதம் உடையவரே, எல்லா இன்பங்களாலும் சூழப்பட்டிருந்தாலும், கின்னரர்கள் பாடலால் அவரை பாடினர்; கந்தர்வர் மற்றும் அப்சரஸ்கள் அலங்கரிக்க, அவர் மிகுந்த ஒளியுடன் விளங்கினார்.

Verse 15

स्तूयमानो महासिद्धऋषिभिस्तत्त्ववेदिभिः । रूपेणाप्रतिमो लोके न दृष्टस्तादृशः क्वचित्

தத்துவம் அறிந்த மகாசித்த முனிவர்களால் போற்றப்பட்ட அவர், உலகில் உருவத்தில் ஒப்பற்றவர்; அத்தகையவர் எங்கும் எப்போதும் காணப்படவில்லை।

Verse 16

सर्वाभरणशोभांगो दिव्यमालाविशोभितः । महारत्नकृतामाला यस्योरसि विराजते

அவரது அங்கங்கள் எல்லா வகை ஆபரணங்களாலும் ஒளிர்ந்தன; தெய்வீக மாலையால் மேலும் அழகுற்றார். அவரது மார்பில் மகாரத்தினங்களால் செய்யப்பட்ட மாலை பிரகாசித்தது.

Verse 17

तत्समीपे स्थिता चैका नारी दृष्टा वरानना । हेमहारैश्च मुक्तानां वलयैः कंकणैर्युता

அவரருகில் அழகிய முகத்தையுடைய ஒருத்தி நின்றதை கண்டனர்; அவள் பொன் மாலைகள், முத்து ஆபரணங்கள், வளையல்கள் மற்றும் கங்கணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தாள்.

Verse 18

दिव्यवस्त्रैश्च गंधैश्च चंदनैश्चारुलेपनैः । स्तूयमानो गीयमानः पुरुषस्तत्र चागतः

தெய்வீக ஆடைகள், நறுமணங்கள், சந்தனம் மற்றும் அழகிய பூச்சுகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, போற்றப்பட்டும் பாடப்பட்டும் அந்தப் புருஷன் அங்கே வந்தடைந்தார்.

Verse 19

रतिरूपा वरारोहा पीनश्रोणिपयोधरा । सर्वाभरणशोभांगी तादृशी रूपसंपदा

அவள் ரதியே உருவானவள்; சிறந்த அழகுடையவள்; நிறைந்த இடுப்பும் மார்பும் கொண்டவள். எல்லா ஆபரணங்களாலும் அவளது அங்கங்கள் ஒளிர்ந்தன—அத்தகையதே அவளின் அழகுச் செல்வம்.

Verse 20

द्वावेतौ तौ मया दृष्टौ विमानेनापि चागतौ । रूपलावण्यमाधुर्यौ सर्वशोभासमाविलौ

நான் அந்த இருவரையும் கண்டேன்; அவர்கள் விமானத்திலும் வந்து சேர்ந்தனர். ரூபம், லாவணியம், மாதுரியம் நிறைந்தவர்களாய், எல்லாத் திசைகளிலும் எல்லாச் சோபைகளால் சூழப்பட்டிருந்தனர்.

Verse 21

समुत्तीर्णौ विमानात्तावागतौ सरसोन्तिके । स्नातौ तात महात्मानौ स्त्रीपुंसौ कमलेक्षणौ

விமானத்திலிருந்து இறங்கி அவர்கள் இருவரும் ஏரிக்கருகே வந்தனர். அங்கே நீராடி, அன்பனே, அந்த மகாத்மாக்கள் தாமரை-கண்ணுடைய பெண்ணும் ஆணுமாய் தோன்றினர்.

Verse 22

प्रगृह्य तौ महाशस्त्रौ दंपती तु परस्परम् । तादृशौ च शवौ तत्र पतितौ सरसस्तटे

அந்த தம்பதியர் அந்த மகா ஆயுதங்களைப் பற்றிக் கொண்டு ஒருவரையொருவர் தாக்கினர். அங்கேயே ஏரிக்கரையில் அவ்வாறே இரு சடலங்களும் விழுந்தன.

Verse 23

प्रभासे ते तदा तौ तु स्त्रीपुंसौ कमलेक्षणौ । रूपेणापि महाभाग तादृशावेव तौ शवौ

அப்போது பிரபாசத்தில் அந்த இருவர்—தாமரை-கண்ணுடைய பெண்ணும் ஆணும்—மகாபாக்யவானே, தோற்றத்திலும் அந்தச் சடலங்களே போலவே இருந்தனர்.

Verse 24

देवरूपोपमस्तात यथा पुंसस्तथा शवः । यथारूपं हि तस्यापि तादृशस्तत्र दृश्यते

அன்பனே, அந்தச் சடலமும் அந்த ஆணைப் போலவேத் தோன்றுகிறது—தேவ ரூபத்துக்கு ஒப்பானது. அவனுக்கு எத்தகைய தோற்றம் இருந்ததோ, அதே உருவமே அங்கேயும் காணப்படுகிறது.

Verse 25

यथारूपं तु भार्यायास्तथा शवो द्वितीयकः । स्त्रीशवस्य तु यन्मांसं शस्त्रेणोत्कृत्य सा ततः

அந்தப் பிணம் தோற்றத்தில் மனைவியைப் போலவே இருந்தது, உண்மையில் அது இரண்டாவது உடலைப் போல இருந்தது. பின்னர் அவள் ஆயுதத்தால் அந்தப் பெண் பிணத்திலிருந்து சதையை வெட்டினாள்.

Verse 26

भक्षते तस्य मांसानि रक्ताप्लुतानि तानि तु । पुरुषो भक्षते तद्वच्छवमांसं समातुरः

இரத்தத்தில் நனைந்த அந்த இறைச்சித் துண்டுகளை அவன் உண்டான்; அவ்வாறே, மிகுந்த துயரத்தில் இருந்த அந்த மனிதன் பிணத்தின் சதையை உண்டான்.

Verse 27

क्षुधया पीड्यमानौ तौ भक्षेते पिशितं तयोः । यावत्तृप्तिं समायातौ तावन्मांसं प्रभक्षितम्

பசியால் வாடிய அவர்கள் இருவரும் அந்த இறைச்சியை உண்டார்கள். திருப்தி அடையும் வரை, அவர்கள் அந்த இறைச்சியை முழுமையாக உண்டனர்.

Verse 28

सरस्यथ जलं पीत्वा संजातौ सुखितौ पितः । कियत्कालं स्थितौ तत्र विमानेन गतौ पुनः

பிறகு, ஏரியின் நீரைக் குடித்து, தந்தையும் அவரும் மகிழ்ச்சியடைந்தனர். சிறிது காலம் அங்கே தங்கியிருந்து, மீண்டும் ஒரு விமானத்தில் சென்றனர்.

Verse 29

अन्ये द्वे तु स्त्रियौ तात मया दृष्टे च तत्र वै । रूपसौभाग्यसंपन्ने ते स्त्रियौ चारुलक्षणे

அன்பே! நான் அங்கே வேறு இரண்டு பெண்களையும் பார்த்தேன்; அவர்கள் அழகும் நற்பேறும் மிக்கவர்களாகவும், சிறந்த அம்சங்களைக் கொண்டவர்களாகவும் இருந்தனர்.

Verse 30

ताभ्यां प्रभक्षितं मांसं यदा तात महावने । प्रहसेते तदा ते द्वे हास्यैरट्टाट्टकैःपुनः

அருமைத் தாதா! அந்தப் பெருவனத்தில் அவர்கள் இருவரும் மாம்சத்தை உண்டபோது, மீண்டும் அட்டஹாசமாக உரக்கச் சிரிக்கின்றனர்।

Verse 31

भक्षते च स्वमांसानि तावेतौ परिनित्यशः । कृत्वा स्नानादिकं मांसं पश्यतो मम तत्र हि

அந்த இருவரும் எப்போதும் தங்களுடைய மாம்சத்தையே உண்டு கொண்டிருக்கிறார்கள். நீராடல் முதலியவற்றைச் செய்து மாம்சம் உண்ண, நான் அங்கே நின்று உண்மையிலேயே பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்।

Verse 32

अन्ये स्त्रियौ महाभाग रौद्रा कारसमन्विते । दंष्ट्राकरालवदने तत्रैवाति विभीषणे

மகாபாகனே! அங்கே இன்னும் சில பெண்களும் இருந்தனர்—கொடுஞ்சுபாவம் உடையவர்கள், சங்கிலிகளால் கட்டப்பட்டவர்கள்—வெளியே நீண்ட பயங்கரப் பற்களால் அவர்களின் முகங்கள் மிக விகராளமாக, பார்ப்பதற்கே அச்சமூட்டின।

Verse 33

ऊचतुस्तौ तदा ते तु देहिदेहीति वै पुनः । एवं दृष्टं मया तात वसता वनसंनिधौ

அப்போது அவர்கள் இருவரும் மீண்டும் ‘கொடு, கொடு’ என்று கூறினர். தாதா! வனத்தின் அருகில் வாழ்ந்தபோது நான் இவ்வாறே கண்டேன்।

Verse 34

नित्यमुत्कीर्य भक्ष्येते तौ द्वौ तु मांसमेव च । जायेते च सुसंपूर्णौ कायौ च शवयोः पुनः

அவர்கள் இருவரும் நாள்தோறும் மாம்சத்தை கிழித்து கிழித்து அதையே மட்டும் உண்டு கொண்டிருக்கிறார்கள்; மேலும் அந்தச் சடலங்களின் இரு உடல்களும் மீண்டும் முழுமையாக எழுகின்றன।

Verse 35

नित्यमुत्तीर्य तावेवं ते चाप्यन्ये च वै पितः । कुर्वंति सदृशीं चेष्टां पूर्वोक्तां मम पश्यतः

ஓ தந்தையே! அவர்கள் இருவரும் மற்றவர்களும் தினமும் நீரிலிருந்து வெளியே வந்து, நான் பார்த்துக்கொண்டிருக்கையில், முன் கூறியதுபோலவே அதே செயல்களைச் செய்கிறார்கள்।

Verse 36

एतदाश्चर्य संजातं दृष्टं तात मया तदा । भवता पृच्छितं तात दृष्टमाश्चर्यमेव च

அன்புத் தந்தையே! அப்போது எழுந்த அந்த அதிசய நிகழ்வை நான் கண்டேன். நீர் கேட்டதும்கூட, தந்தையே—உண்மையில் காணப்பட்ட ஒரு வியப்பே.

Verse 37

मया ख्यातं तवाग्रे वै सर्वसंदेहकारणम् । कथयस्व प्रसादाच्च प्रीयमाणेन चेतसा

உங்கள் முன்னிலையிலேயே எல்லா சந்தேகங்களுக்கும் காரணத்தை நான் விளக்கியேன். இப்போது அருள்கொண்டு, மகிழ்ந்த நன்மைமிகு மனத்துடன் மேலும் கூறுங்கள்।

Verse 38

विमानेनागतो योसौ स्त्रिया सार्द्धं द्विजोत्तम । दिव्यरूपधरो यस्तु स कस्तु कमलेक्षणः

ஓ த்விஜோத்தமா! பெண்ணுடன் விமானத்தில் வந்த அந்த தெய்வீக ரூபம் கொண்டவர் யார், ஓ தாமரைக்கண்ணனே?

Verse 39

का च नारी महाभाग महामांसं प्रभक्षति । स कश्चाप्यागतस्तात सा चैवाभ्येत्य भक्षति

ஓ மகாபாகனே! எந்தப் பெண் இத்தனைப் பெரும் மாம்சத்தை உண்ணுவாள்? மேலும் யார் வந்துள்ளார், தந்தையே—அவளும் அருகே வந்து உண்ணுகிறாள்।

Verse 40

प्रहसेते तदा ते द्वे स्त्रियौ तात वदस्व नः । ऊचतुस्तौ तथा चान्ये देहिदेहीति वा पुनः

அப்போது அந்த இரு பெண்களும் சிரித்து—“தாதா, எங்களுக்குச் சொல்லுங்கள்” என்றனர். மற்றவர்களும் மீண்டும் மீண்டும் “கொடு, கொடு” என்று கூறினர்.

Verse 41

तेद्वेत्वं मे समाचक्ष्व महाभीषणके स्त्रियौ । एतन्मे संशयं तात छेत्तुमर्हसि सुव्रत

மிகவும் பயங்கரமான அந்த இரு பெண்களைப் பற்றி எனக்குச் சொல்லுங்கள். தாதா, நல்விரதனே, என் இந்த ஐயத்தைத் தயவுசெய்து நீக்குங்கள்.

Verse 42

एवमुक्त्वा महाराज विरराम स चांडजः । एवं पृष्टस्तृतीयेन विज्वलेनात्मजेन सः

இவ்வாறு கூறி, ஓ மஹாராஜா, அந்தப் பறவை அமைதியானது. பின்னர் மூன்றாம் மகன் விஜ்வலன் இவ்விதம் கேட்டபோது, அவன் மீண்டும் பேசத் தொடங்கினான்.

Verse 43

प्रोवाच सर्वं वृत्तांतं च्यवनस्यापि शृण्वतः

ச்யவனன் கேட்டுக்கொண்டிருக்க, அவன் முழு நிகழ்வையும் விவரித்தான்.

Verse 93

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थे च्यवनचरित्रे त्रिनवतितमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீபத்மபுராணத்தின் பூமிகண்டத்தில், வேனோபாக்யானம், குருதீர்த்தம் மற்றும் ச்யவனசரிதம் தொடர்பான தொண்ணூற்றுமூன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.