Adhyaya 91

Verse 1

कुंजलौवाच । ब्रह्महत्याभिभूतस्तु सहस्राक्षो यदा पुरा । गौतमस्य प्रियासंगादगम्यागमनं महत्

குஞ்ஜலன் கூறினான்—முன்னொரு காலத்தில் ஆயிரக்கண் உடையவன் (இந்திரன்) பிரம்மஹத்தி பாவத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, கௌதமரின் பிரியையான (அஹல்யா) உடன் சேர்ந்ததனால், அணுகக் கூடாததை அணுகும் பெரும் குற்றத்தைச் செய்தான்।

Verse 2

संजातं पातकं तस्य त्यक्तो देवैश्च ब्राह्मणैः । सहस्राक्षस्तपस्तेपे निरालंबो निराश्रयः

அவனுக்குப் பாவம் உண்டாயிற்று; தேவர்களும் பிராமணர்களும் அவனை விட்டு விலகினர். அப்போது ஆதரவுமின்றி, அடைக்கலமுமின்றி இருந்த ஆயிரக்கண் (இந்திரன்) தவம் செய்தான்।

Verse 3

तपोंते देवताः सर्वा ऋषयो यक्षकिन्नराः । देवराजस्य पूजार्थमभिषेकं प्रचक्रिरे

அந்த தவத்தலத்தில் எல்லாத் தேவர்கள், ரிஷிகள், யக்ஷர், கின்னரர் ஆகியோர் தேவராஜனைப் போற்றும் பொருட்டு அபிஷேகம் செய்தனர்.

Verse 4

देशं मालवकं नीत्वा देवराजं सुतोत्तम । चक्रे स्नानं महाभाग कुंभैरुदकपूरितैः

ஓ சிறந்த புதல்வனே! தேவராஜனை மாலவ தேசத்துக்கு அழைத்துச் சென்று, அந்தப் பாக்கியவான் நீர் நிரம்பிய குடங்களால் அவருக்கு ஸ்நானவிதி செய்தான்.

Verse 5

स्नापितुं प्रथमं नीतो वाराणस्यां स्वयं ततः । प्रयागे तु सहस्राक्ष अर्घतीर्थे ततः पुनः

முதலில் அவர் தாமே வாராணசியில் ஸ்நானத்திற்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டார்; பின்னர், ஓ ஆயிரக்கண் உடையவனே, பிரயாகத்திற்கும், அதன் பின் மீண்டும் அர்கதீர்த்தத்திற்கும் அழைத்துச் செல்லப்பட்டார்.

Verse 6

पुष्करेण महात्मासौ स्नापितः स्वयमेव हि । ब्रह्मादिभिः सुरैः सर्वैर्मुनिवृंदैर्द्विजोत्तम

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவனே! அந்த மகாத்மாவை புஷ்கரன் தானே ஸ்நானம் செய்ய வைத்தான்—பிரம்மா முதலிய எல்லாத் தேவர்களும் முனிவர் கூட்டங்களும் முன்னிலையில்.

Verse 7

नागैर्वृक्षैर्नागसर्पैर्गंधर्वैस्तु सकिन्नरैः । स्नापितो देवराजस्तु वेदमंत्रैः सुसंस्कृतः

நாகர்கள், புனித மரங்கள், நாகப் பாம்புகள், கந்தர்வர்கள் மற்றும் கின்னரர்கள்—நன்கு உச்சரிக்கப்பட்ட வேத மந்திரங்களால் பரிசுத்தமாக்கி—தேவராஜனுக்கு அபிஷேக ஸ்நானம் செய்தனர்.

Verse 8

मुनिभिः सर्वपापघ्नैस्तस्मिन्काले द्विजोत्तम । शुद्धे तस्मिन्महाभागे सहस्राक्षे महात्मनि

ஓ த்விஜோத்தமா! அக்காலத்தில் எல்லாப் பாவங்களையும் போக்கும் முனிவர்களால், அந்த மகாபாக்யவான் ஆயிரக் கண்களையுடைய மகாத்மா தூய்மையடைந்தபோது—இவ்வாறு நிகழ்ந்தது।

Verse 9

ब्रह्महत्या गता तस्य अगम्यागमनं तथा । ब्रह्महत्या ततो नष्टा अगम्यागमनेन च

அவன்மேல் பிரம்மஹத்த்யா பாவமும், அதுபோல அகம்யாகமனம் (நிஷித்த ஸ்த்ரீசங்கம்) என்ற குற்றமும் வந்தன. பின்னர் அதே அகம்யாகமனத்தாலேயே பிரம்மஹத்த்யா பாவம் நீங்கியது।

Verse 10

पापेन तेन घोरेण सार्द्धमिंद्रस्य भूतले । सुप्रसन्नः सहस्राक्षस्तीर्थेभ्यो हि वरं ददौ

அந்த கொடிய பாவத்தின் காரணமாக, பூமியில் இந்திரனுடன் சேர்ந்து, ஆயிரக் கண்களையுடைய இந்திரன் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் தீர்த்தங்களுக்கு வரம் அளித்தான்।

Verse 11

भवंतस्तीर्थराजानो भविष्यथ न संशयः । मत्प्रसादात्पवित्राश्च यस्मादहं विमोक्षितः

நீங்கள் ஐயமின்றி தீர்த்தங்களின் அரசர்களாக விளங்குவீர்கள். என் அருளால் நீங்கள் தூய்மையடைவீர்கள்; ஏனெனில் உங்கள் மூலமே நான் விடுதலை பெற்றேன்।

Verse 12

सुघोरात्किल्बिषादत्र युष्माभिर्विमलैरहम् । एवं तेभ्यो वरं दत्वा मालवाय वरं ददौ

இங்கே உங்கள் போன்ற தூயவர்களால் நான் மிகக் கொடிய பாவத்திலிருந்து விடுபட்டேன். இவ்வாறு அவர்களுக்கு வரம் அளித்து, அவர் மாலவனுக்கும் வரம் வழங்கினார்।

Verse 13

यस्मात्त्वया मलं मेऽद्य विधृतं श्रमदायकम् । तस्मात्त्वमन्नपानैश्च धनधान्यैरलंकृतः

இன்று நீ என் மலத்தை—சோர்வளிக்கும் பாரமாகியதை—சுமந்து அகற்றினாய்; ஆகையால் நீ அன்னம்-பானம் நிறைந்தவனாய், செல்வமும் தானியமும் கொண்டு அலங்கரிக்கப்படுவாயாக.

Verse 14

भविष्यसि न संदेहो मत्प्रसादान्न संशयः । सुदुःकालैर्विना त्वं तु भविष्यसि सुपुण्यवान्

நீ நிச்சயமாக வளம்பெறுவாய்—சந்தேகம் இல்லை. என் அருளால் எந்த ஐயமும் இல்லை; கொடிய துன்பகாலங்கள் இன்றியே நீ மிகப் புண்ணியவானாவாய்.

Verse 15

एवं तस्मै वरं दत्वा देवराजः पुरंदरः । क्षेत्राणि सर्वतीर्थानि देशो मालवकस्तथा

இவ்வாறு அவனுக்கு வரம் அளித்த தேவராஜன் புரந்தரன் கூறினான்—எல்லா தீர்த்தக் க்ஷேத்திரங்களும், மாலவ தேசமும் கூட புண்ணியச் செழிப்பும் புனிதத்தும் பெறுக.

Verse 16

आखंडलेन सार्द्धं ते स्वस्थानं प्रतिजग्मिरे । सूत उवाच । तदाप्रभृति चत्वारः प्रयागः पुष्करस्तथा

ஆகண்டலன் (இந்திரன்) உடன் அவர்கள் தம் இருப்பிடத்திற்குத் திரும்பினர். சூதர் கூறினார்—அந்நாள்முதல் நான்கு புண்ணியத் தலங்கள் புகழ்பெற்றன: பிரயாகம், புஷ்கரம் முதலியன.

Verse 17

वाराणसी चार्घतीर्थं प्राप्ता राजत्वमुत्तमम्

வாரணாசி சார்க-தீர்த்தத்தை அடைந்து, உயர்ந்த அரசாட்சியை (சிறந்த ஆதிக்கத்தை) பெற்றது.

Verse 18

कुंजल उवाच । अस्ति पंचालदेशेषु विदुरो नाम क्षत्रियः । तेन मोहप्रसंगेन ब्राह्मणो निहतः पुराः

குஞ்ஜலன் கூறினான்—பாஞ்சால நாட்டில் விதுரன் என்னும் ஒரு க்ஷத்திரியன் இருந்தான். மோகத்தின் காரணமாகப் பழங்காலத்தில் அவன் ஒரு பிராமணனை கொன்றான்.

Verse 19

शिखासूत्रविहीनस्तु तिलकेन विवर्जितः । भिक्षार्थमटतेसोऽपि ब्रह्मघ्नोहं समागतः

அவன் சிகையும் யஜ்ஞோபவீதமும் இன்றிப், திலகமும் இன்றியே உள்ளவன். பிச்சைக்காக அலைந்தாலும், உண்மையில் அவன் பிராமணஹந்தகன்—இதனை அறிவிக்க நான் வந்தேன்.

Verse 20

ब्रह्मघ्नाय सुरापाय भिक्षा चान्नं प्रदीयताम् । गृहेष्वेवं समस्तेषु भ्रमते याचते पुरा

“பிராமணஹந்தகனுக்கும் மதுபானியுக்கும் கூட பிச்சையும் அன்னமும் அளியுங்கள்” என்று கூறி, முன்பு அவன் எல்லா வீடுகளிலும் அலைந்து யாசித்தான்.

Verse 21

एवं सर्वेषु तीर्थेषु अटित्वैव समागतः । ब्रह्महत्या न तस्यापि प्रयाति द्विजसत्तम

இவ்வாறு எல்லா தீர்த்தங்களிலும் சுற்றி மீண்டும் வந்தாலும், ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவரே, அவனுடைய பிரம்மஹத்தி பாவம் நீங்குவதில்லை.

Verse 22

वृक्षच्छायां समाश्रित्यदह्यमानेन चेतसा । संस्थितो विदुरः पापो दुःखशोकसमन्वितः

மரநிழலை அடைக்கலமாகக் கொண்டு, உள்ளம் எரிந்தபடியே, பாவியான விதுரன் துயரும் சோகமும் சூழ அங்கே நின்றான்.

Verse 23

चंद्रशर्मा ततो विप्रो महामोहेन पीडितः । न्यवसन्मागधे देशे गुरुघातकरश्च सः

அப்போது சந்திரசர்மா என்னும் அந்தப் பிராமணன் பேர்மயக்கத்தால் துன்புற்று மகத தேசத்தில் குடியேறினான்; மேலும் அவன் குருஹத்தி செய்தவனானான்.

Verse 24

स्वजनैर्बंधुवर्गैश्च परित्यक्तो दुरात्मवान् । स हि तत्र समायातो यत्रासौ विदुरः स्थितः

தன் சொந்த மக்கள் மற்றும் உறவினரால் கைவிடப்பட்ட அந்தத் தீய மனத்தவன், விதுரன் தங்கியிருந்த இடத்திற்கே அங்கே வந்து சேர்ந்தான்.

Verse 25

शिखासूत्रविहीनस्तु विप्रलिंगैर्विवर्जितः । तदासौ पृच्छितस्तेन विदुरेण दुरात्मना

சிகையும் யஜ்ஞோபவீதமும் இன்றி, பிராமண அடையாளங்களும் அற்ற அவனை, அப்போது தீய மனத்துடைய விதுரன் வினவினான்.

Verse 26

भवान्को हि समायातोः दुर्भगो दग्धमानसः । विप्रलिंगविहीनस्तु कस्मात्त्वं भ्रमसे महीम्

நீ யார், இங்கே வந்தவன்—துர்பாக்கியன், துயரால் எரிந்த மனத்துடன்? பிராமண அடையாளங்கள் இன்றி நீ ஏன் பூமியெங்கும் அலைகிறாய்?

Verse 27

विदुरेणोक्तमात्रस्तु चंद्रशर्मा द्विजाधमः । आचष्टे सर्वमेवापि यथापूर्वकृतं स्वकम्

விதுரன் சொன்னவுடனே, இருபிறப்போரில் இழிந்தவன் சந்திரசர்மா, தன் முன்செயல்களை அனைத்தையும் அப்படியே விவரிக்கத் தொடங்கினான்.

Verse 28

पातकं च महाघोरं वसता च गुरोर्गृहे । महामोहगतेनापि क्रोधेनाकुलितेन च

குருவின் இல்லத்தில் வாழ்ந்தாலும், பெருமயக்கத்தில் ஆழ்ந்து கோபத்தால் கலங்கினால், மிகக் கொடிய பாவத்தையும் ஒருவர் செய்து விடலாம்।

Verse 29

गुरोर्घातः कृतः पूर्वं तेन दग्धोस्मि सांप्रतम् । चंद्रशर्मा च वृत्तांतमुक्त्वा सर्वमपृच्छत

“முன்பு நான் என் குருவை கொன்றேன்; அந்தப் பாவத்தால் இப்போது நான் எரிகிறேன், வேதனைப்படுகிறேன்.” என்று முழு நிகழ்வையும் கூறி சந்திரசர்மன் அனைத்தையும் கேட்டான்।

Verse 30

भवान्को हि सुदुःखात्मा वृक्षच्छायां समाश्रितः । विदुरेण समासेन आत्मपापं निवेदितम्

நீ யார், இவ்வளவு துயருற்றவனாய் மரநிழலில் அடைக்கலம் கொண்டிருக்கிறாய்? சுருக்கமாக உன் சொந்தப் பாவத்தை எனக்குத் தெரிவி।

Verse 31

अथ कश्चिद्द्विजः प्राप्तस्तृतीयः श्रमकर्षितः । वेदशर्मेति वै नाम बहुपातकसंचयः

பின்பு மூன்றாவதாக ஒரு த்விஜன் வந்தான்; உழைப்பால் சோர்ந்திருந்தான். அவன் பெயர் வேதசர்மன்; பல பாவங்களின் சேர்க்கையால் பாரமடைந்தவன்.

Verse 32

द्वाभ्यामपि सुसंपृष्टः को भवान्दुःखिताकृतिः । कस्माद्भ्रमसि वै पृथ्वीं वद भावं त्वमात्मनः

இருவரும் நன்கு விசாரித்து, “நீ யார், துயரத்தின் உருவமாய் இருக்கிறாய்? ஏன் பூமியெங்கும் அலைகிறாய்? உன் உண்மை நிலையைக் கூறு” என்றனர்।

Verse 33

वेदशर्मा ततः सर्वमात्मचेष्टितमेव च । कथयामास ताभ्यां वै ह्यगम्यागमनं कृतम्

அப்போது வேதசர்மா தன் செயலால் நிகழ்ந்த அனைத்தையும் அந்த இருவரிடமும் கூறி, ‘அகம்யாகமனம்’ எனப்படும் அணுகக் கூடாதவரை அணைந்த பாவச் சேர்க்கை நடந்தது என்றான்।

Verse 34

धिक्कृतः सर्वलोकैश्च अन्यैः स्वजनबांधवैः । तेन पापेन संलिप्तो भ्रमाम्येवं महीमिमाम्

அனைவராலும், என் சொந்த உறவினராலும் கூட, நான் நிந்திக்கப்பட்டேன்; அந்தப் பாவத்தால் மாசடைந்து இவ்வுலகில் இவ்வாறு அலைந்து திரிகிறேன்.

Verse 35

वंजुलो नाम वैश्योथ सुरापायी समागतः । स गोघ्नश्च विशेषेण तैश्च पृष्टो यथा पुरा

பின்னர் வஞ்சுலன் என்னும் ஒரு வைசியன் வந்தான்; அவன் மதுபானம் செய்பவன். மேலும் குறிப்பாக கோவதை செய்தவனும்; முன்புபோலவே அவர்களால் கேட்கப்பட்டான்.

Verse 36

तेन आवेदितं सर्वं पातकं यत्पुराकृतम् । तैराकर्णितमन्यैश्च सर्वं तस्यप्रभाषितम्

அவன் முன்பு செய்த எல்லாப் பாவங்களையும் முழுமையாக ஒப்புக்கூறினான்; அவர்களும் மற்றவர்களும் அவன் சொன்ன அனைத்தையும் கேட்டனர்.

Verse 37

एवं चत्वारःपापिष्ठा एकस्थानं समागताः । कः कस्यापि न संपर्कं भोजनाच्छादनेन च

இவ்வாறு அந்த நால்வர் பெரும் பாவிகள் ஒரே இடத்தில் கூடியனர்; ஆனால் ஒருவருக்கும் ஒருவருடன் தொடர்பில்லை—உணவிலும், ஆடையிலும் கூட.

Verse 38

करोति च महाभाग वार्तां चक्रुः परस्परम् । न विशंत्यासने चैके न स्वपंत्येकसंस्तरे

ஓ மகாபாகனே! அவர்கள் ஒருவரோடு ஒருவர் உரையாடினர். சிலர் ஒரே ஆசனத்தில் அமரவில்லை; சிலர் ஒரே படுக்கையில் துயிலவில்லை.

Verse 39

एवं दुःखसमाविष्टा नानातीर्थेषु वै गताः । तेषां तु पापका घोरा न नश्यंति च नंदन

இவ்வாறு துயரத்தில் மூழ்கி அவர்கள் பல தீர்த்தங்களுக்கு சென்றனர்; ஆனால், ஓ நந்தனே, அவர்களின் கொடிய பாவங்கள் அழியவில்லை.

Verse 40

सामर्थ्यं नास्ति तीर्थानां महापातकनाशने । विदुराद्यास्ततस्ते तु गताः कालंजरं गिरिम्

தீர்த்தங்களுக்கு மகாபாதகங்களை அழிக்கும் ஆற்றல் இல்லை. ஆகவே விதுரர் முதலியோர் காலஞ்சர மலைக்கு சென்றனர்.