Adhyaya 9

Verse 1

कश्यप उवाच । एवं संबोधितस्तत्र आत्मा ध्यानादिकैस्तदा । त्यक्तुकामः स तत्कार्यं पंचात्मकं स बुद्धिमान्

காச்யபர் கூறினார்: அங்கே இவ்வாறு உபதேசம் பெற்ற அந்த ஆத்மா, தியானம் முதலிய சாதனைகளால், ஞானமுடையவனாய், பஞ்சபூதங்களோடு தொடர்புடைய பஞ்சாத்மகச் செயலை விட்டு விட விரும்பினான்।

Verse 2

निमित्तान्येव पश्यैव प्राप्य तांस्तान्प्रयाति सः । विहाय कायं निर्लक्ष्यं पतितं नैव पश्यति

அவன் நிமித்தங்களையே பார்த்து, அந்தந்த இலக்குகளை அடைந்து முன்னே செல்கிறான். உடலை விட்டு விட்டபின்—வீழ்ந்து அடையாளமற்றதாய் கிடக்கும் அந்த தேகத்தை—அவன் மீண்டும் நோக்குவதில்லை.

Verse 3

सहवर्द्धितयोर्नास्ति संबंधः प्राण देहयोः । धनपुत्रकलत्रैश्च संबंधः केन हेतुना

ஒன்றாக வளர்ந்தாலும், பிராணனுக்கும் தேகத்துக்கும் நிலையான பந்தம் இல்லை. அப்படியிருக்க, செல்வம், பிள்ளைகள், துணைவி ஆகியோருடன் உண்மைப் பந்தம் எதனால்?

Verse 4

एवं ज्ञात्वा शमं गच्छ क्लैब्यं मा भज सुप्रिये । अयमेव परं ब्रह्म अयमेव सनातनः

இதை அறிந்து அமைதியை அடை; அன்பே, பலவீனத்தை நாடாதே. அவரே பரம்பிரம்மம்; அவரே சனாதனன்.

Verse 5

अयमात्मस्वरूपेण दैत्य देवेषु संस्थितः । अयं ब्रह्मा अयं रुद्रो ह्ययं विष्णुः सनातनः

அவர் தம் ஆத்மஸ்வரூபத்தால் தைத்யரிலும் தேவரிலும் நிலைத்துள்ளார். அவரே பிரம்மா; அவரே ருத்ரன்; நிச்சயமாக அவரே சனாதன விஷ்ணு.

Verse 6

अयं सृजति विश्वानि अयं पालयते प्रजाः । संहरत्येष धर्मात्मा धर्मरूपी जनार्दनः

அவரே உலகங்களைப் படைக்கிறார்; அவரே உயிர்களைப் பேணுகிறார். அவரே லயமும் செய்கிறார்—தர்மாத்மா, தர்மரூபமான ஜனார்தனன்.

Verse 7

अनेनोत्पादिता देवा दानवाश्चैव सुप्रिय । देवाश्चाधर्मनिर्मुक्ता धर्महीनाः सुतास्तव

அன்பே, இதனால் தேவர்களும் தானவர்களும் தோன்றினர். தேவர்கள் அதர்மத்திலிருந்து விடுபட்டனர்; ஆனால் உன் புதல்வர்கள் தர்மமற்றவர்களாயினர்.

Verse 8

धर्मोयं माधवस्यांगं सर्वदैवैश्च पालितम् । धर्मं च चिंतयेद्देवि धर्मं चैव तु पालयेत्

இந்த தர்மம் மாதவனின் (விஷ்ணுவின்) அங்கமாகும்; எல்லாத் தேவர்களாலும் காக்கப்பட்டது. ஆகவே தேவியே, தர்மத்தைத் தியானி; தர்மத்தைப் பின்பற்றி காத்திடு.

Verse 9

तस्य विष्णुः स धर्मात्मा सर्वदैव प्रसादवान् । धर्मेण वर्तिता देवाः सत्येन तपसा किल

அவனுக்காக தர்மாத்மாவும் எப்போதும் அருள்மிகுந்தவனுமான திருமால் அருகிலிருந்தான். உண்மையில் தேவர்கள் தர்மம், சத்தியம், தவம் இவற்றாலேயே நிலைபெறுகின்றனர்.

Verse 10

येषां विष्णुः प्रसन्नो वै धर्मस्तैरिह पालितः । विष्णोः कायमिदं धर्मं सत्यं हृदयमेव च

விஷ்ணு உண்மையிலே யார்மேல் பிரசன்னமாவாரோ, அவர்களே இவ்வுலகில் தர்மத்தை நடத்தி காக்கின்றனர். தர்மம் திருமாலின் உடல்; சத்தியமே அவரது இதயம்.

Verse 11

यस्तौ पालयते नित्यं तस्य विष्णुः प्रसीदति । दूषयेद्यः सत्यधर्मौ पापमेव प्रपालयेत्

சத்தியமும் தர்மமும்—இவ்விரண்டையும் எப்போதும் காப்பவன் மீது திருமால் பிரசன்னமாவான். ஆனால் சத்திய-தர்மத்தை மாசுபடுத்துபவன் பாவத்தையே வளர்க்கிறான்.

Verse 12

तस्य विष्णुः प्रकुप्येत नाशयेदतिवीर्यवान् । वैष्णवैः पालितं धर्मं तपः सत्येन संस्थितैः

அவன்மேல் திருமால் கோபித்து, பேராற்றலுடன் அவனை அழித்துவிடுவான்; ஏனெனில் இது வைஷ்ணவர்கள் தவத்தால் நிறுவி, சத்தியத்தில் நிலைத்து காக்கும் தர்மம்.

Verse 13

तेषां प्रसन्नो धर्मात्मा रक्षामेवं करोति च । तव पुत्रा दनोः पुत्राः सैंहिकेयास्तथैव च

அவர்கள்மேல் பிரசன்னமாய் அந்த தர்மாத்மன் இவ்விதமே காவல் அளிக்கிறான்—உன் புதல்வர்களையும், தனுவின் புதல்வர்களையும், அதுபோல சைஹிகேயர்களையும் கூட.

Verse 14

अधर्मेणापि पापेन वर्तिताः पापचेतसः । सूदिता वासुदेवेन समरे चक्रपाणिना

அதர்மமும் பாவமும் கொண்டு நடந்த பாவமனத்தோர்; போரில் சக்கரதாரி வாசுதேவனால் வீழ்த்தப்பட்டனர்।

Verse 15

योसावात्मा मयोक्तः पूर्वमेव तवाग्रतः । सोयं विष्णुर्न संदेहो धर्मात्मा सर्वपालकः

முன்பு உன் முன்னிலையில் நான் கூறிய அந்த பரமாத்மாவே இங்கே விஷ்ணு; ஐயமில்லை. அவர் தர்மமயன், அனைத்தையும் காக்கும் பரிபாலகர்।

Verse 16

दैत्यकायेषु यः स्वस्थः पापमेव समास्थितः । जघ्निवान्दानवान्देवि स च क्रुद्धो महामतिः

தைத்ய உடல்களிடையே இருந்தும் அசையாமல் பாவத்திலேயே நிலைத்தவன்—தேவி—அந்த மகாமதி கோபித்து தானவர்களை வதைத்தான்।

Verse 17

स बाह्याभ्यंतरे भूत्वा तव पुत्रा निपातिताः । येन चोत्पादिता देवि तेनैव विनिपातिताः

அவன் வெளிப்புறமும் உள்ளுறமும் ஆகி உன் புதல்வர்களை வீழ்த்தினான்; தேவி, யாரால் அவர்கள் தோன்றினாரோ, அதே அவரால் அவர்கள் அழிந்தனர்।

Verse 18

नैषां मोहस्तु कर्तव्यो भवत्या वचनं शृणु । पापेन वर्तते योसौ स एव निधनं व्रजेत्

இவர்களைப் பற்றி நீ மயங்க வேண்டாம்; என் சொல்லைக் கேள். பாவத்தில் நடப்பவன் தான் அழிவு (மரணம்) அடைவான்।

Verse 19

तस्मान्मोहं परित्यज्य सदाधर्मं समाश्रय । दितिरुवाच । एवमस्तु महाभाग करिष्ये वचनं तव

ஆகையால் மயக்கத்தைத் துறந்து எப்போதும் தர்மத்தைச் சரணடை. திதி கூறினாள்—ஏவமஸ்து, மகாபாகா! உமது வாக்கை நான் நிறைவேற்றுவேன்.

Verse 20

कश्यपं च मुनिश्रेष्ठमेवमाभाष्य दुःखिता । संबोधिता सा मुनिना दुःखं संत्यज्य संस्थिता

இவ்வாறு துயருற்றவளாய் அவள் முனிவருள் சிறந்த கஷ்யபரை அணுகி உரைத்தாள். முனிவரின் போதனையும் ஆறுதலும் பெற்றுத் துயரைத் துறந்து அமைதியடைந்தாள்.