Adhyaya 84

Verse 1

सुकर्मोवाच । एतत्ते सर्वमाख्यातं चरित्रं पापनाशनम् । पुत्राणां तारकं दिव्यं बहुपुण्यप्रदायकम्

சுகர்மன் கூறினான்—இந்தப் பாபநாசக சரித்ரம் முழுவதும் உனக்குச் சொல்லப்பட்டது; இது புத்ரர்களுக்கு தெய்வீகத் தாரகமாய், மிகுந்த புண்ணியத்தை அளிப்பதாகும்.

Verse 2

प्रत्यक्षं दृश्यते लोके ययातिचरितं श्रुतम् । पूरुणाप्तं महद्राज्यं दुर्गतिं गतवांस्तुरुः

உலகில் யயாதியின் புகழ்பெற்ற சரித்ரம் நேரடியான எடுத்துக்காட்டாகத் தெரிகிறது; பூரு மகத்தான அரசை அடைந்தான், துரு துர்கதியை அடைந்தான்.

Verse 3

पितृप्रसादात्कोपाच्च यथा जातं तथा पुनः । पुत्राणां तारकं पुण्यं यशस्यं धनधान्यदम्

தந்தையின் அருளாலோ கோபத்தாலோ எவ்வாறு விளைவு உண்டாகிறதோ அவ்வாறே; ஆனாலும் அது மீண்டும் புத்ரர்களுக்குத் தாரகமாய், புண்ணியமும் புகழும், செல்வமும் தானியமும் அளிப்பதாகும்.

Verse 4

शापयुक्ताविमौ चोभौ तुरुश्च यदुरेव च । पितृमातृसमं नास्ति अभीष्टफलदायकम्

இவ்விருவரும்—துருவும் யதுவும்—சாபத்தால் கட்டுப்பட்டவர்கள். தந்தை தாய்க்கு நிகர் யாருமில்லை; அவர்களே வேண்டிய பலன் அளிப்போர்.

Verse 5

साभिलाषेण भावेन पिता पुत्रं समाह्वयेत् । माता च पुत्रपुत्रेति तस्य पुण्यफलं शृणु

அன்பும் ஆசையும் நிறைந்த மனத்துடன் தந்தை மகனை அழைக்க, தாய் ‘மகனே, மகனே’ என்று கூவி அழைக்க—அதன் புண்ணியப் பலனை கேள்.

Verse 6

समाहूतो यथा पुत्रः प्रयाति मातरं प्रति । यो याति हर्षसंयुक्तो गंगास्नानफलं लभेत्

அழைக்கப்பட்ட மகன் தாயை நோக்கிச் செல்லும் போல, மகிழ்ச்சியுடன் செல்லுபவன் கங்கை ஸ்நானத்தின் பலனை அடைவான்.

Verse 7

पादप्रक्षालनं यस्तु कुरुते च महायशाः । सर्वतीर्थफलं भुंक्ते प्रसादात्तु तयोः सुतः

மகாயசஸ்வியே! புனிதரின் பாதங்களைத் துவைப்பவன் எல்லாத் தீர்த்தங்களின் பலனையும் அனுபவிப்பான்; அவர்களின் பிரசாதத்தால் அவன் மகனும் அதே பயனை அடைவான்.

Verse 8

अंगसंवाहनाच्चान्यदश्वमेधफलं लभेत् । भोजनाच्छादनस्नानैर्गुरुं यः पोषयेत्सुतः

குருவின் அங்கங்களை மசாஜ் செய்து சேவை செய்வதால் அச்வமேத யாகத்தின் பலன் கிடைக்கும். உணவு, ஆடை, ஸ்நான சேவையால் குருவை பேணும் மகன் மகத்தான பலன் பெறுவான்.

Verse 9

पृथ्वीदानसमं पुण्यं तत्पुत्रे हि प्रजायते । सर्वतीर्थमयी गंगा तथा माता न संशयः

பூமிதானத்துக்கு ஒப்பான புண்ணியம் நிச்சயமாக அவளுடைய மகனில் பிறக்கிறது. கங்கை எல்லாத் தீர்த்தங்களும் நிறைந்ததுபோல், தாயும் அப்படியே—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 10

बहुपुण्यमयः सिंधुर्यथा लोके प्रतिष्ठितः । अस्मिल्लोंके पिता तद्वत्पुराणकवयो विदुः

உலகில் சிந்து நதி மிகுந்த புண்ணியமுடையதாகப் புகழ்பெற்றதுபோல், இவ்வுலகில் தந்தையும் அதே அளவு மகிமையுடையவர் என்று புராணக் கவிஞர்-முனிவர்கள் அறிந்துள்ளனர்.

Verse 11

सुकर्मोवाच । भ्रंशते क्रोशते यस्तु पितरं मातरं पुनः । स पुत्रो नरकं याति रौरवाख्यं न संशयः

சுகர்மன் கூறினான்—தந்தை, தாயை மீண்டும் மீண்டும் இழிவுபடுத்தி கத்துகிற மகன் ‘ரௌரவ’ எனப்படும் நரகத்திற்குச் செல்கிறான்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 12

मातरं पितरं वृद्धौ गृहस्थो यो न पोषयेत् । स पुत्रो नरकं याति वेदनां प्राप्नुयाद्ध्रुवम्

முதுமையில் தாய் தந்தையைப் பேணாத இல்லறத்தான்—அத்தகைய மகன் நரகத்திற்குச் செல்கிறான்; நிச்சயமாகத் துன்பத்தை அடைகிறான்.

Verse 13

कुत्सते पापकर्ता यो गुरुं पुत्रः सुदुर्मतिः । निष्कृतिर्नैव दृष्टा वै पुराणैः कविभिः कदा

பாவம் செய்கிற தீய மனமுடைய மகன் தன் குருவை இகழ்ந்தால், அவனுக்காக எந்தப் பிராயச்சித்தமும் எப்போதும் இல்லை என்று புராணக் கவிஞர்-முனிவர்கள் கூறியுள்ளனர்.

Verse 14

एवंज्ञात्वाह्यहंविप्रपूजयामिदिनेदिने । मातरं पितरं नित्यं भक्त्या नमितकंधरः

ஓ பிராமணரே! இவ்வாறு அறிந்து நான் நாள்தோறும் உம்மை வழிபட்டு மரியாதை செய்கிறேன்; மேலும் தாய் தந்தையருக்கு தினமும் பக்தியுடன் கழுத்து வணங்கி வணங்குகிறேன்।

Verse 15

कृत्याकृत्यं वदेच्चैव समाहूय गुरुर्मम । तत्करोम्यविचारेण शक्त्या स्वस्य च पिप्पल

ஓ பிப்பலா! என் குரு என்னை அழைத்து எது செய்யவேண்டும், எது செய்யக்கூடாது என்று கூறுகிறார்; நான் என் ஆற்றலுக்கு ஏற்ப தயக்கமின்றி அதை நிறைவேற்றுகிறேன்।

Verse 16

तेन मे परमं ज्ञानं संजातं गतिदायकम् । एतयोश्च प्रसादेन संसारे परिवर्तते

அதனால் எனக்குள் பரம இலக்கை அளிக்கும் உன்னத ஞானம் உதித்தது; மேலும் இவ்விருவரின் அருளால் சம்சாரத்தில் ஒருவரின் நடைமுறை மாற்றம் பெறுகிறது।

Verse 17

यच्चकिंचित्प्रकुर्वंति मानवा भुवि संस्थिताः । गृहस्थस्तदहं जाने यच्च स्वर्गे प्रवर्तते

பூமியில் வாழும் மனிதர் எதைச் செய்தாலும்—அதற்குக் காரணமாக நான் இல்லறத்தானையே அறிகிறேன்; மேலும் சொர்க்கத்தில் நிகழ்வதும் அதனுடன் தொடர்புடையதே.

Verse 18

नागानां च इहस्थोपि चारं जानामि पिप्पल । एतयोश्च प्रसादाच्च त्रैलोक्यं मम वश्यताम्

ஓ பிப்பலா! இங்கேயே இருந்தாலும் நான் நாகர்களின் இயக்கங்களை அறிகிறேன்; இவ்விருவரின் அருளால் மும்முலகமும் என் வசப்படுக.

Verse 19

गतं विद्याधरश्रेष्ठ भवानर्चतु माधवम् । विष्णुरुवाच । एवं संचोदितस्तेन पिप्पलो हि स्वकर्मणा

செல், வித்யாதரர்களில் சிறந்தவனே; நீ மாதவனை (விஷ்ணுவை) வழிபடு. விஷ்ணு கூறினார்—அவனால் தூண்டப்பட்ட பிப்பலன், தன் முன்வினையின் வலியால் அதன்படி செயல்பட்டான்.

Verse 20

आनम्य तं द्विजश्रेष्ठं लज्जितोऽपि दिवं ययौ । सुकर्मासोऽपि धर्मात्मा गुरुं शुश्रूषते नृप

அந்த சிறந்த இருபிறப்பாளனை வணங்கி, வெட்கம் இருந்தாலும் அவன் விண்ணுலகம் சென்றான். அரசே, தர்மமுள்ள சுகர்மாசனும் குருவை பக்தியுடன் பணிவிடை செய்தான்.

Verse 21

एतत्ते सर्वमाख्यातं पितृतीर्थानुगं मया । अन्यत्किं ते प्रवक्ष्यामि वद वेन महामते

பித்ரு தீர்த்தங்களின் தொடர்பின்படி இவை அனைத்தையும் நான் உனக்குச் சொன்னேன். இன்னும் என்ன கூறுவேன்? சொல்லு, பெருமதியுடைய வேனா.

Verse 84

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडेवेनोपाख्याने मातापितृतीर्थमाहात्म्यवर्णनंनाम चतुरशीतितमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீபத்மபுராணத்தின் பூமிகண்டத்தில், வேனோபாக்யானத்தில், ‘தாய்-தந்தை தீர்த்த மகிமை விளக்கம்’ எனும் எண்பத்துநான்காம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.