Adhyaya 83

Verse 1

सुकर्मोवाच । समाहूय प्रजाः सर्वा द्वीपानां वसुधाधिपः । हर्षेण महताविष्ट इदं वचनमब्रवीत्

சுகர்மன் கூறினான்—தீவுகளுடன் கூடிய பூமியின் அதிபதி எல்லாப் பிரஜைகளையும் அழைத்து, பேரானந்தத்தில் மூழ்கி இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தான்।

Verse 2

इंद्रलोकं ब्रह्मलोकं रुद्रलोकमतः परम् । वैष्णवं सर्वपापघ्नं प्राणिनां गतिदायकम्

இந்திரலோகம், பிரம்மலோகம், ருத்ரலோகம் இவற்றிற்கும் அப்பால் வைஷ்ணவ லோகம் உள்ளது; அது எல்லாப் பாவங்களையும் அழித்து உயிர்களுக்கு பரமகதியை அளிப்பதாகும்.

Verse 3

व्रजाम्यहं न संदेहो ह्यनया सह सत्तमाः । ब्राह्मणाः क्षत्रिया वैश्याः सशूद्रा श्च प्रजा मम

அறநெறியாளர்களில் சிறந்தவர்களே! நான் அவளுடன் நிச்சயமாகப் புறப்படுவேன்; இதில் ஐயமில்லை. பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர், சூத்ரர்—இவர்கள் அனைவரும் என் குடிமக்கள்.

Verse 4

सुखेनापि सकुटुंबैः स्थातव्यं तु महीतले । पूरुरेष महाभागो भवतां पालकस्त्विह

உங்கள் குடும்பங்களுடன் இந்தப் பூமியில் மகிழ்ச்சியுடன் வாழுங்கள். இங்கு இந்த மகாபாக்யசாலி பூரு உங்களுக்குப் பாதுகாவலனாக இருப்பான்.

Verse 5

स्थापितोस्ति मया लोका राजा धीरः सदंडकः । एवमुक्तास्तु ताः सर्वाः प्रजा राजानमब्रुवन्

நான் உலக ஒழுங்கை நிறுவினேன்; அரசன் திடமுடையவன், உறுதியானவன், தண்டத்தை ஏந்துபவன். இவ்வாறு கூறப்பட்டபின் அந்தப் பிரஜைகள் அனைவரும் அரசனிடம் பேசினர்.

Verse 6

श्रूयते सर्ववेदेषु पुराणेषु नृपोत्तम । धर्म एवं यतो लोके न दृष्टः केन वै पुरा

அரசர்களில் சிறந்தவரே! இது எல்லா வேதங்களிலும் புராணங்களிலும் கேட்கப்படுகிறது; ஏனெனில் உலகில் இத்தகைய தர்ம வடிவம் முன்பு யாராலும் காணப்படவில்லை.

Verse 7

दृष्टोस्माभिरसौ धर्मो दशांगः सत्यवल्लभः । सोमवंशसमुत्पन्नो नहुषस्य महागृहे

நாங்கள் அந்த தர்மத்தைத் தரிசித்தோம்—பத்து அங்கங்களையுடையவன், சத்தியத்திற்கு அன்பானவன்—சோமவம்சத்தில் பிறந்து நஹுஷனின் மகத்தான இல்லத்தில் வெளிப்பட்டவன்।

Verse 8

हस्तपादमुखैर्युक्तः सर्वाचारप्रचारकः । ज्ञानविज्ञानसंपन्नः पुण्यानां च महानिधिः

கைகள், கால்கள், வாயுடன் கூடியவன்; எல்லா நன்னடத்தைகளையும் பரப்புபவன்; ஞானமும் விவேகமும் நிறைந்தவன்; புண்ணியங்களின் மகாநிதி.

Verse 9

गुणानां हि महाराज आकरः सत्यपंडितः । कुर्वंति च महाधर्मं सत्यवंतो महौजसः

மகாராஜா! சத்தியநிஷ்டை கொண்ட ஞானிகள் குணங்களின் சுரங்கமே; மேலும் சத்தியவானும் பேராற்றலும் உடையோர் மகாதர்மத்தை அனுஷ்டிக்கின்றனர்.

Verse 10

तं धर्मं दृष्टवंतः स्म भवंतं कामरूपिणम् । भवंतं कामकर्तारमीदृशं सत्यवादिनम्

நாங்கள் அந்த தர்மத்தை—அதாவது உம்மையே—கண்டோம்; விருப்பம்போல் வடிவம் எடுப்பவர், ஆசைகளை நிறைவேற்றுபவர், இத்தகைய சத்தியவாதி.

Verse 11

कर्मणा त्रिविधेनापि वयं त्यक्तुं न शक्नुमः । यत्र त्वं तत्र गच्छामः सुसुखं पुण्यमेव च

மூவகை கர்ம வழிகளாலும் நாங்கள் உம்மை விட்டு விலக இயலாது. நீர் எங்கே செல்கிறீரோ அங்கே நாங்களும் செல்கிறோம்—மிகுந்த இன்பமும் உறுதியான புண்ணியமும் உடன்.

Verse 12

नरकेपि भवान्यत्र वयं तत्र न संशयः । किं दारैर्धनभोगैश्च किं जीवैर्जीवितेन च

நரகத்தில்கூட நீங்கள் எங்கே இருப்பீரோ அங்கேயே நாமும் இருப்போம்—இதில் ஐயமில்லை. மனைவி, செல்வம், இன்பங்கள் எதற்கு? உறவினர்கள்—இன்னும் உயிர்வாழ்வதே—எதற்கு?

Verse 13

त्वां विनासुमहाराज तेन नास्त्यत्र कारणम् । त्वयैव सह राजेंद्र वयं यास्याम नान्यथा

ஓ மகாராஜா! உம்மை இன்றி இங்கே எந்த நோக்கமும் இல்லை. ஓ ராஜேந்திரா! நாங்கள் உம்முடனே சேர்ந்து செல்வோம்—வேறு வழியில்லை.

Verse 14

एवं श्रुत्वा वचस्तासां प्रजानां पृथिवीपतिः । हर्षेण महताविष्टः प्रजावाक्यमुवाच ह

அந்த குடிமக்களின் சொற்களை இவ்வாறு கேட்ட பூமிபதி அரசன் பேரானந்தத்தில் மூழ்கி, பின்னர் மக்களுக்குப் பதிலாக உரைத்தான்.

Verse 15

आगच्छंतु मया सार्द्धं सर्वे लोकाः सुपुण्यकाः । नृपो रथं समारुह्य तया वै कामकन्यया

“புண்ணியம் நிறைந்த எல்லா உலகங்களும் என்னுடன் வருக.” என்று கூறி, அரசன் அந்த காம-கன்னியுடன் தேரில் ஏறினான்.

Verse 16

रथेन हंसवर्णेन चंद्रबिंबानुकारिणा । चामरैर्व्यजनैश्चापि वीज्यमानो गतव्यथः

அன்ன நிறமுடைய, நிலவட்டத்தை ஒத்த தேரில் அவர் சென்றார்; சாமரங்களாலும் விசிறிகளாலும் வீசப்பட்டு, எல்லா துயரும் நீங்கி முன்னே பயணித்தார்.

Verse 17

केतुना तेन पुण्येन शुभ्रेणापि महीयसा । शोभमानो यथा देवो देवराजः पुरंदरः

அந்த நல்வழி, மிகப் புனிதமும் மாபெருமையும் உடைய புண்ணிய-கேதுவினால் அவர் ஒளிவீசினார்; தேவர்களின் அரசன் புரந்தரன் இந்திரன் மகிமையால் விளங்குவது போல।

Verse 18

ऋषिभिः स्तूयमानस्तु बंदिभिश्चारणैस्तथा । प्रजाभिः स्तूयमानश्च ययातिर्नहुषात्मजः

ரிஷிகளால் போற்றப்பட்டும், பண்டிதப் பாடகர்களும் சாரணர்களும் புகழ்ந்தும், மக்களாலும் கீர்த்திக்கப்பட்டும்—நஹுஷனின் புதல்வன் யயாதி அங்கு நின்றான்।

Verse 19

प्रजाः सर्वास्ततो यानैः समायाता नरेश्वरम् । गजैरश्वै रथैश्चान्यैः प्रस्थिताश्च दिवं प्रति

அப்போது எல்லாப் பிரஜைகளும் தத்தம் வாகனங்களுடன் அரசரிடம் கூடினார்கள்; யானை, குதிரை, ரதம் முதலிய பிற வாகனங்களில் ஏறி விண்ணுலகை நோக்கிப் புறப்பட்டார்கள்।

Verse 20

ब्राह्मणाः क्षत्रिया वैश्याः शूद्राश्चान्ये पृथग्जनाः । सर्वे च वैष्णवा लोका विष्णुध्यानपरायणाः

பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர், சூத்திரர் மற்றும் பிற பலவகை மக்கள்—அனைவரும் வைஷ்ணவர்கள்; விஷ்ணு தியானத்தில் நிலைத்தவர்கள்।

Verse 21

तेषां तु केतवः शुक्ला हेमदंडैरलंकृताः । शंखचक्रांकिताः सर्वे सदंडाः सपताकिनः

அவர்களின் கொடிகள் வெண்மையானவை; பொன் தண்டுகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டவை; அனைத்திலும் சங்கு-சக்கரச் சின்னங்கள் பதிக்கப்பட்டு, தண்டுகளுடனும் சிறுகொடிகளுடனும் இருந்தன।

Verse 22

प्रजावृंदेषु भासंते पताका मारुतेरिताः । दिव्यमालाधरास्सर्वे शोभितास्तुलसीदलैः

கூடியிருந்த மக்கள் கூட்டத்தினிடையே காற்றால் அசைந்த கொடிகள் ஒளிவீசி பிரகாசித்தன. தெய்வீக மாலைகளைத் தாங்கிய அனைவரும் துளசி இலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தனர்.

Verse 23

दिव्यचंदनदिग्धांगा दिव्यगंधानुलेपनाः । दिव्यवस्त्रकृता शोभा दिव्याभरणभूषिताः

அவர்களின் அங்கங்கள் தெய்வீக சந்தனத்தால் பூசப்பட்டிருந்தன; விண்ணுலக மணங்களால் நறுமணம் பரவியது. தெய்வீக ஆடைகள் அவர்களின் அழகை உயர்த்தின; தெய்வீக ஆபரணங்கள் அவர்களை அலங்கரித்தன.

Verse 24

सर्वे लोकाः सुरूपास्ते राजानमुपजग्मिरे । प्रजाशतसहस्राणि लक्षकोटिशतानि च

அழகிய வடிவமுடைய அந்த மக்கள் அனைவரும் அரசனை அணுகினர். குடிமக்களின் எண்ணிக்கை நூறாயிரங்களாகவும், மேலும் இலட்சங்களும் கோடிகளும் நூற்றுக்கணக்காகவும் இருந்தது.

Verse 25

अर्वखर्वसहस्राणि ते जनाः प्रतिजग्मिरे । ते तु राज्ञा समं सर्वे वैष्णवाः पुण्यकारिणः

அந்த மக்கள் எண்ணிலடங்கா ஆயிரங்களாகப் புறப்பட்டனர். அரசனுடன் சேர்ந்து அவர்கள் அனைவரும் வைஷ்ணவர்கள்; புண்ணியச் செயல்களைச் செய்பவர்கள்; ஒன்றாகச் சென்றனர்.

Verse 26

विष्णुध्यानपराः सर्वे जपदानपरायणाः । सुकर्मोवाच । एवं ते प्रस्थिताः सर्वे हर्षेण महतान्विताः

அவர்கள் அனைவரும் விஷ்ணு தியானத்தில் ஈடுபட்டிருந்தனர்; ஜபமும் தானமும் செய்வதில் முழுமையாக அர்ப்பணித்திருந்தனர். சுகர்மன் கூறினான்—இவ்வாறு அவர்கள் அனைவரும் பேரானந்தத்துடன் புறப்பட்டனர்.

Verse 27

पूरुं पुत्रं महाराज स्वराज्ये परिषिच्य तम् । ऐंद्रं लोकं जगामाथ ययातिः पृथिवीपतिः

மகாராஜா! தன் அரசாட்சியில் புதல்வன் பூருவை அபிஷேகம் செய்து, பூமிபதி யயாதி பின்னர் இந்திரலோகம் சென்றார்।

Verse 28

तेजसा तस्य पुण्येन धर्मेण तपसा तदा । ते जनाः प्रस्थिताः सर्वे वैष्णवं लोकमुत्तमम्

அப்போது அவனுடைய தர்மமும் தவமும் விளைத்த புண்ணியத் தேஜஸின் பிரகாசத்தால், அந்த மக்கள் அனைவரும் உத்தம வைஷ்ணவ லோகம் நோக்கி புறப்பட்டனர்।

Verse 29

ततो देवाः सगंधर्वाः किन्नराश्चारणास्तथा । सहिता देवराजेन आगताः संमुखं तदा

பின்னர் தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், கின்னரர்கள், சாரணர்கள் ஆகியோர் தேவராஜன் இந்திரனுடன் சேர்ந்து அப்போது எதிரே வந்து சேர்ந்தனர்।

Verse 30

तस्यैवापि नृपेंद्रस्य पूजयंतो नृपोत्तम । इंद्र उवाच । स्वागतं ते महाराज मम गेहं समाविश

அந்த நரேந்திரன் போற்றப்பட்டுக் கொண்டிருந்தபோது, இந்திரன் கூறினான்—“வருக, மகாராஜா! என் இல்லத்தில் பிரவேசிப்பாயாக।”

Verse 31

अत्र भोगान्प्रभुंक्ष्व त्वं दिव्यान्कामान्मनोऽनुगान् । राजोवाच । सहस्राक्ष महाप्राज्ञ तव पादांबुजद्वयम्

“இங்கே நீ தெய்வீக போகங்களையும், மனம் நாடும் ஆசைகளையும் சுதந்திரமாக அனுபவிப்பாயாக.” அரசன் கூறினான்—“ஆயிரக்கண் உடையவனே, மகாப்ராஜ்ஞனே! உமது தாமரைத் திருவடிகள்…”

Verse 32

नमस्करोम्यहं देव ब्रह्मलोकं व्रजाम्यहम् । देवैः संस्तूयमानश्च ब्रह्मलोकं जगाम ह

ஓ தேவா! உமக்கு நான் வணங்குகிறேன்; நான் பிரம்மலோகத்திற்குச் செல்கிறேன். தேவர்களால் புகழப்பட்டு அவர் நிச்சயமாகப் பிரம்மலோகத்திற்குப் புறப்பட்டார்.

Verse 33

पद्मयोनिर्महातेजाः सार्धं मुनिवरैस्तदा । आतिथ्यं च चकारास्य पाद्यार्घादि सुविष्टरैः

அப்போது தாமரையிலிருந்து பிறந்த மகாதேஜஸ்வியான பிரம்மா, சிறந்த முனிவர்களுடன் சேர்ந்து அவருக்கு உத்தம விருந்தோம்பலைச் செய்தார்—பாத்யம், அர்க்யம் முதலியவற்றை மிகச் சிறப்பாக அர்ப்பணித்தார்.

Verse 34

उवाच विष्णुलोकं हि प्रयाहि त्वं स्वकर्मणा । एवमाभाषिते धात्रा जगाम शिवमंदिरम्

தாதா கூறினார்—உன் சொந்த கர்மத்தின் புண்ணியப் பலனால் விஷ்ணுலோகத்திற்குச் செல். இவ்வாறு தாதா உரைத்தபின் அவர் சிவன் ஆலயத்திற்குச் சென்றார்.

Verse 35

चक्रे आतिथ्यपूजां च उमया सह शंकरः । तस्यै वापि नृपेंद्रस्य राजानमिदमब्रवीत्

உமையுடன் சங்கரர் அவருக்கு விருந்தினர் பூஜையைச் செய்தார். பின்னர் அந்த நரேந்திர அரசனிடம் இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தார்.

Verse 36

कृष्णभक्तोसि राजेंद्र ममापि सुप्रियो भवान् । ततो ययाते राजेंद्र वस त्वं मम मंदिरम्

ஓ ராஜேந்திரா! நீ கிருஷ்ணபக்தன்; நீ எனக்கும் மிகப் பிரியமானவன். ஆகவே, ஓ யயாதி அரசே, என் ஆலயத்தில் வாசம் செய்.

Verse 37

सर्वान्भोगान्प्रभुंक्ष्व त्वं दुःखप्राप्यान्हि मानुषैः । अंतरं नास्ति राजेंद्र मम विष्णोर्न संशयः

ஓ ராஜேந்திரா! மனிதர்கள் துன்பம் அனுபவித்து பெறும் இன்பங்களை நீ ஆண்டவன் போல் அனுபவிப்பாயாக. எனக்கும் விஷ்ணுவுக்கும் இடையில் வேறுபாடு இல்லை—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 38

योसौ विष्णुस्वरूपेण स वै रुद्रो न संशयः । यो रुद्रो विद्यते राजन्स च विष्णुः सनातनः

விஷ்ணு-ஸ்வரூபமாக இருப்பவன் நிச்சயமாக ருத்ரனே. ஓ அரசே! ருத்ரனாக இருப்பவனே அந்த சனாதன விஷ்ணு.

Verse 39

उभयोरंतरं नास्ति तस्माच्चैव वदाम्यहम् । विष्णुभक्तस्यपुण्यस्यस्थानमेवददाम्यहम्

இருவருக்கும் இடையில் வேறுபாடு இல்லை; ஆகவே நான் கூறுகிறேன்—விஷ்ணு பக்தனின் புண்ணியத்தையே நான் புனிதமான தாமமாகிய இடமாக அறிவித்து அருள்கிறேன்.

Verse 40

तस्मादत्र महाराज स्थातव्यं हि त्वयानघ । एवमुक्तः शिवेनापि ययातिर्हरिवल्लभः

ஆகவே, ஓ மகாராஜா, ஓ பாவமற்றவனே! நீ நிச்சயமாக இங்கே தங்க வேண்டும். சிவனும் இவ்வாறு கூறியபோது, ஹரிக்கு அன்பான யயாதி அதை ஏற்றுக் கொண்டான்.

Verse 41

भक्त्या प्रणम्य देवेशं शंकरं नतकंधरः । एतत्सर्वं महादेव त्वयोक्तमिह सांप्रतम्

பக்தியுடன் தேவேசன் சங்கரனை வணங்கி, தலை தாழ்த்தி அவன் கூறினான்—“ஓ மகாதேவா! இவை அனைத்தும் இப்போது இங்கே நீர் உரைத்தவையே.”

Verse 42

युवयोरंतरं नास्ति एका मूर्तिर्द्विधाभवत् । वैष्णवं गंतुमिच्छामि पादौ तव नमाम्यहम्

உங்களிருவருக்கும் வேறுபாடு இல்லை; ஒரே தெய்வமூர்த்தி இரு வடிவங்களாக வெளிப்பட்டது. நான் வைஷ்ணவ லோகத்திற்குச் செல்ல விரும்புகிறேன்; ஆகவே உங்கள் திருவடிகளை வணங்குகிறேன்.

Verse 43

एवमस्तु महाराज गच्छ लोकं तु वैष्णवम् । समादिष्टः शिवेनापि प्रतस्थे वसुधाधिपः

“அப்படியே ஆகுக, மகாராஜா; நீ நிச்சயமாக வைஷ்ணவ லோகத்திற்குச் செல்.” சிவனாலும் ஆணையிடப்பட்ட பூபதி அரசன் புறப்பட்டான்.

Verse 44

पृथ्वीशस्तैर्महापुण्यैर्वैष्णवैर्विष्णुवल्लभैः । नृत्यमानैस्ततस्तैस्तु पुरतस्तस्य भूपतेः

அந்த பூபதியின் முன்னால், மிகப் புண்ணியமிக்க வைஷ்ணவர்கள்—விஷ்ணுவின் பிரியர்கள்—இங்கும் அங்கும் நடனமாடியபடி சென்றனர்.

Verse 45

शंखशब्दैः सुपापघ्नैः सिंहनादैः सुपुष्कलैः । जगाम निःस्वनै राजा पूज्यमानः सुचारणैः

புனிதமான பாபநாசக சங்கநாதங்களும், பெருமையாக ஒலிக்கும் சிங்ககர்ஜனைகளும் நடுவே, முழங்கும் இசையுடன் அரசன் சென்றான்; உயர்ந்த சாரணர்களால் போற்றப்பட்டான்.

Verse 46

सुस्वरैर्गीयमानस्तु पाठकैः शास्त्रकोविदैः । गायंति पुरतस्तस्य गंधर्वा गीततत्पराः

சாஸ்திரத்தில் தேர்ந்த பாராயணர்கள் இனிய ஸ்வரங்களில் அவனைப் பாடினர்; பாடலில் ஈடுபட்ட கந்தர்வர்கள் அவன் முன்னால் பாடிக்கொண்டே சென்றனர்.

Verse 47

ऋषिभिः स्तूयमानश्च देववृंदैः समन्वितैः । अप्सरोभिः सुरूपाभिः सेव्यमानः स नाहुषिः

ரிஷிகளால் போற்றப்பட்டும், தேவர்களின் கூட்டத்தால் சூழப்பட்டும் இருந்த அந்த நஹுஷன், அழகிய அப்சரஸ்களால் பணிவிடை பெறினான்.

Verse 48

गंधर्वैः किन्नरैः सिद्धैश्चारणैः पुण्यमंगलैः । साध्यैर्विद्याधरै राजा मरुद्भिर्वसुभिस्तथा

அரசனுடன் கந்தர்வர், கின்னரர், சித்தர், புண்ய-மங்களமான சாரணர்; மேலும் சாத்யர், வித்யாதரர், மருதர் மற்றும் வசுக்கள் இருந்தனர்.

Verse 49

रुद्रैश्चादित्यवर्गैश्च लोकपालैर्दिगीश्वरैः । स्तूयमानो महाराजस्त्रैलोक्येन समंततः

ருத்ரர்கள், ஆதித்யக் கூட்டங்கள், லோகபாலர்கள், திசைகளின் ஈசர்கள் ஆகியோரால் எல்லாத் திசைகளிலும் போற்றப்பட்ட அந்த மகாராஜன், மும்முலகிலும் புகழப்பட்டான்.

Verse 50

ददृशे वैष्णवं लोकमनौपम्यमनामयम् । विमानैः कांचनै राजन्सर्वशोभासमाविलैः

அவன் வைஷ்ணவ லோகத்தை கண்டான்—ஒப்பற்றதும் நோயற்றதும்; அரசே, அது எங்கும் பொன் விமானங்களால் நிரம்பி, எல்லா அழகாலும் ஒளிர்ந்தது.

Verse 51

हंसकुंदेंदुधवलैर्विमानैरुपशोभितैः । प्रासादैः शतभौमैश्च मेरुमंदरसंनिभैः

அது அன்னம், குந்தமலர், நிலா போன்ற வெண்மையான விமானங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது; மேலும் மேரு-மந்தரத்தை ஒத்த நூறு மாடப் பிராசாதங்களாலும் மிளிர்ந்தது.

Verse 52

शिखरैरुल्लिखद्भिश्च स्वर्व्योमहाटकान्वितैः । जाज्वल्यमानैः कलशैः शोभते सुपुरोत्तमम्

வானத்தைத் துடைத்தெழும் உயர்ந்த சிகரங்களாலும், தெய்வீகப் பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்டும், ஜ்வலிக்கும் கலசங்களால் முடிசூடப்பட்டும் அந்த மிகச் சிறந்த நகரம் ஒளிவீசிக் காட்சியளிக்கிறது।

Verse 53

तारागणैर्यथाकाशं तेजः श्रिया प्रकाशते । प्रज्वलत्तेजोज्वालाभिर्लोचनैरिव लोकते

நட்சத்திரக் கூட்டங்களால் ஆகாயம் தன் தேஜஸ்-ஸ்ரீயால் ஒளிர்வதுபோல், அந்தத் தாமமும் ஜ்வலிக்கும் தேஜோஜ்வாலைகளால் ஆன கண்களுடன் இருப்பதுபோல் பிரகாசமாகத் தோன்றுகிறது।

Verse 54

नानारत्नैर्हरेर्लोकः प्रहसद्दशनैरिव । समाह्वयति तान्पुण्यान्वैष्णवान्विष्णुवल्लभान्

பலவகை ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஹரியின் லோகம், ஒளிரும் பற்களுடன் சிரிப்பதுபோல், விஷ்ணுவுக்கு அன்பான புண்ணிய வைஷ்ணவர்களை அழைப்பதுபோல் தோன்றுகிறது।

Verse 55

ध्वज व्याजेन राजेंद्र चलिताग्रैः सुपल्लवैः । श्वसनांदोलितैस्तैश्च ध्वजाग्रैश्च मनोहरैः

அரசேந்திரா! கொடிகளின் பெயரில், காற்றால் ஆடிக்குலுங்கும் அந்த மென்மையான பல்லவங்களின் அசையும் முனைகள், மனோகரமான கொடி-முனைகள்போல் தோன்றின.

Verse 56

हेमदंडैश्च घंटाभिः सर्वत्रसमलंकृतम् । सूर्यतेजः प्रकाशैश्च गोपुराट्टालकैस्ततः

அது எங்கும் பொன் தண்டுகளாலும் மணிகளாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது; அங்கே கோபுரங்களும் உயர்ந்த அட்டாளகங்களும் சூரியத் தேஜஸைப் போல ஒளிர்ந்தன।

Verse 57

गवाक्षैर्जालमालैश्च वातायनमनोहरैः । प्रतोलीनां प्रकाशैश्च प्राकारैर्हेमरूपकैः

ஜாலியமைந்த கவாட்சங்களாலும் ஜாலமாலைகளாலும், மனோகரமான வாதாயனங்களாலும், ஒளிவீசும் பிரதோலி (வாயில்) களாலும், பொன்னுருவான பிராகார (மதில்) களாலும் அது அலங்கரிக்கப்பட்டது।

Verse 58

तोरणैः सुपताकाभिर्नानाशब्दैः सुमंगलैः । कलशाग्रैश्चक्रबिंबै रविबिंबसमप्रभैः

தோரணங்களாலும் அழகிய பதாகைகளாலும், பலவகை மங்கள ஒலிகளாலும், மேலும் கலசச் சிகரங்களாலும் சக்கர வடிவப் பிம்பங்களாலும்—சூரிய வட்டத்துக்கு ஒப்பான ஒளியுடன்—அது அலங்கரிக்கப்பட்டது।

Verse 59

सुभोगैः शतकक्षैश्च निर्जलांबुदसन्निभैः । दंडच्छत्रसमाकीर्णैः कलशैरुपशोभितैः

சிறந்த போகப் பொருட்களாலும் நூறு நூறு அறைகளாலும் கூடியது; நீரற்ற மேகங்களைப் போலத் தோன்றியது; தண்டங்களும் குடைகளும் நிறைந்தது; கலசங்களால் மேலும் அழகுபெற்றது।

Verse 60

प्रावृट्कालांबुदाकारैर्मदिरैरुपशोभितैः । कलशैः शोभमानैस्तैरृक्षैर्द्यौरिव भूतलम्

மழைக்கால மேகங்களைப் போலப் பெருத்து, மதுவால் மேலும் அழகுபெற்று, ஒளிவீசும் அந்தக் கலசங்களால் பூமி—நட்சத்திரங்கள் நிறைந்த வானம்போல்—தோன்றியது।

Verse 61

दंडजालपताकाभिरृक्षजालसमप्रभैः । तादृशैः स्फाटिकाकारैः कांतिशंखेंदुसन्निभैः

தண்ட வரிசைகளாலும் அலைபாயும் பதாகைகளாலும்—நட்சத்திர வலையைப் போல ஒளிர்வன—மேலும் ச்படிக வடிவமான அந்த உருவங்களாலும், சங்கு மற்றும் நிலவின் ஒளியை ஒத்த பிரகாசத்தாலும் அது அலங்கரிக்கப்பட்டது।

Verse 62

हेमप्रासादसंबाधैर्नानाधातुमयैस्ततः । विमानैरर्बुदसंख्यैः शतकोटिसहस्रकैः

அங்கே பலவகைத் தாதுக்களால் அமைந்த பொன் மாளிகைகள் நெருக்கமாக நிறைந்திருந்தன; மேலும் அர்புத எண்ணிக்கையிலும், நூறு கோடி–ஆயிரம் எனப் பெருகும் விமானங்களும் எங்கும் பரவி இருந்தன।

Verse 63

सर्वभोगयुतैश्चैव शोभते हरिपत्तनम् । यैः समाराधितो देवः शंखचक्रगदाधरः

ஹரியின் திருநகரம் எல்லாப் போகங்களாலும் நிறைந்து ஒளிர்கிறது; சங்கு-சக்கரம்-கதை தாங்கும் ஆண்டவனை முறையாக ஆராதித்தவர்களுக்காகவே அது இவ்வாறு பிரகாசிக்கிறது।

Verse 64

ते प्रसादात्तस्य तेषु निवसंति गृहेषु च । सर्वपुण्येषु दिव्येषु भोगाढ्येषु च मानवाः

அந்த இறைவனின் அருளால் அவர்கள் அந்த இல்லங்களில் வாழ்ந்து, எல்லாப் புண்ணியமும், தெய்வீகமும், போகச் செழிப்பும் நிறைந்த வளங்களை அனுபவிக்கின்றனர்।

Verse 65

वैष्णवाः पुण्यकर्माणो निर्धूताशेषकल्मषाः । एवंविधैर्गृहैः पुण्यैः शोभितं विष्णुमंदिरम्

வைஷ்ணவர்கள் புண்ணியச் செயலாளர்கள்; எல்லாக் கல்மஷமும் நீங்கியவர்கள்; இத்தகைய புனித இல்லங்களால் விஷ்ணு மந்திரம் இவ்வாறு அலங்கரிக்கப்படுகிறது।

Verse 66

नानावृक्षैः समाकीर्णं वनैश्चंदनशोभितैः । सर्वकामफलै राजन्सर्वत्र समलंकृतम्

அரசே, அது பலவகை மரங்களால் நிரம்பியது; சந்தனச் செழுமை கொண்ட தோப்புகளால் அழகுபெற்றது; எங்கும் எல்லா விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றும் கனிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டது।

Verse 67

वापीकुंडतडागैश्च सारसैरुपशोभितैः । हंसकारंडवाकीर्णैः कल्हारैरुपशोभितैः

அவ்விடம் கிணறுகள், குளங்கள், தடாகங்கள், ஏரிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டது; அன்னங்களும் காரண்டவப் பறவைகளும் நிறைந்து, மலர்ந்த கல்ஹாரத் தாமரைகளால் மேலும் அழகுற்றது।

Verse 68

शतपत्रैर्महापद्मैः पद्मोत्पलविराजितैः । कनकोत्पलवर्णैश्च सरोभिश्च विराजते

அது நூறு இதழ் கொண்ட மாபெரும் தாமரைகளால் ஒளிர்ந்து, தாமரை மற்றும் நீலோற்பல மலர்களால் விளங்கியது; மேலும் தாமரையின் பொன்னிறத் தோற்றத்தில் பிரகாசிக்கும் ஏரிகளால் சிறந்தது।

Verse 69

वैकुंठं सर्वशोभाढ्यं देवोद्यानैरलंकृतम् । दिव्यशोभासमाकीर्णं वैष्णवैरुपशोभितम्

வைகுண்டம் எல்லா வகைச் சிறப்புகளாலும் நிறைந்தது; தெய்வீகத் தோட்டங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது; விண்ணுலக ஒளியால் நிரம்பி, வைஷ்ணவர்களால் மேலும் அழகுபெற்றது।

Verse 70

वैकुंठं ददृशे राजा मोक्षस्थानमनुत्तमम् । देववृंदैः समाकीर्णं ययातिर्नहुषात्मजः

நஹுஷனின் புதல்வன் அரசன் யயாதி, தேவர்களின் கூட்டத்தால் நிரம்பிய, மோக்ஷத்தின் ஒப்பற்ற தாமமான வைகுண்டத்தை கண்டான்।

Verse 71

प्रविवेश पुरं रम्यं सर्वदाहविवर्जितम् । ददृशे सर्वक्लेशघ्नं नारायणमनामयम्

அவன் எல்லா தாபத் துயரங்களும் அற்ற இனிய நகரில் நுழைந்து; எல்லாக் கிளேசங்களையும் அழிக்கும், நோயற்ற நாராயணனை தரிசித்தான்।

Verse 72

विमानैरुपशोभंतं सर्वाभरणशालिनम् । पीतवासं जगन्नाथं श्रीवत्सांकं महाद्युतिम्

திவ்ய விமானங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, எல்லா ஆபரணங்களாலும் பூஷிக்கப்பட்டு, பீதாம்பரம் தரித்த ஜகந்நாதன்—ஸ்ரீவத்ஸச் சின்னம் கொண்ட, மகாதேஜஸ்வி।

Verse 73

वैनतेयसमारूढं श्रियायुक्तं परात्परम् । सर्वेषां देवलोकानां यो गतिः परमेश्वरः

வைநதேயன் (கருடன்) மீது ஏறியவன், ஸ்ரீ (லக்ஷ்மி) உடன் இணைந்த பராத்பரன்—அவனே பரமேஸ்வரன்; எல்லா தேவலோகங்களுக்கும் பரம அடைக்கலம், பரம இலக்கு।

Verse 74

परमानंदरूपेण कैवल्येन विराजते । सेव्यमानं महालोकैःसुपुण्यैर्वैष्णवैर्हरिम्

அவன் பரமானந்த ரூபமாக, கைवल்ய ஒளியால் விளங்குகிறான்—அந்த ஹரியை மகாலோகங்களில் உள்ள மிகப் புண்ணியமிக்க வைஷ்ணவர்கள் சேவித்து வழிபடுகின்றனர்।

Verse 75

देववृंदैः समाकीर्णं गंधर्वगणसेवितम् । अप्सरोभिर्महात्मानं दुःखक्लेशापहं हरिम्

தேவக் கூட்டங்களால் சூழப்பட்டு, கந்தர்வக் கணங்களால் சேவிக்கப்பட்டு, அப்சரஸ்களுடன் கூடிய—துயரும் துன்பமும் நீக்கும் மகாத்மா ஹரியை (அவர்கள்) தரிசித்தனர்।

Verse 76

नारायणं ननामाथ स्वपत्न्या सह भूपतिः । प्रणेमुर्मानवाः सर्वे वैष्णवा मधुसूदनम्

அப்போது அரசன் தன் பட்டத்தரசியுடன் நாராயணனை வணங்கினான்; மேலும் எல்லா மக்களும்—வைஷ்ணவ பக்தர்கள்—மதுசூதனனுக்கு சாஷ்டாங்க நமஸ்காரம் செய்தனர்।

Verse 77

गता ये वैष्णवाः सर्वे सह राज्ञा महामते । पादांबुजद्वयं तस्य नेमुर्भक्त्या महामते

அப்போது எல்லா வைஷ்ணவர்களும் அரசனுடன் சேர்ந்து, ஓ மகாமதே, பக்தியுடன் அவருடைய தாமரைத் திருவடிகளின் இரட்டையையும் வணங்கினர், ஓ மகாமதே।

Verse 78

प्रणमंतं महात्मानं राजानं दीप्ततेजसम् । तमुवाच हृषीकेशस्तुष्टोऽहं तव सुव्रत

ஒளிவீசும் தேஜஸுடைய மகாத்மா அரசன் வணங்கியபோது, ஹ்ருஷீகேசன் அவனிடம்—“ஓ சுவ்ரதா, நான் உன்னால் மகிழ்ந்தேன்” என்று கூறினான்।

Verse 79

वरं वरय राजेंद्र यत्ते मनसि वर्तते । तत्ते ददाम्यसंदेहं मद्भक्तोसि महामते

ஓ ராஜேந்திரா, உன் மனத்தில் இருப்பதையே வரமாகக் கேள். ஓ மகாமதே, நீ என் பக்தன்; ஐயமின்றி அதை உனக்கு அளிப்பேன்।

Verse 80

राजोवाच । यदि त्वं देवदेवेश तुष्टोसि मधुसूदन । दासत्वं देहि सततमात्मनश्च जगत्पते

அரசன் கூறினான்—“ஓ தேவர்களின் தேவனே மதுசூதனா, நீ மகிழ்ந்திருந்தால், ஓ ஜகத்பதே, எனக்கு உமக்கு நிரந்தர தாசத்துவத்தை அருள்வாயாக।”

Verse 81

विष्णुरुवाच । एवमस्तु महाभाग मम भक्तो न संशयः । लोके मम महाराज स्थातव्यमनया सह

விஷ்ணு கூறினார்—“அப்படியே ஆகுக, ஓ மகாபாகா; நீ ஐயமின்றி என் பக்தன். ஓ மகாராஜா, என் லோகத்தில் நீ அவளுடன் சேர்ந்து வாசிப்பாய்।”

Verse 82

एवमुक्तो महाराजो ययातिः पृथिवीपतिः । प्रसादात्तस्य देवस्य विष्णुलोकं प्रसाधितम्

இவ்வாறு உரைக்கப்பட்டபின், பூமிபதி மகாராஜா யயாதி, அந்த தேவனின் அருளால் விஷ்ணுலோகத்தை அடைந்தார்.

Verse 83

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने पितृतीर्थवर्णने ययातिचरित्रे ययातेः स्वर्गारोहणं नाम त्र्यशीतितमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீபத்மபுராணத்தின் பூமிகண்டத்தில், வேனோபாக்யானம், பித்ருதீர்த்த வர்ணனை, யயாதி சரித்ரத்தின் உட்பகுதியாக ‘யயாதியின் ஸ்வர்காரோஹணம்’ எனும் எண்பத்திமூன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.