Adhyaya 73

Verse 1

पिप्पल उवाच । गते तस्मिन्महाभागे दूत इंद्रस्य वै पुनः । किं चकार स धर्मात्मा ययातिर्नहुषात्मजः

பிப்பலர் கூறினார்—அந்த மகாபாக்யவான் சென்றபின் இந்திரனின் தூதன் மீண்டும் வந்தான். அப்போது தர்மாத்மாவான நஹுஷபுத்திரன் யயாதி என்ன செய்தான்?

Verse 2

सुकर्मोवाच । तस्मिन्गते देववरस्य दूते स चिंतयामास नरेंद्रसूनुः । आहूय दूतान्प्रवरान्स सत्वरं धर्मार्थयुक्तं वच आदिदेश

சுகர்மர் கூறினார்—தேவர்களில் சிறந்தவனின் தூதன் சென்றபின் அரசகுமாரன் சிந்தித்தான். உடனே தன் முதன்மைத் தூதர்களை அழைத்து தர்மமும் பொருளும் ஒத்த சொற்களால் ஆணையிட்டான்।

Verse 3

गच्छंतु दूताः प्रवराः पुरोत्तमे देशेषु द्वीपेष्वखिलेषु लोके । कुर्वंतु वाक्यं मम धर्मयुक्तं व्रजंतु लोकाः सुपथा हरेश्च

ஓ புரோத்தம நகரமே! சிறந்த தூதர்கள் எல்லா நாடுகளுக்கும் தீவுகளுக்கும், முழு உலகமெங்கும் செல்வாராக. அவர்கள் என் தர்மமயமான வாக்கை அறிவிப்பாராக; மக்கள் ஹரியின் சுபபாதை—நல்வழி—செல்வாராக.

Verse 4

भावैः सुपुण्यैरमृतोपमानैर्ध्यानैश्च ज्ञानैर्यजनैस्तपोभिः । यज्ञैश्च दानैर्मधुसूदनैकमर्चंतु लोका विषयान्विहाय

அமுதம் போன்ற மிகப் புண்ணியமான பக்தி உணர்வுகளால்—தியானமும் ஞானமும் கொண்டு, பூஜையும் தவமும் செய்து, யாகங்களும் தானங்களும் அளித்து—விஷயங்களைத் துறந்து மக்கள் மதுசூதனனை ஒருவனையே ஆராதிப்பாராக.

Verse 5

सर्वत्र पश्यंत्वसुरारिमेकं शुष्केषु चार्द्रेष्वपि स्थावरेषु । अभ्रेषु भूमौ सचराचरेषु स्वीयेषु कायेष्वपि जीवरूपम्

அவர்கள் எங்கும் அந்த ஒரே அசுராரி (விஷ்ணு) யை காண்பாராக—உலர்ந்ததிலும் ஈரத்திலும், அசைவற்றவற்றிலும்; மேகங்களிலும் பூமியிலும், சராசர எல்லா உயிர்களிலும், தம் உடலிலும் உயிரின் வடிவாக.

Verse 6

देवं तमुद्दिश्य ददंतु दानमातिथ्यभावैः परिपैत्रिकैश्च । नारायणं देववरं यजध्वं दोषैर्विमुक्ता अचिराद्भविष्यथ

அந்த தேவனை நோக்கி தானம் அளியுங்கள்—அதிதி-சத்கார உணர்வோடும், பித்ருகாரிய அர்ப்பணங்களோடும். தேவர்களில் சிறந்த நாராயணனை வழிபடுங்கள்; குற்றங்களிலிருந்து விடுபட்டு விரைவில் தூய்மையடைவீர்கள்.

Verse 7

यो मामकं वाक्यमिहैव मानवो लोभाद्विमोहादपि नैव कारयेत् । स शास्यतां यास्यति निर्घृणो ध्रुवं ममापि चौरो हि यथा निकृष्टः

லோபம் அல்லது மயக்கம் காரணமாக இங்கேயே என் ஆணையை நிறைவேற்றாத மனிதன், அந்த இரக்கமற்றவன் நிச்சயமாகத் தண்டனை அடைவான்; அவன் எனக்கே எதிரான கீழ்மையான திருடன் போன்றவன்.

Verse 8

आकर्ण्य वाक्यं नृपतेश्च दूताःसंहृष्टभावाः सकलां च पृथ्वीम् । आचख्युरेवं नृपतेः प्रणीतमादेशभावं सकलं प्रजासु

அரசனின் சொற்களை கேட்ட தூதர்கள் பேரானந்தம் கொண்டனர். அவர்கள் முழு பூமியெங்கும் சென்று, அரசன் பிறப்பித்த ஆணையின் முழுப் பொருளையும் எல்லா மக்களிடமும் அறிவித்தனர்.

Verse 9

विप्रादिमर्त्या अमृतं सुपुण्यमानीतमेवं भुवि तेन राज्ञा । पिबंतु पुण्यं परिवैष्णवाख्यं दोषैर्विहीनं परिणाममिष्टम्

இவ்வாறு அந்த அரசன் பூமியில் மிகப் புண்ணியமிக்க அமுதத்தை கொண்டு வந்தான். பிராமணர் முதலிய எல்லா மனிதரும் ‘பரிவைஷ்ணவ’ எனப் பெயர்பெற்ற, குற்றமற்றதும் விரும்பிய பயனை அளிப்பதும் ஆன அந்தப் புனித தானத்தைப் பருகுக.

Verse 10

श्रीकेशवं क्लेशहरं वरेण्यमानंदरूपं परमार्थमेवम् । नामामृतं दोषहरं सुराज्ञा आनीतमस्त्येव पिबंतु लोकाः

மக்கள் ஸ்ரீகேசவனின் நாமாமுதத்தைப் பருகுக; அது துன்பங்களை நீக்கும், மிக உயர்ந்த வணக்கத்திற்குரியது, ஆனந்தமே வடிவம், பரமார்த்த சத்தியமே. குற்றங்களை அழிக்கும் இந்த நாமாமுதத்தை தெய்வீக அரசன் நிச்சயமாக கொண்டு வந்தான்.

Verse 11

सखड्गपाणिं मधुसूदनाख्यं तं श्रीनिवासं सगुणं सुरेशम् । नामामृतं दोषहरं सुराज्ञा आनीतमस्त्येव पिबंतु लोकाः

மக்கள் வாளேந்திய மதுசூதனன் எனப் புகழ்பெற்ற, தேவர்களின் ஈசனும் சகுண பரமேசனுமான ஸ்ரீநிவாசனின் நாமாமுதத்தைப் பருகுக. குற்றங்களை நீக்கும் இந்த நாமாமுதம் தேவர்களின் ஆணையால் உலகிற்காக கொண்டு வரப்பட்டது.

Verse 12

श्रीपद्मनाथं कमलेक्षणं च आधाररूपं जगतां महेशम् । नामामृतं दोषहरं सुराज्ञा आनीतमस्त्येव पिबंतु लोकाः

மக்கள் ஸ்ரீபத்மநாதன்—தாமரைக் கண்கள் உடையவன், உலகங்களின் ஆதாரம், மகேஸ்வரன்—அவனுடைய நாமாமுதத்தைப் பருகுக. குற்றங்களை நீக்கும் இந்த நாமாமுதம் தேவர்களின் ஆணையால் நிச்சயமாக கொண்டு வரப்பட்டது.

Verse 13

पापापहं व्याधिविनाशरूपमानंददं दानवदैत्यनाशनम् । नामामृतं दोषहरं सुराज्ञा आनीतमस्त्येव पिबंतु लोकाः

இது பாவத்தை அகற்றும் நாமாமிர்தம்; நோய்களை அழிக்கும் வடிவம்; ஆனந்தம் அளிப்பது; தானவ‑தைத்யரை நாசம் செய்வது. தேவர்களின் ஆணையால் கொண்டுவரப்பட்ட குற்றநீக்கும் தெய்வநாம அமிர்தம் இங்கே வந்துள்ளது—மக்கள் இதை அருந்தட்டும்.

Verse 14

यज्ञांगरूपं चरथांगपाणिं पुण्याकरं सौख्यमनंतरूपम् । नामामृतं दोषहरं सुराज्ञा आनीतमस्त्येव पिबंतु लोकाः

தேவஆணையால் கொண்டுவரப்பட்ட இந்த குற்றநீக்கும் நாமாமிர்தம் யாகத்தின் அங்கம்போல் தூயது; கையில் சக்கரம் தாங்கியவன்; புண்ணியத்தின் ஊற்று; இன்பம் தருவது; முடிவில்லா வடிவம்—மக்கள் இதை உறுதியாக அருந்தட்டும்.

Verse 15

विश्वाधिवासं विमलं विरामं रामाभिधानं रमणं मुरारिम् । नामामृतं दोषहरं सुराज्ञा आनीतमस्त्येव पिबंतु लोकाः

தேவராஜன் ஆணையால் கொண்டுவரப்பட்ட இந்த குற்றநீக்கும் நாமாமிர்தம்—உலகின் தூய அடைக்கலம், இறுதி ஓய்வு, ‘ராம’ எனப் பெயர்பெற்ற, மனம் கவரும் முராரி—மக்கள் இதை அருந்தட்டும்.

Verse 16

आदित्यरूपं तमसां विनाशं बंधस्यनाशं मतिपंकजानाम् । नामामृतं दोषहरं सुराज्ञा आनीतमस्त्येव पिबंतु लोकाः

இது ஆதித்ய வடிவம்; இருளை அழிப்பது; கட்டுப்பாட்டை முறித்து, அறிவு எனும் தாமரையை மலரச் செய்கிறது. தேவராஜன் ஆணையால் கொண்டுவரப்பட்ட குற்றநீக்கும் நாமாமிர்தம் வந்துள்ளது—உலகோர் இதை அருந்தட்டும்.

Verse 17

नामामृतं सत्यमिदं सुपुण्यमधीत्य यो मानव विष्णुभक्तः । प्रभातकाले नियतो महात्मा स याति मुक्तिं न हि कारणं च

இந்த நாமாமிர்தம் உண்மை; மிகப் புண்ணியமிக்கது. விஷ்ணுபக்தனாகி, விடியற்காலத்தில் ஒழுக்கக் கட்டுப்பாட்டுடன் இதை பயிலும் மகாத்மா முக்தியை அடைவான்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 73

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने पितृतीर्थवर्णने ययाति । चरिते त्रिसप्ततितमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீபத்மபுராணத்தின் பூமிகண்டத்தில், வேனோபாக்யானத்தின் உட்பட்ட பித்ருதீர்த்த வர்ணனையில், யயாதி சரிதப் பிரசங்கத்தில் எழுபத்துமூன்றாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது।