Adhyaya 71

Verse 1

ययातिरुवाच । यत्त्वया सर्वमाख्यातं धर्माधर्ममनुत्तमम् । शृण्वतोऽथ मम श्रद्धा पुनरेव प्रवर्तते

யயாதி கூறினார்—தர்மம் அதர்மம் எனும் வேறுபாட்டை விளக்கும் ஒப்பற்ற அனைத்தையும் நீங்கள் உரைத்ததை நான் கேட்கக் கேட்க, என் பக்திநம்பிக்கை மீண்டும் எழுகிறது.

Verse 2

देवानां लोकसंस्थानां वद संख्याः प्रकीर्तिताः । यस्य पुण्यप्रसंगेन येन प्राप्तं च मातले

மாதலி! தேவர்களின் உலகங்களின் புகழ்பெற்ற எண்ணிக்கைகளையும் அவற்றின் அமைப்பையும் கூறுவாயாக; யாருடைய புண்ணியத் தொடர்பால், யாரால், இந்நிலை அடையப்பட்டது?

Verse 3

मातलिरुवाच । योगयुक्तं प्रवक्ष्यामि तपसा यदुपार्जितम् । देवानां लोकसंस्थानं सुखभोगप्रदायकम्

மாதலி கூறினார்—யோக ஒழுக்கத்தில் நிலைத்து, தவத்தால் ஈட்டப்பட்ட தேவருலகங்களின் அமைப்பை—இன்பமும் அனுபவமும் அளிப்பதைக்—நான் விளக்குவேன்.

Verse 4

धर्मभावं प्रवक्ष्यामि आयासैरर्जितं पृथक् । उपरिष्टाच्च लोकानां स्वरूपं चाप्यनुक्रमात्

நான் தர்மத்தின் இயல்பை விளக்குவேன்—அது முயற்சியால் தனித்துவமாகப் பெறப்படுவது; மேலும் வரிசையாக மேலுள்ள உலகங்களின் வடிவத்தையும் கூறுவேன்।

Verse 5

तत्राष्टगुणमैश्वर्यं पार्थिवं पिशिताशिनाम् । तस्मात्सद्यो गतानां च नराणां तत्समं स्मृतम्

அங்கே மாமிசம் உண்ணுவோருக்கு எட்டுமடங்கு பூமிசார்ந்த ஐஸ்வரியம் உண்டு என்று கூறப்படுகிறது; ஆகவே இப்போதுதான் இவ்வுலகை விட்டுச் சென்ற மனிதருக்கும் அதற்கு ஒப்பான நிலை நினைக்கப்படுகிறது।

Verse 6

रक्षसां षोडशगुणं पार्थिवानां च तद्विधम् । एवं निरवशेषं च यच्छेषं कुलतेजसाम्

ராக்ஷசர்களுக்கு அது பதினாறுமடங்கு; பூமியின் அரசர்களுக்கும் அதே வகை. இவ்வாறு எஞ்சுவது அனைத்தும் குலத்தின் தேஜஸ்சிற்கே உரியது.

Verse 7

गंधर्वाणां च वायव्यं याक्षं च सकलं स्मृतम् । पांचभौतिकमिंद्रस्य चत्वारिंशद्गुणं महत्

கந்தர்வர்களுக்கு அது வாயுவிய இயல்புடையது என்று கூறப்படுகிறது; யக்ஷர்களுக்கு அது அந்த வகையிலேயே முழுமையாக நினைக்கப்படுகிறது. இந்திரனுக்கு அது பஞ்சபூதமயமாகவும் மகத்தாகவும் நாற்பதுமடங்காகவும் அறிவிக்கப்படுகிறது।

Verse 8

सोमस्य मानसं दिव्यं विश्वेशं पांचभौतिकम् । सौम्यं प्रजापतीशानामहंकारगुणाधिकम्

சோமனுடைய மனத்திலிருந்து தோன்றிய வடிவம் தெய்வீகமானது—விச்வேச்வரன், பஞ்சபூதமயம்; இயல்பில் சௌம்யன், பிரஜாபதிகளில் ஈசன், மேலும் அகங்காரத் தன்மை மிகுந்தவன்।

Verse 9

चतुष्षष्टिगुणं ब्राह्मं बौधमैश्वर्यमुत्तमम् । विष्णोः प्राधानिकं तंत्रमैश्वर्यं ब्रह्मणः पदम्

பிரம்மாவின் ஐஸ்வரியம் அறுபத்துநான்கு மடங்கு எனப் புகழப்படுகிறது; புத்தரின் ஐஸ்வரியம் உத்தமம். விஷ்ணுவினது ஆதிமையான முதன்மைத் தந்திரம்; ஐஸ்வரியமே பிரம்மாவின் பரமப் பதம்.

Verse 10

श्रीमच्छिवपुरे दिव्ये ऐश्वर्यं सर्वकामिकम् । अनंतगुणमैश्वर्यं शिवस्यात्मगुणं महत्

திவ்யமான ஸ்ரீமத் சிவபுரத்தில் எல்லா விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றும் ஐஸ்வரியம் உள்ளது. முடிவில்லா குணங்களால் நிறைந்த அந்த ஆதிக்கமே சிவனின் மகத்தான ஆத்மகுணம்.

Verse 11

आदिमध्यांतरहितं विशुद्धं तत्त्वलक्षणम् । सर्वावभासकं सूक्ष्ममनौपम्यं परात्परम्

அந்தத் தத்துவம் ஆதியும் நடுவும் முடிவும் அற்றது; முற்றிலும் தூயது, பரமசத்தியின் இலக்கணம். அனைத்தையும் ஒளிரச் செய்பது, நுண்மையானது, ஒப்பற்றது, பராத்பரம்.

Verse 12

सुसंपूर्णं जगद्वेषं पशुपाशाविमोक्षणम् । यो यत्स्थानमनुप्राप्तस्तस्य भोगस्तदात्मकः

இந்த (உபதேசம்) உலகின் வெறுப்புகளை முழுமையாக விளக்கி, பசுபாசப் பந்தங்களிலிருந்து விடுதலையையும் கூறுகிறது. ஒருவர் எந்த நிலையைக் அடைகிறாரோ, அவருடைய அனுபவம் அதே நிலையினுடைய இயல்பே ஆகும்.

Verse 13

विमानं तत्समानं च भवेदीशप्रसादतः । नानारूपाणि ताराणां दृश्यंते कोटयस्त्विमा

ஈசனின் அருளால் அந்த (திவ்ய) விமானத்துக்கு ஒப்பான விமானம் கிடைக்கும். அங்கே பல வடிவங்களுடைய நட்சத்திரங்களின் கோடிகள் இவ்வாறு காணப்படுகின்றன.

Verse 14

अष्टविंशतिरेवं ते संदीप्ताः सुकृतात्मनाम् । ये कुर्वंति नमस्कारमीश्वराय क्वचित्क्वचित्

இவ்வாறு நற்கருமம் கொண்டோர்க்கு இவ்விருபத்தெட்டு பலன்கள் ஒளிர்கின்றன—அவ்வப்போது ஈசுவரனுக்கு வணக்கம் செலுத்துவோர்க்கு.

Verse 15

संपर्कात्कौतुकाल्लोभात्तद्विमानं लभंति ते । नामसंकीर्तनाद्वापि प्रसंगेन शिवस्य यः

சங்கத்தினால், ஆர்வத்தினால் அல்லது ஆசையினால்கூட அவர்கள் அந்தத் தெய்வ விமானத்தை அடைகிறார்கள்; மேலும் யார் தற்செயலாகவும் சிவநாம சங்கீர்த்தனம் செய்கிறாரோ, அவரும் அதையே பெறுகிறார்.

Verse 16

कुर्याद्वापि नमस्कारं न तस्य विलयो भवेत् । इत्येता गतयस्तत्र महत्यः शिवकर्मणि

யார் வெறும் வணக்கம்கூட செலுத்தினாலும் அவருக்கு வீழ்ச்சி இல்லை; சிவனுக்குரிய கர்மங்களில் அங்கே இத்தகைய மகத்தான பயன்கள் உண்டாகின்றன.

Verse 17

कर्मणाभ्यंतरेणापि पुंसामीशानभावतः । प्रसंगेनापि ये कुर्युः शंकरस्मरणं नराः

செயல்களில் ஈடுபட்டிருந்தாலும், ஈசானன் (சிவன்) மீது பக்தி உணர்வால், தற்செயலாகவும் சங்கரனை நினைவுகூரும் மனிதர் புண்ணியப் பங்காளிகள் ஆவர்.

Verse 18

तैर्लभ्यं त्वतुलं सौख्यं किं पुनस्तत्परायणैः । विष्णुचिंतां प्रकुर्वंति ध्यानेन गतमानसाः

அவர்களால் ஒப்பற்ற ஆனந்தம் கிடைக்கிறது—அப்படியிருக்க, முழுமையாக அவரையே சரணடைந்தோருக்கு எவ்வளவோ அதிகம்; தியானத்தில் லயித்த மனத்துடன் அவர்கள் இடையறாது விஷ்ணு சிந்தனை செய்கின்றனர்.

Verse 19

ते यांति परमं स्थानं तद्विष्णोः परमं पदम् । शैवं च वैष्णवं रूपमेकरूपं नरोत्तम

அவர்கள் பரம நிலையைக்—விஷ்ணுவின் உன்னத பதத்தைக்—அடைகின்றனர். ஓ நரோத்தமா! சைவமும் வைஷ்ணவமும் உண்மையில் ஒரே திருவுருவே.

Verse 20

द्वयोश्च अंतरं नास्ति एकरूपमहात्मनोः । शिवाय विष्णुरूपाय शिवरूपाय विष्णवे

ஒரே சுவபாவமுடைய அந்த இரு மகாத்மர்களிடையே வேறுபாடு இல்லை—விஷ்ணு-உருவான சிவனுக்கு வணக்கம்; சிவ-உருவான விஷ்ணுவுக்கு வணக்கம்.

Verse 21

शिवस्य हृदयं विष्णुर्विष्णोश्च हृदयं शिवः । एकमूर्तिस्त्रयो देवा ब्रह्मविष्णुमहेश्वराः

சிவனின் இதயம் விஷ்ணு; விஷ்ணுவின் இதயம் சிவன். பிரம்மா, விஷ்ணு, மகேஸ்வரர் என மூவராய் தோன்றினாலும், அவர்கள் ஒரே மూర్తித் தத்துவமே.

Verse 22

त्रयाणामंतरं नास्ति गुणभेदाः प्रकीर्तिताः । शिवभक्तोसि राजेंद्र तथा भागवतोसि वै

அம்மூவரிடமும் உண்மையான வேறுபாடு இல்லை; குண வேறுபாடுகள் சொல்லப்படுவதற்கே. ஓ ராஜேந்திரா! நீ சிவபக்தன்; அதுபோல பகவான் (விஷ்ணு) பக்தனும் ஆவாய்.

Verse 23

तेन देवाः प्रसन्नास्ते ब्रह्मविष्णुमहेश्वराः । सुप्रीता वरदा राजन्कर्मणस्तव सुव्रत

அந்தச் செயல் காரணமாக அந்த தேவர்கள்—பிரம்மா, விஷ்ணு, மகேஸ்வரர்—மகிழ்ந்தனர். ஓ அரசே, ஓ சுவ்ரதா! உன் செயலால் அவர்கள் மிகுந்த திருப்தியடைந்து வரமளிப்பவர்களாயினர்.

Verse 24

इंद्रादेशात्समायातः सन्निधौ तव मानद । ऐंद्रमेनं पदं याहि पश्चाद्ब्राह्मं महेश्वरम्

இந்திரன் ஆணையால் இவன் உன் சன்னிதிக்கு வந்தான், ஹே மானத. இவனை முதலில் இந்திரலோகப் பதத்திற்குக் கொண்டு செல்; பின்னர் பிரம்மலோகத்திற்கும், ஹே மகேஸ்வரா.

Verse 25

वैष्णवं च प्रयाहि त्वं दाहप्रलयवर्जितम् । अनेनापि विमानेन दिव्येन सर्वगामिना

நீயும் தகனம்-பிரளயம் அற்ற வைஷ்ணவ லோகத்திற்குச் செல். எங்கும் செல்லவல்ல இந்த தெய்வீக விமானத்தின் மூலம் பயணம் செய்.

Verse 26

दिव्यमूर्तिरतो भुंक्ष्व दिव्यभोगान्मनोरमान् । समारुह्य विमानं त्वं पुष्पकं सुखगामिनम्

ஆகையால் தெய்வீக உருவம் ஏற்று, மனம் கவரும் விண்ணுலக இன்பங்களை அனுபவி. பின்னர் எளிதில் செல்லும் புஷ்பக விமானத்தில் ஏறி நிம்மதியுடன் புறப்படு.

Verse 27

सुकर्मोवाच । एवमुक्त्वा द्विजश्रेष्ठ मौनवान्मातलिस्तदा । राजानं धर्मतत्त्वज्ञं ययातिं नहुषात्मजम्

சுகர்மன் கூறினான்—ஹே இருபிறப்போரில் சிறந்தவரே, இவ்வாறு சொல்லி, தர்மத் தத்துவம் அறிந்த நஹுஷன் மகன் அரசன் யயாதியின் முன்னிலையில் மாதலி மௌனமாயிருந்தான்.

Verse 71

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने मातापितृतीर्थवर्णने ययाति । चरित्रे एकसप्ततितमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ பத்மபுராணத்தின் பூமிகண்டத்தில், வேனோபாக்யானத்தின் உட்பகுதியாகிய மாதா-பித்ரு தீர்த்த வர்ணனையும் யயாதி சரிதமும் கொண்ட எழுபத்தொன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.