Adhyaya 68

Verse 1

ययातिरुवाच । अधर्मस्य फलं सूत श्रुतं सर्वं मया विभो । धर्मस्यापि फलं ब्रूहि श्रोतुं कौतूहलं मम

யயாதி கூறினார்—ஹே சூதா, ஹே விபோ, அதர்மத்தின் பலனை முழுவதும் நான் கேட்டேன். இப்போது தர்மத்தின் பலனையும் கூறு; கேட்க எனக்கு ஆவல் மிகுந்தது.

Verse 2

मातलिरुवाच । अथ पापैरिमे यांति यमलोकं चतुर्विधाः । संत्रासजननं घोरं विवशाः सर्वदेहिनः

மாதலி கூறினார்—அப்போது பாவங்களால் இந்நான்கு வகை உயிர்கள் யமலோகத்திற்குச் செல்கின்றன—அச்சம் உண்டாக்கும் அந்தக் கொடிய உலகிற்கு; எல்லா உடலுடையோரும் உதவியின்றி இழுத்துச் செல்லப்படுகின்றனர்.

Verse 3

गर्भस्थैर्जायमानैश्च बालैस्तरुणमध्यमैः । पुंस्त्रीनपुंसकैर्वृद्धैर्यातव्यं जंतुभिस्ततः

ஆகையால் அங்கு எல்லா உயிர்களும் செல்லவேண்டும்—கருவிலிருப்போர், பிறக்கின்றோர், குழந்தைகள், இளையோர், நடுவயதினர்; ஆண்கள், பெண்கள், நபுஞ்சகர்கள், முதியோர்—அனைவரும்.

Verse 4

शुभाशुभफलं तत्र देहिनां प्रविचार्यते । चित्रगुप्तादिभिः सर्वैर्मध्यस्थैः सर्वदर्शिभिः

அங்கே உடலுடைய உயிர்களின் சுப–அசுப கர்மப் பலன், அனைத்தையும் காணும் நடுநிலையாளர் சித்ரகுப்தர் முதலிய அனைவராலும் ஆராயப்படுகிறது।

Verse 5

न तेत्र प्राणिनः संति ये न यांति यमक्षयम् । अवश्यं हि कृतं कर्म भोक्तव्यं तद्विचारितम्

அங்கே யமனின் இருப்பிடத்திற்குச் செல்லாத உயிர் எதுவும் இல்லை; செய்த கர்மம் நிச்சயமாக அனுபவிக்கப்பட வேண்டும்—இதுவே தீர்மானம்।

Verse 6

ये तत्र शुभकर्माणः सौम्यचित्तादयान्विताः । ते नरा यांति सौम्येन पथा यमनिकेतनम्

அங்கே சுபகர்மங்களைச் செய்து மென்மையான மனமும் கருணையும் உடையோர், மென்மையான பாதையில் யமனின் இல்லத்திற்குச் செல்கின்றனர்।

Verse 7

यः प्रदद्याच्च विप्राणामुपानत्काष्ठपादुके । स विमानेन महता सुखं याति यमालयम्

யார் பிராமணர்களுக்கு செருப்போ அல்லது மரப் பாதுக்கையோ தானம் செய்கிறாரோ, அவர் மகத்தான விமானத்தில் இன்பமுடன் யமாலயத்திற்குச் செல்கிறார்।

Verse 8

छत्रदानेन गच्छंति पथा साभ्रेण देहिनः । दिव्यवस्त्रपरीधाना यांति वस्त्रप्रदायिनः

குடை தானத்தால் உடலுடையோர் மேக நிழல் போன்ற நிழல்சூழ்ந்த பாதையில் செல்கின்றனர்; ஆடை தானம் செய்பவர்கள் தெய்வீக ஆடைகள் அணிந்து முன்னே செல்கின்றனர்।

Verse 9

शिबिकायाः प्रदानेन विमानेन सुखं व्रजेत् । सुखासनप्रदानेन सुखं यांति यमालयम्

பல்லக்கி (சிபிகா) தானம் செய்தால் திவ்ய விமானத்தில் ஏறி மகிழ்ச்சியுடன் செல்கிறான்; சுகாசனம் தானம் செய்தால் சௌகரியமாக யமாலயத்தை அடைகிறான்।

Verse 10

आरामकर्ता छायासु शीतलासु सुखं व्रजेत् । यांति पुष्पकयानेन पुष्पारामप्रदायिनः

உத்யானம் (ஆராமம்) அமைப்பவன் குளிர்ந்த நிழல்களில் இன்பமாக வாழ்வான்; மலர்த் தோட்டம் தானம் செய்பவர்கள் புஷ்பக விமானத்தில் பயணம் பெறுவர்।

Verse 11

देवायतनकर्ता च यतीनामाश्रमस्य च । अनाथमंडपानां च क्रीडन्याति गृहोत्तमैः

தேவர்களுக்கு ஆலயம், யதிகளுக்கு ஆசிரமம், ஆதரவற்றோர்க்கு மண்டபம்/தர்மசாலை அமைப்பவன்—மிக உயர்ந்த உலகங்களை அடைவான்।

Verse 12

देवाग्निगुरुविप्राणां मातापित्रोश्च पूजकः

தேவர்கள், புனித அக்னி, குரு, பிராமணர்கள், மேலும் தாய்-தந்தையரை வழிபடுபவன்—மிகுந்த புண்ணியப் பயனை அடைவான்।

Verse 13

विप्रेषु दीनेषु गुणान्वितेषु यच्छ्रद्धया स्वल्पमपि प्रदत्तम् । तत्सर्वकामान्समुपैति लोके श्राद्धे च दानं प्रवदंति संतः

நற்குணமுடைய ஏழை பிராமணர்களுக்கு பக்தியுடன் அளிக்கும் சிறு தானம்கூட இவ்வுலகில் எல்லா விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றும்; ஆகவே சான்றோர் ஸ்ராத்தத்தில் தானத்தைச் சிறப்பாகப் புகழ்கிறார்கள்।

Verse 14

श्रद्धादानेन विज्ञेयमपि वालाग्रमात्रकम् । यत्पात्रादि चतुष्टयं श्रद्धा तेषु सदा मम

நம்பிக்கையுடன் (சிரத்தையுடன்) அளிக்கும் தானத்தால், முடியின் நுனியளவு சிறியதும்கூட அர்த்தமுடையதாக அறியப்பட வேண்டும். பாத்திரம் முதலிய நான்கு கூறுகள் எப்படியிருந்தாலும், அவற்றில் எனது நிலையான கவனம் சிரத்தையிலேயே உள்ளது.

Verse 15

श्रद्धीयते सदा तस्माच्छ्रद्धायास्तत्फलं भवेत् । गुणान्वितेषु दीनेषु यच्छत्यावसथान्यपि

ஆகையால் எப்போதும் சிரத்தையுடன் நடக்க வேண்டும்; சிரத்தைக்கு அதற்கேற்ற பலன் உண்டாகும். நற்குணம் உடைய ஏழைகளுக்கு தங்குமிடம்/அடைக்கலம் அளித்தாலும் அதே பலன் கிடைக்கும்.

Verse 16

स प्रयाति सर्वकामं स्थानं पैतामहं नृप । श्रद्धयायेन विप्राय दत्तं काकिणिमात्रकम्

அரசே! சிரத்தையுடன் ஒரு பிராமணருக்கு காகிணி அளவு (மிகச் சிறிய நாணயம்) தானம் செய்தாலும், அவன் எல்லா விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றும் பிதாமகன் பிரம்மலோகத்தை அடைகிறான்.

Verse 17

सस्याद्दिव्यतिथिर्भूप देवानां कीर्तिवर्धनः । तस्माच्छ्रद्धान्वितैर्देयं तत्फलं भवति ध्रुवम्

அரசே! தானியத் தானம் தெய்வீக அதிதி-சேவையாகி தேவர்களின் புகழை வளர்க்கிறது. ஆகவே சிரத்தையுடன் அளிக்க வேண்டும்; அதன் பலன் உறுதியானது.

Verse 68

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने पितृतीर्थवर्णने ययाति । चरित्रेऽष्टषष्टितमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ பத்மபுராணத்தின் பூமிகண்டத்தில், வேனோபாக்யானத்தின் உட்பகுதியாகிய பித்ருதீர்த்த வர்ணனையும், அரசன் யயாதி சரிதமும் கொண்ட அறுபத்தெட்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.