Adhyaya 65
Greatness of the Mother-and-Father Tīrtha (within the Vena Episode)
இந்த அதிகாரத்தில் அரசன் யயாதி, தெய்வச் சாரதி மாதலியிடம் கேட்கிறான்—தர்மத்தைப் பாதுகாத்த உடல் ஏன் சொர்க்கம் ஏறாது? மாதலி விளக்குகிறார்: ஆத்மா பஞ்சமகாபூதங்களிலிருந்து வேறு; பூதங்கள் உண்மையில் ஒன்றாக நிலைத்து நிற்காது, முதுமை மற்றும் மரணத்தில் தத்தம் நிலையிலே மீள்கின்றன. பூமி–உடல் உவமை கூறப்படுகிறது—நனைந்த மண் மென்மையடைந்து எறும்பும் எலியும் துளையிடுவது போல, உடலில் வீக்கம், புண்கள், புழுக்கள், வலியூட்டும் கட்டிகள் தோன்றுகின்றன. முடிவில் உடலின் பார்திவப் பகுதி பூமியிலேயே தங்குகிறது; வெறும் பிராண இணைப்பு சொர்க்கத் தகுதி அல்ல—சொர்க்காரோகம் ஆத்மாவுக்கும் புண்ணியத்துக்கும் உரியது, நிலையற்ற உடலுக்கல்ல. இது வேனப் பிரசங்கத்தில் ‘மாதா-பிதா தீர்த்த’ மகிமையைச் சொல்லும் அதிகாரம்.
Shlokas
Verse 1
ययातिरुवाच । धर्मस्य रक्षकः कायो मातले चात्मना सह । नाकमेष न प्रयाति तन्मे त्वं कारणं वद
யயாதி கூறினார்— ஓ மாதலியே, இந்த உடல் ஆத்மாவுடன் சேர்ந்து தர்மத்தைப் பாதுகாத்தது; ஆயினும் இது ஸ்வர்க்கத்திற்குச் செல்லவில்லை. அதன் காரணத்தை எனக்குச் சொல்.
Verse 2
मातलिरुवाच । पंचानामपि भूतानां संगतिर्नास्ति भूपते । आत्मना सह वर्तंते संगत्या नैव पंच ते
மாதலி கூறினார்— அரசே, ஐந்து பூதங்களுக்குள்ளும் உண்மையான ஒன்றிணைவு இல்லை. அவை ஆத்மாவுடன் சேர்ந்தே செயல்படுகின்றன; பரஸ்பரத் தொடர்பால் மட்டும் அவை ஒன்றாகிவிடுவதில்லை.
Verse 3
सर्वेषां तत्र संघातः कायग्रामे प्रवर्तते । जरया पीडिताः सर्वेः स्वंस्वं स्थानं प्रयांति ते
அங்கே உடல் என்னும் கிராமத்தில் அனைத்தினதும் கூட்டமைப்பு செயல்படுகிறது. ஆனால் முதுமையால் அனைவரும் துன்புறும்போது, அவர்கள் தத்தம் தத்தம் இடத்திற்கே சென்று விடுகின்றனர்.
Verse 4
यथा रसाधिका पृथ्वी महाराज प्रकल्पिता । रसैः क्लिन्ना ततः पृथ्वी मृदुत्वं याति भूपते
மகாராஜனே! பூமி ரசங்களால் நிறைந்ததாக அமைக்கப்பட்டதுபோல், அந்த ரசங்களால் நனைந்தபின், நிலத்தலைவனே, பூமி மென்மையடைகிறது।
Verse 5
भिद्यते पिपीलिकाभिर्मूषिकाभिस्तथैव च । छिद्राण्येव प्रजायंते वल्मीकाश्च महोदराः
அது எறும்புகளாலும் அதுபோல எலிகளாலும் குத்திக் கிழிக்கப்படுகிறது; துளைகளே உண்டாகின்றன; பெரிய வயிற்றுடைய புற்றுகளும் எழுகின்றன।
Verse 6
तद्वत्काये प्रजायंते गंडमाला विचार्चिकाः । कृमिभिर्भिद्यमानश्च काय एष नरोत्तम
அதுபோல உடலில் கந்தமாலை, விசார்ச்சிகை (தோல் நோய்கள்) தோன்றுகின்றன; மனிதர்களில் சிறந்தவனே, இவ்வுடல் புழுக்களால் குத்திக் கிழிக்கப்படுகின்றது।
Verse 7
गुल्मास्तत्र प्रजायंते सद्यः पीडाकरास्तदा । एभिर्दोषैः समायुक्तः कायोयं नहुषात्मज । कथं प्राणसमायोगाद्दिवं याति नरेश्वर
அங்கே உடனே வேதனை தரும் குல்மங்கள் (கட்டி/அர்புதம்) தோன்றுகின்றன. நஹுஷனின் புதல்வனே! இத்தகைய குறைகளால் நிறைந்த இவ்வுடல், அரசனே, வெறும் பிராண இணைப்பால் எவ்வாறு விண்ணுலகம் செல்லும்?
Verse 8
काये पार्थिवभागोऽयं समानार्थं प्रतिष्ठितः । न कायः स्वर्गमायाति यथा पृथ्वी तथास्थितः
உடலில் உள்ள இந்தப் பாற்திவப் பகுதி அதே நோக்கத்திற்காக நிறுவப்பட்டுள்ளது. உடல் விண்ணுலகம் செல்லாது; பூமிபோலவே இங்கே நிலைத்திருக்கும்।
Verse 9
एतत्ते सर्वमाख्यातं दोषौघैः पार्थिवस्य यः
இவை அனைத்தும் உனக்குச் சொல்லப்பட்டன—குற்றங்களின் பெருக்கால் பீடிக்கப்பட்ட அந்த அரசனின் நிலைமை பற்றி.
Verse 65
इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने मातापितृतीर्थ । माहात्म्ये पंचषष्टितमोऽध्यायः
இவ்வாறு திருப்பத்மபுராணத்தின் பூமிகண்டத்தில் வேனோபாக்யானத்தில் ‘தாய்-தந்தை தீர்த்த மாஹாத்மியம்’ எனும் அறுபத்தைந்தாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.