Adhyaya 61

Verse 1

वेन उवाच । भार्यातीर्थं समाख्यातं सर्वतीर्थोत्तमोत्तमम् । पितृतीर्थं समाख्याहि पुत्राणां तारणं परम्

வேனன் கூறினான்—‘பார்யா-தீர்த்தம் எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் உத்தமோத்தமம் எனப் புகழப்பட்டது. இப்போது புத்ரர்களின் தாரணத்திற்குப் பரமமான பித்ரு-தீர்த்தத்தை விளக்குக.’

Verse 2

विष्णुरुवाच । कुरुक्षेत्रे महाक्षेत्रे कुंडलो नाम ब्राह्मणः । सुकर्मा नाम सत्पुत्रः कुंडलस्य महात्मनः

விஷ்ணு கூறினார்—குருக்ஷேத்திரம் எனும் அந்த மகாபுனிதக் களத்தில் குண்டலன் என்ற ஒரு பிராமணன் வாழ்ந்தான். அந்த மகாத்மா குண்டலனுக்கு சுகர்மா என்ற நற்புத்திரன் இருந்தான்.

Verse 3

गुरू तस्य महावृद्धौ धर्मज्ञौ शास्त्रकोविदौ । द्वावेतौ तु महात्मानौ जरया परिपीडितौ

அவனுடைய இரு குருமார்கள் மிக முதிர்ந்தவர்கள்—தர்மத்தை அறிந்தவர்களும் சாஸ்திரங்களில் தேர்ந்தவர்களும். அந்த இரு மகாத்மாக்களும் முதுமையால் துன்புற்றிருந்தனர்.

Verse 4

तयोः शुश्रूषणं चक्रे भक्त्या च परया ततः । धर्मज्ञो भावसंयुक्तो अहर्निशमनारतम्

பின்னர் அவன் பரம பக்தியுடன் அவர்களுக்கு சேவை செய்தான். தர்மத்தை அறிந்தவனாய், உள்ளார்ந்த பக்தியால் நிறைந்தவனாய், இரவும் பகலும் இடையறாது பணிவிடையில் ஈடுபட்டான்.

Verse 5

तस्माद्वेदानधीते स पितुः शास्त्राण्यनेकशः । सर्वाचारपरो दक्षो धर्मज्ञो ज्ञानवत्सलः

ஆகையால் அவன் வேதங்களைப் பயின்றான்; தந்தையின் சாஸ்திரங்களையும் பலமுறை வாசித்தான். எல்லா நன்னடத்தைகளிலும் பற்றுள்ளவனாய், திறமையுடையவனாய், தர்மஞானியாய், ஞானத்தை நேசிப்பவனாய் இருந்தான்.

Verse 6

अंगसंवाहनं चक्रे गुर्वोश्च स्वयमेव सः । पादप्रक्षालनं चैव स्नानभोजनकीं क्रियाम्

அவன் தானே இரு குருமார்களின் அங்கங்களை மசாஜ் செய்து பணிவிடை செய்தான். அவர்களின் பாதங்களைத் துவைத்தலும், குளிப்பாட்டலும், உணவுடன் தொடர்புடைய சேவைகளையும் அவனே செய்தான்.

Verse 7

भक्त्या चैव स्वभावेन तद्ध्याने तन्मयो भवेत् । मातापित्रोश्च राजेंद्र उपचर्यां प्रकारयेत्

பக்தியாலும் இயல்பினாலும் மனிதன் அந்தப் பரம்பொருளின் தியானத்தில் தத்ரூபமாக ஒன்றிவிடுகிறான். ஓ அரசே, தாய் தந்தையருக்கு முறையாகக் கவனத்துடன் சேவை-சுச்ரூஷை செய்ய வேண்டும்.

Verse 8

सूत उवाच । तद्वर्तमानकाले तु बभूव नृपसत्तम । पिप्पलो नाम वै विप्रः कश्यपस्य महात्मनः

சூதர் கூறினார்—ஓ அரசர்களில் சிறந்தவரே, அக்காலத்தில் மகாத்மா கச்யபரின் புதல்வனாகிய பிப்பலன் என்னும் ஒரு பிராமணன் இருந்தான்.

Verse 9

तपस्तेपे निराहारो जितात्मा जितमत्सरः । दयादानदमोपेतः कामं क्रोधं विजित्य सः

அவன் நிராஹாரமாகத் தவம் செய்தான்; தன்னடக்கம் உடையவன், பொறாமையற்றவன். கருணை, தானம், தமம் ஆகியவற்றால் நிறைந்தவனாய் காமமும் கோபமும் வென்றான்.

Verse 10

दशारण्यगतो धीमाञ्ज्ञानशांतिपरायणः । सर्वेंद्रियाणि संयम्य तपस्तेपे महामनाः

அந்த ஞானி தசாரண்யம் சென்றான்; ஞானமும் உள்ளமைதியும் நாடி, எல்லா இந்திரியங்களையும் அடக்கி, மகாத்மாவாய் தவம் செய்தான்.

Verse 11

तपःप्रभावतस्तस्य जंतवो गतविग्रहाः । वसंति सुयुगे तत्र एकोदरगता इव

அவனுடைய தவத்தின் பேராற்றலால் அங்குள்ள உயிர்கள் உடல்-வரம்பிலிருந்து விடுபட்டன. அந்த நற்காலத்தில் அவர்கள் ஒரே கருவில் புகுந்ததுபோல் ஒன்றாய் வாழ்ந்தனர்.

Verse 12

तत्तपस्तस्य मुनयो दृष्ट्वा विस्मयमाययुः । नेदृशं केनचित्तप्तं यथासौ तप्यते मुनिः

அந்த முனிவரின் தவத்தைப் பார்த்து மற்ற முனிவர்கள் வியப்புற்றனர்—“இத்தகைய தவம் யாராலும் செய்யப்படவில்லை; இம்முனி செய்கின்ற தவம் அபூர்வம்.”

Verse 13

देवाश्च इंद्रप्रमुखाः परं विस्मयमाययुः । अहो अस्य तपस्तीव्रं शमश्चेंद्रियसंयमः

இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் பேராச்சரியமடைந்தனர்—“அஹோ! இவரின் தவம் எவ்வளவு தீவிரம்; இவரின் சாந்தியும் இந்திரியக் கட்டுப்பாடும் எவ்வளவு உயர்ந்தது!”

Verse 14

निर्विकारो निरुद्वेगः कामक्रोधविवर्जितः । शीतवातातपसहो धराधर इवस्थितः

அவர் மாற்றமற்றவர், கலக்கமற்றவர், காம-க்ரோதமற்றவர்; குளிர், காற்று, வெப்பத்தைத் தாங்கி—மலையென உறுதியாக நின்றார்.

Verse 15

विषये विमुखो धीरो मनसोतीतसंग्रहम् । न शृणोति यथा शब्दं कस्यचिद्द्विजसत्तमः

புலன்விஷயங்களிலிருந்து விலகிய அந்தத் திடமுடைய ஞானி—மனம் எல்லா பற்றுதலின் பிடியையும் கடந்தவன்—ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவரே, யாருடைய சொற்களையும் கேளாதவனெனத் தோன்றினான்.

Verse 16

संस्थानं तादृशं गत्वा स्थित्वा एकाग्रमानसः । ब्रह्मध्यानमयो भूत्वा सानंदमुखपंकजः

அத்தகைய இடத்திற்குச் சென்று ஒருமுக மனத்துடன் நிலைத்திருந்தார்; பிரம்மத் தியானத்தில் திளைத்து, அவரது தாமரைமுகம் ஆனந்தத்தால் மலர்ந்தது.

Verse 17

अश्मकाष्ठमयो भूत्वा निश्चेष्टो गिरिवत्स्थितः । स्थाणुवद्दृश्यते चासौ सुस्थिरो धर्मवत्सलः

அவன் கல்-மரத்தால் ஆனவன் போல் அசையாது, மலைபோல் நிலைத்து நின்றான். தூணைப் போல அசலமாகத் தோன்றினான்—மிக உறுதி, அமைதி, தர்மத்தில் அன்புடையவன்।

Verse 18

तपःक्लिष्टशरीरोति श्रद्धावाननसूयकः । एवं वर्षसहस्रैकं संजातं तस्य धीमतः

தவத்தால் அவன் உடல் சோர்ந்திருந்தாலும், அவன் நம்பிக்கையுடன் பொறாமையற்றவனாய் இருந்தான். இவ்வாறு அந்த ஞானியின் ஆயிரம் ஆண்டுகள் கழிந்தன।

Verse 19

पिपीलिकाभिर्बह्वीभिः कृतं मृद्भारसंचयम् । तस्योपरि महाकायं वल्मीकं निजमंदिरम्

பல எறும்புகள் மண்ணைச் சேர்த்து ஒரு குவியலை உருவாக்கின. அதன் மேல் பெரும் வல்மீகம் (எறும்புப் புற்று) எழுந்தது—அதே அவனுடைய சொந்த வாசஸ்தலம் போல।

Verse 20

वल्मीकोदरमध्यस्थो जडीभूत इवस्थितः । स एवं पिप्पलो विप्रस्तपते सुमहत्तपः

வல்மீகத்தின் உள்ளகக் குழியில் இருந்து, அவன் ஜடமாகியவன் போல் நிலைத்திருந்தான். இவ்வாறு அந்தப் பிராமணன் பிப்பலன் மிகப் பெரிய தவத்தை ஆற்றினான்।

Verse 21

कृष्णसर्पैस्तु सर्वत्र वेष्टितो द्विजसत्तमः । तमुग्रतेजसं विप्रं प्रदशंति विषोल्बणाः

அப்போது சிறந்த த்விஜப் பிராமணன் எங்கும் கருஞ்சர்ப்பங்களால் சூழப்பட்டான். கடும் விஷம் நிறைந்த அந்தப் பாம்புகள், உக்கிரத் தேஜஸுடைய அந்தப் பிராமணனைத் தீண்டி கடிக்கத் தொடங்கின।

Verse 22

संप्राप्य गात्रमर्माणि विषं तस्य न भेदयेत् । तेजसा तस्य विप्रस्य नागाः शांतिमथागमन्

அவருடைய உடலின் மర్మ இடங்களை எட்டினாலும் விஷம் அவரைத் துளைக்க இயலவில்லை. அந்தப் பிராமணரின் தெய்வத் தேஜஸால் நாகங்கள் அமைதியடைந்து சாந்தியைப் பெற்றன.

Verse 23

तस्य कायात्समुद्भूता अर्चिषो दीप्ततेजसः । नानारूपाः सुबहुशो दृश्यंते च पृथक्पृथक्

அவருடைய உடலிலிருந்து ஒளிவீசும் தேஜஸுடன் தீச்சுடர்கள் எழுந்தன. அவை பல வடிவங்களை ஏற்று, மிகுந்த எண்ணிக்கையில், ஒவ்வொன்றாகத் தனித்தனியே காணப்பட்டன.

Verse 24

यथा वह्नेः खरतरास्तथाविधा नरोत्तम । यथामेघोदरे सूर्यः प्रविष्टो भाति रश्मिभिः

மனிதர்களில் சிறந்தவனே! தீயின் மிகக் கடுமையான ஜ்வாலைகள் எவ்வாறு எரிகின்றனவோ, அவ்வாறே மேகத்தின் வயிற்றில் புகுந்திருந்தாலும் சூரியன் தன் கதிர்களால் ஒளிர்கின்றான்.

Verse 25

वल्मीकस्थस्तथाविप्रः पिप्पलो भाति तेजसा । सर्पा दशंति विप्रं तं सक्रोधा दशनैरपि

எறும்புப்புற்றில் அமர்ந்திருந்த அந்தப் பிராமணர் அரசமரம்போல் தேஜஸால் ஒளிர்ந்தார். ஆயினும் கோபமுற்ற நாகங்கள் தங்கள் பற்களால் அந்தப் பிராமணரைத் தொடர்ந்து கடித்தன.

Verse 26

न भिंदंति च दंष्ट्राग्राच्चर्म भित्त्वा नृपोत्तम । एवं वर्षसहस्रैकं तप आचरतस्ततः

அரசர்களில் சிறந்தவனே! தோலைத் துளைத்தாலும் அவர்களின் பற்களின் முனைகள் முறியவில்லை. இவ்வாறே பின்னர் அவர் ஆயிரம் ஆண்டுகள் தவம் செய்தார்.

Verse 27

गतं तु राजराजेंद्र मुनेस्तस्य महात्मनः । त्रिकालं साध्यमानस्य शीतवर्षातपान्वितः

ஓ அரசரின் அரசே! அந்த மகாத்ம முனிவரின் காலம் கழிந்தது; அவர் நாள்தோறும் மும்முறையும் தவம் செய்து, குளிர், மழை, வெயில் ஆகியவற்றைத் தாங்கினார்.

Verse 28

गतः कालो महाराज पिप्पलस्य महात्मनः । तद्वच्च वायुभक्षं तु कृतं तेन महात्मना

ஓ மகாராஜா! மகாத்ம பிப்பலரின் காலமும் கடந்தது; அதுபோலவே அந்த மகாபுருஷர் வாயுபக்ஷணம்—அதாவது பிராணமே உணவென வாழ்தல்—மேற்கொண்டார்.

Verse 29

त्रीणि वर्षसहस्राणि गतानि तस्य तप्यतः । तस्य मूर्ध्नि ततो देवैः पुष्पवृष्टिः कृता पुरा

அவர் தவம் செய்து கொண்டிருக்கையில் மூவாயிரம் ஆண்டுகள் கடந்தன; அப்போது பழங்காலத்தில் தேவர்கள் அவரது தலையின் மீது மலர்வீழ்ச்சி செய்தனர்.

Verse 30

ब्रह्मज्ञोसि महाभाग धर्मज्ञोसि न संशयः । सर्वज्ञानमयोऽसि त्वं संजातः स्वेनकर्मणा

ஓ மகாபாகனே! நீ பிரம்மஞானி; நீ தர்மஞானி—இதில் ஐயமில்லை. நீ அனைத்தறிவால் நிறைந்தவன்; உன் சொந்த கர்மத்தின் பயனால் இவ்வாறு பிறந்தாய்.

Verse 31

यं यं त्वं वांछसे कामं तं तं प्राप्स्यसि नान्यथा । सर्वकामप्रसिद्धस्त्वं स्वत एव भविष्यसि

நீ எந்த எந்த விருப்பத்தை நாடுகிறாயோ, அதையே அதையே நிச்சயமாக அடைவாய்; வேறல்ல. நீ தானாகவே ‘அனைத்துக் காமங்களும் நிறைவேறியவன்’ எனப் புகழ்பெறுவாய்.

Verse 32

समाकर्ण्य महद्वाक्यं पिप्पलोपि महामनाः । प्रणम्य देवताः सर्वा भक्त्या नमितकंधरः

அந்த மகத்தான வாக்கை கேட்ட மகாமனத்தையுடைய பிப்பலனும் வணங்கினான். பக்தியுடன் எல்லாத் தேவதைகளுக்கும் பணிந்து, கழுத்தைத் தாழ்த்தி மரியாதை செய்தான்.

Verse 33

हर्षेण महताविष्टो वचनं प्रत्युवाच सः । इदं विश्वं जगत्सर्वं ममवश्यं यथा भवेत्

மிகுந்த மகிழ்ச்சியால் நிறைந்தவன் பதிலளித்தான்—“இந்த முழு பிரபஞ்சமும், இந்தச் சகல உலகமும் என் கட்டுப்பாட்டில் வர வேண்டும்.”

Verse 34

तथा कुरुध्वं देवेंद्रा विद्याधरो भवाम्यहम् । एवमुक्त्वा स मेधावी विरराम नृपोत्तम

“அப்படியே செய்க, தேவேந்திரா; நான் வித்யாதரனாக ஆகுவேன்.” என்று கூறி, அந்த மேதாவி சிறந்த அரசன் அமைதியடைந்தான்.

Verse 35

एवमस्त्विति ते प्रोचुर्द्विजश्रेष्ठं सुरास्तदा । दत्वा वरं महाभाग जग्मुस्तस्मै महात्मने

அப்போது தேவர்கள் த்விஜச்ரேஷ்டனிடம்—“ஏவமஸ்து” என்று கூறினர். மகாபாகனே! வரம் அளித்து, அவர்கள் அந்த மகாத்மாவிடமிருந்து புறப்பட்டுச் சென்றனர்.

Verse 36

गतेषु तेषु देवेषु पिप्पलो द्विजसत्तमः । ब्रह्मण्यं साधयेन्नित्यं विश्ववश्यं प्रचिंतयेत्

அந்த தேவர்கள் சென்றபின், த்விஜசத்தமனான பிப்பலன் எப்போதும் பிரஹ்மண்யத்தை (பிரஹ்மநிஷ்டை, பிராமண மரியாதை) வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டும்; உலகமெங்கும் வசியமாகும் சக்தியைத் தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 37

तदाप्रभृति राजेंद्र पिप्पलो द्विजसत्तमः । विद्याधरपदं लब्ध्वा कामगामी महीयते

அதன்பின், அரசே, இருபிறப்போரில் சிறந்த பிப்பலன் வித்யாதரப் பதவியை அடைந்து, விருப்பம்போல் செல்லவல்லவனாய் மிகுந்த மரியாதையுடன் போற்றப்பட்டான்।

Verse 38

एवं स पिप्पलो विप्रो विद्याधरपदं गतः । संजातो देवलोकेशः सर्वशास्त्रविशारदः

இவ்வாறு அந்தப் பிராமணன் பிப்பலன் வித்யாதரப் பதவியை அடைந்தான்; தேவருலகில் ஒரு தலைவனாகப் பிறந்து, எல்லா சாஸ்திரங்களிலும் தேர்ச்சியடைந்தான்।

Verse 39

एकदा तु महातेजाः पिप्पलः पर्यचिंतयत् । विश्ववश्यं भवेत्सर्वं मम दत्तो वरोत्तमः

ஒருநாள் மிகுந்த தேஜஸுடைய பிப்பலன் மனத்தில் சிந்தித்தான்—“எனக்குக் கிடைத்த இந்த உத்தம வரத்தால் உலகமெல்லாம் என் வசமாகட்டும்।”

Verse 40

तदर्थं प्रत्ययं कर्तुमुद्यतो द्विजपुंगवः । यं यं चिंतयते कर्तुं तं तं हि वशमानयेत्

அந்த நோக்கத்தை உறுதிப்படுத்த இருபிறப்போரில் சிறந்தவன் முயன்றான்; எதைச் செய்ய எண்ணுகிறானோ, அதையே நிச்சயமாகத் தன் வசப்படுத்த வேண்டும்।

Verse 41

एवं स प्रत्यये जाते मनसा पर्यकल्पयत् । द्वितीयो नास्ति वै लोके मत्समः पुरुषोत्तमः

இவ்வாறு உறுதி ஏற்பட்டபோது அவன் மனத்தில் எண்ணினான்—“புருஷோத்தமா! இந்த உலகில் எனக்கு ஒப்பான இரண்டாவது ஒருவர் இல்லை।”

Verse 42

सूत उवाच । एवं हि कल्पमानस्य पिप्पलस्य महात्मनः । ज्ञात्वा मानसिकं भावं सारसस्तमुवाच ह

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு மகாத்மா பிப்பலன் மனத்தில் தியானித்துக் கொண்டிருக்க, அவன் மனநிலையை அறிந்த சாரசன் அவனை நோக்கி உரைத்தான்।

Verse 43

सरस्तीरगतो राजन्सुस्वरं व्यंजनान्वितम् । स्वनं सौष्ठवसंयुक्तमुक्तवान्पिप्पलं प्रति

அரசே, ஏரிக்கரைக்கு சென்று, தெளிவான உச்சரிப்பும் இனிய நயமுள்ள குரலும் உடையதாகப் பிப்பலனை நோக்கி அவன் உரைத்தான்।

Verse 44

कस्मादुद्वहसे गर्वमेवं त्वं परमात्मकम् । सर्ववश्यात्मिकीं सिद्धिं नाहं मन्ये तवैव हि

நீ உன்னைப் பரமாத்மா என எண்ணி இவ்வாறு அகந்தை ஏன் கொள்கிறாய்? அனைவரையும் வசியப்படுத்தும் அந்தச் சித்தி உண்மையில் உனக்கே உரியது என்று நான் கருதவில்லை।

Verse 45

वश्यावश्यमिदं कर्म अर्वाचीनं प्रशस्यते । पराचीनं न जानासि पिप्पल त्वं हि मूढधीः

வசியப்படுத்துதலோ வசியமாதலோ எனும் இச்செயல் உடனடி உலகியலானதாகப் புகழப்படுகிறது; ஆனால் பரமமான பழமையான தத்துவத்தை நீ அறியவில்லை, பிப்பலா, உன் அறிவு மயங்கியுள்ளது।

Verse 46

वर्षाणां तु सहस्राणि यावत्त्रीणि त्वया तपः । समाचीर्णं ततो गर्वं कुरुषे किं मुधा द्विज

நீ மூவாயிரம் ஆண்டுகள் தவம் செய்துள்ளாய்; அப்படியிருக்க வீணாக அகந்தை ஏன் கொள்கிறாய், ஓ த்விஜா?

Verse 47

कुंडलस्य सुतो धीरः सुकर्मानाम यः सुधीः । वश्यावश्यं जगत्सर्वं तस्यासीच्छृणु सांप्रतम्

குண்டலனின் மகன் திடமுடையவன், நற்கருமங்களில் தேர்ந்த சுபுத்தியான். வசப்படுவதாக இருந்தாலும் வசப்படாததாக இருந்தாலும் உலகமெல்லாம் அவன் ஆளுகைக்குள் வந்தது; இப்போது அவன் நிகழ்வை கேள்.

Verse 48

अर्वाचीनं पराचीनं स वै जानाति बुद्धिमान् । लोके नास्ति महाज्ञानी तत्समः शृणु पिप्पल

அந்த புத்திமான் அருகும் தூரமும், முன்னும் பின்னும் அனைத்தையும் உண்மையாக அறிகிறான். இவ்வுலகில் அவனுக்கு இணையான மகாஜ்ஞானி இல்லை; ஓ பிப்பலா, கேள்.

Verse 49

न कुंडलस्य पुत्रेण सदृशस्त्वं सुकर्मणा । न दत्तं तेन वै दानं न ज्ञानं परिचिंतितम्

நற்கருமங்களில் நீ குண்டலபுத்திரனைப் போன்றவன் அல்ல. அவன் உண்மையாகத் தானம் செய்யவில்லை; ஞானத்தைப் பற்றியும் ஒருபோதும் சிந்திக்கவில்லை.

Verse 50

हुतयज्ञादिकं कर्म न कृतं तेन वै कदा । न गतस्तीर्थयात्रायां न च वह्नेरुपासनम्

அவன் ஒருபோதும் ஹோமம், யாகம் முதலிய கருமங்களைச் செய்யவில்லை. தீர்த்தயாத்திரைக்கும் செல்லவில்லை; புனித அக்னியை வழிபடவும் இல்லை.

Verse 51

स कदा कृतवान्विप्र धर्मसेवार्थमुत्तमम् । स्वच्छंदचारी ज्ञानात्मा पितृमातृसुहृत्सदा

ஓ விப்ரரே, தர்மசேவைக்காக அவன் ஒருபோதும் எந்த உயர்ந்த கருமத்தையும் செய்யவில்லை. தன்னிச்சையாக நடந்து, பெயரளவிலான ‘ஞானி’யாய் இருந்து, தந்தை-தாய் மற்றும் நல்வாழ்த்துநர்களுக்கு எப்போதும் எதிராக இருந்தான்.

Verse 52

वेदाध्ययनसंपन्नः सर्वशास्त्रार्थकोविदः । यादृशं तस्य वै ज्ञानं बालस्यापि सुकर्मणः

வேதப் பயிற்சியில் நிறைவு பெற்றவனும், எல்லா சாஸ்திரங்களின் பொருளறிந்தவனும் ஆனாலும், அவனுடைய ஞானம் அத்தகையதன்று; நற்கர்மத்தில் பற்றுடைய ஒரு சிறு குழந்தைக்குக் கூட உள்ள ஞானம் வேறுபட்டது।

Verse 53

तादृशं नास्ति ते ज्ञानं वृथा त्वं गर्वमुद्वहेः । पिप्पल उवाच । को भवान्पक्षिरूपेण मामेवं परिकुत्सयेत्

அத்தகைய ஞானம் உன்னிடம் இல்லை; வீணாக நீ அகந்தையைச் சுமக்கிறாய். பிப்பலன் கூறினான்—பறவை வடிவில் நீ யார், என்னை இவ்வாறு இகழ்வதற்கு?

Verse 54

कस्मान्निंदसि मे ज्ञानं पराचीनं तु कीदृशम् । तन्मे विस्तरतो ब्रूहि त्वयि ज्ञानं कथं भवेत्

என் ஞானத்தை நீ ஏன் இகழ்கிறாய்? இந்த ‘பராசீன’ (பழமையான) ஞானம் எத்தகையது? எனக்கு விரிவாகச் சொல்—உன்னுள் அத்தகைய ஞானம் எவ்வாறு உண்டாயிற்று?

Verse 55

अर्वाचीनगतिं सर्वां पराचीनस्य सांप्रतम् । वद त्वमंडजश्रेष्ठ ज्ञानपूर्वं सुविस्तरम्

முட்டையிலிருந்து பிறந்தவர்களில் சிறந்தவனே! இப்போது நிலவும் பழையதையும் புதியதையும் சார்ந்த முழு நிகழ்வோட்டத்தையும், உண்மையான ஞானத்துடன், எனக்கு விரிவாக உரை.

Verse 56

किं वा ब्रह्मा च विष्णुश्च किं वा रुद्रो भविष्यसि । सारस उवाच । नास्ति ते तपसो भावः फलं नास्ति च तस्य तु

“நீ பிரம்மாவாகவும் விஷ்ணுவாகவும் ஆகப்போகிறாயா, அல்லது ருத்ரனாக ஆகப்போகிறாயா?” சாரஸன் கூறினான்—“உன் தவத்தில் உண்மையான பாவம் இல்லை; ஆகவே அதற்குப் பலனும் இல்லை।”

Verse 57

त्वया न परितप्तस्य तपसः सांप्रतं शृणु । कुंडलस्यापि पुत्रस्य बालस्यापि यथा गुणः

இப்போது நீ முழுமையாக மேற்கொள்ளாத தவத்தின் செய்தியை கேள்; குண்டலனின் மகன் சிறுவனாயிருந்தாலும், அவனுடைய இயல்புக் குணத்திற்கேற்ப அதன் வல்லமை வெளிப்பட்டது.

Verse 58

तथा ते नास्ति वै ज्ञानं परिज्ञातं न तत्पदम् । इतो गत्वापि पृच्छ त्वं मम रूपं द्विजोत्तम

அதேபோல் உன்னிடம் அந்த ஞானம் உண்மையாக இல்லை; அந்த பரமப் பதத்தையும் நீ அறிந்ததில்லை. இங்கிருந்து சென்றபின்பும், ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவனே, என் ஸ்வரூபத்தைப் பற்றி கேள்.

Verse 59

स वदिष्यति धर्मात्मा सर्वं ज्ञानं तवैव हि । विष्णुरुवाच । एवमाकर्ण्य तत्सर्वं सारसेन प्रभाषितम्

அந்த தர்மாத்மா நிச்சயமாக உனக்கு எல்லா ஞானத்தையும் கூறுவான். விஷ்ணு கூறினார்—சாரசன் உரைத்த அனைத்தையும் இவ்வாறு கேட்டபின்,

Verse 60

निर्जगाम स वेगेन दशारण्यं महाश्रमम्

அவன் விரைவாகப் புறப்பட்டு தசாரண்யம் எனும் மாபெரும் ஆசிரம-வனத்தை அடைந்தான்.

Verse 61

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने एकषष्टितमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீபத்மபுராணத்தின் பூமிகண்டத்தில் வேனோபாக்யானம் எனும் அறுபத்தொன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.