Adhyaya 6

Verse 1

सूत उवाच । कश्यपस्य च भार्यान्या दनुर्नाम तपस्विनी । पुत्रशोकेन संतप्ता संप्राप्ता दितिमंदिरम्

சூதர் கூறினார்—காச்யபரின் தவமுடைய மனைவி தனு, மகன் துயரால் வாடி, திதியின் இல்லத்துக்கு வந்தடைந்தாள்।

Verse 2

रोदमाना प्रणम्यैव पादपद्मयुगं तदा । दुःखेन महता प्राप्ता दितिस्तां प्रत्यबोधयत्

அப்போது அவள் அழுதபடியே அந்த இரட்டைத் தாமரைப் பாதங்களுக்கு வணங்கி, பெருந்துயருடன் வந்தாள்; திதி அவளைத் தேற்றினாள்।

Verse 3

दितिरुवाच । तवैव हि महाभागे किमिदं रोदकारणम् । पुत्रिण्यश्चैकपुत्रेण लोके नार्यो भवंति वै

திதி கூறினாள்—ஓ பெரும்பாக்கியவளே, உன் அழுகையின் காரணம் என்ன? உலகில் பெண்கள் மகன் பெற்றிருந்தால்—ஒரே மகனாக இருந்தாலும்—நிச்சயம் பாக்கியவதிகள் எனக் கருதப்படுவர்।

Verse 4

भवती शतपुत्राणां गुणिनामपि भामिनि । माता त्वमसि कल्याणि शुंभादीनां महात्मनाम्

ஓ பாவமிகு பெண்ணே, நீ குணமுடைய நூறு மகன்களின் தாய்; ஓ மங்கலமுடையவளே, சும்ப முதலிய மகாத்மாக்களின் ஜனனி நீயே।

Verse 5

कस्माद्दुःखं त्वया प्राप्तमेतन्मे कारणं वद । हिरण्यकशिपू राजा हिरण्याक्षो महाबलः

உனக்கு இந்தத் துயரம் எந்தக் காரணத்தால் வந்தது? அதன் காரணத்தை எனக்குச் சொல். (நீ) அரசன் ஹிரண்யகசிபு, மேலும் மகாபலன் ஹிரண்யாக்ஷன் என்று கூறுகிறாய்.

Verse 6

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे देवासुरे दितिविलापोनाम षष्ठोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ பத்மபுராணத்தின் பூமிகண்டத்தில் தேவாசுரப் பிரகரணத்தில் ‘திதி-விலாபம்’ எனப்படும் ஆறாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 7

आख्याहि कारणं सर्वं यस्माद्रोदिषि सांप्रतम् । एवमाभाष्य तां देवीं विरराम मनस्विनी

நீ இப்போது ஏன் அழுகிறாய்—அதற்கான முழுக் காரணத்தையும் சொல். இவ்வாறு அந்த தேவியை உரைத்தபின், உறுதியான மனத்தையுடைய அவள் மௌனமானாள்.

Verse 8

दनुरुवाच । पश्य पश्य महाभागे सपत्न्याश्च मनोरथम् । परिपूर्णं कृतं तेन देवदेवेन चक्रिणा

தனு கூறினாள்—ஓ மகாபாக்யவதியே, பார் பார்! உன் இணைமனைவியின் மனோரதத்தை அந்த தேவர்களின் தேவன், சக்கரதாரி ஆண்டவன் முழுமையாக நிறைவேற்றினான்.

Verse 9

यथापूर्वं वरो दत्तो ह्यदित्यै देवि विष्णुना । तथेदानीं च पुत्राय तस्या दत्तो वरो महान्

ஓ தேவியே, முன்பு விஷ்ணு அதிதிக்கு வரம் அளித்ததுபோல, இப்போது அவளுடைய மகனுக்கும் மகத்தான வரம் அளிக்கப்பட்டுள்ளது.

Verse 10

कश्यपाद्विश्रुतो जातस्त्रैलोक्यपालकः सुतः । इंद्रत्वं तस्य वै दत्तं तव पुत्राद्विहृत्य च

கசியபரிடமிருந்து முப்புலங்களையும் காக்கும் புகழ்மிக்க மகன் பிறந்தான். அவனுக்கே இந்திரப் பதவி அளிக்கப்பட்டது; அது உன் மகனிடமிருந்தும் பறிக்கப்பட்டது.

Verse 11

मनोरथैस्तु संपूर्णा अदितिः सुखवर्द्धिनी । कनीयान्वसुदत्तश्च तस्याः पुत्रश्च संप्रति

இன்பத்தை வளர்க்கும் அதிதி தன் விருப்பங்கள் நிறைவேறப் பெற்றாள். இப்போது அவளுடைய இளைய மகன் வசுதத்தன் ஆவான்.

Verse 12

ऐंद्रं पदं सुदुष्प्राप्यं देवैः सार्द्धं भुनक्ति च । दितिरुवाच । कस्मात्पदात्परिभ्रष्टो मम पुत्रो महामतिः

இந்திரனின் மிக அரிதான பதவியை அடைந்து, அவன் தேவர்களுடன் சேர்ந்து அதை அனுபவிக்கிறான். திதி கூறினாள்—‘என் பேரறிவுடைய மகன் எந்தப் பதவியிலிருந்து வீழ்ந்தான்?’

Verse 13

अन्ये च दानवा दैत्यास्तेजोभ्रष्टाः कथं सखे । तस्य त्वं कारणं ब्रूहि विस्तरेण यशस्विनि

மேலும், தோழியே, மற்ற தானவர்கள் தைத்யர்கள் எவ்வாறு ஒளிமை இழந்தனர்? புகழ்மிக்கவளே, அதன் காரணத்தை விரிவாகச் சொல்.

Verse 14

तामाभाष्य दितिर्वाक्यं विरराम सुदुःखिता । दनुरुवाच । देवाश्च दानवाः सर्वे सक्रोधाः संगरं गताः

அவ்வாறு கூறிய பின் திதி மிகுந்த துயரத்தில் மௌனமானாள். தனு கூறினாள்—‘அனைத்து தேவர்களும் அனைத்து தானவர்களும் கோபம் கொண்டு போர்க்களத்திற்குச் சென்றனர்.’

Verse 15

तत्र युद्धं महज्जातं दैत्यसंक्षयकारकम् । देवैश्च विष्णुना युद्धे मम पुत्रा निपातिताः

அங்கே அசுரநாசம் விளைவிக்கும் மாபெரும் போர் எழுந்தது; அந்தப் போரில் தேவர்களாலும் விஷ்ணுவாலும் என் புதல்வர்கள் வீழ்த்தப்பட்டனர்.

Verse 16

तथैव तव पुत्रास्ते देवदेवेन चक्रिणा । वने गतान्यथा सिंहो द्रावयेत्स्वेन तेजसा

அதேபோல், தேவர்களின் தேவனான சக்கரதாரி வனத்தில் நுழைந்தவுடன், உன் புதல்வர்களும் சிங்கம் தன் ஒளியால் பிறரை ஓடச்செய்வதுபோல், அவன் தெய்வத் தேஜஸால் விரட்டப்பட்டனர்.

Verse 17

तथा ते मामकाः पुत्रा निहताः शङ्खपाणिना । कालनेमिमुखं सैन्यं दुर्जयं ससुरासुरैः

அதேபோல் சங்கதாரி ஆண்டவன் என் புதல்வர்களை வதைத்தான்; மேலும் காலநேமி தலைமையிலான, தேவர்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும் கூட வெல்லமுடியாத அந்தப் படையும் அழிந்தது.

Verse 18

नाशितं मर्दितं सर्वं द्रावितं विकलीकृतम् । स्वैरर्चिभिर्यथा वह्निस्तृणानि ज्वालयेद्वने

எல்லாம் அழிந்து, நசுங்கி, சிதறி, உதவியற்ற நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டது—காட்டில் தீ தன் ஜ்வாலைகளால் உலர்ந்த புல்களை எரிப்பதுபோல்.

Verse 19

तथा दैत्यगणान्सर्वान्निर्दहत्येव केशवः । मम पुत्रा मृता देवि बहुशस्तव नंदनाः

அதேவிதமாக கேசவன் எல்லா தைத்யக் கூட்டங்களையும் எரித்து சாம்பலாக்குகிறான். தேவியே, உன் புதல்வனால் என் புதல்வர்கள் மீண்டும் மீண்டும் கொல்லப்பட்டனர்.

Verse 20

वह्निं प्राप्य यथा सर्वे शलभा यांति संक्षयम् । तथा ते दानवाः सर्वे हरिं प्राप्य क्षयं गताः

எவ்வாறு தீயை அணைந்தவுடன் எல்லா பட்டாம்பூச்சிகளும் அழிவுறுகின்றனவோ, அவ்வாறே ஹரியை எதிர்கொண்டதும் அந்தத் தானவர்கள் அனைவரும் நாசமடைந்தனர்।

Verse 21

एवमेतं हि वृत्तांतं दितिः शुश्राव दारुणम् । दितिरुवाच । वज्रपातोपमं भद्रे वदस्येवं कथं मम

இவ்வாறு கொடிய செய்தியைக் கேட்ட திதி கூறினாள்—அன்பே! உன் சொற்கள் இடியென என்னைத் தாக்குகின்றன; என்னிடம் இப்படிச் சொல்லுவது எப்படி?

Verse 22

एवमाभाष्य तां देवी मूर्च्छिता निपपात ह । हा हा कष्टमिदं जातं बहुदुःखं प्रतापकम्

இவ்வாறு கூறிய அந்த தேவி மயங்கி விழுந்தாள். ‘அய்யோ அய்யோ! எத்தனை கொடுமை நிகழ்ந்தது—மிகுந்த துயரத்தைத் தரும் பேரிடர் இது!’

Verse 23

रुरोद करुणं साथ पुत्रशोकसुपीडिता । तां दृष्ट्वा स मुनिश्रेष्ठ उवाच वचनं शुभम्

மகன் துயரால் மிகுந்த வேதனையுற்று அவள் இரங்கிக் கதறினாள். அவளைக் கண்ட அந்த முனிவருள் சிறந்தவர் மங்களமான ஆறுதல் சொற்களை உரைத்தார்।

Verse 24

मा रोदिषि च भद्रं ते नैवं शोचंति त्वद्विधाः । सत्ववंतो महाभागे लोभमोहेन वर्जिताः

அழாதே; உனக்கு மங்களம் உண்டாகுக. பெரும் பாக்கியவதியே! உன்னைப் போன்றோர் இவ்வாறு துயருறார்; சத்துவமுடையோர் ஆசை மயக்கமின்றி இருப்பர்।

Verse 25

कस्य पुत्रा हि संसारे कस्य देवी सुबांधवाः । नास्तिकस्येह केनापि तत्सर्वं श्रूयतां प्रिये

இந்த உலகில் யாருடைய மகன்கள்? யாருடைய நல்ல உறவுகளுடன் கூடிய மனைவி? இங்கே நாஸ்திகனுக்கு இவற்றில் எதுவும் உண்மையில் சொந்தமல்ல—அன்பே, இதையெல்லாம் கேள்।

Verse 26

दक्षस्यापि सुता यूयं सुन्दर्यश्चैव मामकाः । भवतीनामहं भर्ता कामनापूरकः शुभे

நீங்கள் தக்ஷனின் மகள்களே; அழகியவர்களும்—எனக்கே உரியவர்கள். ஓ நல்வரமே, நான் உங்கள் கணவன்; ஆசைகளை நிறைவேற்றுபவன்.

Verse 27

योजकः पालकश्चैव रक्षकोस्मि वरानने । कस्माद्वैरं कृतं क्रूरैरसुरैरजितात्मभिः

ஓ அழகிய முகத்தவளே, நான் ஏற்பாடு செய்பவன், பேணுபவன், காப்பவன். அப்படியிருக்க, அடங்காத மனத்துடன் கூடிய கொடிய அசுரர்கள் ஏன் பகை செய்தனர்?

Verse 28

तव पुत्रा महाभागे सत्यधर्मविवर्जिताः । तेन दोषेण ते सर्वे तव दोषेण वै शुभे

ஓ பெரும் பாக்கியவதியே, உன் மகன்கள் சத்தியமும் தர்மமும் இன்றியவர்கள். அந்தக் குற்றத்தினாலே அவர்கள் அனைவரும் குற்றமுடையோர்—ஆம், ஓ நல்வரமே, அது உன் குற்றத்தினாலே.

Verse 29

निहता वासुदेवेन दैवतैस्तु निपातिताः । तस्माच्छोको न कर्तव्यः सत्यमोक्षविनाशनः

அவர்கள் வாசுதேவனால் கொல்லப்பட்டனர்; தேவர்களாலும் வீழ்த்தப்பட்டனர். ஆகவே துயரப்படாதே; துயரம் உண்மையில் மோக்ஷத்தை அழிக்கிறது.

Verse 30

शोको हि नाशयेत्पुण्यं क्षयात्पुण्यस्य नश्यति । तस्माच्छोकं परित्यज विघ्नरूपं वरानने

துயரம் நிச்சயமாகப் புண்ணியத்தை அழிக்கிறது; புண்ணியம் குறைந்தால் அது அழிந்துபோகும். ஆகவே, அழகிய முகத்தவளே, தடையுருவான துயரத்தை விட்டுவிடு.

Verse 31

आत्मदोषप्रभावेण दानवा मरणं गताः । देवा निमित्तभूताश्च नाशिताः स्वेन कर्मणा

தம் சொந்தக் குற்றங்களின் வலிமையால் தானவர்கள் மரணத்தை அடைந்தனர்; தேவர்கள் வெறும் காரணமாக இருந்தாலும், தம் செயல்களாலேயே அழிந்தனர்.

Verse 32

एवं ज्ञात्वा महाभागे समागच्छ सुखं प्रति । एवमुक्त्वा महायोगी तां प्रियां दुःखभागिनीम्

இவ்வாறு அறிந்து, பெரும் பாக்கியவதியே, இன்பத்தின் பக்கம் வா. என்று கூறி, மகாயோகி துயரத்தில் பங்குடைய தன் பிரியையை உரைத்தான்.

Verse 33

विषादाच्च निवृत्तोसौ विरराम महामतिः

மனச்சோர்வால் திரும்பி, அந்தப் பெருமதி விலகி அமைதியடைந்தான்.