Adhyaya 59

Verse 1

विष्णुरुवाच । कृकलः सर्वतीर्थानि साधयित्वा गृहं प्रति । प्रस्थितः सार्थवाहेन महानंदसमन्वितः

விஷ்ணு கூறினார்—கிருகலன் எல்லா தீர்த்தங்களையும் முறையாகச் செய்து முடித்து, பேரானந்தம் நிறைந்தவனாய், சார்த்தவாகனுடன் தன் இல்லத்தை நோக்கிப் புறப்பட்டான்।

Verse 2

एवं चिंतयते नित्यं संसारः सफलो मम । तृप्ताः स्वर्गं प्रयास्यंति पितरो मम नान्यथा

அவன் தினமும் இவ்வாறு எண்ணினான்—“என் உலகவாழ்வு உண்மையிலே பயனடைந்தது. திருப்தியடைந்த என் பித்ருக்கள் நிச்சயமாக ஸ்வர்க்கத்தை அடைவார்கள்; வேறு வழியில்லை।”

Verse 3

तावत्प्रत्यक्षरूपेण बद्ध्वा तस्य पितामहान् । पुरतस्तस्य संब्रूते नहि ते पुण्यमुत्तमम्

அப்போது பிதாமகன் (பிரம்மா) கண்முன் தோன்றிய வடிவில் அவனைப் பிணைத்து, அவன் முன்னே கூறினார்—“உன்னிடம் உத்தமப் புண்ணியம் இல்லை।”

Verse 4

दिव्यरूपो महाकायः कृकलं वाक्यमब्रवीत् । तव तीर्थफलं नास्ति श्रममेव वृथा कृथाः

தெய்வீக வடிவும் பேருடலும் கொண்ட அவர் கிருகலனிடம் கூறினார்—“உனக்கு தீர்த்தப் பயன் இல்லை; நீ வீணாகவே உழைக்கிறாய்।”

Verse 5

स्वयं संतोषमाप्नोषि नहि ते पुण्यमुत्तमम् । एवं श्रुत्वा ततो वैश्यः कृकलो दुःखपीडितः

நீ உனக்காகத் திருப்தியை அடைகிறாய்; ஆனால் உனக்கு உத்தமப் புண்ணியம் கிடையாது. இதைக் கேட்ட வணிகன் க்ருகலன் துயரால் வாடினான்.

Verse 6

भवान्कः संवदस्येवं कस्माद्बद्धाः पितामहाः । केन दोषप्रभावेण तन्मेत्वं कारणं वद

இவ்வாறு பேசுகிறீர்—நீர் யார்? பிதாமகர்கள் ஏன் கட்டப்பட்டுள்ளனர்? எந்தத் தோஷத்தின் தாக்கத்தால் இது நிகழ்ந்தது? அதன் காரணத்தை எனக்குச் சொல்லுங்கள்.

Verse 7

कस्मात्तीर्थफलं नास्ति मम यात्रा कथं नहि । सर्वमेव समाचक्ष्व यदि जानासि संस्फुटम्

எனக்கு தீர்த்தப் பலன் ஏன் இல்லை? என் யாத்திரை எவ்வாறு பலனின்றி போகும்? நீ உண்மையாகத் தெளிவாக அறிந்திருந்தால் அனைத்தையும் கூறு.

Verse 8

धर्म उवाच । पूतां पुण्यतमां स्वीयां भार्यां त्यक्त्वा प्रयाति यः । तस्य पुण्यफलं सर्वं वृथा भवति नान्यथा

தர்மம் கூறியது—தன் புனிதமும் மிகப் புண்ணியமுமுள்ள மனைவியைத் துறந்து புறப்படுகிறவன், அவனுடைய எல்லாப் புண்ணியப் பலனும் வீணாகிவிடும்; வேறில்லை.

Verse 9

धर्माचारपरां पुण्यां साधुव्रतपरायणाम् । पतिव्रतरतां भार्यां सुगुणां पुण्यवत्सलाम्

தர்மநெறியில் நிலைத்த, புனிதமான, சாது-விரதங்களில் உறுதியான, பதிவிரதத்தில் மகிழும், நற்குணங்கள் நிறைந்த, புண்ணியத்தை நேசிக்கும் மனைவி.

Verse 10

तामेवापि परित्यज्य धर्मकार्यं प्रयाति यः । वृथा तस्य कृतः सर्वो धर्मो भवति नान्यथा

தன் கடமையெனும் தர்மத்தையும் விட்டுவிட்டு வேறொரு எனப்படும் தர்மச் செயலைச் செய்யச் செல்பவன் செய்த எல்லாத் தர்மமும் வீணாகிவிடும்; இதற்கு வேறு வழியில்லை.

Verse 11

सर्वाचारपरा भव्या धर्मसाधनतत्परा । पतिव्रतरता नित्यं सर्वदा ज्ञानवत्सला

அவள் எல்லாச் சடங்குச் சீரிய ஒழுக்கத்திலும் பற்றுடையவள்; தர்மத்தை நிறைவேற்றும் வழிகளில் முனைந்தவள்; என்றும் பதிவிரதையாக இருந்து, எப்போதும் ஞானத்தை நேசிப்பவள்.

Verse 12

एवं गुणा भवेद्भार्या यस्य पुण्या महासती । तस्य गेहे सदा देवास्तिष्ठंति च महौजसः

இத்தகைய நற்குணங்களுடன் புண்ணியமிகு மகாசதியாகிய மனைவி யாருக்கு உள்ளாளோ, அவன் இல்லத்தில் ஒளிமிகு தேவர்கள் எப்போதும் தங்குவர்.

Verse 13

पितरो गेहमध्यस्थाः श्रेयो वांछंति तस्य च । गंगाद्याः पुण्यनद्यश्च सागरास्तत्र नान्यथा

அவன் இல்லத்தின் நடுவே உறையும் பித்ருக்கள் அவன் நலமே விரும்புவர்; அங்கே கங்கை முதலான புனித நதிகளும் கடல்களும் உள்ளன—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 14

पुण्या सती यस्य गेहे वर्तते सत्यतत्परा । तत्र यज्ञाश्च गावश्च ऋषयस्तत्र नान्यथा

சத்தியத்தில் நிலைத்த புண்ணியமிகு சதியான மனைவி எந்த இல்லத்தில் வாழ்கிறாளோ, அங்கே யாகங்களும் பசுக்களும் ரிஷிகளும் நிச்சயம் இருப்பர்—வேறல்ல.

Verse 15

तत्र सर्वाणि तीर्थानि पुण्यानि विविधानि च । भार्यायोगेन तिष्ठंति सर्वाण्येतानि नान्यथा

அங்கே பலவகை புண்ணியத் தீர்த்தங்கள் அனைத்தும் மனைவியுடன் உள்ள இணைப்பினாலேயே நிலைபெறுகின்றன; வேறு விதமாக அவை இல்லை।

Verse 16

पुण्यभार्याप्रयोगेण गार्हस्थ्यं संप्रजायते । गार्हस्थ्यात्परमो धर्मो द्वितीयो नास्ति भूतले

புண்ணியமிக்க மனைவியின் துணையால் இல்லறம் உண்மையாக உருவாகிறது. பூமியில் இல்லற தர்மத்தைவிட உயர்ந்த தர்மம் இல்லை; அதற்கு இரண்டில்லை।

Verse 17

गृहस्थस्य गृहः पुण्यः सत्यपुण्यसमन्वितः । सर्वतीर्थमयो वैश्य सर्वदेवसमन्वितः

இல்லறத்தாரின் வீடு புண்ணியமானது; சத்தியமும் புண்ணியமும் நிறைந்தது. ஓ வைசியா, அது உண்மையிலே எல்லாத் தீர்த்தங்களின் வடிவமும், எல்லாத் தேவர்களின் சாந்னித்யமும் உடையது।

Verse 18

गार्हस्थ्यं च समाश्रित्य सर्वे जीवंति जंतवः । तादृशं नैव पश्यामि अन्यमाश्रममुत्तमम्

இல்லறத்தை ஆதாரமாகக் கொண்டே எல்லா உயிர்களும் வாழ்கின்றன. இதுபோன்ற இல்லறத்தைக் காட்டிலும் உயர்ந்த வேறு ஆசிரமம் எனக்குத் தோன்றவில்லை।

Verse 19

मंत्राग्निहोत्रं देवाश्च सर्वे धर्माः सनातनाः । दानाचाराः प्रवर्तंते यस्य पुंसश्च वै गृहे

எந்த மனிதனின் வீட்டில் மந்திர ஜபமும் அக்னிஹோத்ரமும் செழிக்கின்றனவோ, அங்கே எல்லாத் தேவர்களும் சாந்னித்யமாக இருப்பதுபோல்; சனாதன தர்மக் கடமைகள் நிலைபெற்று, தானத்தின் வழக்கங்களும் நடைபெறுகின்றன।

Verse 20

एवं यो भार्यया हीनस्तस्यगेहं वनायते । यज्ञाश्च वै न सिध्यंति दानानि विविधानि च

இவ்வாறு மனைவியற்ற ஆணுக்குக் வீடு காடுபோல் ஆகும். அவனுடைய யாகங்கள் நிறைவேறாது; பலவகை தானங்களும் பயன் தராது।

Verse 21

भार्याहीनस्य पुंसोपि न सिध्यति महाव्रतम् । धर्मकर्माणि सर्वाणि पुण्यानि विविधानि च

மனைவியற்ற ஆணுக்கு மகாவிரதமும் நிறைவேறாது. அதுபோல அவனுடைய எல்லா தர்மக் கடமைகளும் பலவகை புண்ணியச் செயல்களும் முழுமை பெறாது।

Verse 22

नास्ति भार्यासमं तीर्थं धर्मसाधनहेतवे । शृणुष्व त्वं गृहस्थस्य नान्यो धर्मो जगत्त्रये

தர்மத்தை நிறைவேற்ற மனைவியுடன் ஒப்பான தீர்த்தம் இல்லை. கேள்—கிருஹஸ்தனுக்கு மூன்று உலகங்களிலும் வேறு தர்மம் இல்லை।

Verse 23

यत्र भार्या गृहं तत्र पुरुषस्यापि नान्यथा । ग्रामे वाप्यथवारण्ये सर्वधर्मस्य साधनम्

மனைவி எங்கே இருக்கிறாளோ அங்கேயே கணவனின் வீடு; வேறு இல்லை. கிராமமாயினும் காட்டாயினும் அவளே எல்லாத் தர்ம நிறைவேற்றத்தின் சாதனம்।

Verse 24

नास्ति भार्यासमं तीर्थं नास्ति भार्यासमं सुखम् । नास्ति भार्यासमं पुण्यं तारणाय हिताय च

மனைவியுடன் ஒப்பான தீர்த்தம் இல்லை; மனைவியுடன் ஒப்பான இன்பம் இல்லை. மனைவியுடன் ஒப்பான புண்ணியம் இல்லை—மோட்சத் தரிப்புக்கும் நலனுக்கும்.

Verse 25

धर्मयुक्तां सतीं भार्यां त्यक्त्वा यासि नराधम । गृहं धर्मं परित्यज्य क्वास्ते धर्मस्य ते फलम्

அரே நராதமா! தர்மமுடைய சதியான மனைவியைத் துறந்து நீ போகிறாய். இல்லத்தையும் ச்வதர்மத்தையும் கைவிட்டால் உன் தர்மத்தின் பலன் எங்கே கிடைக்கும்?

Verse 26

तया विना यदा तीर्थे श्राद्धदानं कृतं त्वया । तेन दोषेण वै बद्धास्तव पूर्वपितामहाः

அவளின்றி நீ தீர்த்தத்தில் சிராத்த தானம் செய்தபோது, அந்தக் குற்றத்தினாலேயே உன் முன்னோர் பிதாமகர்கள் உண்மையாகவே கட்டுப்பட்டனர்.

Verse 27

भवांश्चौरो ह्यमी चौरा यैस्तु भुक्तं सुलोलुपैः । त्वया दत्तस्य श्राद्धस्य अन्नमेवं तया विना

நீயும் திருடன்; இவர்களும் திருடர்கள்; மிகுந்த பேராசையால், நீ அளித்த சிராத்தத்தின் அன்னத்தை, அவளின்றி, இவ்வாறு உண்டார்கள்.

Verse 28

सुपुत्रः श्रद्धया युक्तः श्राद्धदानं ददाति यः । भार्या दत्तेन पिंडेन तस्य पुण्यं वदाम्यहम्

சிரத்தையுடன் நல்ல மகன் சிராத்த தானம் செய்பவனுக்கும், மனைவி பிண்டம் அர்ப்பணிப்பதாலும் உண்டாகும் புண்ணியம் அவனுக்கே உரியது என்று நான் கூறுகிறேன்.

Verse 29

यथाऽमृतस्य पानेन नृणां तृप्तिर्हि जायते । तथा पितॄणां श्राद्धेन सत्यंसत्यं वदाम्यहम्

அமிர்தம் அருந்தினால் மனிதர் திருப்தியடைவதுபோல், சிராத்தத்தால் பித்ருக்கள் திருப்தியடைகிறார்கள்—இது உண்மை; உண்மை, உண்மை என்று நான் உரைக்கிறேன்.

Verse 30

गार्हस्थ्यस्य च धर्मस्य भार्या भवति स्वामिनी । त्वयैषा वंचिता मूढ चौरकर्मकृतं वृथा

கார்ஹஸ்த்ய தர்மத்தில் மனைவியே இல்லத்தின் தலைவி. ஆனால் மூடனே, நீ அவளை ஏமாற்றினாய்; உன் நடத்தை வீணான திருட்டுச் செயலைப் போலவே ஆனது.

Verse 31

अमी पितामहाश्चौरा यैर्भुक्तं तु तया विना । भार्या पचति चेदन्नं स्वहस्तेनामृतोपमम्

அவளின்றி உண்போர் அந்தப் பிதாமஹர்கள் உண்மையிலே திருடர்கள். ஆனால் மனைவி தன் கைகளால் அன்னம் சமைத்தால் அது அமுதம் போன்றதாகிறது.

Verse 32

तदन्नमेवभुंजंति पितरो हृष्टमानसाः । तेनैव तृप्तिमायांति संतुष्टाश्च भवंति ते

பித்ருக்கள் மகிழ்ந்த மனத்துடன் அந்த அன்னமே உண்ணுகின்றனர்; அதனால் மட்டுமே அவர்கள் திருப்தியடைந்து முழுமையாக மனநிறைவு பெறுகின்றனர்.

Verse 33

तस्माद्भार्यां विना धर्मः पुरुषस्य न सिध्यति । नास्ति भार्यासमं तीर्थं पुंसां सुगतिदायकम्

ஆகையால் மனைவியின்றி ஆணின் தர்மம் நிறைவேறாது. ஆண்களுக்கு மனைவியுடன் ஒப்பான தீர்த்தம் இல்லை; அது நற்கதியை அளிப்பது.

Verse 34

भार्यां विना च यो धर्मः स एव विफलो भवेत्

மனைவியின்றி செய்யப்படும் தர்மம் நிச்சயமாக பலனற்றதாகிறது.

Verse 59

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने सुकलाचरित्रे एकोनषष्टितमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீபத்மபுராணத்தின் பூமிகண்டத்தில் வேனோபாக்யானத்திற்குட்பட்ட சுகலா-சரிதம் எனும் ஐம்பத்தொன்பதாம் (ஏகோனஷஷ்டிதம) அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।