Adhyaya 57

Verse 1

विष्णुरुवाच । क्रीडा सतीरूप धरा प्रभूत्वा गेहं गता चारु पतिव्रतायाः । तामागतां सत्यस्वरूपयुक्ता सा सादरं वाक्यमुवाच धन्या

விஷ்ணு கூறினார்—விளையாட்டாக சதியின் வடிவம் கொண்டு, தாரை (பூமி) தன் ஆற்றலை வெளிப்படுத்தி அந்த அழகிய பதிவிரதையின் இல்லத்திற்குச் சென்றாள். அவள் வந்தபோது, சத்திய இயல்புடன் கூடிய அந்த பாக்கியவதி மரியாதையுடன் இவ்வாறு பேசினாள்।

Verse 2

वाक्यैः सुपुण्यैः परिपूजिता सा उवाच क्रीडा सुकलां विहस्य । मायानुगं विश्वविमोहनं सती प्रत्युत्तरं सत्यप्रमेयुक्तम्

மிகப் புண்ணியமான சொற்களால் போற்றப்பட்ட அவள், விளையாட்டுத் தன்மையுடன் சிரித்தபடி சுகலாவிடம் பேசினாள். பின்னர் அந்த சதி—மாயையின் பின்பற்றியவன், உலகை மயக்கும் அவனை நோக்கி—சத்திய ஆதாரத்துடன் அமைந்த பதிலை அளித்தாள்।

Verse 3

ममापि भर्ता प्रबलो गुणज्ञो धीरः सविद्यो महिमाप्रयुक्तः । त्यक्त्वा गतः पापतरांसुपुण्यो मामेव नाथः शृणु पुण्यकीर्तिः

என் கணவரும் வலிமைமிக்கவர், குணங்களை அறிந்தவர், திடமுடையவர், கல்வியுடையவர், மகிமையால் நிறைந்தவர். ஆயினும் என்னை விட்டுத் துறந்து, அந்தப் புண்ணியவான் மிகப் பாவிகளிடையே சென்றார். ஓ நாதா, ஓ புண்ணியகீர்த்தியே, கேளும்—அவரே என் காவலர்.

Verse 4

वाक्यैस्तु पुण्यैरबलास्वभावादाकर्ण्य सर्वं सुकला समुक्तम् । संशुद्धभावां च विचिंत्य चाह कस्माद्गतः सुंदरि तेऽद्य नाथः

பெண்ணிய இயல்பின் எளிமையோடு சுகலா கூறிய புண்ணியமான சொற்களை எல்லாம் கேட்டபின், (அவள்) அவளின் தூய எண்ணத்தை மனத்தில் ஆராய்ந்து கூறினாள்—“ஓ அழகியே, இன்று உன் நாதன் ஏன் சென்றார்?”

Verse 5

विहाय ते रूपमतीव सत्यमाचक्ष्व सर्वं भवती सुभर्तुः । ध्यानोपयुक्ता सकलं करोति सखीस्वरूपा गृहमागता मे

உன் அழகை இப்போது ஒதுக்கி வைத்து, உன் நல்ல கணவரைப் பற்றி அனைத்தையும் உண்மையாகச் சொல். தியானத்தில் ஒன்றியவன் அனைத்தையும் நிறைவேற்ற வல்லவன். நீ தோழி வடிவில் என் இல்லத்துக்கு வந்துள்ளாய்.

Verse 6

क्रीडा बभाषे शृणु सत्यमेतं चरित्रभावं मम भर्त्तुरस्य । अहं प्रिये यस्य सदैव युक्ता यमिच्छते तं प्रतिसांत्वयामि

க்ரீடா கூறினாள்—“அன்பே, கேள்; இதுவே உண்மை: என் கணவரின் நடையும் மனநிலையும் இப்படிப்பட்டது—அவர் யாரிடம் பற்றுக் கொள்கிறாரோ, நான் எப்போதும் அவரிடமே இணைந்திருப்பேன்; அவர் யாரை விரும்புகிறாரோ, அவரை நான் சமாதானப்படுத்தி ஒற்றுமை செய்ய முயல்வேன்.”

Verse 7

कर्तुः सुपुण्यं वचनं सुभर्तुर्ध्यानोपयुक्ता सकलं करोमि । एकांतशीला सगुणानुरूपा शुश्रूषयैकस्तमिहैव देवि

ஓ தேவியே, என் கர்த்தா—என் சுபர்த்தா—அருளிய மிகப் புண்ணியமான ஆணையை நான் தியானத்தில் ஒன்றி முழுமையாக நிறைவேற்றுகிறேன். தனிமை விரும்பி, அவரது குணங்களுக்கு ஒத்தவளாய், இங்கேயே நான் அவரையே மட்டும் பணிவிடை செய்கிறேன்.

Verse 8

मम पूर्व विपाकोऽयं संप्रत्येव प्रवर्तते । यतस्त्यक्त्वा गतो भर्त्ता मामेवं मंदभागिनीम्

இது என் முன்னைய கர்மத்தின் விபாகம்; இப்பொழுதே பலிக்கிறது. என் கணவர் என்னை இவ்வாறு துர்பாக்கியவளாக விட்டுச் சென்றார்।

Verse 9

सखे न धारये जीवं स्वकीय कायमेव च । पत्याहीनाः कथं नार्यः सुजीवंति च निर्घृणाः

தோழி, இனி நான் உயிரையும் தாங்க இயலாது; என் உடலையும் கூட. கணவரற்ற பெண்கள் எவ்வாறு வாழ்வர்—விதி எத்தனை கொடுமை!

Verse 10

रूपशृंगारसौभाग्यं सुखं संपच्च नान्यथा । नारीणां हि महाभागो भर्ता शास्त्रेषु गीयते

அழகு, அலங்காரம், சௌபாக்கியம், இன்பம், செல்வம்—இவையே பெண்களுக்குரியது; சாஸ்திரங்களில் கணவரே பெண்களின் மஹாபாக்கியம் எனப் போற்றப்படுகிறார்।

Verse 11

तया सर्वं समाकर्ण्य यदुक्तं क्रीडया तदा । सत्यभावं विदित्वा सा मेने संभाषितं तदा

அப்போது விளையாட்டாகச் சொல்லப்பட்ட அனைத்தையும் கேட்ட அவள், அதன் உண்மையான நோக்கத்தை அறிந்து, அதை உண்மை உரையாகவே கருதினாள்।

Verse 12

विश्वस्ता सा महाभागा सुकला पतिदेवता । तामुवाच पुनः सर्वमात्मचेष्टानुगं वचः

கணவரையே தெய்வமாகப் போற்றும் நம்பிக்கையுள்ள பாக்கியவதி சுகலாவிடம், அவன் மீண்டும் தன் எண்ணமும் செயலும் ஒத்த சொற்களால் அனைத்தையும் உரைத்தான்।

Verse 13

समासेन समाख्यातं पूर्ववृत्तांतमात्मनः । यथा भर्ता गतो यात्रां पुण्यसाधनतत्परः

சுருக்கமாக என் முன்னைய வரலாற்றைச் சொன்னேன்—என் கணவர் புண்ணியச் சாதனத்தில் ஈடுபட்டு தீர்த்தயாத்திரைக்கு எவ்வாறு புறப்பட்டார் என்பதைக் கூறினேன்।

Verse 14

आत्मदुःखं सुसत्यं च तप एव मनस्विनि । बोधिता क्रीडया सा तु समाश्वास्य पतिव्रता

“உறுதியான மனமுடையவளே! தன் துயரம், உண்மைச் சொல், தவம்—இவையே வழி.” என்று விளையாட்டாகக் கூறப்பட்ட போதனையையும் ஏற்று, அந்தப் பதிவிரதை அவனை ஆறுதல் கூறி நம்பிக்கை அளித்தாள்।

Verse 15

सूत उवाच । एकदा तु तया प्रोक्तं क्रीडया सुकलां प्रति । सखे पश्य वनं सौम्यं दिव्यवृक्षैरलंकृतम्

சூதர் கூறினார்—ஒருமுறை அவள் விளையாட்டாக சுகலாவிடம், “தோழி, பார்; இந்த இனிய காடு தெய்வீக மரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளது” என்றாள்।

Verse 16

तत्र तीर्थं परं पुण्यमस्ति पातकनाशनम् । नानावल्लीवितानैश्च सुपुष्पैः परिशोभितम्

அங்கே மிகப் புனிதமான தீர்த்தம் உள்ளது; அது பாவங்களை அழிக்கவல்லது. பலவகை கொடிகளின் மண்டபங்களாலும் அழகிய மலர்களாலும் அது ஒளிர்கிறது।

Verse 17

आवाभ्यामपि गंतव्यं पुण्यहेतोर्वरानने । समाकर्ण्य तया सार्द्धं सुकला मायया तदा

“அழகிய முகமுடையவளே! புண்ணியத்திற்காக நாமும் அங்கே செல்ல வேண்டும்.” என்று கேட்டதும், சுகலா தன் மாயாசக்தியால் அவளுடன் சென்றாள்।

Verse 18

प्रविवेश वनं दिव्यं नंदनोपममेव सा । सर्वर्तुकुसुमोपेतं कोकिलाशतनादितम्

அவள் நந்தனவனத்துக்கு ஒப்பான அந்த தெய்வீக வனத்தில் நுழைந்தாள்; எல்லா பருவங்களின் மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, நூற்றுக் கணக்கான குயில்களின் இனிய கூவலால் முழங்கியது.

Verse 19

गीयमानं सुमधुरैर्नादैर्मधुकरैरपि । कूजद्भिः पक्षिभिः पुण्यैः पुण्यध्वनिसमाकुलम्

அது மிக இனிய ஒலிகளால் முழங்கியது—தேனீகளும் பாடுவது போல; புனிதப் பறவைகளின் கீச்சொலியால் எங்கும் மங்கள ஒலிகள் நிறைந்திருந்தன.

Verse 20

चंदनादिकवृक्षैश्च सौरभैश्च विराजितम् । सर्वभोगैः सुसंपूर्णं माधव्या माधवेन वै

சந்தனம் முதலிய மணமிகு மரங்களால் அது ஒளிர்ந்தது; இனிய நறுமணத்தால் பிரகாசித்தது; மాధவியுடன் மాధவன் அதை எல்லா போகங்களாலும் நிறைவு செய்திருந்தான்.

Verse 21

रचितं मोहनायैव सुकलायाश्च कारणात् । तया सार्धं प्रविष्टा सा तद्वनं सर्वभावनम्

அந்த வனம் மயக்கத்திற்காகவே அமைக்கப்பட்டது; சுகலையின் காரணத்தாலும்; அவளுடன் சேர்ந்து அவள் அந்த அனைத்தையும் மகிழ்விக்கும், அனைத்தையும் மயக்கும் வனத்தில் நுழைந்தாள்.

Verse 22

ददर्श सौख्यदं पुण्यं मायाभावं न विंदति । वीक्षमाणा वनं दिव्यं तया सह जनेश्वर

மனிதர்களின் அதிபதி அந்த புனிதமான, இன்பம் தரும் காட்சியை கண்டான்; எந்த மாயநிலையும் உணரவில்லை; அவளுடன் சேர்ந்து அந்த தெய்வீக வனத்தை நோக்கிக் கொண்டே சென்றான்.

Verse 23

शक्रोपि चाभ्ययात्तत्र देवमूर्तिविराजितः । तया दूत्या समं प्राप्तः कामस्तत्र समागतः

அங்கே தெய்வமூர்த்தியால் ஒளிவீசும் சக்கிரன் (இந்திரன்) கூட வந்தான்; அந்தத் தூதியுடன் சேர்ந்து காமதேவனும் அங்கே வந்து சேர்ந்தான்.

Verse 24

सर्वभोगपतिर्भूत्वा कामलीलासमाकुलः । काममाह समाभाष्य एषा सा सुकुला गता

எல்லா போகங்களுக்கும் அதிபதியாகி, காமலீலையில் முழுதும் ஆழ்ந்து, அவன் காமதேவனை நோக்கி—“அந்த சுகுலா கன்னி சென்றுவிட்டாள்” என்று கூறினான்.

Verse 25

प्रहरस्व महाभाग क्रीडायाः पुरतः स्थिताम् । मायां कृत्वा समानीता क्रीडया तव संनिधौ

மகாபாகனே! க்ரீடையின் முன் நிற்பவள்மேல் தாக்கு. மாயை செய்து க்ரீடை அவளை உன் சன்னிதிக்கு கொண்டு வந்தாள்.

Verse 26

पौरुषं दर्शयाद्यैव यद्यस्ति कुरु निश्चितम् । काम उवाच । आत्मरूपं दर्शयस्व चतुरं लीलयान्वितम्

இன்றே உன் ஆண்மையை வெளிப்படுத்து; வல்லமை இருந்தால் உறுதியாகச் செய். காமன் கூறினான்—“உன் சொரூபத்தை வெளிப்படுத்து; நுட்பமிக்க, லீலையுடன் கூடியதாக.”

Verse 27

येनाहं प्रहराम्येतां पंचबाणैः सहस्रदृक् । इंद्र उवाच । क्वास्ते ते पौरुषं मूढ येन लोकं विडंबसे

சஹஸ்ரநேத்ரன் (இந்திரன்) கூறினான்—“ஐந்து அம்புகளால் அவளை நான் தாக்குவதற்கு.” அப்போது இந்திரன் சொன்னான்—“மூடனே! உலகை ஏளனம் செய்யும் உன் ஆண்மை எங்கே?”

Verse 28

ममाधारपरोभूत्वा योद्धुमिच्छसि सांप्रतम् । काम उवाच । तेनापि देवदेवेन महादेवेन शूलिना

காமன் கூறினான்— 'என் ஆதரவை நம்பி இப்போது நீ போரிட விரும்புகிறாய். தேவர்களுக்கெல்லாம் தேவனான அந்த சூலधारी மகாதேவனாலும் (நான் எரிக்கப்பட்டேன்).'

Verse 29

पूर्वमेव हृतं रूपं ममकायो न विद्यते । इच्छाम्यहं यदा नारीं हंतुं शृणुष्व सांप्रतम्

என் உருவம் முன்பே கவரப்பட்டுவிட்டது; எனக்குச் சொந்தமாக உடல் இல்லை. ஆயினும் நான் ஒரு பெண்ணைக் கொல்ல (மயக்க) விரும்பும்போது, இப்போது கேள்.

Verse 30

पुंसां कायं समाश्रित्य आत्मरूपं प्रदर्शये । पुमांसं वा सहस्राक्ष नार्याः कार्यं समाश्रये

ஆண்களின் உடலைச் சார்ந்து நின்று என் சுயரூபத்தைக் காட்டுகிறேன். அல்லது ஓ ஆயிரங்கண்ணுடையவனே! ஒரு ஆணின் உருவில் பெண்ணுக்குரிய செயலை மேற்கொள்கிறேன்.

Verse 31

पूर्वदृष्टा यदा नारी तामेव परिचिंतयेत् । चिंत्यमानस्य पुंसस्तु नार्यारूपं पुनःपुनः

ஒரு ஆண் ஒரு பெண்ணை முன்பே பார்த்திருக்கும்போது, அவளையே நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறான்; அவ்வாறு சிந்தனையில் ஆழ்ந்திருக்கும் ஆணுக்கு அப்பெண்ணின் உருவம் மீண்டும் மீண்டும் தோன்றுகிறது.

Verse 32

अदृष्टं तु समाश्रित्य पुंसमुन्मादयाम्यहम् । तथाप्युन्मादयाम्येवं नारीरूपं न संशयः

கண்ணுக்குத் தெரியாத விதியைச் சார்ந்து நான் ஒரு ஆணைப் பித்துப்பிடிக்க வைக்கிறேன்; அவ்வாறே பெண் உருவத்தின் மூலமாகவும் நான் அவனைப் பைத்தியமாக்குகிறேன் என்பதில் ஐயமில்லை.

Verse 33

संस्मरणात्स्मरो नाम मम जातं सुरेश्वर । तां दृष्ट्वा तादृशोरंग वस्तुरूपं समाश्रये

ஹே சுரேசுவரா! நினைவு மட்டுமால் என் உள்ளத்தில் ‘ஸ்மர’ எனும் காமம் எழுந்தது. அவளைக் கண்டு, ஹே உரகாங்கா! நான் உண்மைப் பொருளின் சத்தியஸ்வரூபத்தையே சரணடைகிறேன்.

Verse 34

आत्मतेजः प्रकाशेन बाध्यबाधकतां व्रजेत् । नारीरूपं समाश्रित्य धीरं पुरुषं प्रमोहयेत्

தன் ஆத்மதேஜஸின் ஒளியால் கட்டுப்படுதலும் கட்டுவதும் அற்ற நிலையை அடையலாம்; ஆயினும் பெண்ணுருவம் ஏற்று உறுதியான ஆணையும் மயக்க முடியும்.

Verse 35

पुरुषं तु समाश्रित्य भावयामि सुयोषितम् । रूपहीनोस्मि हे इंद्र अस्मद्रूपं समाश्रयेत्

ஆணைச் சரணடைந்து நான் நற்குணமிக்க பெண்ணாக ஆக முடியும். ஹே இந்திரா! நான் அழகற்றவன்; அவள் என் உருவை ஏற்றுக்கொள்ளட்டும்.

Verse 36

तवरूपं समाश्रित्य तां साधये यथेप्सिताम् । एवमुक्त्वा स देवेंद्रं कायं तस्य महात्मनः

உன் உருவை ஏற்று அவளுடைய காரியத்தை விரும்பியபடியே நிறைவேற்றுவேன். இவ்வாறு சொல்லி அவன் தேவேந்திரனிடம் சென்று அந்த மகாத்மாவின் உடலில் புகுந்தான்.

Verse 37

सखासौ माधवस्यापि समाश्रित्य सुमायुधः

அந்த சுமாயுதன், மாதவனை நண்பனாகக் கொண்டு, அவரையே சரணடைந்து (முன்னேறினான்).

Verse 38

तामेव हंतुं कुसुमायुधोपि साध्वीं सुपुण्यां कृकलस्य भार्याम् । समुत्सुकस्तिष्ठति बाणलक्षं तस्याश्च कायं नयनैर्विलोक्य

கிருகலனின் மனைவியான அந்தச் சாத்வி, மிகப் புண்ணியவதியை கொல்ல குசுமாயுதன் (காமதேவன்) கூட மிகுந்த ஆவலுற்றான். அவளது உடலை கண்களால் நோக்கி, அவளையே அம்பின் இலக்காகக் கொண்டு தயார் நிலையில் நின்றான்.

Verse 57

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने सुकलाचरित्रे सप्तपंचाशत्तमोऽध्यायः

இவ்வாறு திருப்பத்மபுராணத்தின் பூமிகண்டத்தில் வேனோபாக்யானத்தின் உட்பிரிவான சுகலா-சரித்ரத்தின் ஐம்பத்தேழாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது.