Adhyaya 55

Verse 1

विष्णुरुवाच । भावं विदित्वा सुरराट्च तस्याः प्रोवाच कामं पुरतः स्थितं सः । न चास्ति शक्या स्मर ते जयाय सत्यात्मकध्यान सुदंशिता सती

விஷ்ணு கூறினார்—அவளின் உள்ளநிலையை அறிந்த தேவராஜன், முன் நின்ற காமனை நோக்கி: “ஓ ஸ்மரா! உன் வெற்றிக்காக அவளை வெல்ல இயலாது; அந்த சதி சத்தியசாரமான தியானத்தால் உறுதியாக ஆயுதமணிந்திருக்கிறாள்” என்றான்.

Verse 2

धर्माख्य चापं स्वकरे गृहीत्वा ज्ञानाभिधानं वरमेव बाणम् । योद्धुं रणे संप्रति संस्थिता सती वीरो यथा दर्पितवीर्यभावः

‘தர்மம்’ எனும் வில்லைக் கையிலே ஏந்தி, ‘ஞானம்’ எனும் சிறந்த அம்பைத் தாங்கி, சதி இப்போது போர்க்களத்தில் போரிடத் தயாராய் நின்றாள்—வீரச்செருக்குடன் நிறைந்த வீரனைப் போல.

Verse 3

जिगीषयेयं पुरुषार्थमेव त्वमात्मनः कुरुषे पौरुषं तु । त्वामद्य जेतुं समरे समर्था यद्भाव्यमेवं तदिहैव चिंत्यम्

“நான் வெற்றியை மனித முயற்சியாகவே நாடுகிறேன்; நீயும் உன் பொருட்டு வீரத்தைச் செய்கிறாய். இன்று போரில் உன்னை வெல்ல நான் வல்லவள்—ஆகவே நிகழ வேண்டியது என்னவோ, அதை இங்கேயே இப்போதே தீர்மானிக்கலாம்।”

Verse 4

दग्धोसि पूर्वं त्वमिहैव शंभुना महात्मना तेन समं विरोधम् । कृत्वा फलं तस्य विकर्मणश्च जातोस्यनंगः स्मर सत्यमेव

“முன்பு இங்கேயே மகாத்மா சம்புவால் நீ எரிக்கப்பட்டாய்; ஏனெனில் அவருக்கு எதிராக நீ நின்றாய். அந்தத் தீச்செயலின் பலனாலே நீ ‘அனங்கன்’ (உடலற்றவன்) ஆனாய், ஓ ஸ்மரா—இதுவே உண்மை।”

Verse 5

यथा त्वया कर्म कृतं पुरा स्मर फलं तु प्राप्तं तु तथैव तीव्रम् । सुकुत्सितां योनिमवाप्स्यसि ध्रुवं साध्व्यानया सार्धमिहैव कथ्यसे

முன்பு நீ செய்த கர்மத்தை நினைத்துப் பார்; அதே அளவு கடுமையான பலனை நீ அடைந்துள்ளாய். நிச்சயமாக நீ இழிவான பிறவியை அடைவாய், இங்கே இந்த கற்புக்கரசியுடன் சேர்த்து நீ பேசப்படுகிறாய்.

Verse 6

ये ज्ञानवंतः पुरुषा जगत्त्रये वैरं प्रकुर्वन्ति महात्मभिः समम् । भुंजन्ति ते दुष्कृतमेवतत्फलं दुःखान्वितं रूपविनाशनं च

மூன்று உலகங்களிலும் மகான்களுடன் பகை கொள்ளும் அறிவுடையோர், அந்தத் தீய செயலின் பலனை அனுபவிக்கிறார்கள்; அது துன்பத்தையும் அழகின் அழிவையும் தரக்கூடியது.

Verse 7

व्याघुष्य आवां तु व्रजाव काम एनां परित्यज्य सतीं प्रयुज्य । सत्याः प्रसंगेन पुरा मया तु लब्धं फलं पापमयं त्वसह्यम्

நான் உரக்கக் கூத்தினேன்: 'வாரும் காமனே, நாம் செல்வோம்—இந்தக் கற்புக்கரசியை விட்டுவிடு.' ஏனெனில் முன்பு ஒரு பத்தினியுடன் தொடர்பு கொண்டதால், பாவமும் தாங்க முடியாததுமான பலனை நான் அடைந்தேன்.

Verse 8

त्वमेव जानासि चरित्रमेतच्छप्तोस्मि तेनापि च गौतमेन । जातश्च मेषवृषणः सदा ह्यहं भवान्गतो मां तु विहाय तत्र

இந்த முழு விவகாரமும் உனக்கு மட்டுமே தெரியும். நான் கௌதம முனிவரால் சபிக்கப்பட்டேன், நிரந்தரமாக ஆட்டின் விதைகளைக் கொண்டவனானேன். ஆயினும் நீ என்னை அங்கே விட்டுவிட்டுச் சென்றுவிட்டாய்.

Verse 9

तेजः प्रभावो ह्यतुलः सतीनां धाता समर्थः सहितुं न सूर्यः । सुकुत्सितं रूपमिदं तु रक्षेत्पुरानुसूया मुनिना हि शप्तम्

கற்புக்கரசிகளின் ஔியும் சக்தியும் இணையற்றவை; பிரம்மாவோ சூரியனோ கூட அதைத் தாங்க வல்லவர் அல்லர். முன்பு அனசூயையின் சாபத்தால் ஏற்பட்ட இந்த மிக இழிவான வடிவத்தை ஒருவன் காக்க வேண்டும்.

Verse 10

निरुध्य सूर्यं परिवेगवंतमुद्यंतमेवं प्रभया सुदीप्तम् । भर्तुश्च मृत्युं परिबाधमानं मांडव्यशापस्य च कौंडिनस्य

அவள் உதயமாகும் வேகமிகு, ஒளியால் தீவிரமாகப் பிரகாசிக்கும் சூரியனைத் தடுத்தாள்; மேலும் மாண்டவ்யர், கௌண்டின்யர் சாபத்தால் வந்த கணவனின் மரணத்தையும் அவள் தடங்கலாக்கினாள்।

Verse 11

अत्रेः प्रिया सत्यपतिव्रता तया स्वपुत्रतां देवत्रयं हि नीतम् । न किं पुरा मन्मथ ते श्रुतं सदा संस्कारयुक्ताः प्रभवंति सत्यः

அத்திரியின் அன்புத் துணைவி, உண்மையான பதி-விரதையாய் இருந்த அவள், தேவர்திரயத்தையும் தன் மக்களாக ஆக்கினாள். ஓ மன்மதா! முற்காலம் முதல் ‘சம்ஸ்காரங்களால் புனிதரானோர் தான் உண்மையில் தம் விதிப்பயனை அடைகிறார்கள்’ என்று நீ கேளாததோ?

Verse 12

सावित्रीनाम्नी द्युमत्सेनपुत्री नीतं प्रियं सा पुनरानिनाय । यमादिहैवाश्वपतेः सुपुत्रं सती त्वमेवं परिसंश्रुतं च

த்யுமத்சேனனின் மகளான ‘சாவித்ரி’ எடுத்துச் செல்லப்பட்ட தன் அன்பனை மீண்டும் கொண்டு வந்தாள். யமனிடமிருந்தே, இங்கேயே, அவள் அஷ்வபதியின் நற்குமாரனை மீட்டாள்; ஓ சதியே, நீயும் இவ்வாறே புகழ்பெற்றவள்।

Verse 13

अग्नेः शिखां कः परिसंस्पृशेद्वै तरेद्धिकः सागरमेव मूढः । गले तु बद्धासु शिलां भुजाभ्यां को वा सतीं वश्यति वीतरागाम्

அக்னியின் சுடரைக் யார் தொடுவார்? கடலை நீந்திக் கடக்க முயல்வது மூடத்தனம். கழுத்தில் கல் கட்டியவனே கைகளால் எப்படித் தப்பி நீந்துவான்? அதுபோல் பற்றற்ற சதியை யார் அடக்க முடியும்?

Verse 14

उक्ते तु वाक्ये बहुनीतियुक्ते इंद्रेण कामस्य सुशिक्षणार्थम् । आकर्ण्य वाक्यं मकरध्वजस्तु उवाच देवेंद्रमथैनमेव

காமனைச் சரியாகக் கற்பிப்பதற்காக இந்திரன் பல நெறிமொழிகளால் நிறைந்த உரைகளைச் சொன்னான். அவற்றைக் கேட்ட மகரத்வஜன், பின்னர் தேவேந்திரனான இந்திரனிடமே பதிலுரைத்தான்।

Verse 15

काम उवाच । तवातिदेशादहमागतो वै धैर्यं सुहृत्त्वं पुरुषार्थमेव । त्यक्त्वा तदर्थं परिभाषसे मां निःसत्वरूपं बहुभीतियुक्तम्

காமன் கூறினான்—உன் ஆணையினாலே நான் வந்தேன்; தைரியம், நட்புணர்வு, மனித முயற்சி இவையே கொண்டு. ஆனால் அந்த நோக்கை விட்டுவிட்டு என்னை வலிமையற்றவன், பல அச்சங்களால் நிறைந்தவன் என்று நீ இகழ்கிறாய்.

Verse 16

व्याबुद्धि यास्यामि यदा सुरेशस्याल्लोकमध्ये मम कीर्तिनाशः । ऊढिंकरोमानविहीन एव सर्वे वदिष्यंत्यनया जितं माम्

என் அறிவு மயங்கும் போது, உலகில்—தேவேந்திரன் முன்னிலையில்கூட—என் புகழ் அழியும். மரியாதையற்றவனாய் நான் தாழ்வுறுவேன்; அனைவரும் ‘அவள் என்னை வென்றாள்’ என்று சொல்வார்கள்.

Verse 17

ये वै जिता देवगणाश्च दानवाः पूर्वं मुनींद्रास्तपसः प्रयुक्ताः । हास्यं करिष्यंति ममापि सद्यो नार्या जितो मन्मथ एष भीमः

முன்பு நான் வென்ற தேவர்கள், அசுரர்கள், தவத்தில் நிலைத்த முனிவர்கள்—அவர்கள் இப்போதே என்னையும் கேலி செய்வார்கள்: ‘இந்த பயங்கர மன்மதனும் ஒரு பெண்ணால் வெல்லப்பட்டான்’ என்று.

Verse 18

तस्मात्प्रयास्यामि त्वयैव सार्धमस्या बलं मानमतः सुरेश । तेजश्च धैर्यं परिणाशयिष्ये कस्माद्भवानत्र बिभेति शक्र

ஆகையால், தேவராஜனே, நான் உன்னோடு சேர்ந்து சென்று அவளின் வலிமை, அகந்தை, ஒளி, தைரியம் அனைத்தையும் அழித்துவிடுவேன். அப்படியிருக்க, சக்ரா, நீ ஏன் இங்கே அஞ்சுகிறாய்?

Verse 19

संबोध्य चैवं स सुराधिनाथं चापं गृहीतं सशरं सुपुष्पम् । उवाच क्रीडां पुरतः स्थितां तां विधाय मायां भवती प्रयातु

இவ்வாறு தேவர்களின் அதிபதியை உரைத்தபின், மலர்த் தும்பிய வில்லையும் அம்பையும் எடுத்துக் கொண்டு, முன் விளையாட்டிற்காக நின்ற அந்தப் பெண்ணை நோக்கி கூறினான்—“மாயை வடிவம் ஏற்று நீ இப்போது புறப்படு.”

Verse 20

वैश्यस्य भार्यां सुकलां सुपुण्यां सत्येस्थितां धर्मविदां गुणज्ञाम् । इतो हि गत्वा कुरु कार्यमुक्तं साहाय्यरूपं च प्रिये सखे शृणु

இங்கிருந்து சென்று வைசியனின் மனைவி சுகலாவிடம் போ—அவள் மிகப் புண்ணியவதி, சத்தியநிஷ்டை உடையவள், தர்மஞானி, குணங்களை அறியும் திறன் கொண்டவள். அங்கே சென்று நான் கூறிய காரியத்தை நிறைவேற்று; உதவியாளராக நட. அன்புச் சఖா, கேள்.

Verse 21

क्रीडां समाभाष्य ततो मनोभवस्त्वंते स्थितां प्रीतिमथाह्वयत्पुनः । कार्यं भवत्या ममकार्यमुत्तममे तां सुस्नेहैः परिभावयत्वम्

விளையாட்டைப் பற்றிப் பேசி முடித்த பின் மனோபவன் (காமன்) அருகில் நின்றிருந்த ப்ரீதியை மீண்டும் அழைத்தான்—“நீ செய்ய வேண்டியது என் மிகச் சிறந்த காரியம். வா; ஆழ்ந்த அன்பால் அவளை மனம்வாங்கி வசியப்படுத்து.”

Verse 22

इंद्रं हि दृष्ट्वा सुकला यथा भवेत्स्नेहानुगा चारुविलोचनेयम् । तैस्तैः प्रभावैर्गुणवाक्ययुक्तैर्नयस्व वश्यं च प्रिये सखे शृणु

இந்திரனைப் பார்த்தவுடன் சுகலா—அழகிய மான்-கண் உடையவள்—அன்பின் வழி செல்லத் தொடங்குவாள். ஆகவே பலவகைச் செல்வாக்குகளாலும், அவன் குணங்களைப் புகழும் சொற்களாலும், அவனை உன் வசப்படுத்து. அன்புச் சఖா, கேள்.

Verse 23

भो भोः सखे साधय गच्छ शीघ्रं मायामयं नंदनरूपयुक्तम् । पुष्पोपयुक्तं च फलप्रधानं घुष्टं रुतैः कोकिलषट्पदानाम्

ஓ ஓ நண்பா, காரியத்தைச் சாதி; விரைந்து செல்—நந்தனத்தின் அழகால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்த மாயைமிகு தோட்டத்திற்குள். அது மலர்களால் மிளிர்ந்து, கனிகளால் நிறைந்து, குயில்களும் தேனீகளும் எழுப்பும் ஓசையால் முழங்குகிறது.

Verse 24

आहूय वीरं मकरंदमेव रसायनं स्वादुगुणैरुपेतम् । सहानिलाद्यैर्निजकर्मयुक्तैः संप्रेषयित्वा पुनरेव कामम्

வீரனை அழைத்து, அவன் மகரந்தம் போன்ற அந்த ரசாயனத்தை—இனிய குணங்களால் நிறைந்த அமிர்தச் சாரத்தை—பிராணவாயு முதலியவை தத்தம் செயல்களில் ஈடுபட்டிருந்தபடியே அவைகளுடன் சேர்த்து அனுப்பினான்; அப்போது காமம் மீண்டும் எழுந்தது.

Verse 25

एवं समादिश्य महत्ससैन्यं त्रैलोक्यसंमोहकरं तु कामः । चक्रे प्रयाणं सुरराजसार्धं संमोहनायैव महासतीं ताम्

இவ்வாறு மூவுலகையும் மயக்க வல்ல அந்தப் பெரும் சேனையை ஆணையிட்டு, காமன் தேவராஜன் இந்திரனுடன் சேர்ந்து, அந்த மகாசதியை மயக்குவதற்காகவே பயணம் புறப்பட்டான்।