Adhyaya 54

Verse 1

विष्णुरुवाच । एवमुक्ता गता दूती तया सुकलया तदा । समासेन सुसंप्रोक्तमवधार्य पुरंदरः

விஷ்ணு கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லப்பட்டபின் அந்த தூதி அந்நேரம் சுகலையுடன் சென்றாள். சுருக்கமாகத் தெளிவாக உரைக்கப்பட்டதை நன்கு உணர்ந்து புரந்தரன் (இந்திரன்) மனத்தில் பதித்தான்.

Verse 2

तदर्थं भाषितं तस्याः सत्यधर्मसमन्वितम् । आलोच्य साहसं धैर्यं ज्ञानमेव पुरंदरः

அவள் அந்த நோக்கத்திற்காகச் சொன்ன, சத்தியமும் தர்மமும் நிறைந்த சொற்களை ஆராய்ந்து புரந்தரன் (இந்திரன்) அவளில் துணிவு, நிலைத்தன்மை, ஞானம் ஆகியவற்றையே கண்டறிந்தான்.

Verse 3

ईदृशं हि वदेत्का हि नारी भूत्वा महीतले । योगरूपं सुसंशिष्टं न्यायोदैः क्षालितं वचः

பூமியில் பெண்ணாக இருந்து யார் இவ்வாறு பேச முடியும்? அந்த வாக்கு யோக வடிவில் அமைந்தது, நன்கு போதிக்கப்பட்டது, நியாயத் தர்க்கத்தின் நீரால் கழுவி தூய்மையாக்கப்பட்டது.

Verse 4

पवित्रेयं महाभागा सत्यरूपा न संशयः । त्रैलोक्यस्य समस्तस्य धुरं धर्तुं भवेत्क्षमा

ஓ மகாபாக்கியவளே! இது ஐயமின்றி தூய்மையளிப்பதும் சத்தியத்தின் வடிவமுமாகும். அவள் முழு மும்முலகின் பாரத்தையும் தாங்க வல்லவள்.

Verse 5

एतदर्थं विचार्यैव जिष्णुः कंदर्पमब्रवीत् । त्वया सह गमिष्यामि द्रष्टुं तां कृकलप्रियाम्

இந்த நோக்கத்தை ஆராய்ந்து ஜிஷ்ணு கந்தர்ப்பனிடம் கூறினான்—“நான் உன்னுடன் சென்று, அந்த கிருகலப் பிரியமான பெண்ணை காண்பேன்.”

Verse 6

प्रत्युवाच सहस्राक्षं मन्मथो बलदर्पितः । गम्यतां तत्र देवेश यत्रास्ते सा पतिव्रता

தன் வலிமையின் செருக்கினால் மன்மதன் இந்திரனிடம் கூறினான்: 'தேவர்களின் தலைவனே! அந்தப் பதிவிரதை எங்கு வசிக்கிறாளோ அங்கு செல்வோம்.'

Verse 7

मानं वीर्यं बलं धैर्यं तस्याः सत्यं पतिव्रतम् । गत्वाहं नाशयिष्यामि कियन्मात्रा सुरेश्वर

'தேவர்களின் தலைவனே! நான் சென்று அவளுடைய பெருமை, வீரம், வலிமை, தைரியம், உண்மை மற்றும் கற்பு நெறியை அழிப்பேன். ஒரு சாதாரணப் பெண் என்ன செய்ய முடியும்?'

Verse 8

समाकर्ण्य सहस्राक्षो वचनं मन्मथस्य च । भो भोनंग शृणुष्व त्वमधिकं भाषितं मुधा

மன்மதனின் வார்த்தைகளைக் கேட்ட இந்திரன் கூறினான்: 'ஓ அனங்கா! கேள், நீ வீணாக அதிகமாகப் பேசிவிட்டாய்.'

Verse 9

सुदृढा सत्यवीर्येण सुस्थिरा धर्मकर्मभिः । सुकलेयमजेया वै तत्र ते पौरुषं नहि

'அவள் உண்மையின் வலிமையால் உறுதியாகவும், தர்ம காரியங்களால் நிலையாகவும் இருக்கிறாள். அவள் உயர்குலத்தைச் சேர்ந்தவள், வெல்ல முடியாதவள்; அங்கே உன் ஆண்மை பலிக்காது.'

Verse 10

इत्याकर्ण्य ततः क्रुद्धो मन्मथस्त्विन्द्रमब्रवीत् । ऋषीणां देवतानां च बलं मया प्रणाशितम्

இதைக் கேட்டு கோபமடைந்த மன்மதன் இந்திரனிடம் கூறினான்: 'முனிவர்கள் மற்றும் தேவர்களின் வலிமையையும் நான் அழித்துள்ளேன்.'

Verse 11

अस्या बलं कियन्मात्रं भवता मम कथ्यते । पश्यतस्तव देवेश नाशयिष्यामि तां स्त्रियम्

உமது கருத்தில் அவளுடைய வல்லமை எத்துணை என்று எனக்குச் சொல்லுங்கள். தேவேசா! நீங்கள் பார்த்துக்கொண்டிருக்கையில் நான் அந்தப் பெண்ணை அழித்துவிடுவேன்.

Verse 12

नवनीतं यथा चाग्नेस्तेजो दृष्ट्वा द्रवं व्रजेत् । तथेमां द्रावयिष्यामि स्वेन रूपेण तेजसा

புதிய வெண்ணெய் தீயின் வெப்பத் தேஜஸைக் கண்டதும் உருகி திரவமாகிவிடுவது போல, என் சொரூபத் தேஜஸால் அவளையும் உருகச் செய்வேன்.

Verse 13

गच्छ तत्र महत्कार्यमुपस्थं सांप्रतं ध्रुवम् । कस्मात्कुत्ससि मे तेजस्त्रैलोक्यस्य विनाशनम्

அங்கே செல்—மிகப் பெரிய காரியம் நிச்சயமாக இப்போதே முன் நிற்கிறது. மூவுலகையும் அழிக்க வல்ல என் தேஜஸை நீ ஏன் இகழ்கிறாய்?

Verse 14

विष्णुरुवाच । आकर्ण्य वाक्यं तु मनोभवस्य एतामसाध्यां तव कामजाने । धैर्यं समुद्यम्य च पुण्यदेहां पुण्येन पुण्यां बहुपुण्यचाराम्

விஷ்ணு கூறினார்—காமஜானே! மனோபவனான காமனின் சொற்களை கேட்டுத், இது உனக்குச் சாதிக்க அரிது என உணர்ந்து, அந்தப் புண்யதேகி தைரியத்தைத் திரட்டி நின்றாள்; தன் புண்யத்தால் மேலும் புண்யமயமாகி, பல புண்யச் செயல்களில் செழித்தவளாயினாள்.

Verse 15

पश्यामि ते पौरुषमुग्रवीर्यमितो हि गत्वा तु धनुष्मता वै । तेनापि सार्धं प्रजगाम भूयो रत्या च दूत्या च पतिव्रतां ताम्

உன் ஆண்மைத் திறன்—உன் கடும் வீரத்தைக்—நான் காண்கிறேன். இங்கிருந்து அந்த வில்லாளனுடன் சென்ற அவள், மீண்டும் அவனுடனே ரதியும் தூதியும் உடன் அந்தப் பதிவிரதையிடம் சென்றாள்.

Verse 16

एकां सुपुण्यां स्वगृहस्थितां तां ध्यानेन पत्युश्चरणे नियुक्ताम् । यथा सुयोगी प्रविधाय चित्तं विकल्पहीनं न च कल्पयेत

அவள் ஒருத்தி மிகப் புண்ணியவதி; தன் இல்லத்திலேயே இருந்து தியானத்தால் கணவனின் திருவடிகளில் மனத்தை நிலைநிறுத்தினாள். உண்மையான யோகி சித்தத்தைச் சீர்படுத்தி, மாற்றுக் கருத்துகளின்றி எந்தக் கற்பனையும் செய்யாததுபோல்.

Verse 17

अत्यद्भुतं रूपमनंततेजोयुतं चकाराथ सतीप्रमोहम् । नीलांचितं भोगयुतं महात्मा झषध्वजश्चैव पुरंदरश्च

அப்போது அந்த மகாத்மா முடிவற்ற ஒளியுடன் கூடிய மிக அதிசயமான ஒரு ரூபத்தை உருவாக்கினார்; அதனால் சதியும் வியப்பில் ஆழ்ந்தாள். அது ஆழ்ந்த நீல நிறச் சாயலால் குறியிடப்பட்டு, ஆபரணங்களாலும் அலங்காரங்களாலும் விளங்கியது; அங்கே ஜஷத்வஜனும் புரந்தரனும் (இந்திரன்) இருந்தனர்.

Verse 18

दृष्ट्वा सुलीलं पुरुषं महांतं चरंतमेवं परिकामभावम् । जाया हि वैश्यस्य महात्मनस्तु मेने न सा रूपयुतं गुणज्ञम्

அந்த மகத்தான, அழகிய நடையுடைய ஆணை காதல் நோக்கத்துடன் உலாவுவதைக் கண்ட அந்த உயர்ந்த வைசியனின் மனைவி, அவனை அழகுடையவனாகவும் நற்குணம் அறிந்தவனாகவும் எண்ணவில்லை.

Verse 19

अंभो यथा पद्मदले गतं वै प्रयाति मुक्ताफलकस्य कीर्तिम् । तद्वत्स्वभावः परिसत्ययुक्तो जज्ञे च तस्यास्तु पतिव्रतायाः

தாமரை இதழில் தங்கிய நீர் முத்தின் புகழும் ஒளியும் பெறுவது போல, அந்தப் பதிவிரதையில் முழு சத்தியத்தால் நிறைந்த இயல்பு தோன்றியது.

Verse 20

अनेन दूती परिप्रेषिता पुरा यामां युवत्या ह गुणज्ञमेनम् । लीलास्वरूपं बहुधात्मभावं ममैष सर्वं परिदर्शयेच्च

இவனால் முன்பே எனக்கொரு தூதி அனுப்பப்பட்டாள்—அந்த இளம்பெண் இந்தக் குணம் அறிந்த ஆணிடம் (அனுப்பி), ‘என்னுடைய அனைத்தையும் அவனுக்குக் காட்டுக; அவன் லீலாச்வரூபன், பலவித நிலைகளை ஏற்கும்வன்’ என்று கூறினாள்.

Verse 21

ममैव कालं प्रबलं विचिंत्यागतो हि मे कांतगुणैश्च सत्खलः । रत्यासमेतस्तु कथं च जीवेत्सत्याश्मभारेण प्रमर्दितश्च

என் காலமே (விதியே) மிக வலிமை என எண்ணி, என் காந்த குணங்களால் மயங்கிய அந்த வஞ்சகன் என்னிடம் வந்தான். ஆனால் காமரதியில் பற்றுண்டு, சத்தியமெனும் கல்லின் கனத்தால் நசுங்கியவன் எவ்வாறு உயிர்வாழ முடியும்?

Verse 22

ममापि भावं परिगृह्य कांतो जीवेत्कियान्वापि सुबुद्धियुक्तः । शून्यो हि कायो मम चास्ति सद्यश्चेष्टाविहीनो मृतकल्प एव

என் காதலன் என் மனநிலையையே ஏற்று, நல்ல அறிவுடன் எத்தனை நாளும் வாழ்ந்தாலும்—என் உடல் இப்போதே வெறுமையாய், செயலற்றதாய், இறந்ததுபோல் உள்ளது.

Verse 23

कायस्य ग्रामस्य प्रजाः प्रनष्टाः सुविक्रियाख्यं परिगृह्य कर्म । ममाधिकेनापि समं सुकांतं स ऊर्द्ध्वशोभामनयच्च कामः

காயாவின் கிராம மக்கள் அழிந்தபோது, அவன் ‘சுவிக்ரியா’ எனப்படும் தொழிலை ஏற்றான். மேலும் என்னைவிட மேலான காமனும் அழகிய சுகாந்தனை உயர்ந்த ஒளிமிக்க மகிமைக்கு உயர்த்தினான்.

Verse 24

यदामृतो बलवान्हर्षयुक्तः स्वयंदृशा वै परिनृत्यमानः । तथा अनेनापि प्रभाषयेद्भुतं यो मां हि वाञ्छत्यपि भोक्तुकामः

அமிர்தம் வலிமை பெற்று மகிழ்ச்சியால் நிறைந்து, கண்முன்னே நடனமாடுவது போலத் தோன்றும் போது—அதேபோல் இம்முறையாலும் அதிசயமான சொற்களை உரைக்க வேண்டும்; ஏனெனில் என்னை அனுபவிக்க விரும்பி நாடுபவன் பலனை அடைவான்.

Verse 25

एवं विचार्यैव तदा महासती सत्याख्यरज्ज्वा दृढबद्धचेतना । गृहं स्वकीयं प्रविवेश सा तदा तत्तस्यभावं नियमेन वेत्तुम्

இவ்வாறு சிந்தித்து, ‘சத்தியம்’ எனும் கயிற்றால் மனம் உறுதியாகக் கட்டப்பட்ட அந்த மகாசதி, அவனுடைய உண்மை நிலையை நியமமாக அறியத் தீர்மானித்து, தன் இல்லத்திற்குள் நுழைந்தாள்.

Verse 54

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने सुकलाचरित्रेचतुःपंचाशत्तमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீபத்மபுராணத்தின் பூமிகண்டத்தில் வேனோபாக்யானத்தின் உட்பட்ட சுகலா-சரித்ரம் எனும் ஐம்பத்துநான்காம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।