Adhyaya 52

Verse 1

शिवशर्मोवाच । मंगले श्रूयतां वाक्यं यदि पृच्छसि सांप्रतम् । यदर्थं हि त्वया पृष्टं तन्निबोध वरानने

சிவசர்மன் கூறினான்—மங்களே, இப்போது நீ கேட்கிறாய் என்றால் என் சொற்களை கேள். அழகிய முகத்தையுடையவளே, நீ கேட்டதன் பொருளை நன்கு அறிந்து கொள்।

Verse 2

इयं हि सांप्रतं प्राप्ता वराकी भिक्षुरूपिणी । वसुदत्तस्य विप्रस्य सुतेयं चारुलोचने

அழகிய கண்களையுடையவளே, இந்த ஏழை பெண் இப்போது பிச்சைக்காரி வடிவில் இங்கு வந்திருக்கிறாள். இவள் பிராமணன் வசுதத்தனின் மகள்.

Verse 3

सुदेवा नाम भद्रेयं मम जाया प्रिया सदा । केनापि कारणेनैव देशं त्यक्त्वा समागता

ஓ பத்திரே, என் அன்பு மனைவியின் பெயர் சுதேவா; அவள் எப்போதும் எனக்கு மிகப் பிரியமானவள். ஏதோ காரணத்தால் தன் நாட்டை விட்டுவிட்டு இங்கு வந்தாள்.

Verse 4

ममदुःखेन दग्धेयं वियोगेन वरानने । मां ज्ञात्वा तु समायाता भिक्षुरूपेण ते गृहम्

ஓ வரானனே, என் துயரத்தாலும் பிரிவினாலும் நான் எரிகிறேன். ஆயினும் என்னை அறிந்து, நீ பிச்சைக்காரன் வேடத்தில் உன் இல்லத்துக்கு வந்தாய்.

Verse 5

एवं ज्ञात्वा त्वया भद्रे आतिथ्यं परिशोभितम् । कर्त्तव्यं न च संदेह इच्छंत्या मम सुप्रियम्

இவ்வாறு அறிந்து, ஓ பத்திரே, விருந்தோம்பல் தர்மத்தை முறையாகச் சிறப்புறச் செய்ய வேண்டும்; இதில் ஐயமில்லை—எனக்கு மிகப் பிரியமானதைச் செய்ய விரும்பினால்.

Verse 6

भर्तुर्वाक्यं निशम्यैव मंगला पतिदेवता । हर्षेण महताविष्टा स्वयमेव सुमंगला

கணவனின் சொற்களை கேட்டவுடன், கணவனைத் தெய்வமாகக் கருதும் மங்களா பேரானந்தத்தில் மூழ்கி, தானே சுமங்களா—மிகவும் மங்களமானவள்—ஆனாள்.

Verse 7

स्नानाच्छादन भोज्यं च मम चक्रे वरानने । रत्नकांचनयुक्तैश्चाभरणैश्च पतिव्रता

ஓ வரானனே, அந்த பதிவிரதை எனக்காக நீராடல், ஆடை, உணவு ஆகியவற்றைச் செய்தாள்; மேலும் ரத்தினமும் பொன்னும் சேர்ந்த ஆபரணங்களால் என்னை அலங்கரித்தாள்.

Verse 8

अहं हि भूषिता भद्रे तयैव पतिकाम्यया । तयाहं भूषिता देवि मानस्नानैश्च भोजनैः

அம்மையே, கணவரை நாடும் அந்தப் பெண்ணாலேயே நான் மதிக்கப்பட்டு அலங்கரிக்கப்பட்டேன். தேவியே, அவள் மனஸ்நானம் எனும் உள்ளத் தூய்மையாலும், உணவு-நைவேத்ய அர்ப்பணங்களாலும் என்னைச் சிறப்பித்தாள்.

Verse 9

भर्त्राहं मानिता देवि जातं दुःखमनंतकम् । ममोरसि महातीव्रं सर्वप्राणविनाशनम्

தேவியே, கணவரால் மதிக்கப்பட்டிருந்தாலும் எனக்குள் முடிவற்ற துயரம் எழுந்தது. என் மார்பில் மிகக் கடும் வேதனை உள்ளது; அது எல்லாப் பிராணனையும் அழித்துவிடும் போலத் தோன்றுகிறது.

Verse 10

तस्या मानो मया दृष्टो दुःखमात्मगतं तथा । चिंता मे दारुणा जाता यया प्राणा व्रजंति मे

அவளின் காயமடைந்த பெருமிதத்தையும், அதுபோல என் உள்ளத்தில் புகுந்த துயரத்தையும் நான் கண்டேன். என்னுள் கொடிய கவலை எழுந்தது; அதனால் என் பிராணன் போய்விடும் போல உள்ளது.

Verse 11

कदापि वचनं दत्तं न मया पापया शुभम् । अस्यैव विप्रवर्यस्य आचरंत्या च दुष्कृतम्

நான் பாவினி; ஒருபோதும் ஒரு நல்வாக்கையும் கூறவில்லை. இந்தச் சிறந்த பிராமணரிடம் நடந்துகொண்டதில் நான் தீச்செயலையே செய்தேன்.

Verse 12

पादप्रक्षालनं नैव अंगसंवाहनं नहि । एकांतं न मया दत्तं तस्यैव हि महात्मनः

நான் அவருடைய பாதங்களைத் துவைக்கவில்லை; உடல் உறுப்புகளை மசாஜ் செய்து சேவையும் செய்யவில்லை. அந்த மகாத்மாவுக்கு தனியாகச் சந்திக்கும் வாய்ப்பையும் நான் அளிக்கவில்லை.

Verse 13

संभाषां कथमस्यैव करिष्ये पापनिश्चया । रात्रौ चैव तदा तत्र पतिता दुःखसागरे

பாவத்தைச் செய்ய உறுதி கொண்ட நான் அவனுடன் எவ்வாறு பேசுவேன்? அதே இரவில் அங்கேயே நான் துயரக் கடலில் வீழ்ந்தேன்.

Verse 14

एवं हि चिंतमानायाः स्फुटितं हृदयं मम । गताः प्राणास्तदा कायं परित्यज्य वरानने

இவ்வாறு எண்ணிக்கொண்டிருந்தபோது என் இதயம் பிளந்தது; ஓ அழகிய முகத்தாளே, அப்போது உயிர்மூச்சுகள் உடலை விட்டு நீங்கின.

Verse 15

तत्र दूताः समायाता धर्मराजस्य वै तदा । वीराश्च दारुणाः क्रूरा गदाचक्रासिधारिणः

அப்போது அங்கே தர்மராஜனின் தூதர்கள் வந்தனர்—வீரரும், அச்சமூட்டுவோரும், கொடூரரும்—கதை, சக்கரம், வாள் ஏந்தியவர்கள்.

Verse 16

तैस्तु बद्धा महाभागे शृंखलैर्दृढबंधनैः । नीता यमपुरं तैस्तु रुदमाना सुदुःखिता

ஓ பெருமைமிக்கவளே, அவர்கள் அவளை சங்கிலிகளாலும் உறுதியான கட்டுகளாலும் கட்டினர்; அவள் அழுதபடியே, மிகுந்த துயரத்தில், யமபுரிக்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டாள்.

Verse 17

मुद्गरैस्ताड्यमानाहं दुर्गमार्गेण पीडिता । भर्त्स्यमाना यमस्याग्रे तैस्तत्राहं प्रवेशिता

முத்திரங்களால் அடிக்கப்பட்டு, கடினமான பாதையில் வதைக்கப்பட்டு, நான் கடிந்துரைக்கப்பட்டேன்; அவர்கள் என்னை யமன் முன்னிலையில் அந்த இடத்திற்குள் தள்ளிச் செலுத்தினர்.

Verse 18

दृष्टाहं यमराजेन सक्रोधेन महात्मना । अंगारसंचये क्षिप्ता क्षिप्ता नरकसंचये

கோபம் கொண்ட மகாத்மா யமராஜன் என்னைக் கண்டு, எரியும் அங்காரக் குவியிலே—நரகத்தின் திரண்ட அச்சங்களிலே—என்னைத் தள்ளினான்।

Verse 19

लोहस्य पुरुषं कृत्वा अग्निना परितापितः । ममोरसि समुत्क्षिप्तो निजभर्तुश्च वंचनात्

இரும்பால் ஒரு மனித உருவம் செய்து அதைத் தீயில் காய்ச்சினர்; என் கணவனின் வஞ்சகத்தினால் அது என் மார்பின் மீது எறியப்பட்டது।

Verse 20

नानापीडातिसंतप्ता नरकाग्निप्रतापिता । तैलद्रोण्यां परिक्षिप्ता करम्भवालुकोपरि

பலவகை வேதனைகளால் சுட்டெரிக்கப்பட்டு, நரகத் தீயின் வெப்பத்தால் வாட்டப்பட்டு, அவர்கள் எண்ணெய்த் தொட்டியில்—கரம்பமும் காய்ந்த மணலும் விரித்த படுக்கையின் மேல்—எறியப்படுகின்றனர்।

Verse 21

असिपत्रैश्च संच्छिन्ना जलमंत्रेण वाहिता । कूटशाल्मलिवृक्षेषु क्षिप्ता तेन महात्मना

வாள்போன்ற இலைகளால் அவர்கள் துண்டுண்டாக வெட்டப்பட்டு, ஜலமந்திரத்தால் வலுப்பெற்ற வெள்ளத்தில் அடித்துச் செல்லப்பட்டு; அந்த மகாத்மனால் கபடமான சால்மலி மரங்களின் மீது எறியப்படுகின்றனர்।

Verse 22

पूयशोणितविष्ठायां पतिता कृमिसंकुले । सर्वेषु नरकेष्वेवं क्षिप्ताहं नृपनंदिनि

புழு நிறைந்த புய், இரத்தம், மலத்தில் நான் விழுந்தேன்; அரசகுமாரியே, இவ்வாறு எல்லா நரகங்களிலும் நான் எறியப்பட்டேன்।

Verse 23

पीडायुक्तेषु तीव्रेषु तेनैवापि महात्मना । करपत्रैः पाटिताहं शक्तिभिस्ताडिता भृशम्

அந்தக் கடும் வேதனைகளில் அந்த மகாத்மாவினாலேயே நானும் துன்புறுத்தப்பட்டேன்—கத்திபோல் கூர்மையான தாள்களால் கீறப்பட்டு, வேல்களால் மீண்டும் மீண்டும் கொடுமையாக அடிக்கப்பட்டேன்।

Verse 24

अन्येष्वेव नरकेषु पातिता नृपनंदिनि । योनिगर्तेषु क्षिप्तास्मि पतिता दुःखसंकटे

அரசகுமாரியே! என்னை மற்ற நரகங்களிலும் வீழ்த்தினர்; யோனியெனும் குழிகளில் எறியப்பட்டு, துயரத்தின் கொடிய ஆழத்தில் நான் விழுந்தேன்।

Verse 25

धर्मराजेन तेनाहं नरकेषु निपातिता । वल्गुनीयोनिमासाद्य भुक्तं दुःखं सुदारुणम्

அந்த தர்மராஜன் (யமன்) என்னை நரகங்களில் தள்ளினான்; வல்குனீயின் யோனியை அடைந்து நான் மிகக் கொடிய துன்பத்தை அனுபவித்தேன்।

Verse 26

गताहं क्रौष्टुकीं योनिं शुनीयोनिं पुनर्गता । सकुक्कुटीं च मार्जारीमाखुयोनिं गता ह्यहम्

நான் நரியின் யோனியில் சென்றேன்; மீண்டும் நாயின் யோனியில் சென்றேன். கோழியாகவும், பூனையாகவும், உண்மையாகவே எலியின் யோனியிலும் நான் சென்றேன்।

Verse 27

एवं योनिविशेषेषु पापयोनिषु तेन च । क्षिप्तास्मि धर्मराजेन पीडिता सर्वयोनिषु

இவ்வாறு பல்வேறு யோனிவகைகளில்—பாவமயமான பிறவிகளில்—தர்மராஜன் என்னைத் தள்ளினான்; எல்லா யோனிகளிலும் நான் துன்புற்றேன்।

Verse 28

तेनैवाहं कृता भूमौ शूकरी नृपनंदिनि । तवहस्ते महाभागे संति तीर्थान्यनेकशः

அவனாலேயே, அரசகுமாரியே, நான் பூமியில் சூகரியாக (பன்றியாக) ஆக்கப்பட்டேன். மகாபாக்யவதியே, உன் கரத்தில் பல தீர்த்தங்களின் புண்ணியம் உள்ளது.

Verse 29

तेनोदकेन सिक्तास्मि त्वयैव वरवर्णिनि । मम पापं गतं देवि प्रसादात्तव सुंदरि

அழகிய சிறந்த நிறமுடையவளே, அந்த நீராலேயே நீ என்னைத் தெளித்தாய். தேவியே, உன் அருளால் என் பாவம் நீங்கியது, அழகியே.

Verse 30

तवैव तेजःपुण्येन जातं ज्ञानं वरानने । इदानीं मामुद्धरस्व पतितां नरकसंकटे

வரமுகத்தவளே, உன் தெய்வீகத் தேஜஸும் புண்ணியமும் காரணமாகவே இந்த ஞானம் எழுந்தது. இப்போது என்னை மீட்டு அருள்வாய்—நரகப் பேராபத்தில் வீழ்ந்துள்ளேன்.

Verse 31

यदा नोद्धरसे देवि पुनर्यास्यामि दारुणम् । नरकं च महाभागे त्राहि मां दुःखभागिनीम्

தேவியே, நீ என்னை மீட்காவிட்டால் நான் மீண்டும் அந்தக் கொடிய நரகத்திற்குச் செல்வேன். மகாபாக்யவதியே, என்னைக் காப்பாற்று—நான் துயரத்தின் பங்காளி.

Verse 32

गताहं पापभावेन दीनाहं च निराश्रया । सुदेवोवाच । किं कृतं हि मया भद्रे सुकृतं पुण्यसंभवम्

“பாவநிலையால் நான் வீழ்ந்தேன்; நான் துன்புற்றவள், ஆதரவற்றவள்.” சுதேவன் கூறினான்—“பத்ரே, நான் செய்தது என்ன நற்கிரியை? எந்தப் புண்ணியத்தை உண்டாக்கும் செயல்?”

Verse 33

येनाहमुद्धरे त्वां वै तन्मे त्वं वद सांप्रतम् । शूकर्युवाच । अयं राजा महाभाग इक्ष्वाकुर्मनुनंदनः

“எந்த வழியால் நான் உன்னை நிச்சயமாக மீட்க முடியும், அதை இப்போதே எனக்குச் சொல்.” சூகரி கூறினாள்—“இவரே அந்த மகாபாக்கிய அரசன்—இக்ஷ்வாகு, மனுவம்சத்தின் மகிழ்ச்சி.”

Verse 34

विष्णुरेष महाप्राज्ञो भवती श्रीर्हि नान्यथा । पतिव्रता महाभागा पतिव्रतपरायणा

இவர் மகாப்ராஜ்ஞ விஷ்ணு; நீயே நிச்சயமாக ஸ்ரீ (லக்ஷ்மி)—வேறொருவர் அல்ல. ஓ மகாபாக்கியவளே, நீ பதிவிரதை; பதிவிரதத் தர்மத்தில் முழுமையாக ஈடுபட்டவள்.

Verse 35

त्वं सती सर्वदा भद्रे सर्वतीर्थमयी प्रिया । देवि सर्वमयी नित्यं सर्वदेवमयी सदा

ஓ பத்திரே, நீ எப்போதும் சதி, அன்புக்குரியவள்—அனைத்து தீர்த்தங்களின் வடிவமே. ஓ தேவி, நீ நித்தியம் அனைத்துமயி; என்றும் எல்லாத் தேவர்களுமயி.

Verse 36

महापतिव्रता लोक एका त्वं नृपतेः प्रिया । यया शुश्रूषितो भर्ता भवत्या हि अहर्निशम्

ஓ அரசியரே, உலகில் நீயே ஒரே மகாபதிவிரதை, அரசனின் பிரியமானவள். ஏனெனில் உன்னால் உன் கணவர் பகலும் இரவும் பக்தியுடன் சேவிக்கப்பட்டார்.

Verse 37

एकस्य दिवसस्यापि पुण्यं देहि वरानने । पति शुश्रूषितस्यापि यदि मे कुरुषे प्रियम्

ஓ வரானனே, ஒரு நாளின் புண்ணியமாவது எனக்குத் தா—நீ எனக்கு இன்பம் தரும் செயலைச் செய்தால்—(அது) கணவனைப் பணிவுடன் சேவித்தவளுக்குக் கிடைக்கும் புண்ணியம் கூட ஆகும்.

Verse 38

मम माता पिता त्वं वै त्वं मे गुरुः सनातनः । अहं पापा दुराचारा असत्या ज्ञानवर्जिता

நீயே என் தாய் தந்தை; நீயே என் சனாதன குரு. நான் பாவினி, துராசாரிணி, பொய்யுரைப்பவள், தத்துவஞானம் அற்றவள்.

Verse 39

मामुद्धर महाभागे भीताहं यमताडनैः । सुकलोवाच । एवं श्रुत्वा तया प्रोक्तं समालोक्य नृपं तदा

“ஹே மகாபாகே, என்னை மீட்டு அருள்வாயாக; யமதூதரின் அடிகளால் நான் அஞ்சுகிறேன்.” சுகலன் கூறினான்—அவள் சொன்னதை கேட்டவுடன் அப்போது அரசனை நோக்கினான்.

Verse 40

किं करोमि महाराज एषा किं वदते पशुः । इक्ष्वाकुरुवाच । एनां दुःखां वराकीं वै पापयोनिं गतां शुभे

“மகாராஜா, நான் என்ன செய்வேன்? இந்த மிருகம் என்ன சொல்கிறது?” இக்ஷ்வாகு கூறினார்—“ஹே சுபே, இவள் உண்மையிலேயே துயருற்ற தாழ்ந்தவள்; பாவயோனியில் வீழ்ந்தவள்.”

Verse 41

समुद्धरस्व पुण्यैस्त्वं महच्छ्रेयो भविष्यति । एवमुक्ता वरा नारी सुदेवा चारुमंगला

“புண்ணியச் செயல்களால் நீ உன்னை உயர்த்திக் கொள்; மாபெரும் நலம், பரமச் சிறப்பு உனக்கு வரும்.” இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது, அழகிய மங்கலமுடைய சுதேவா எனும் அந்தச் சிறந்த பெண் (பதிலுரைக்கத் தொடங்கினாள்/அங்கே இருந்தாள்).

Verse 42

उवाचैकाब्दपुण्यं ते मया दत्तं वरानने । एवमुक्तेन वाक्येन तया देव्या हि तत्क्षणात्

அவள் கூறினாள்—“ஹே வரானனே, நான் உனக்கு ஒரு ஆண்டின் புண்ணியத்தை அளித்தேன்.” அந்த தேவியின் இவ்வாக்கு வெளிப்பட்டவுடன், அதே கணத்தில்…

Verse 43

रूपयौवनसंपन्ना दिव्यमालाविभूषिता । दिव्यदेहा च संभूता तेजोज्वालासमावृता

அவள் அழகும் இளமையும் நிறைந்தவளாய், தெய்வீக மாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டவளாய், தெய்வீக உடலுடன் தோன்றி, ஒளியின் ஜ்வாலைகளால் சூழப்பட்டிருந்தாள்।

Verse 44

सर्वभूषणशोभाढ्या नानारत्नैश्च शोभिता । संजाता दिव्यरूपा सा दिव्यगंधानुलेपना

அவள் எல்லா ஆபரணங்களின் ஒளியால் நிறைந்தவளாய், பலவகை ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவளாய், தெய்வீக நறுமணத் தைலப்பூச்சுடன் தெய்வீக ரூபம் கொண்டாள்।

Verse 45

दिव्यं विमानमारूढा अंतरिक्षं गता सती । तामुवाच ततो राज्ञीं प्रणतानतकंधरा

புனிதவதி தெய்வீக விமானத்தில் ஏறி ஆகாயத்தில் சென்றாள். பின்னர் பணிவுடன் கழுத்தைத் தாழ்த்தி ராணியிடம் உரைத்தாள்।

Verse 46

स्वस्त्यस्तु ते महाभागे प्रसादात्तव सुंदरि । व्रजामि पातकान्मुक्ता स्वर्गं पुण्यतमं शुभम्

மகாபாக்யவதியே, உனக்கு மங்களம் உண்டாகுக. அழகியவளே, உன் அருளால் நான் பாவமின்றி விடுபட்டு, மிகப் புண்ணியமான நல்வானுலகிற்கு செல்கிறேன்।

Verse 47

प्रणम्यैवं गता स्वर्गं सुदेवा शृणु सत्तम । एतत्ते सर्वमाख्यातं सुकलाया निवेदितम्

இவ்வாறு வணங்கி அவள் வானுலகிற்கு சென்றாள். சுதேவா, நற்குணங்களில் சிறந்தவளே, கேள்—சுகலா அறிவித்த இவை அனைத்தும் உனக்கு முழுமையாக உரைக்கப்பட்டன।

Verse 52

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने सुकलाचरित्रे सुदेवास्वर्गारोहणंनाम द्विपंचाशत्तमोऽध्यायः

இவ்வாறு திருப்பத்மபுராணத்தின் பூமிகண்டத்தில், வேனோபாக்யானத்தின் உட்பட்ட சுகலா சரிதத்தில் “சுதேவனின் ஸ்வர்காரோஹணம்” எனும் ஐம்பத்தி இரண்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।