Adhyaya 51

Verse 1

ब्राह्मण्युवाच । गते तस्मिन्दुराचारे गोभिले पापचेतसि । पद्मावती रुरोदाथ दुःखेन महतान्विता

பிராம்மணி கூறினாள்—அந்த துராசாரி, பாபமனம் கொண்ட கோபிலன் சென்றபின், பத்மாவதி பேர்துயரால் ஆட்கொண்டு அழுதாள்।

Verse 2

तस्यास्तु रुदितं श्रुत्वा सख्यः सर्वा द्विजोत्तम । पप्रच्छुस्तां राजकन्यां ताः सर्वाश्च वराननाः

ஓ த்விஜோத்தமா! அவளின் அழுகுரலைக் கேட்ட அவளுடைய எல்லாச் சখிகளும்—அழகிய முகமுடைய கன்னியர்—அந்த அரசகுமாரியைக் கேட்டனர்।

Verse 3

कस्माद्रोदिषि भद्रं ते कथयस्व हि चेष्टितम् । क्व गतोऽसौ महाराजो माथुराधिपतिस्तव

நீ ஏன் அழுகிறாய்? உனக்கு மங்கலம் உண்டாக—என்ன நடந்தது சொல்லு. உன் மதுரையின் அதிபதியான அந்த மகாராஜா எங்கே சென்றார்?

Verse 4

येन त्वं हि समाहूता प्रियेत्युक्त्वा वदस्व नः । ता उवाच सुदुःखेन रोदमाना पुनः पुनः

‘பிரியே’ என்று அழைத்து உன்னை வரவழைத்தது ஏன் என்பதை எங்களிடம் சொல். இவ்வாறு கேட்டபோது அவள் ஆழ்ந்த துயரத்தில் மீண்டும் மீண்டும் அழுதபடியே கூறினாள்।

Verse 5

तया आवेदितं सर्वं यज्जातं दोषसंभवम् । ताभिर्नीता पितुर्गेहं वेपमाना सुदुःखिता

குற்றமும் தவறும் காரணமாக நிகழ்ந்த அனைத்தையும் அவள் தெரிவித்தாள். பின்னர் அந்தப் பெண்கள் அவளைத் தந்தையின் இல்லத்துக்கு அழைத்துச் சென்றனர்; அவள் நடுங்கியபடி பேர்துயரத்தில் இருந்தாள்।

Verse 6

मातुः समक्षं तस्यास्तु आचचक्षुस्तदा स्त्रियः । समाकर्ण्य ततो देवी गता सा भर्तृमंदिरम्

அப்போது தாயின் முன்னிலையில் பெண்கள் அந்த நிகழ்வை அவளிடம் தெரிவித்தனர். அதை கேட்ட அந்த தேவி கணவரின் இல்லத்திற்குச் சென்றாள்.

Verse 7

भर्तारं श्रावयामास सुतावृत्तांतमेव हि । समाकर्ण्य ततो राजा महादुःखी अजायत

அவள் உண்மையாகவே கணவருக்கு மகனின் முழு நிகழ்வையும் அறிவித்தாள். அதை கேட்ட அரசன் மிகுந்த துயரத்தில் ஆழ்ந்தான்.

Verse 8

यानाच्छादनकं दत्वा परिवारसमन्विताम् । मथुरां प्रेषयामास गता सा प्रियमंदिरम्

வாகனமும் போர்வையும் அளித்து, பரிவாரத்துடன் அவளை மதுராவிற்கு அனுப்பினார்; பின்னர் அவள் தன் பிரியனின் இல்லத்திற்குச் சென்றாள்.

Verse 9

सुतादोषं समाच्छाद्य पितामाता द्विजोत्तम । उग्रसेनस्तु धर्मात्मा पद्मावतीं समागताम्

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவரே, தந்தை தாய் மகளின் குற்றத்தை மறைத்தனர்; தர்மாத்மா உக்ரசேனன் வந்தடைந்த பத்மாவதியைச் சந்தித்தான்.

Verse 10

स दृष्ट्वा मुमुदे चाशु उवाचेदं वचः पुनः । त्वया विना न शक्तोस्मि जीवितुं हि वरानने

அவளைக் கண்டவுடன் அவன் உடனே மகிழ்ந்தான்; மீண்டும் இவ்வாறு கூறினான்— “அழகிய முகத்தாளே, உன்னை இன்றி நான் உண்மையில் வாழ இயலேன்.”

Verse 11

बहुप्रभासि मे प्रीता गुणशीलैस्तु सर्वदा । भक्त्या सत्येन ते कांते पतिदैवत्यकैर्गुणैः

ஓ பலஒளி பொலியும் பிரியையே! நீ எப்போதும் உன் நற்குணங்களால் எனக்கு இனியவள்—பக்தி, சத்தியநிலை, அன்பே, மேலும் கணவனைத் தெய்வமாகக் கருதும் பண்புகளால்।

Verse 12

समाभाष्य प्रियां भार्यां पद्मावतीं नरेश्वरः । तया सार्धं स वै रेमे उग्रसेनो नृपोत्तमः

அன்புத் துணைவி பத்மாவதியுடன் இனிமையாக உரையாடி, மனிதரின் தலைவன்—அரசர்களில் சிறந்த உக்ரசேனன்—அவளுடன் சேர்ந்து மகிழ்ந்து விளையாடினான்।

Verse 13

ववृधे दारुणो गर्भः सर्वलोकभयप्रदः । पद्मावती विजानाति तस्य गर्भस्य कारणम्

அந்த கொடிய கரு வளர்ந்தது; அது எல்லா உலகங்களுக்கும் அச்சம் தருவதாக இருந்தது. ஆனால் பத்மாவதி அந்த கர்ப்பத்தின் காரணத்தை அறிந்திருந்தாள்।

Verse 14

स्वोदरे वर्द्धमानस्य चिंतयंती दिवानिशम् । अनेन किमु जातेन लोकनाशकरेण वै

தன் வயிற்றில் வளர்வதைக் குறித்து அவள் பகலும் இரவும் கவலைப்பட்டாள்—‘உலகை அழிப்பவனாகிய இவன் பிறந்து என்ன பயன்?’

Verse 15

अनेनापि न मे कार्यं दुष्टपुत्रेण सांप्रतम् । औषधीं पृच्छते सा तु गर्भपातस्य सर्वतः

இப்போது அந்த தீய மகனுடன் எனக்கு எந்தப் பயனும் இல்லை. ஆகவே கருக்கலைப்பிற்கான மூலிகை மருந்தை அவள் எங்கும் தேடி விசாரித்தாள்।

Verse 16

नारी महौषधीं सा हि विंदंती च दिने दिने । गर्भस्य पातनायैव उपाया बहुशः कृताः

அந்தப் பெண் நாள்தோறும் மகௌஷதித் தாவரங்களைத் தேடிக் கண்டாள்; கருவைச் சிதைக்கவே பல வழிகள் மீண்டும் மீண்டும் செய்யப்பட்டது.

Verse 17

ववृधे दारुणो गर्भः सर्वलोकभयंकरः । तामुवाच ततो गर्भः पद्मावतीं च मातरम्

அனைத்து உலகங்களுக்கும் அச்சமூட்டும் கொடிய கரு வளர்ந்தது; பின்னர் அந்தக் கரு தன் தாய் பத்மாவதியிடம் பேசிற்று.

Verse 18

कस्मात्त्वं व्यथसे मातरौषधीभिर्दिनेदिने । पुण्येन वर्द्धते चायुः पापेनाल्पं तु जीवितम्

அம்மா, நாள்தோறும் மருந்துகளால் ஏன் துயருறுகிறாய்? புண்ணியத்தால் ஆயுள் பெருகும்; பாவத்தால் வாழ்வு குறையும்.

Verse 19

आत्मकर्मविपाकेन जीवंति च म्रियंति च । आमगर्भाः प्रयांत्यन्ये अपक्वास्तु महीतले

தம் தம் கர்மவிபாகத்தால் உயிர்கள் வாழ்கின்றனவும் இறக்கின்றனவும்; சிலர் கருவிலேயே (முழுவளர்ச்சி பெறுமுன்) நீங்குவர், சிலர் பக்குவமின்றியே பூமியில் தங்குவர்.

Verse 20

जातमात्रा म्रियंतेऽन्ये कति ते यौवनान्विताः । बाला वृद्धाश्च तरुणा आयुषोवशतां गताः

சிலர் பிறந்தவுடனே இறக்கின்றனர்; யௌவனத்தை அடைவோர் எத்தனை? குழந்தை, முதியோர், இளைஞர்—அனைவரும் ஆயுள் (காலம்) ஆட்சிக்குள் இழுக்கப்படுகின்றனர்.

Verse 21

सर्वे कर्मविपाकेन जीवंति च म्रियंति च । ओषध्यो मंत्रदेवाश्च निमित्ताः स्युर्न संशयः

அனைத்து உயிர்களும் கர்மவிபாகத்தின் பயனால் வாழ்ந்து இறக்கின்றன. மருந்துகள், மந்திரங்கள், தேவர்கள் எல்லாம் நிமித்தக் காரணங்கள் மட்டுமே—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 22

मामेव हि न जानासि भवती यादृशो ह्यहम् । दृष्टः श्रुतस्त्वया पूर्वं कालनेमिर्महाबलः

நீ என்னை அறியவில்லை—நான் உண்மையில் யார் என்பதைக். முன்பு நீ மாபெரும் வலிமையுடைய காலநேமியைப் பார்த்தும் அவனைப் பற்றிக் கேட்டும் இருந்தாய்.

Verse 23

दानवानां महावीर्यस्त्रैलोक्यस्य भयप्रदः । देवासुरे महायुद्धे हतोहं विष्णुना पुरा

நான் தானவர்களில் மாபெரும் வீரன்; மூவுலகுக்கும் அச்சம் தருபவன். தேவர்-அசுரர் மாபெரும் போரில் முன்பு விஷ்ணுவால் நான் கொல்லப்பட்டேன்.

Verse 24

साधयितुं च तद्वैरमागतोऽस्मि तवोदरम् । साहसं च श्रमं मातर्मा कुरुष्व दिन दिने

அந்த பகையை நிறைவேற்றவே நான் உன் கருவில் வந்தேன். அம்மா, நாள்தோறும் அவசரத் துணிவுடன் உழைப்பும் துன்பமும் செய்யாதே.

Verse 25

एवमुक्त्वा द्विजश्रेष्ठ मातरं विरराम सः । मातोद्यमं परित्यज्य महादुःखादभूत्तदा

இவ்வாறு கூறி, ஓ த்விஜசிரேஷ்டா, அவன் தன் தாய்முன் மௌனமானான். தாய் தன் முயற்சியை விட்டுவிட்டு அப்போது பேர்துயரால் கலங்கினாள்.

Verse 26

दशाब्दाश्च गता यावत्तावद्वृद्धिमवाप्तवान् । पश्चाज्जज्ञे महातेजाः कंसोभूत्स महाबलः

பத்து ஆண்டுகள் கடந்தபோது அவன் பரிபக்வத்தை அடைந்தான்; அதன் பின் மகாதேஜஸும் மகாபலமும் உடைய கம்சன் பிறந்தான்.

Verse 27

येन संत्रासिता लोकास्त्रैलोक्यस्य निवासिनः । यो हतो वासुदेवेन गतो मोक्षं न संशयः

யாரால் மூவுலக வாசிகள் அச்சுறுத்தப்பட்டார்களோ, அவன் வாசுதேவனால் வதம் செய்யப்பட்டபின் மோட்சத்தை அடைகிறான்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 28

एवं श्रुतं मया कांत भविष्यं तु भविष्यति । पुराणेष्वेव सर्वेषु निश्चितं कथितं तव

அன்பே, நான் இவ்வாறே கேட்டேன்; நிகழ வேண்டியது நிச்சயமாக நிகழும். எல்லாப் புராணங்களிலும் இது உறுதியாக உனக்குச் சொல்லப்பட்டுள்ளது.

Verse 29

पितृगेहेस्थिता कन्या नाशमेवं प्रयाति सा । गृहावासाय मे कांत कन्या मोहं न कारयेत्

தந்தையின் வீட்டிலேயே தங்கும் கன்னி இவ்விதம் அழிவை அடைகிறாள். ஆகவே, அன்பே, இல்லற வாழ்வில் மகள் மோகத்தின் காரணமாக ஆக விடக்கூடாது.

Verse 30

इमां दुष्टां महापापां परित्यज्य स्थिरो भव । प्राप्तव्यं तु महापापं दुःखं दारुणमेव च

இந்த துஷ்டையான மகாபாபினியை விட்டு உறுதியாக இரு; இல்லையெனில் நீ நிச்சயமாகப் பெரும் பாவத்தையும் கொடிய துயரத்தையும் அடைவாய்.

Verse 31

लोके श्रेयःकरं कांत तद्भुंक्ष्व त्वं मया सह । शूकर्युवाच । एतद्वाक्यं सुमंत्रं तु श्रुत्वा स हि द्विजोत्तमः

“காதலியே, இது உலக நலன் தருவது; என்னுடன் சேர்ந்து இதை உண்ணு.” என்று சூகரி சொன்னாள். சுமந்திரனின் இவ்வசனங்களை கேட்ட அந்த உயர்ந்த பிராமணன்…

Verse 32

त्यागे मतिं चकारासौ समाहूता ह्यहं तदा । सकलं वस्त्रशृंगारं मम दत्तं शुभे शृणु

அப்போது அவள் துறவின் எண்ணத்தை உறுதி செய்தாள். அந்நேரம் என்னை அழைத்தனர்; கேள், ஓ மங்களமே—அவள் தன் எல்லா ஆடைகளையும் அணிகலன்களையும் எனக்குக் கொடுத்தாள்.

Verse 33

तवैव दुर्नयैर्विप्रः शिवशर्मा द्विजोत्तमः । गतो वै मतिमान्दुष्टे कुलदुष्टप्रचारिणि

உன் தீய நடத்தையாலேயே அந்த அறிவுடைய உயர்ந்த பிராமணன் சிவசர்மா சென்றுவிட்டான்; ஓ துஷ்டியே, குடும்பத்தில் பழியைப் பரப்புபவளே.

Verse 34

यत्र ते तिष्ठते भर्ता तत्र गच्छ न संशयः । तव यद्रोचते स्थानं यथादिष्टं तथा कुरु

உன் கணவன் எங்கே இருக்கிறானோ அங்கேயே செல்—சந்தேகம் இல்லை. உனக்குப் பிடித்த இடத்தில், உனக்குக் கட்டளையிட்டபடியே செய்.

Verse 35

एवमुक्त्वा महाभागे पितृमातृकुटुंबकैः । परित्यक्ता गता शीघ्रं निर्लज्जाहं वरानने

“இவ்வாறு சொல்லி, ஓ மகாபாக்யவதியே, தந்தை-தாய் மற்றும் குடும்பத்தார் என்னைத் துறந்தனர். ஓ அழகிய முகத்தாளே, நான் வெட்கமின்றி விரைவில் சென்றுவிட்டேன்.”

Verse 36

न लभाम्यहमेवापि वासस्थानं सुखं शुभे । भर्त्सयंति च मां लोकाः पुंश्चलीयं समागता

ஓ சுபையே! எனக்கு வாழ்வதற்கான இன்பமும் மங்களமும் உடைய வாசஸ்தலம்கூட கிடைக்கவில்லை; கூடிவரும் மக்கள் என்னை ‘புஞ்சலி’ என்று இகழ்ந்து பழிக்கிறார்கள்।

Verse 37

अटमाना गता देशात्कुलमानेन वर्जिता । देशे गुर्जरके पुण्ये सौराष्ट्रे शिवमंदिरे

அலைந்து திரிந்த அவள் தன் நாட்டை விட்டு வெளியேறினாள்; குலமாணத்தின் அகந்தையால் ஒதுக்கப்பட்டவளாய், புண்ணியமான குஜரதேசத்தின் சௌராஷ்டிரத்தில் சிவமந்திரத்தை அடைந்தாள்।

Verse 38

वनस्थलेति विख्यातं नगरं वृद्धिसंकुलम् । अतीव पीडिता देवि क्षुधयाहं तदा शृणु

‘வனஸ்தலா’ என்று புகழ்பெற்ற அந்த நகரம் வளர்ச்சியும் செழிப்பும் நிறைந்ததாக இருந்தது. ஓ தேவியே, அப்போது நான் பசியால் மிகுந்த துன்புற்றேன்—கேள்।

Verse 39

कर्परं हि करे गृह्य भिक्षार्थमुपचक्रमे । गृहिणां द्वारदेशेषु प्रविशामि सुदुःखिता

கையில் பிச்சைப் பாத்திரத்தை எடுத்துக்கொண்டு பிச்சைக்காகப் புறப்பட்டேன்; மிகுந்த துயருடன் இல்லத்தாரின் வாசற்படிகளில் சென்று நிற்கிறேன்।

Verse 40

मम रूपं विपश्यंति लोकाः कुत्संति भामिनि । न ददंते च मे भिक्षां पापा चेयं समागता

ஓ பாமினியே! மக்கள் என் தோற்றத்தைப் பார்த்து என்னை இகழ்கிறார்கள்; எனக்கு பிச்சையும் தருவதில்லை—இந்தப் பாவமயமான நிலை எனக்கு வந்தடைந்தது।

Verse 41

एवं दुःखसमाहारा दारिद्र्यपरिपीडिता । अटंत्या च मया दृष्टं गृहमेकमनुत्तमम्

இவ்வாறு துயரக் கூட்டத்தால் அழுத்தப்பட்டும் வறுமையால் வதைக்கப்பட்டும் அலைந்தபோது, நான் ஒப்பற்ற ஒரு இல்லத்தை கண்டேன்.

Verse 42

तुंगप्राकारसंवेष्टं वेदशालासमन्वितम् । वेदध्वनिसमाकीर्णं बहुविप्रसमाकुलम्

அது உயர்ந்த மதில்களால் சூழப்பட்டு, வேதப் பயிற்சி மண்டபங்களுடன் விளங்கியது; வேத ஒலியால் நிறைந்து, பல பிராமணர்களால் நிரம்பியது.

Verse 43

धनधान्यसमाकीर्णं दासीदासैरलंकृतम् । प्रविवेश गृहं रम्यं लक्ष्मीमुदितमेव तत्

செல்வமும் தானியமும் நிறைந்த, பணிப்பெண்கள் பணியாளர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்த இனிய இல்லத்தில் அவர் நுழைந்தார்; அது இலட்சுமியின் மகிழ்ச்சியால் ஒளிர்வதுபோல் இருந்தது.

Verse 44

तद्गृहं सर्वतोभद्रं तस्यैव शिवशर्मणः । भिक्षां देहीत्युवाचाथ सुदेवा दुःखपीडिता

பின்னர் அவள் அந்தச் சிவசர்மனின் எல்லாவித நன்மையும் நிறைந்த இல்லத்துக்கு வந்து, துயரால் வதைக்கப்பட்ட சுதேவா “பிச்சை அளியுங்கள்” என்று கூறினாள்.

Verse 45

शिवशर्माथ शुश्राव भिक्षाशब्दं द्विजोत्तमः । मंगलां नाम वै भार्यां लक्ष्मीरूपां वराननाम्

அப்போது பிராமணர்களில் சிறந்த சிவசர்மன் பிச்சை என்ற சொல்லைக் கேட்டார். அவருடைய மனைவி ‘மங்களா’ எனப் பெயருடையவள்; இலட்சுமி போன்ற வடிவமும் மிக அழகிய முகமும் கொண்டவள்.

Verse 46

तां हसन्प्राह धर्मात्मा शिवशर्मा महामतिः । इयं हि दुर्बला प्राप्ता भिक्षार्थं द्वारमागता

அவளை நோக்கி தர்மாத்மாவும் மகாமதியுமான சிவசர்மா புன்னகையுடன் கூறினார்— “இந்தத் தளர்ந்த துன்புறும் பெண் பிச்சைக்காக நம் வாசலுக்கு வந்தாள்।”

Verse 47

समाहूय प्रिये चैनां देहि त्वं भोजनं शुभे । कृपया परयाविष्टा ज्ञात्वा मां तु समागताम्

“பிரியமே, அவளை அழைத்து வா; ஓ நல்வளமே, அவளுக்கு உணவு கொடு. என் வருகையை அறிந்து உன்னத கருணையால் நிறைந்து இதைச் செய்.”

Verse 48

प्रोवाच मंगला कांतं दास्यामि प्रिय भोजनम् । एवमुक्त्वा च भर्तारं मंगला मंगलान्विता

மங்களா தன் காதலனிடம் கூறினாள்— “பிரியா, உனக்கு விருப்பமான உணவை நான் பரிமாறுவேன்.” இவ்வாறு கணவரிடம் சொல்லி, மங்களம் நிறைந்த மங்களா செயல்படத் தொடங்கினாள்।

Verse 49

पुनर्मां भोजयामास मिष्टान्नेन सुदुर्बलाम् । मामुवाच स धर्मात्मा शिवशर्मा महामुनिः

மீண்டும் அவர் மிகுந்த தளர்வுற்ற என்னை இனிய அன்னத்தால் உண்ணச் செய்தார். பின்னர் தர்மாத்மாவான மகாமுனி சிவசர்மா என்னிடம் பேசினார்।

Verse 50

का त्वमत्र समायाता कस्य वा भ्रमसे जगत् । केन कार्येण सर्वत्र कथयस्व ममाग्रतः

“நீ யார், இங்கே வந்தவள்? அல்லது யாருக்காக உலகமெங்கும் அலைகிறாய்? எந்தக் காரியத்திற்காக எல்லா இடங்களுக்கும் செல்கிறாய்? என் முன்னிலையில் தெளிவாகச் சொல்.”

Verse 51

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने सुकलाचरित्रे । एकपंचाशत्तमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீபத்மபுராணத்தின் பூமிகண்டத்தில் வேனோபாக்யானத்தின் உட்பிரிவாகிய சுகலா-சரித்ரம் கூறும் ஐம்பத்தொன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 52

व्रीडयाधोमुखीजाता दृष्टो भर्ता यदा मया । मंगला चारुसर्वांगी भर्तारमिदमब्रवीत्

நான் என் கணவரைக் கண்டபோது, வெட்கத்தால் முகம் தாழ்ந்தது. அப்போது அழகிய அங்கங்களையுடைய மங்களா தன் கணவரிடம் இவ்வாறு கூறினாள்।

Verse 53

का चेयं हि समाचक्ष्व त्वां दृष्ट्वा हि विलज्जति । कथयस्व प्रसादेन का च एषा भविष्यति

இவள் யார்? தெளிவாகச் சொல்லுங்கள்—உங்களைப் பார்த்தவுடன் இவள் வெட்கப்படுகிறாள். அருளுடன் கூறுங்கள்: இவள் யார், இனி இவளுக்கு என்ன ஆகும்?