Adhyaya 50

Verse 1

सुकलोवाच । तस्यास्तु वचनं श्रुत्वा गोभिलो वाक्यमब्रवीत् । भवती शप्तुकामासि कस्मान्मे कारणं वद

சுகலை கூறினாள்: அவளுடைய வார்த்தைகளைக் கேட்டு கோபிலன் கூறினான் - 'நீங்கள் எனக்குச் சாபமிட விரும்புகிறீர்கள், அதற்கான காரணத்தைச் சொல்லுங்கள்.'

Verse 2

केन दोषेण लिप्तोस्मि यस्मात्त्वं शप्तुमुद्यता । गोभिलो नाम दैत्योस्मि पौलस्त्यस्य भटः शुभे

'நான் என்ன குற்றம் செய்தேன், எதனால் நீ எனக்குச் சாபமிடத் தயாராக இருக்கிறாய்? ஓ மங்களகரமானவளே, நான் பௌலஸ்தியரின் வீரனான கோபிலன் என்ற அசுரன்.'

Verse 3

दैत्याचारेण वर्तामि जाने विद्यामनुत्तमाम् । वेदशास्त्रार्थवेत्तास्मि कलासु निपुणः पुनः

'நான் அசுரர்களின் முறைப்படி நடந்துகொண்டாலும், சிறந்த வித்தையை நான் அறிவேன். நான் வேத சாஸ்திரங்களின் பொருளை அறிந்தவன், மேலும் கலைகளிலும் வல்லவன்.'

Verse 4

एवं सर्वं विजानामि दैत्याचारं शृणुष्व मे । परस्वं परदारांश्च बलाद्भुंजामि नान्यथा

நான் அனைத்தையும் அறிந்தேன்; இப்போது என் சொல்லைக் கேள். தைத்யர்களின் நடத்தை இதுவே—பிறருடைய செல்வத்தையும் பிறருடைய மனைவியையும் வலியால் கைப்பற்றி அனுபவிப்பேன்; எனக்கு வேறு வழியில்லை.

Verse 5

वयं दैत्याः समाकर्ण्य दैत्याचारेण सांप्रतम् । वर्त्तामो ज्ञानिभावेन सत्यं सत्यं वदाम्यहम्

நாங்கள் தைத்யர்கள்; இதைக் கேட்டபின் இப்போது தைத்யரின் முறையிலேயே நடக்கிறோம், ஆயினும் ஞானியின் மனநிலையையும் கொண்டிருக்கிறோம். உண்மை, உண்மை—நான் உண்மையே சொல்கிறேன்.

Verse 6

ब्राह्मणानां हि च्छिद्राणि विपश्यामो दिने दिने । तेषां हि तपसो नाशं विघ्नैः कुर्मो न संशयः

நாங்கள் நாள்தோறும் பிராமணர்களின் குறைபாடுகளைத் தேடிக் கவனிக்கிறோம்; மேலும் தடைகள் உண்டாக்கி அவர்களின் தவத்தை நிச்சயமாக அழிக்கிறோம்.

Verse 7

छिद्रं प्राप्य वयं देवि नाशयामो न संशयः । ब्राह्मणाञ्छ्रूयतां भद्रे देवयज्ञं वरानने

தேவி, ஒரு பலவீனம் கிடைத்தால் நிச்சயமாக அதை அழிப்போம். பத்திரே, வரானனே, பிராமணர்கள் தேவயாகத்தின் செய்தியைக் கேட்கட்டும்.

Verse 8

नाशयामो वयं यज्ञान्धर्मयज्ञं न संशयः । सुब्राह्मणान्परित्यज्य देवं नारायणं प्रभुम्

நாங்கள் யாகங்களை அழிப்போம்—தர்மயாகத்தையும்; இதில் ஐயமில்லை. நற்குணமுள்ள பிராமணர்கள் கைவிடப்பட்டு, பரம்பொருளான நாராயணப் பிரபுவை மறந்தபோது.

Verse 9

पतिव्रतां महाभागां सुमतिं भर्तृतत्पराम् । दूरेणापि परित्यज्य तिष्ठामो नात्र संशयः

சுமதி மகாபாக்கியமான பத்தினி, கணவனையே பற்றியவள்; அவளைத் தொலைவிலிருந்தே விட்டு நாம் இங்கேயே தங்குவோம்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 10

तेजो देवि सुविप्रस्य हरेश्चैव महात्मनः । नार्याः पतिव्रतायाश्च सोढुं दैत्याश्च न क्षमाः

தேவி, சுவிப்ரனின் தெய்வீகத் தேஜஸ், மகாத்மா ஹரியின் தேஜஸ், மேலும் பத்தினியின் தேஜஸ்—இவற்றை அசுரர்கள் தாங்க இயலார்।

Verse 11

पतिव्रताभयेनापि विष्णोः सुब्राह्मणस्य च । नश्यंति दानवाः सर्वे दूरं राक्षसपुंगवाः

பத்தினியின் அச்சத்தாலும், திருமால் விஷ்ணுவின் மற்றும் தர்மநிஷ்டை பிராமணனின் பிரபாவத்தாலும், எல்லா தானவரும் அழிகின்றனர்; தலைசிறந்த ராட்சசர் தொலைவிற்கு ஓடுகின்றனர்।

Verse 12

अहं दानवधर्मेण विचरामि महीतलम् । कस्मात्त्वं शप्तुकामासि मम दोषो विचार्यताम्

நான் தானவ தர்மப்படி பூமியில் உலாவுகிறேன்; அப்படியிருக்க நீ ஏன் என்னை சபிக்க விரும்புகிறாய்? என் குற்றம் ஆராயப்படட்டும்।

Verse 13

पद्मावत्युवाच । मम धर्मः सुकायश्च त्वयैव परिनाशितः । अहं पतिव्रता साध्वी पतिकामा तपस्विनी

பத்மாவதி கூறினாள்—என் தர்மமும் என் அழகிய உடலும் உன்னாலேயே அழிந்தன. நான் பத்தினி சாத்வி—கணவனை நாடும் தவஸ்வினி।

Verse 14

स्वमार्गे संस्थिता पाप मायया परिनाशिता । तस्मात्त्वामप्यहं दुष्ट आधक्ष्यामि न संशयः

ஓ பாவியே! நீ உன் வழியிலே நிலைத்திருந்தாலும் மாயையால் அழிந்துபோனாய். ஆகையால், ஓ தீயவனே, உன்னையும் நான் உறுதியாக வீழ்த்துவேன்; ஐயமில்லை.

Verse 15

गोभिल उवाच । धर्ममेव प्रवक्ष्यामि भवती यदि मन्यते । अग्निचिद्ब्राह्मणस्यापि श्रूयतां नृपनंदिनी

கோபிலர் கூறினார்—நீ ஒப்புக்கொண்டால் நான் தர்மத்தையே விளக்குவேன். ஓ அரசகுமாரியே, அக்னிசயனம் செய்த ஒரு பிராமணரின் வரலாறையும் கேள்.

Verse 16

जुह्वन्देवं द्विकालं यो न त्यजेदग्निमंदिरम् । स चाग्निहोत्री भवति यजत्येव दिनेदिने

எவன் காலை மாலை இரு வேளையும் தெய்வ அக்னியில் ஆஹுதி செலுத்தி அக்னிமந்திரத்தை விட்டு விலகாதானோ, அவனே உண்மையான அக்னிஹோத்ரி; அவன் தினந்தோறும் யாகம் செய்கிறான்.

Verse 17

अन्यच्चैवं प्रवक्ष्यामि भृत्यधर्मं वरानने । मनसा कर्मणा वाचा विशुद्धो योऽपि नित्यशः

மேலும், ஓ அழகிய முகத்தாளே, பணியாளன் தர்மத்தைச் சொல்கிறேன்—மனம், செயல், சொல் ஆகியவற்றில் எப்போதும் தூய்மையாய் இருப்பவன்.

Verse 18

नित्यमादेशकारी यः पश्चात्तिष्ठति चाग्रतः । स भृत्यः कथ्यते देवि पुण्यभागी न संशयः

ஓ தேவியே, எவன் எப்போதும் கட்டளையை நிறைவேற்றி பின்னிலும் முன்னிலும் சேவையில் நிற்பானோ, அவனே உண்மைப் பணியாளன் எனப்படுகிறான்; அவன் புண்ணியத்தில் பங்குடையவன்—ஐயமில்லை.

Verse 19

यः पुत्रो गुणवाञ्ज्ञाता पितरं पालयेच्छुभः । मातरं च विशेषेण मनसा काय कर्मभिः

குணமுடைய, அறிவுடைய, நல்லொழுக்கமுடைய மகன் தந்தையை பக்தியுடன் பேண வேண்டும்; மேலும் சிறப்பாகத் தாயை மனம், உடல், செயல் மூன்றாலும் சேவித்து காக்க வேண்டும்।

Verse 20

तस्य भागीरथी स्नानमहन्यहनि जायते । अन्यथा कुरुते यो हि स पापीयान्न संशयः

அவனுக்குப் பாகீரதியில் (கங்கையில்) தினந்தோறும் நீராடுதல் உரியது; இதற்கு மாறாகச் செய்பவன் நிச்சயமாக மேலும் பாவமுடையவன் ஆவான்।

Verse 21

अन्यच्चैवं प्रवक्ष्यामि पतिव्रतमनुत्तमम् । वाचा सुमनसा चैव कर्मणा शृणु भामिनि

மேலும் அந்த ஒப்பற்ற பத்திவிரதத் தர்மத்தை நான் விளக்குகிறேன்; அழகியவளே, வாக்கால், நற்கருத்தால், செயலால் அதை கேட்டு ஏற்றுக்கொள்।

Verse 22

शुश्रूषां कुरुते या हि भर्तुश्चैव दिन दिने । तुष्टे भर्त्तरि या प्रीता न त्यजेत्क्रोधनं पुनः

தினந்தோறும் கணவனுக்கு பணிவிடை செய்து, அவர் மகிழ்ந்தபோது அன்புடன் இருப்பவள் மீண்டும் கோபத்தில் விழாமல், தன்னடக்கத்தை கைவிடாமல் இருக்க வேண்டும்।

Verse 23

तस्य दोषं न गृह्णाति ताडिता तुष्यते पुनः । भर्त्तुः कर्मसु सर्वेषु पुरतस्तिष्ठते सदा

அவள் அவனுடைய குற்றத்தை மனத்தில் வைத்துக் கொள்ளாள்; அடிக்கப்பட்டாலும் மீண்டும் அமைதியடைந்து மகிழ்வாள். கணவனின் எல்லாக் கடமைகளிலும் அவள் எப்போதும் முன்நின்று சேவைக்குத் தயாராய் இருப்பாள்।

Verse 24

सा चापि कथ्यते नारी पतिव्रतपरायणा । पतितोपि पितापुत्रैर्बहुदोषसमन्वितः

பதிவிரத தர்மத்தில் பராயணமானவளே உண்மையான பெண் எனக் கூறப்படுகிறாள்; தந்தை வீழ்ந்தவராயினும், மகன்கள் அவரை பல குற்றங்களுடன் கூடியவரெனக் கருதுவர்।

Verse 25

कस्मादपि च न त्याज्यः कुष्ठितः क्रुधितोऽपि वा । एवं पुत्राः शुश्रूषंति पितरं मातरं किल

எந்த காரணத்தாலும் தாய்-தந்தையைத் துறக்கக் கூடாது; அவர்கள் குஷ்டரோகம் உடையவராயினும் அல்லது கோபமுற்றவராயினும்; இவ்வாறே மகன்கள் தந்தை தாயை பணிவுடன் சேவிக்க வேண்டும்।

Verse 26

ते यांति परमं लोकं तद्विष्णोः परमं पदम् । एवं हि स्वामिनं ये वै उपाचरंति भृत्यकाः

அவர்கள் உன்னத உலகை—விஷ்ணுவின் பரம பதத்தை—அடைகிறார்கள்; இவ்வாறே தம் ஆண்டவனை நம்பிக்கையுடன் பணிவிடை செய்யும் சேவர்கள் அந்த நிலையைப் பெறுவர்।

Verse 27

पत्युर्लोकं प्रयांत्येते प्रसादात्स्वामिनस्तदा । अग्निं नैव त्यजेद्विप्रो ब्रह्मलोकं प्रयाति सः

ஆண்டவனின் அருளால் அவர்கள் அப்போது கணவரின் உலகை அடைகிறார்கள்; ஆனால் பிராமணன் அக்னியை ஒருபோதும் துறக்கக் கூடாது—அவன் பிரம்மலோகத்தை அடைவான்।

Verse 28

अग्नित्यागकरो विप्रो वृषलीपतिरुच्यते । स्वामिद्रोही भवेद्भृत्यः स्वामित्यागान्न संशयः

அக்னியைத் துறக்கும் பிராமணன் ‘விருஷலீபதி’ போன்றவன் எனச் சொல்லப்படுகிறான்; மேலும் ஆண்டவனைத் துறக்கும் சேவன் ஆண்டவன்-துரோகி ஆவான்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 29

अग्निं च पितरं चैव न त्यजेत्स्वामिनं शुभे । सदा विप्रः सुतो भृत्यः सत्यं सत्यं वदाम्यहम्

அருள்மிகு நல்வளமே! புனித அக்னியையும், தந்தையையும், ஆண்டவனாகிய ஸ்வாமியையும் ஒருபோதும் கைவிடக் கூடாது. பிராமணன், மகன், பணியாளர் எப்போதும் உறுதிநிலையாய் இருக்க வேண்டும்—இது உண்மை; மீண்டும் மீண்டும் உண்மை என்கிறேன்.

Verse 30

परित्यज्य प्रगच्छंति ते यांति नरकार्णवम् । पतितं व्याधितं देवि विकलं कुष्ठिनं तथा

அவர்களைத் துறந்து சென்றோர் நரகக் கடலுக்குச் செல்கின்றனர். தேவியே! வீழ்ந்தவரையும், நோயுற்றவரையும், ஊனமுற்றவரையும், குஷ்டரோகியையும் துறப்பவர்க்கும் இதுவே விதி.

Verse 31

सर्वकर्मविहीनं च गतवित्तादिसंचयम् । भर्तारं न त्यजेन्नारी यदि श्रेय इहेच्छति

இவ்வாழ்வில் நன்மை விரும்பினால், பெண் தன் கணவனை—அவன் செயலற்றவனாகவும், செல்வச் சேமிப்பை இழந்தவனாகவும் இருந்தாலும்—கைவிடக் கூடாது.

Verse 32

त्यक्त्वा कांतं व्रजेन्नारी अन्यत्कार्यमिहेच्छति । सा मता पुंश्चली लोके सर्वधर्मबहिष्कृता

தன் காதலனாகிய கணவனைத் துறந்து, இங்கு வேறு காரியம்/உறவு விரும்பி வேறிடத்திற்குச் செல்லும் பெண் உலகில் ‘புஞ்சலி’ எனக் கருதப்படுகிறாள்; எல்லா தர்ம மரியாதையிலிருந்தும் விலக்கப்படுகிறாள்.

Verse 33

गते भर्तरि या ग्रामं भोगं शृंगारमेव च । लौल्याच्च कुरुते नारी पुंश्चली वदते जनः

கணவன் இல்லாதபோது, ஆசைமிகுதியால் ஊருக்குச் சென்று அலைந்து, இன்பவிளையாட்டிலும் அலங்காரத்திலும் ஈடுபடும் பெண்ணை மக்கள் ‘புஞ்சலி’ என்று கூறுவர்.

Verse 34

एवं धर्मं विजानामि वेदशास्त्रैश्च संमतम् । दानवा राक्षसाः प्रेता धात्रा सृष्टा यदादितः

வேதங்களாலும் சாஸ்திரங்களாலும் ஒப்புக்கொள்ளப்பட்ட தர்மத்தை நான் இவ்வாறே அறிகிறேன்—ஆதியில் படைப்பாளர் தாதா தானவர்கள், ராட்சசர்கள், பிரேதர்கள் ஆகியோரைப் படைத்தார்.

Verse 35

तत्रेह कारणं सर्वं प्रवक्ष्यामि न संशयः । ब्राह्मणा दानवाश्चैव पिशाचाश्चैव राक्षसाः

இங்கே நான் முழுக் காரணத்தையும் ஐயமின்றி விளக்குவேன்—பிராமணர்கள், தானவர்கள், பிசாசர்கள், ராட்சசர்கள் ஆகியோரையும் குறித்து.

Verse 36

धर्मार्थं सकलं प्रोक्तमधीतं तैस्तु सुंदरि । विंदंति सकलं सर्वे आचरंति न दानवाः

அழகியவளே! தர்மத்திற்குரிய அனைத்தும் அவர்களுக்கு உரைக்கப்பட்டு அவர்கள் அதனைப் பயின்றும் உள்ளனர். அனைவரும் முழுதும் அறிந்தும்—தானவர்கள் அதை நடைமுறைப்படுத்தார்.

Verse 37

विधिहीनं प्रकुर्वंति दानवा ज्ञानवर्जिताः । अन्यायेन व्रजंत्येते मानवा विधिवर्जिताः

விதியின்றி, உண்மைஞானமற்ற தானவர்கள் செயல்படுகின்றனர். அதுபோலவே இம்மனிதர்களும்—சரியான முறையின்றி—அநியாயப் பாதையில் செல்கின்றனர்.

Verse 38

तेषां शासनहेत्वर्थं कृता एतेपि नान्यथा । विधिहीनं प्रकुर्वंति ये हि धर्मं नराधमाः

அவர்களை அடக்கி ஒழுங்குபடுத்துவதற்காகவே இவையும் நிறுவப்பட்டன; வேறு காரணமில்லை—ஏனெனில் தர்மத்தைச் செய்கிற கீழ்மக்களும் விதி-நியமங்களைப் பொருட்படுத்தாமல் செய்கின்றனர்.

Verse 39

तान्वयं शासयामो वै दंडेन महता किल । भवत्या दारुणं कर्म कृतमेव सुनिर्घृणम्

ஆகையால் நாங்கள் அவர்களை மகா தண்டத்தால் நிச்சயமாகத் தண்டிப்போம். ஏனெனில் நீ மிகக் கொடூரமான, முற்றிலும் இரக்கமற்ற செயலைச் செய்துள்ளாய்.

Verse 40

गार्हस्थ्यं च परित्यज्य अत्रायाता किमर्थतः । वदस्येवं मुखेनापि अहं हि पतिदेवता

இல்லற தர்மத்தை விட்டுவிட்டு நீ இங்கே எதற்காக வந்தாய்? வாயால் இப்படிப் பேசுவது எப்படி? நான் கணவனையே ‘பதி-தேவதை’ எனப் போற்றுபவள்.

Verse 41

कर्मणा नास्ति तद्दृष्टं पतिदैवत्यमेव ते । भर्तारं तं परित्यज्य किमर्थं त्वमिहागता

இது கர்மத்தால் நடந்ததென எனக்குத் தோன்றவில்லை; உனக்குப் ‘பதி-தெய்வம்’ என்ற நெறியே உண்மையான தர்மம். அந்தக் கணவனை விட்டுவிட்டு நீ இங்கே எதற்காக வந்தாய்?

Verse 42

शृंगारं भूषणं वेषं कृत्वा तिष्ठसि निर्घृणा । किमर्थं हि कृतं पापे कस्यहेतोर्वदस्व मे

அலங்காரம், ஆபரணம், ஆடை அணிந்து இரக்கமின்றி நீ நிற்கிறாய். பாவினியே, இது எதற்காக, யாருக்காகச் செய்தாய்—எனக்குச் சொல்.

Verse 43

निःशंका वर्त्तसे चापि प्रमत्ता गिरिकानने । मया त्वं साधिता पापा दंडेन महता शृणु

நீ அச்சமின்றி மலைக் காட்டில் மயக்கத்துடன் அலைகிறாய். ஆனால் பாவினியே, மகா தண்டத்தால் இப்போது உன்னை நான் அடக்கிவிட்டேன்—கேள்.

Verse 44

अधर्मचारिणी दुष्टा पतिं त्यक्त्वा समागता । क्वास्ते तत्पतिदेवत्वं दर्शय त्वं ममाग्रतः

அதர்மம் செய்பவளே, தீயவளே! கணவனைத் துறந்து இங்கு வந்தாய். உன் ‘பதிதேவன்’ பக்தி எங்கே? என் முன்னே அதை காட்டுவாய்.

Verse 45

भवती पुंश्चली नाम यया त्यक्तः स्वकः पतिः । पृथक्छय्या यदा नारी तदा सा पुंश्चली मता

தன் கணவனைத் துறந்த பெண் ‘புஞ்சலி’ எனப்படுகிறாள்; மேலும் கணவனிடமிருந்து தனியாகப் படுக்கையில் உறங்கும் பெண்ணும் ‘புஞ்சலி’ எனக் கருதப்படுகிறாள்.

Verse 46

योजनानां शतैकस्य सोन्तरेण प्रवर्त्तते । क्वास्ति ते पतिदैवत्यं पुंश्चल्याचारचारिणी

ஒரு நூறு யோஜன அளவுக்குள் நீ அப்படியே அலைகிறாய். அப்படியிருக்க, புஞ்சலி நடத்தையைப் பின்பற்றுபவளே, உன் பதிதெய்வப் பக்தி எங்கே?

Verse 47

निर्लज्जे निर्घृणे दुष्टे किं मे वदसि संमुखी । तपसः क्वास्ति ते भावः क्व तेजोबलमेव च

வெட்கமற்றவளே, இரக்கமற்ற தீயவளே! என் முன்னே நீ என்ன பேசுகிறாய்? உன்னுள் தவத்தின் உண்மை உணர்வு எங்கே, ஒளியும் வலிமையும் எங்கே?

Verse 48

दर्शयस्व ममाद्यैव बलवीर्यपराक्रमम् । पद्मावत्युवाच । स्नेहेनापि समानीता श्रूयतामसुराधम

இன்றே உன் வலமும் வீரியமும் பராக்கிரமமும் எனக்குக் காட்டுவாய். பத்மாவதி கூறினாள்—அன்பினால்கூட இங்கு கொண்டுவரப்பட்டேன்; ஆயினும் கேள், அசுராதமனே!

Verse 49

भर्तुर्गेहादहं पित्रा क्वास्ते तत्र च पातकम् । नैव कामान्न लोभाच्च न मोहान्न च मत्सरात्

என்னை என் தந்தை கணவன் வீட்டிலிருந்து அழைத்து வந்தார்—அதில் எனக்கு என்ன பாவம்? அது காமத்தால் அல்ல, லோபத்தால் அல்ல, மோகத்தால் அல்ல, பொறாமையாலும் அல்ல।

Verse 50

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने सुकलाचरित्रे । पंचाशत्तमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ பத்மபுராணத்தின் பூமிகண்டத்தில், வேனோபாக்யானத்தின் உட்பட்ட சுகலா-சரித்ரத்தின் ஐம்பதாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 51

भवंतं माथुरं ज्ञात्वा गताहं सम्मुखं तव । मायाविनं यदा जाने त्वामेवं दानवाधम

நீ மத்துராவைச் சேர்ந்தவன் என்று அறிந்து உன் முன்னே வந்தேன்; ஆனால் நீ மாயக்காரன் என்று உணர்ந்தபோது, நீ தானவர்களில் மிகத் தாழ்ந்தவன் எனத் தெரிந்தது।

Verse 52

एकेन हुंकृतेनैव भस्मीभूतं करोम्यहम् । गोभिल उवाच । चक्षुर्हीना न पश्यंति मानवाः शृणु सांप्रतम्

‘ஒரே “ஹும்” என்ற உச்சரிப்பினாலே நான் (இதனை) சாம்பலாக்குவேன்.’ கோபிலர் கூறினார்—‘உண்மைத் தூரநோக்கு இல்லாத மனிதர்கள் யதார்த்தத்தைப் பார்க்கார்; இப்போது என் சொல் கேள்.’

Verse 53

धर्मनेत्रविहीना त्वं कथं जानासि मामिह । यदा ते भाव उत्पन्नः पितुर्गेहं प्रति शृणु

தர்மக் கண் இல்லாத நீ இங்கே என்னை எவ்வாறு அறிந்துகொள்வாய்? உனக்குள் சரியான உணர்வு எழும்போது கேள்—தந்தையின் இல்லத்தை நோக்கி மனத்தைத் திருப்பு।

Verse 54

पतिध्यानं परित्यज्य मुक्ता ध्यानेन त्वं तदा । ज्ञाननेत्रं तदा नष्टं स्फुटं च हृदये तव

கணவன் தியானத்தை விட்டுவிட்டு நீ அப்போது வேறொரு தியானத்தால் முக்தியை நாடினாய்; அந்நேரம் உன் இதயத்தில் இருந்த உண்மை ஞானக் கண் தெளிவாக அழிந்தது.

Verse 55

कथं मां त्वं विजानासि ज्ञानचक्षुर्हता भुवि । कस्या माता पिता भ्राता कस्याः स्वजनबांधवाः

இந்தப் பூமியில் என் ஞானக் கண் பறிக்கப்பட்ட நிலையில் நீ என்னை எவ்வாறு அறிகிறாய்? நான் யாருடைய தாய், யாருடைய தந்தை, யாருடைய சகோதரன்—என் சொந்த உறவினர்கள் யார்?

Verse 56

सर्वस्थाने पतिर्ह्येको भार्यायास्तु न संशयः । इत्युक्त्वा हि प्रहस्यैव गोभिलो दानवाधमः

“எல்லா நிலையிலும் மனைவிக்கு ஒரே ஆண்டவன் கணவனே—இதில் ஐயமில்லை.” என்று சொல்லி தானவர்களில் இழிந்த கோபிலன் உரக்கச் சிரித்தான்.

Verse 57

न भयं विद्यते तेऽद्य ममापि शृणु पुंश्चलि । किं भवेत्तव शापेन वृथैव परिकंपसे

இன்று உனக்கு அச்சமில்லை—என் சொல்லையும் கேள், ஓ புன்சலி. உன் சாபத்தால் என்ன ஆகும்? நீ வீணாக நடுங்குகிறாய்.

Verse 58

ममगेहं समाश्रित्य भुंक्ष्व भोगान्मनोऽनुगान् । पद्मावत्युवाच । गच्छ पापसमाचार किं त्वं वदसि निर्घृणः

“என் வீட்டில் அடைக்கலம் கொண்டு மனம் விரும்பும் இன்பங்களை அனுபவி.” அப்போது பத்மாவதி கூறினாள்—“போய்விடு, பாவநடத்தை உடையவனே! இரக்கமற்றவனே, நீ என்ன சொல்கிறாய்?”

Verse 59

सतीभावेन संस्थास्मि पतिव्रतपरायणा । धक्ष्यामि त्वां महापाप यद्येवं तु वदिष्यसि

நான் சதீபாவத்துடன் நிலைத்திருக்கிறேன்; பதி-விரத தர்மத்தில் முழுமையாக ஈடுபட்டவள். ஓ மகாபாபி, நீ இவ்வாறு பேசினால் உன்னை எரித்துவிடுவேன்.

Verse 60

एवमुक्त्वा तथैकांते निषसाद महीतले । दुःखेन महताविष्टां तामुवाच स गोभिलः

இவ்வாறு கூறி அவன் தனிமையான இடத்தில் தரையில் அமர்ந்தான். பெருந்துயரால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட அவளிடம் கோபிலன் உரைத்தான்.

Verse 61

तवोदरे मया न्यस्तं स्ववीर्यं सुकृतं शुभे । तस्मादुत्पत्स्यते पुत्रस्त्रैलोक्यक्षोभकारकः

ஓ சுபே, என் சொந்த வீர்யத்தை—புண்ணியச் செயலென—உன் கருவில் வைத்தேன்; ஆகவே மூவுலகையும் கலங்கச் செய்யும் மகன் பிறப்பான்.

Verse 62

एवमुक्त्वा जगामाथ गोभिलो दानवस्तदा । गते तस्मिन्दुराचारे दानवे पापचारिणी

இவ்வாறு கூறி தானவனான கோபிலன் அங்கிருந்து சென்றான். அந்த துராசார தானவன் சென்றபின் பாபச் செயல்களில் ஈடுபட்ட அவள் அங்கே இருந்தாள்.

Verse 63

दुःखेन महताविष्टा नृपकन्या रुरोद ह

பெருந்துயரால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட அரசகுமாரி அழுதாள்.