
The Story of Sukalā (Episode: Ugrasena and Padmāvatī’s Return to Vidarbha)
மதுரா–விதர்பம் இடையிலான நிகழ்வுகளாக இந்த அத்தியாயம் உக்ரசேனனை आदர்ஷ யாதவ அரசனாக அறிமுகப்படுத்துகிறது. அரசாட்சியின் இலக்கணம் என தர்ம–அர்த்த–காமங்களில் தேர்ச்சி, வேதக் கல்வி, வலிமை, தானம், விவேகம் ஆகியவை கூறப்படுகின்றன. விதர்பத்தில் சத்யகேதுவின் மகள் பத்மாக்ஷி/பத்மாவதி உண்மைநிலை மற்றும் பெண்மைக் குணங்களால் புகழப்படுகிறாள். அவளுக்கு உக்ரசேனனுடன் திருமணம் நடைபெற, இருவரின் பரஸ்பர அன்பும் நெருக்கமும் வலியுறுத்தப்படுகிறது. பின்னர் சத்யகேது மற்றும் ராணி மகளைப் பார்க்க ஆவலுற்று தூதரை அனுப்பி அவளை வரவழைக்கின்றனர். உக்ரசேனன் மகிழ்ச்சியுடன் மரியாதை செய்து பத்மாவதியை தந்தையார் இல்லத்திற்கு அனுப்புகிறான். அங்கு அவள் பரிசுகளால் கௌரவிக்கப்படுகிறாள்; தோழிகளுடன் பழகிய இடங்களில் உலாவி மகிழ்ச்சியுடன் வாழ்கிறாள். மாமியார் வீட்டைவிட பெற்றோர் வீட்டின் சுகம் அரிதெனக் கூறி, அவளின் கவலையற்ற நடத்தைவும் குறிப்பிடப்படுகிறது.
Verse 1
ब्राह्मण्युवाच । माथुरे विषये रम्ये मथुरायां नृपोत्तमः । उग्रसेनेति विख्यातो यादवः परवीरहा
பிராமணீ கூறினாள்—இனிய மாஹுர நாட்டில், மதுரா நகரில், உக்ரசேனன் எனப் புகழ்பெற்ற யாதவ குலத்துச் சிறந்த அரசன் இருந்தான்; பகை வீரரை அழிப்பவன் அவன்।
Verse 2
सर्वधर्मार्थतत्त्वज्ञो वेदज्ञः श्रुतवान्बली । दाता भोक्ता गुणग्राही सद्गुणान्वेत्ति भूपतिः
அந்த அரசன் எல்லா தர்மமும் அர்த்தமும் பற்றிய தத்துவத்தை அறிந்தவன்; வேதஞானி, கல்வியறிவு மிக்கவன், வலிமையுடையவன்; தானம் செய்பவன், முறையாக அனுபவிப்பவன், குணங்களை மதிப்பவன், நற்குணங்களைத் தேர்ந்தறிவவன்।
Verse 3
राज्यं चकार मेधावी प्रजा धर्मेण पालयेत् । एवं स च महातेजा उग्रसेनः प्रतापवान्
அந்த மேதாவி அரசாட்சியை ஏற்று, தர்மப்படி குடிகளைப் பாதுகாத்தான். இவ்வாறு உக்ரசேனன் மகத்தான தேஜஸும், பிரதாபமும் உடைய வீரன் ஆனான்।
Verse 4
वैदर्भे विषये पुण्ये सत्यकेतुः प्रतापवान् । तस्य कन्या महाभागा पद्माक्षी कमलानना
புனிதமான வைதர்ப நாட்டில் சத்யகேது எனும் பிரதாபமிக்கவன் இருந்தான். அவனுடைய மகள் மிகப் பாக்கியவதி—பத்மாக்ஷி, கமலமுகி।
Verse 5
नाम्ना पद्मावती नाम सत्यधर्मपरायणा । सा तु स्त्रीणां गुणैर्युक्ता द्वितीयेव समुद्रजा
அவள் பத்மாவதி என்ற நாமத்தால் புகழ்பெற்றவள்; சத்தியமும் தர்மமும் சார்ந்தவள். பெண்மைக்குரிய நற்குணங்களால் நிறைந்த அவள், கடலில் பிறந்த லக்ஷ்மியின் இரண்டாம் வடிவம் போலிருந்தாள்।
Verse 6
वैदर्भी शुशुभे राजन्स्वगुणैः सत्यकारणैः । माथुर उग्रसेनस्तु उपयेमे सुलोचनाम्
அரசே, வைதர்பி அரசகுமாரி சத்தியத்தில் நிலைத்த தன் நற்குணங்களால் ஒளிர்ந்தாள்; மதுரையின் உக்ரசேனன் அந்த சுலோசனையை மணந்தான்.
Verse 7
तया सह महाभाग सुखं रेमे प्रतापवान् । अतिप्रीतो गुणैस्तस्यास्तया सह सुखीभवेत्
மகாபாகனே, அந்த வீரன் அவளுடன் இன்பமாக விளையாடி மகிழ்ந்தான்; அவளின் நற்குணங்களில் மிகுந்த மகிழ்ச்சி கொண்டு அவள் உடனிருப்பில் ஆனந்தமாக வாழ்ந்தான்.
Verse 8
तस्याः स्नेहेन प्रीत्या च संमुग्धो माथुरेश्वरः । पद्मावती महाभागा तस्य प्राणप्रियाभवत्
அவளின் அன்பும் காதலும் மதுரையின் ஆண்டவனை மயக்கின; மகாபாக்யவதி பத்மாவதி அவனுக்கு உயிரைப் போலப் பிரியமானவளானாள்.
Verse 9
तया विना न बुभुजे तया सह प्रक्रीडयेत् । तया विना न सेवेत परमं सुखमेव सः
அவளின்றி அவன் இன்பங்களை அனுபவிக்கவில்லை; அவளுடன் மட்டுமே விளையாடி மகிழ்ந்தான். அவளின்றி எதையும் நாடவில்லை; அவளே அவனுக்குப் பரம ஆனந்தம்.
Verse 10
एवं प्रीतिकरौ जातौ परस्परमनुत्तमौ । स्नेहवंतौ द्विजश्रेष्ठ सुखसंप्रीतिदायकौ
இவ்வாறு அவர்கள் இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் ஒப்பற்ற இன்பம் தருவோராக ஆனார்கள்; ஓ த்விஜச்ரேஷ்டா, அன்புடன் இருந்து மகிழ்ச்சியும் ஆழ்ந்த திருப்தியும் அளித்தனர்.
Verse 11
सत्यकेतुश्च राजेंद्रः सस्मार स पद्मावतीम् । स्वसुतां तां महाभागो माता तस्याः सुदुःखिता
அரசர்களில் சிறந்த சத்தியகேது, தன் மகளான பத்மாவதியை நினைத்தான். அந்த மகாபாகனும் அவளை நினைத்தான்; அவளின் தாய் ஆழ்ந்த துயரில் மூழ்கினாள்.
Verse 12
स दूतान्प्रेषयामास वैदर्भो मथुरां प्रति । उग्रसेनं नृवीरेंद्रं सादरेण द्विजोत्तम
ஓ த்விஜோத்தமா, வைதர்ப அரசன் பின்னர் மரியாதையுடன் தூதர்களை மதுராவிற்கு அனுப்பி, வீர அரசர்களில் முதன்மையான உக்ரசேனனை அழைத்தான்.
Verse 13
उग्रसेनं महाराजं स दूतो वाक्यमब्रवीत् । विदर्भाधिपतिर्वीरो भक्त्या स्नेहेन नंदयन्
அந்த தூதன் மகாராஜா உக்ரசேனனிடம் இவ்வாறு கூறினான்—“விதர்பத்தின் வீர அரசன் (சத்தியகேது) பக்தியும் அன்பும் கொண்டு உம்மை மகிழ்வித்துக் கொண்டு…”
Verse 14
आत्मनः कुशलं ब्रूते भवतां परिपृच्छति । सत्यकेतुर्महाराज त्वामेवं परिपृष्टवान्
அவன் தன் நலத்தை அறிவித்து, உமது நலத்தை விசாரிக்கிறான். ஓ மகாராஜா, சத்தியகேது இவ்வாறு உம்மை விசாரித்தான்.
Verse 15
दर्शनाय प्रेषयस्व सुतां पद्मावतीं मम । यदि त्वं मन्यसे नाथ प्रीतिस्नेहं हितस्य च
என் தரிசனத்திற்காக என் மகள் பத்மாவதியை அனுப்புவீராக. ஓ நாதா, என்மேல் ப்ரீதி, அன்பு, நல்வாழ்த்தை உண்மையெனக் கருதினால்.
Verse 16
प्रेषयस्व महाभागां प्रियां प्रीतिकरां तव । औत्कण्ठ्येन महाराज स सोत्कंठेन वर्तते
மகாராஜா, உமக்கு இன்பம் தரும் மகாபாக்கியவதியான உமது பிரியையை அனுப்புவீராக. அவன் ஏக்கத்தால் கலங்கி, அதே ஏக்கத்தில் நிலைத்திருக்கிறான்.
Verse 17
समाकर्ण्य ततो वाक्यमुग्रसेनो नृपोत्तमः । प्रीत्या स्नेहेन तस्यापि सत्यकेतोर्महात्मनः
அவ்வார்த்தைகளை கேட்ட நரபதிகளில் சிறந்த உக்ரசேனன், மகாத்மா சத்யகேதுவின்மீதும் அன்பும் பாசமும் நிறைந்தான்.
Verse 18
दाक्षिण्येन च विप्रेंद्र प्रेषयामास भूपतिः । पद्मावतीं प्रियां भार्यामुग्रसेनः प्रतापवान्
விப்ரேந்திரரே, வீரப்பெருமை கொண்ட அரசன் உக்ரசேனன் மரியாதையுடன் தன் பிரிய மனைவி பத்மாவதியை அனுப்பினான்.
Verse 19
प्रेषितानेन राजेंद्र गता पद्मावती स्वकम् । पूर्वं गृहं सती सा तु महाहर्षेण संकुला
அரசே, அவனால் அனுப்பப்பட்ட சதியான பத்மாவதி பேரானந்தம் நிறைந்து தன் முன்னைய இல்லமான தன் சொந்த வீட்டிற்கு சென்றாள்.
Verse 20
पितृपूर्वं कुटुंबं तु ददृशे चारुमंगला । पितुः पादौ ननामाथ शिरसा सत्यतत्परा
அப்போது சாருமங்களா தந்தையை முன்னிலையாகக் கொண்டு கூடிய குடும்பத்தைக் கண்டாள். சத்தியநிஷ்டையுடன் தலை வணங்கி தந்தையின் பாதங்களில் பணிந்தாள்.
Verse 21
आगतायां महाराजा पद्मावत्यां द्विजोत्तम । हर्षेण महताविष्टो विदर्भाधिपतिर्नृपः
ஓ த்விஜோத்தமரே! பத்மாவதி வந்தபோது விதர்பத்தின் அதிபதியான மன்னன் பேரானந்தத்தில் நிறைந்தான்।
Verse 22
वर्द्धिता दानमानैश्च वस्त्रालंकारभूषणैः । पद्मावती सुखेनापि पितुर्गेहे प्रवर्तते
தானமும் மரியாதையும் பெற்று வளர்ந்து, ஆடைகள் அணிகலன்கள் நகைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட பத்மாவதி தந்தையின் இல்லத்தில் சுகமாகவே வாழ்ந்தாள்।
Verse 23
सखीभिः सहिता सा तु निःशंका परिवर्तते । रमते सा तदा तत्र यथापूर्वं तथैव च
அவள் தோழியருடன் அச்சமின்றி உலாவினாள்; அங்கே முன்புபோலவே அதே முறையில் மகிழ்ந்தாள்।
Verse 24
गृहे वने तडागेषु प्रासादे च तथैव सा । पुनर्बालेव भूता सा निर्लज्जा संप्रवर्तते
வீட்டிலும், காட்டிலும், குளங்களருகிலும், அரண்மனைகளிலும் அவள் மீண்டும் சிறுமிபோல் ஆகி, வெட்கமின்றி சுதந்திரமாக நடந்தாள்।
Verse 25
निःशंका वर्तते विप्र सखीभिः सह सर्वदा । पतिव्रता महाभागा हर्षेण महतान्विता
ஓ விப்ரரே! அவள் தோழியருடன் எப்போதும் அச்சமின்றி வாழ்கிறாள்; கணவனுக்கு அர்ப்பணித்தவள், பெரும்பேறு உடையவள், பேரானந்தம் நிறைந்தவள்।
Verse 26
सुखं तु पितृगेहस्य दुर्लभं श्वशुरे गृहे । एवं ज्ञात्वा तदा रेमे कदा ईदृग्भविष्यति
தந்தையார் இல்லத்தின் இன்பம் மாமனார் வீட்டில் அரிது. இதை அறிந்து அவள் அப்போது—“இத்தகைய நிலை மீண்டும் எப்போது வரும்?” என்று எண்ணி அமைந்தாள்.
Verse 27
अनेन मोहभावेन क्रीडालुब्धा वरानना । सखीभिः सहिता नित्यं वनेषूपवने तदा
இந்த மோகநிலையால் விளையாட்டில் ஆசை கொண்ட அந்த அழகுமுகத்தாள் தோழியருடன் எப்போதும் காடுகளிலும் பூங்காவனங்களிலும் உலாவினாள்.
Verse 48
इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने सुकलाचरित्रेऽष्टचत्वारिंशोऽध्यायः
இவ்வாறு திருப்பத்மபுராணத்தின் பூமிகண்டத்தில் வேனோபாக்யானத்திற்குள் ‘சுகலா சரிதம்’ எனும் நாற்பத்தெட்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.