Adhyaya 44
The Deeds of Sukalā in the Vena Narrative: Battle, Liberation of the Boar-King, and Gandharva-Kingship
சுகலா நிகழ்வில் புராணவுரையாளர் கூறுவது: மிக வலிமைமிக்க வராகத் தலைவன் கோலவரன் அரசன் படையைச் சிதறடித்தான். இதனால் அரசன் கோபமுற்று வில்லெடுத்து காலனுக்கு ஒப்பான அம்பைச் சேர்த்து முன்னேறினான்; ஆனால் வேகமும் கொடுமையும் கொண்ட வராகராஜன் தாக்குதலைக் குலைத்தான். குதிரை கலங்கி விழவே போர் ரதப் போராய் மாறியது. வராகராஜன் கர்ஜித்து கோசலத்தின் ரதமற்ற வீரர்களை வீழ்த்தினான்; இறுதியில் தர்மநெறி கொண்ட ஹித அரசன் கதையால் அவனை வதைத்தான். மரணத்துடன் அவன் ஹரியின் தாமத்தை அடைந்தான்; தேவர்கள் மலர்மழை, சந்தனம்-குங்கும மழை, தெய்வீகக் கொண்டாட்டங்களால் அவனைப் போற்றினர். பின்னர் அவனுக்கு நான்கு கரங்களுடைய தெய்வ வடிவம் தோன்றி விமானத்தில் ஏறினான்; இந்திராதி தேவர்களால் வணங்கப்பட்டு, பழைய உடலைத் துறந்து கந்தர்வர்களின் அரசனானான்—தர்ம நிறைவு மூலம் முக்தியும் உயர்வும் வெளிப்படுகின்றன.
Shlokas
Verse 1
चतुश्चत्वारिंशत्तमोऽध्यायः । सुकलोवाच । स्वसैन्यं दुर्धरं दृष्ट्वा निर्जितं दुर्धरेण तम् । चुकोप भूपतिः क्रूरं दुःसहं शूकरं प्रति
சுகலன் கூறினான்—தன் வலிமைமிக்க படை அந்த மிக வல்லவனால் தோற்கடிக்கப்பட்டதைப் பார்த்த அரசன் கோபம் கொண்டு, அந்தத் தாங்கமுடியாத பன்றியின் மீது கொடூரமாகினான்.
Verse 2
धनुरादाय वेगेन बाणं कालानलोपमम् । तस्याभिमुखमेवासौ हयेनाभिससार सः
அவன் வில்லை எடுத்துக் கொண்டு, காலாக்னியை ஒத்த அம்பை விரைவாகப் பற்றினான்; அவனை நேரே எதிர்நோக்கி குதிரைமேல் பாய்ந்து சென்றான்।
Verse 3
स यदा नृपतिं हयपृष्ठगतं वरपौरुषयुक्तममित्रहणम् । परिपश्यति शूकरयूथपतिः प्रगतोभिमुखं रणभूमितले
போர்க்களத்தில் நேரே முன்னேறும் அரசனை—குதிரைமேல் அமர்ந்த, சிறந்த வீரத்துடன், பகைவரை அழிப்பவனை—பன்றிக் கூட்டத் தலைவர் காணும் போது,
Verse 4
निशितेन शरेण हतो हि यदा नृपतेर्हयपादतले प्रगतः । तमिहैव विलंघ्य च वेगमनाः प्रखरेण जवेन च कोलवरः
அவன் அரசனின் குதிரைக் குளம்புகளின் கீழ் வந்தபோது கூரிய அம்பால் தாக்கப்பட்டான்; அப்போது கோலவரன் வேகமே மனமாக அவனை அங்கேயே தாண்டி கடும் விரைவில் பாய்ந்தான்।
Verse 5
व्यथितस्तुरगः सकिरिःकिटिना न हि याति क्षितौ स हि विद्धगतिः । तुरगः पतितो भुवि तुंडहतो लघुस्यंदनमेव गतो नृपतिः
கிரிஃகிடியால் துன்புற்ற குதிரை நிலத்தில் இனி நகரவில்லை; அதன் ஓட்டம் தடைபட்டது. மூக்கில் அடிபட்டு குதிரை தரையில் விழுந்தது; அரசன் மட்டும் இலகு ரதத்தில் முன்னே சென்றான்।
Verse 6
स हि गर्जति शूकरजातिरवैरथसंस्थितकोशल येन जवैः । गदया निहतः किल भूपतिना रणमध्यगतः स हि यूथपतिः
பன்றிக் குலத்தில் பிறந்த அந்த கூட்டத் தலைவர் சிங்கநாதம் போல் கர்ஜித்தான். ரதமின்றி நின்ற கோசலப் படைகளை வேகமாகத் தாக்கி சிதைத்தான்; ஆனால் போரின் நடுவே அரசன் கதை கொண்டு அவனை நிச்சயமாகக் கொன்றான்।
Verse 7
परित्यज्य तनुं च स्वकां हि तदा गत एव हरेर्गृहमेव वरम्
தன் உடலைத் துறந்து அவன் அப்போது நிச்சயமாக ஹரியின் திருவீட்டிற்கே சென்றான்—அதே பரமமும் சிறந்ததுமான உத்தம கதி.
Verse 8
कृत्वा हि युद्धं समरे हितेन राज्ञा समं शूकरराजराजः । पपात भूमौ च हतो यदा तु ववर्षिरे देववराः सुपुष्पैः
நீதிமான் ஹித அரசனுடன் போர்க்களத்தில் போர் செய்து பன்றிகளின் அரசன் கொல்லப்பட்டு தரையில் விழுந்தான்; அப்போது தேவர்களில் சிறந்தோர் அழகிய மலர்களை மழையெனப் பொழிந்தனர்.
Verse 9
तस्योर्ध्वगः पुष्पचयः सुजातः संतानकानामिव सौरभश्च । सकुंकुमैश्चंदनवृष्टिमेव कुर्वंति देवाः परितुष्यमाणाः
அதிலிருந்து நன்கு அமைந்த மலர்க் குவியல் மேலே எழுந்தது, சந்தானக மலர்களைப் போல நறுமணமுடன்; மகிழ்ந்த தேவர்கள் குங்குமம் கலந்த சந்தன மழையைப் பொழிந்தனர்.
Verse 10
विमृश्यमानः स हि तेन राज्ञा चतुर्भुजः सोपि बभूव राजन् । दिव्यांबरोभूषणदिव्यरूपः स्वतेजसा भाति दिवाकरो यथा
அரசன் அவனைத் தியானித்தவுடன், அரசே, அவனும் நான்கு கரங்களையுடையவனானான்; தெய்வீக ஆடை-அலங்காரங்களுடன் தெய்வீக ரூபம் கொண்டு, தன் ஒளியால் சூரியனைப் போலப் பிரகாசித்தான்.
Verse 11
दिव्येन यानेन दिवं गतो यदा सुपूज्यमानः सुरराजदेवैः । गंधर्वराजः स बभूव भूयः पूर्वं स्वकं कायमिहैव हित्वा
தெய்வீக விமானத்தில் சொர்க்கத்திற்குச் சென்று இந்திரன் முதலிய தேவர்களால் மிகுந்து போற்றப்பட்டான்; முன்பு இங்கேயே தன் பழைய உடலைத் துறந்து, மீண்டும் கந்தர்வர்களின் அரசனானான்.
Verse 44
इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने सुकलाचरित्रे । चतुश्चत्वारिंशत्तमोऽध्यायः
இவ்வாறு ஸ்ரீபத்மபுராணத்தின் பூமிகண்டத்தில் வேனோபாக்யானத்தின் உட்பகுதியாக சுகலாவின் சரிதை விளக்கும் நாற்பத்துநான்காம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது।