Adhyaya 42

Verse 1

द्विचत्वारिंशत्तमोऽध्यायः । सख्य ऊचुः । सुदेवा का त्वया प्रोक्ता किमाचारा वदस्व नः । त्वया प्रोक्तं महाभागे वद नः सत्यमेव च

தோழிகள் கூறினர்—“நீ கூறிய சுதேவா யார்? அவளுடைய ஆச்சாரம் என்ன—எங்களுக்கு சொல். ஓ பெரும்பாக்கியவளே, நீ சொன்னதை உண்மையாய் எங்களுக்கு கூறு.”

Verse 2

सुकलोवाच । अयोध्यायां महाराजः स आसीद्धर्मकोविदः । मनुपुत्रो महाभागः सर्वधर्मार्थतत्परः

சுகலன் கூறினான்—அயோத்தியில் ஒரு மகாராஜா இருந்தான்; அவன் தர்மத்தில் நிபுணன். அவன் மனுவின் மகத்தான புதல்வன்; எல்லா தர்மமும் அர்த்தமும் சார்ந்தவற்றில் ஈடுபட்டவன்.

Verse 3

इक्ष्वाकुर्नाम सर्वज्ञो देवब्राह्मणपूजकः । तस्य भार्या सदा पुण्या पतिव्रतपरायणा

இக்ஷ்வாகு எனப் பெயருடையவன் அனைத்தும் அறிந்தவன்; தேவர்களையும் பிராமணர்களையும் வணங்குபவன். அவனுடைய மனைவி எப்போதும் புண்ணியவதி; பதிவிரதத்தில் முழுமையாக ஈடுபட்டவள்.

Verse 4

तया सार्द्धं यजेद्यज्ञं तीर्थानि विविधानि च । वेदराजस्य वीरस्य काशीशस्य महात्मनः

அவளுடன் கூடி யாகம் செய்து, பலவகைத் தீர்த்தங்களையும் சேவிக்க வேண்டும்—அவை அனைத்தும் மகாத்மாவான காசீசன், வீரன் வேதராஜனுடையவையே.

Verse 5

सुदेवा नाम वै कन्या सत्याचारपरायणा । उपयेमे महाराज इक्ष्वाकुस्तां महीपतिः

சுதேவா என்ற பெயருடைய ஒரு கன்னி இருந்தாள்; அவள் சத்தியநடத்தில் உறுதியானவள். ஓ மகாராஜா, பூபதி இக்ஷ்வாகு அவளை மணந்தான்.

Verse 6

सुदेवा चारुसर्वांगी सत्यव्रतपरायणा । तया सार्द्धं स वै राजा जनानां पुण्यनायकः

சுதேவா எல்லா அங்கங்களிலும் அழகியவள்; சத்தியவிரதத்தில் உறுதியானவள். அவளுடன் அந்த அரசன் மக்களுக்கு புண்ணிய நாயகனானான்.

Verse 7

स रेमे नृपशार्दूलो नित्यं च प्रियया तया । एकदा तु महाराजस्तया सार्द्धं वनं ययौ

அந்த அரசர்களின் புலி தன் பிரியையுடன் எப்போதும் இன்புற்றான். ஒருநாள் அந்த மகாராஜா அவளுடன் காட்டிற்குச் சென்றான்.

Verse 8

गंगारण्यं समासाद्य मृगयां क्रीडते सदा । सिंहान्हत्वा वराहांश्च गजांश्च महिषांस्तथा

கங்கை வனத்தை அடைந்து அவன் எப்போதும் வேட்டையில் விளையாடினான்—சிங்கங்கள், வராகங்கள், யானைகள், எருமைகள் முதலியவற்றை வேட்டையாடினான்.

Verse 9

क्रीडमानस्य तस्याग्रे वराहश्च समागतः । बहुशूकरयूथेन पुत्रपौत्रैरलंकृतः

அவன் விளையாடிக் கொண்டிருந்தபோது அவன் முன்னே வராஹன் வந்தான். பல பன்றிக் கூட்டங்களுடன், மகன்‑பேரன் ஆகியோரால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தான்.

Verse 10

एका च शूकरी तस्य प्रियापार्श्वे प्रतिष्ठिता । वराहैः शूकरैस्तस्य तमेव परिवारिता

மேலும் ஒரு பெண் பன்றி அவன் பிரியையின் அருகில் நிலைத்து நின்றது. அவன் வராஹரும் பன்றிகளும் சூழ, அவர்களாலேயே சுற்றிவளைக்கப்பட்டிருந்தான்.

Verse 11

दृष्ट्वा च राजराजेंद्रं दुर्जयं मृगयारतम् । पर्वताधारमाश्रित्य भार्यया सह शूकरः

வேட்டையில் ஈடுபட்டிருந்த அரசராஜேந்திரன் துர்ஜயனைப் பார்த்து, அந்தப் பன்றி தன் துணைவியுடன் மலை அடிவாரத்தில் அடைக்கலம் கொண்டது.

Verse 12

तिष्ठत्येकः सुवीर्येण पुत्रान्पौत्रान्गुरूञ्छिशून् । ज्ञात्वा तेषां महाराज मृगाणां कदनं महत्

மகாராஜா! அந்த மிருகங்கள் செய்த கொடிய அழிவை அறிந்து, ஒருவன் தன் வீரத்தால் உறுதியாக நின்றான்—மகன், பேரன், மூத்தோர், குழந்தைகள் ஆகியோரைக் காத்தான்.

Verse 13

तानुवाच सुतान्पौत्रान्भार्यां तां च स शूकरः । कोशलाधिपतिर्वीरो मनुपुत्रो महाबलः

அப்போது அந்தப் பன்றி தன் மகன்களுக்கும் பேரன்களுக்கும் தன் மனைவிக்கும் உரைத்தது—அவன் கோசலத்தின் வீர அரசன், மனுவின் புதல்வன், மாபெரும் வலிமையுடையவன்.

Verse 14

क्रीडते मृगयां कांते मृगान्संहरते बहून् । स मां दृष्ट्वा महाराज एष्यते नात्र संशयः

அன்பே, அவன் வேட்டையில் விளையாடி பல மான்களை வேட்டையாடி அழிக்கிறான். அந்த மகாராஜன் என்னைக் கண்டவுடனே இங்கே வருவான்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 15

अन्येषां लुब्धकानां मे नास्ति प्राणभयं ध्रुवम् । ममरूपं नृपो दृष्ट्वा क्षमां नैव करिष्यति

மற்ற வேட்டைக்காரர்களால் எனக்கு உயிர்ப்பயம் உறுதியாக இல்லை; ஆனால் அரசன் என் உருவத்தைப் பார்த்தால் என்னை மன்னிக்கமாட்டான்.

Verse 16

हर्षेण महताविष्टो बाणपाणिर्धनुर्द्धरः । श्वभिर्युक्तो महातेजा लुब्धकैः परिवारितः

மிகுந்த மகிழ்ச்சியால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட அந்த மகாதேஜஸ்வி வில்லாளர், கையில் அம்புடன், நாய்களுடன் வந்து, வேட்டைக்காரர்களால் சூழப்பட்டிருந்தான்.

Verse 17

प्रिये करिष्यते घातं ममाप्येवं न संशयः

அன்பே, ஐயமில்லை—இதே முறையில் அவன் என்னையும் கொல்வான்.

Verse 18

शूकर्युवाच । यदायदा पश्यसि लुब्धकान्बहून्महावने कांत समायुधान्बहून् । एतैस्तु पुत्रैर्ममपौत्रकैः समं दूरं नु भो यासि पलायमानः

பெண் பன்றி கூறினாள்—அன்பே! பெரிய காட்டில் ஆயுதம் தாங்கிய பல வேட்டைக்காரர்களை நீ எப்போதெல்லாம் காண்கிறாயோ, அப்போதெல்லாம் என் இந்த மகன்களும் பேரன்களும் உடன் நீ ஏன் தூரம் ஓடிப்போகிறாய்?

Verse 19

त्यक्त्वा सुधैर्यं बलपौरुषं महन्महाभयेनापि विषण्णचेतनः । दृष्ट्वा नृपेंद्रं पुरुषोत्तमोत्तमं करोषि किं कांत वदस्वकारणम्

நிலையான தைரியமும், மாபெரும் பலமும், ஆண்மைப் பராக்கிரமமும் விட்டு, இத்தனைப் பெரும் அச்சத்திலும் உன் மனம் ஏன் சோர்கிறது? அரசரின் ஆண்டவன்—புருஷோத்தமன், உத்தமோத்தமன்—அவரை கண்டபின், அன்பே, நீ என்ன செய்கிறாய்? காரணம் சொல்।

Verse 20

तस्यास्तु वाक्यं सनिशम्य कोल उवाच तां शूकरराजौत्तरम् । यदर्थभीतोस्मि सुलुब्धकात्प्रिये दृष्ट्वा गतो दूर निशम्यशूकरान्

அவளுடைய சொற்களை கேட்ட கோலன், பன்றிகளின் அரசன் போலப் பதிலளித்தான்—“அன்பே, அந்த மிகுந்த பேராசை கொண்ட வேட்டைக்காரனைப் பற்றியே நான் அஞ்சுகிறேன்; அவனைப் பார்த்தும், பன்றிகளின் செய்தியை கேட்டும் நான் தூரம் சென்றேன்।”

Verse 21

सुलुब्धकाः पापकराः शठाः प्रिये कुर्वंति पापं गिरिदुर्गकंदरे । सदैव दुष्टा बहुपापचिंतका जाताश्च सर्वे परिपापिनां कुले

“அன்பே, அவர்கள் மிகுந்த பேராசையினர், பாவம் செய்பவர்கள், வஞ்சகர்கள்; மலைக் கோட்டைகளின் குகை-கந்தரங்களிலும் அவர்கள் அதர்மம் செய்கிறார்கள். எப்போதும் தீயவர்கள், பல பாவங்களை எண்ணுபவர்கள்—அவர்கள் அனைவரும் கடும் பாவிகளின் குலத்தில் பிறந்தவர்கள்।”

Verse 22

तेषां हि हस्तान्मरणाद्बिभेमि मृतोपि यास्यामि पुनश्च पापम् । दूरं गिरिं पर्वतकंदरं च व्रजामि कांते अपमृत्युभीतः

அவர்களின் கைகளால் வரும் மரணத்தை நான் அஞ்சுகிறேன்; நான் இறந்தாலும் மீண்டும் பாவத்தில் விழுவேன். ஆகவே, அன்பே, அகால மரணப் பயத்தால் நான் தூரம்—ஒரு மலைக்கும் அதன் குகைகளுக்கும்—செல்வேன்।”

Verse 23

अयं हि पुण्यो नरनाथ आगतो विश्वाधिकः केशवरूप भूपः । युद्धं करिष्ये समरे महात्मना सार्द्धं प्रिये पौरुषविक्रमेण

இந்த புண்ணியமிக்க நரநாதன் வந்துள்ளார்—உலகத்தை விட உயர்ந்தவன், கேசவ ரூபம் தாங்கிய அரசன். அன்பே, அந்த மகாத்மாவுடன் சேர்ந்து போர்க்களத்தில் ஆண்மைப் பராக்கிரமத்தால் நான் யுத்தம் செய்வேன்।”

Verse 24

जेष्यामि भूपं यदि स्वेन तेजसा भोक्ष्यामि कीर्तिं त्वतुलां पृथिव्याम् । तेनाहतो वीरवरेण संगरे यास्यामि लोकं मधुसूदनस्य

நான் என் சொந்த வீரத்தால் அரசனை வென்றால், பூமியில் ஒப்பற்ற புகழை அனுபவிப்பேன். போரில் அந்த முதன்மை வீரனால் நான் வீழ்த்தப்பட்டால், மதுசூதனன் (விஷ்ணு) உலகை அடைவேன்.

Verse 25

ममांगभूतेन पलेनमेदसा तृप्तिं परां यास्यति भूमिनाथः । तृप्ता भविष्यंति सुलोकदेवता अस्मादयंचागतो वज्रपाणिः

என் உடலின் அங்கங்களான மாம்சமும் கொழுப்பும் கொண்டு பூமிநாதன் பரம திருப்தியை அடைவான். உயருலகத் தேவர்களும் திருப்தியடைவார்கள்; இந்த அர்ப்பணத்தினாலேயே வஜ்ரபாணி (இந்திரன்) இங்கு வந்தான்.

Verse 26

अस्यैव हस्तान्मरणं यदाभवेल्लाभश्च मे सुंदरि कीर्तिरुत्तमा । तस्माद्यशो भूमितले जगत्त्रये व्रजामि लोकं मधुसूदनस्य

இதே கையால் எனக்கு மரணம் வந்தால், அழகியே, எனக்கு கிடைக்கும் பயன்—உத்தமப் புகழ். ஆகவே பூமியிலும் மும்முலகிலும் என் யசஸை நிலைநிறுத்தி, நான் மதுசூதனன் (விஷ்ணு) உலகை நோக்கிச் செல்கிறேன்.

Verse 27

नैवं भीतोस्मि क्षुब्धोस्मि गतोऽहं गिरिसानुषु । पापाद्भीतो गतः कांतेधर्मं दृष्ट्वा स्थितोह्यहम्

நான் இவ்வாறு அஞ்சவில்லை; கலங்கவும் இல்லை. மலைச்சரிவுகளுக்குச் சென்றேன். பாவத்திற்குப் பயந்து, காதலியே, நான் விலகினேன்; தர்மத்தைப் பார்த்து உறுதியாக நிலைத்தேன்.

Verse 28

न जाने पातकं पूर्वमन्यजन्मनि चार्जितम् । येनाहं शौकरीं योनिं गतोऽहं पापसंचयात्

முன் பிறவியில் நான் எந்தப் பாவத்தைச் செய்தேன் என்று எனக்குத் தெரியாது; அந்தப் பாபச் சேர்க்கையாலேயே நான் பன்றிப் பெண் கருவில் (சூகறி யோனியில்) சென்றேன்.

Verse 29

क्षालयिष्याम्यहं घोरं पूर्वपातकसंचयम् । बाणोदकैर्महाघोरैः सुतीक्ष्णैर्निशितैः शतैः

நான் முன்னைய பாவங்களின் அந்தக் கொடியச் சேர்க்கையைத் துடைத்தழிப்பேன்—அம்புபோல் கூர்மையான, மிகக் கொடுமையான நீர்தாரைகளின் நூற்றுக் கணக்கான ஓட்டங்களால்।

Verse 30

पुत्रान्पौत्रांस्तु वाराहि कन्यां कुटुंबबालकम् । गिरिं गच्छ गृहीत्वा तु मम मोहमिमं त्यज

ஓ வாராஹீ, உன் மகன்கள், பேரர்கள், மகள் மற்றும் குடும்பத்தின் பிள்ளைகளை அழைத்துக் கொண்டு மலையிற்குச் செல்; என் இந்த மயக்கத்தை விட்டுவிடு।

Verse 31

ममस्नेहं परित्यज्य हरिरेष समागतः । अस्य हस्तात्प्रयास्यामि तद्विष्णोः परमं पदम्

என் பற்றைத் துறந்து இந்த ஹரி வந்துள்ளார்; அவருடைய கரத்திலிருந்து நான் புறப்பட்டு—விஷ்ணுவின் அந்தப் பரம பதத்தை அடைவேன்।

Verse 32

दैवेनापि ममाद्यैव स्वर्गद्वारमनुत्तमम् । उद्घाटितकपाटं तु यास्यामि सुमहादिवम्

தெய்வ விதியால் இன்று எனக்காக விண்ணின் ஒப்பற்ற வாயில் திறக்கப்பட்டுள்ளது—கதவுகள் அகன்றுள்ளன; ஆகவே நான் அந்த மிக உயர்ந்த தெய்வீக உலகிற்குப் புறப்படுவேன்।

Verse 33

सुकलोवाच । तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य शूकरस्य महात्मनः । उवाच तत्प्रिया सख्यः सीदमानांतरा तदा

சுகலா கூறினாள்—அந்த மகாத்மா வராகனின் சொற்களை கேட்டதும், அவனுடைய அன்புத் தோழி உள்ளம் நொந்து அப்போது பேசினாள்।

Verse 34

शूकर्युवाच । यस्मिन्यूथे भवान्स्वामी पुत्रपौत्रैरलंकृतः । मित्रैश्च भ्रातृभिश्चैव अन्यैः स्वजनबांधवैः

சூகாரி கூறினாள்—எந்தக் கூட்டத்தில் நீங்கள் தலைவராக, புத்ரர்–பௌத்திரரால் அலங்கரிக்கப்பட்டவராய், நண்பர்கள், சகோதரர்கள் மற்றும் பிற சொந்தப் பந்துக்களால் சூழப்பட்டு போற்றப்படுகிறீரோ…

Verse 35

त्वयैवालंकृतो यूथो भवता परिशोभते । त्वां विनायं महाभाग कीदृग्यूथो भविष्यति

இந்தக் கூட்டம் உம்மாலேயே அலங்கரிக்கப்பட்டு, உம்மாலேயே மிகச் சிறப்பாக ஒளிர்கிறது. ஓ மகாபாக்யவானே, உம்மை இன்றி இது எப்படிப்பட்ட கூட்டமாகும்?

Verse 36

तवैव स्वबलेनापि गर्जमानाश्च शूकराः । विचरंति गिरौ कांत तनया मम बालकाः

உமது சொந்த வலத்தாலேயே கர்ஜித்து கொண்டே பன்றிகள் இந்த மலைமேல் உலாவுகின்றன. ஓ காதலனே, அவர்கள் என் மகன்கள், என் சிறு பிள்ளைகள்.

Verse 37

कंदान्मूलान्सुभक्षंति निर्भयास्तव तेजसा । दुर्गेषु वनकुंजेषु ग्रामेषु नगरेषु च

உமது தேஜஸால் அவர்கள் அஞ்சாது கிழங்குகளும் வேர்களும் போன்ற சுவையுணவுகளை உண்ணுகின்றனர்—கடினமான இடங்களிலும், வனச் சோலைகளிலும், கிராமங்களிலும், நகரங்களிலும் கூட.

Verse 38

न कुर्वंति भयं तीव्रं सिंहानामिह पर्वते । मनुष्याणां महाबाहो पालितास्तव तेजसा

இந்த மலையில் சிங்கங்கள் மனிதருக்கு கடும் அச்சத்தை ஏற்படுத்துவதில்லை. ஓ மகாபாஹுவே, அவர்கள் உமது தேஜஸால் காக்கப்படுகின்றனர்.

Verse 39

त्वया त्यक्ता अमी सर्वे बालका मम दारकाः । दीनाश्चैवाकुलाश्चैव भविष्यंति विचेतनाः

நீ இவர்களைத் துறந்தால், இவர்கள் எல்லாம் என் பிள்ளைகள்—என் மகன்கள்—துன்புற்று, கலங்கித் தவித்து, உதவியற்றவர்களாய் உணர்வற்றவர்போல் வாழ்வார்கள்।

Verse 40

नित्यमेव सुखं वर्त्म गत्वा पश्यंति बालकाः । पतिहीना यथा नारी शोभते नैव शोभना

பிள்ளைகள் எப்போதும் இன்பமளிக்கும் எளிய பாதையைப் பற்றிக் கொண்டு முன்புள்ளதையே காண்கிறார்கள்; கணவன் இல்லாத பெண் போல, அழகானதாயினும் அது உண்மையில் ஒளிராது।

Verse 41

अलंकृता यथा दिव्यैरलंकारैः सकांचनैः । परिच्छदै रत्नवस्त्रैः पितृमातृसहोदरैः

தங்கமயமான தெய்வீக ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவளாய், ரத்தினம் போன்ற ஆடைகளும் சிறந்த உபகரணங்களும் உடையவளாய்—தந்தை, தாய், உடன்பிறந்தோருடன்.

Verse 42

श्वश्रूश्वशुरकैश्चान्यैः पतिहीना न भाति सा । चंद्रहीना यथा रात्री पुत्रहीनं यथा कुलम्

மாமியார், மாமனார் முதலிய உறவினரால் சூழப்பட்டிருந்தாலும் கணவன் இல்லாத பெண் ஒளிராள்; நிலா இல்லா இரவு போலவும், மகன் இல்லா குலம் போலவும்.

Verse 43

दीपहीनं यथा गेहं नैव भाति कदाचन । त्वां विनायं तथा यूथो नैव शोभेत मानद

விளக்கு இல்லாத வீடு எக்காலமும் ஒளிராதது போல, ஹே மானதா! நீ இல்லாமல் இந்தச் சபையும் ஒருபோதும் சிறக்காது.

Verse 44

आचारेण विना मर्त्यो ज्ञानहीनो यतिर्यथा । मंत्रहीनो यथा राजा तथायं नैव शोभते

ஒழுக்கமின்றி வாழும் மனிதன் ஞானமற்ற துறவியைப் போல; மந்திர ஆலோசனை அற்ற அரசனைப் போல—இவனும் சிறிதும் ஒளிரான்.

Verse 45

कैवर्तेन विना नौर्वा संपूर्णा परिसागरे । न भात्येवं यथा सार्थः सार्थवाहेन वै विना

படகோட்டியின்றி எல்லாம் நிறைந்த படகும் பேர்கடலில் வெற்றி பெறாது; அதுபோல் தலைவன் இன்றிச் சர்த்தமும் செழிக்காது.

Verse 46

सेनाध्यक्षेण च विना यथा सैन्यं न भाति च । त्वां विना वै तथा सैन्यं शूकराणां महामते

தலைமைத் தளபதி இன்றிச் சேனை ஒளிராது, வெற்றியும் பெறாது; அதுபோல், ஓ மகாமதி, நீ இன்றிப் பன்றிகளின் சேனையும் பயனற்றது.

Verse 47

दीनो भविष्यति तथा वेदहीनो यथा द्विजः । मयि भारं कुटुंबस्य विनिवेश्य प्रगच्छसि

அவன் வறியவனாகிவிடுவான்—வேதமற்ற இருபிறப்பனைப் போல. நீ குடும்பப் பாரத்தை என்மேல் வைத்து விட்டு செல்கிறாய்.

Verse 48

मरणं सुलभं ज्ञात्वा का प्रतिज्ञा तवेदृशी । त्वां विनाहं न शक्नोमि धर्तुं प्राणान्प्रियेश्वर

மரணம் எளிதென அறிந்தும் உன் இத்தகைய உறுதி ஏன்? என் பிரிய ஈசுவரா, நீ இன்றிப் பிராணனையும் தாங்க இயலேன்.

Verse 49

त्वयैव सहिता स्वर्गं भूमिं वाथ महामते । नरकं वापि भोक्ष्यामि सत्यंसत्यं वदाम्यहम्

ஓ மகாமதி! உன்னோடு ஒன்றாய் இணைந்து நான் சொர்க்கமோ பூமியோ—அல்லது நரகமாயினும்—அனைத்தையும் அனுபவிப்பேன்; உண்மை உண்மை கூறுகிறேன்.

Verse 50

त्वं वा पुत्रांस्तुपौत्रांस्तु गृहीत्वा यूथमुत्तमम् । आवां व्रजाव यूथेश दुर्गमेवं सुकंदरम्

அல்லது நீ உன் மகன்களும் பேரன்களும் உடன் கொண்டு சிறந்த கூட்டத்தைச் சேர்த்து வருவாய்; இல்லையேல் நாம் இருவரும், ஓ கூட்டத் தலைவா, இந்த அடையக் கடினமான ஆனால் அழகிய இடத்திற்குச் செல்வோம்.

Verse 51

जीवितव्यं परित्यज्य रणाय परिगम्यते । तत्र को दृश्यते लाभो मरणे वद सांप्रतम्

வாழ வேண்டியதை விட்டுவிட்டு மனிதன் போருக்குச் செல்கிறான். அங்கே மரணத்தில் என்ன பயன் தெரிகிறது? இப்போதே தெளிவாகச் சொல்.

Verse 52

वाराह उवाच । वीराणां त्वं न जानासि सुधर्मं शृणु सांप्रतम् । युद्धार्थिना हि वीरेण वीरं गत्वा प्रयाचितम्

வராஹர் கூறினார்—வீரர்களின் சத்தர்மத்தை நீ அறியவில்லை; இப்போது கேள். போர் விரும்பும் வீரன் மற்றொரு வீரனை அணுகி முறையாகச் சவால் விடுக்கிறான்.

Verse 53

देहि मे योधनं संख्ये युद्धार्थ्यहं समागतः । परेण याचितं युद्धं न ददाति यदा नरः

‘போர்க்களத்தில் எனக்கு போரை அளி; நான் போருக்காகவே வந்தேன். பிறர் வேண்டிய போரை ஒருவர் வழங்காமல் மறுத்தால், …’

Verse 54

कामाल्लोभाद्भयाद्वापि मोहाद्वा शृणु वल्लभे । कुंभीपाके तु नरके वसेद्युगसहस्रकम्

காமம், லோபம், பயம் அல்லது மயக்கம் காரணமாக—அன்பே, கேள்—இவ்வாறு செய்பவன் கும்பீபாகம் எனும் நரகத்தில் ஆயிரம் யுகங்கள் தங்குவான்।

Verse 55

क्षत्रियाणां परो धर्मो युद्धं देयं न संशयः । तद्युद्धं दीयमानेन रणभूमिगतेन वै

க்ஷத்திரியர்க்கு உச்ச தர்மம் போரை அளிப்பதே—இதில் ஐயமில்லை. போர்க்களத்தில் நுழைந்தவன் அந்தப் போரை உறுதியாக நடத்த வேண்டும்।

Verse 56

निर्जितं तु परं तत्र यशःकीर्त्तिं प्रभुंजते । स वा हतो युध्यमानः पौरुषेणातिनिर्भयः

அங்கே தோற்றாலும் அவர்கள் உயர்ந்த புகழும் கீர்த்தியும் அடைவர். வீரத்தால் மிக அஞ்சாமலே போரிட்டு உயிர்நீத்தவனும் அந்தப் புகழை பெறுவான்।

Verse 57

वीरलोकमवाप्नोति दिव्यान्भोगान्प्रभुंजते । यावद्वर्षसहस्राणां विंशत्येकां प्रिये शृणु

அவன் வீரலோகத்தை அடைந்து தெய்வீக இன்பங்களை அனுபவிப்பான்—அன்பே, கேள்—இருபத்தொன்று ஆயிரம் ஆண்டுகள் வரை।

Verse 58

वीरलोके वसेत्तावद्देवाचारैर्महीयते । मनुपुत्रः समायात अयं वीरो न संशयः

அவன் அவ்வளவு காலம் வீரலோகத்தில் தங்கி, தேவர்களின் ஆச்சாரங்களால் போற்றப்படுவான். இவ்வீரன் மனுவின் புதல்வனாக வந்துள்ளான்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 59

संग्रामं याचमानस्तु युद्धं देयं मया ध्रुवम् । युद्धातिथिः समायातो विष्णुरूपः सनातनः

போரைக் கேட்பவனுக்கு போரை அளித்தல் எனக்கு உறுதியான கடமை. போரின் விருந்தினர் வந்துள்ளார்—சனாதனன், விஷ்ணுரூபன்.

Verse 60

सत्कारो युद्धरूपेण कर्तव्यश्च मया शुभे । शूकर्युवाच । यदा युद्धं त्वया देयं राज्ञे चैव महात्मने

ஓ நற்கருணையுள்ளவளே, போரின் வடிவிலேயே நான் உரிய மரியாதை செய்ய வேண்டும். சூகரி கூறினாள்—நீ அந்த மகாத்மா அரசனுக்கு போர் அளிக்க வேண்டியபோது…

Verse 61

ततोऽहं पौरुषं कांत पश्यामि तव कीदृशम् । एवमुक्त्वा प्रियान्पुत्रान्समाहूय त्वरान्विता

அப்போது, அன்பனே, உன் ஆண்மைப் பராக்கிரமம் எத்தகையது என்று நான் காண்பேன். இவ்வாறு கூறி அவள் விரைந்து தன் அன்புப் புதல்வர்களை அழைத்தாள்.

Verse 62

उवाच पुत्रका यूयं शृणुध्वं वचनं मम । युद्धातिथिः समायातो विष्णुरूपः सनातनः

அவன் கூறினான்—குழந்தைகளே, என் சொல்லைக் கேளுங்கள். போரின் விருந்தினர் வந்துள்ளார்—சனாதனன், விஷ்ணுரூபன்.

Verse 63

मया तत्र प्रगंतव्यं यत्रायं हि गमिष्यति । यावत्तिष्ठति वै नाथो भवतां प्रतिपालकः

இவன் செல்லும் இடத்திற்கே நான் செல்ல வேண்டும்; உங்கள் காப்பாளனான நாதன் இங்கே தங்கியிருக்கும் வரையில்.

Verse 64

यूयं गच्छत वै दूरं दुर्गं गिरिगुहामुखम् । सुखं जीवत मे वत्सा वर्जयित्वा सुलुब्धकान्

நீங்கள் நிச்சயமாகத் தொலைவில் செல்லுங்கள்—மலையின் குகை வாயிலுள்ள அரிய கோட்டைக்குச் செல்லுங்கள். என் பிள்ளைகளே, தீய வேட்டைக்காரரைத் தவிர்த்து இன்பமாய் வாழுங்கள்.

Verse 65

मया तत्रैव गंतव्यं यत्रैष हि गमिष्यति । भवतां श्रेष्ठोऽयं भ्राता यूथरक्षां करिष्यति

அவன் நிச்சயமாகச் செல்லும் இடத்திற்கே நானும் செல்ல வேண்டும். உங்களில் சிறந்த இந்த அண்ணன் கூட்டத்தைப் பாதுகாப்பான்.

Verse 66

एते पितृव्यकाः सर्वे भवतां त्राणकारकाः । दूरं प्रयात वै सर्वे मां विहाय सुपुत्रकाः

இந்தப் பித்ருவியர்கள் (மாமனார்/சித்தப்பா) எல்லாரும் உங்களுக்குக் காப்பாளரும் மீட்பாளரும் ஆவர். ஆயினும், நல்ல மக்களே, அவர்கள் அனைவரும் தொலைவில் சென்று என்னை விட்டுச் சென்றனர்.

Verse 67

पुत्रा ऊचुः । अयं हि पर्वतश्रेष्ठो बहुमूलफलोदकः । भयं तु कस्य वै नास्ति सुखं जीवनमस्ति वै

மகன்கள் கூறினர்—இது உண்மையிலேயே சிறந்த மலை; பல கிழங்குகள், கனிகள், நீர்வளங்கள் நிறைந்தது. ஆனால் யாருக்குத் தான் அச்சமில்லை? இருப்பினும் இங்கு வாழ்வு இன்பமாக உள்ளது.

Verse 68

युवाभ्यां हि अकस्माद्वै इदमुक्तं भयंकरम् । तन्नो हि कारणं मातर्वद सत्यमिहैव हि

நீங்கள் இருவரும் திடீரென இவ்வஞ்சமூட்டும் சொற்களைச் சொன்னீர்கள். ஆகவே, தாயே, இதன் உண்மையான காரணத்தை இங்கே இப்போதே எங்களுக்குச் சொல்லுங்கள்.

Verse 69

शूकर्युवाच । अयं राजा महारौद्रः कालरूपः समागतः । क्रीडते मृगया लुब्धो मृगान्हत्वा बहून्वने

சூகாரி கூறினாள்—இந்த அரசன் மிகக் கொடியவன்; காலத்தின் உருவமாய் இங்கு வந்துள்ளான். விளையாட்டு ஆசையால் வனத்தில் வேட்டையாடி பல மிருகங்களை கொன்று மகிழ்கிறான்.

Verse 70

इक्ष्वाकुर्नाम दुर्धर्षो मनुपुत्रो महाबलः । संहरिष्यति कालोऽयं दूरं यात सुपुत्रकाः

மனுவின் மகனாகிய இக்ஷ்வாகு என்னும் மகாபலன், வெல்ல முடியாதவன். இந்தக் காலம் அழிவை உண்டாக்கும்—அன்புப் புதல்வர்களே, தூரம் சென்று விடுங்கள்.

Verse 71

पुत्रा ऊचुः । मातरं पितरं त्यक्त्वा यः प्रयाति स पापधीः । महारौद्रं सुघोरं तु नरकं प्रतिपद्यते

மகன்கள் கூறினர்—தாய் தந்தையை விட்டுச் செல்பவன் பாவமயமான அறிவுடையவன். அவன் ‘மஹாரௌத்ர’ எனும் மிகக் கொடிய நரகத்தை அடைகிறான்.

Verse 72

मातुः पुण्यं पयः पीत्वा पुष्टो भवति निर्घृणः । मातरं पितरं त्यक्त्वा यः प्रयाति सुदुर्बलः

தாயின் புண்ணியமிக்க பாலை அருந்தி அவன் வலிமை பெறுகிறான்; ஆயினும் கருணையற்றவனாகிறான். தாய் தந்தையை விட்டுச் செல்பவன் மிக இழிந்தவன், தளர்ந்தவன்.

Verse 73

पूयं नरकमेतीह कृमिदुर्गंधसंकुलम् । मातुस्तस्मान्न यास्यामो गुरुं त्यक्त्वा इहैव च

இங்கே அவன் புழுக்கள் மற்றும் துர்நாற்றம் நிறைந்த புய்-நரகத்தை அடைகிறான். ஆகவே குருவை விட்டுவிட்டு, இவ்வாழ்விலேயே, தாயிடம் நாம் செல்லமாட்டோம்.

Verse 74

एवं विषादः संजातस्तेषां धर्मार्थसंयुतः । व्यूहं कृत्वा स्थिताः सर्वे बलतेजः समाकुलाः

இவ்வாறு தர்மமும் அர்த்தமும் பற்றிய சிந்தனையோடு கூடிய துயரம் அவர்களிடத்தில் எழுந்தது. பின்னர் அனைவரும் வலமும் தீவிரத் தேஜஸும் நிறைந்து, படைவரிசை அமைத்து உறுதியாக நின்றனர்.

Verse 75

साहसोत्साहसंपन्नाः पश्यंति नृपनंदनम् । नदंतः पौरुषैर्युक्ताः क्रीडमाना वने तदा

துணிவும் உற்சாகமும் நிறைந்த அவர்கள் அப்போது அரசகுமாரனைப் பார்த்தனர். ஆண்மைக் களத்துடன் முழங்கிக்கொண்டு, அந்த வேளையில் காட்டில் விளையாடிக் கொண்டிருந்தனர்.